บทที่ 92 อิ๋งเจิ้ง: ช่างเป็นคนที่มีความกตัญญูยิ่งนัก!

"และหลังจากนั้น"

"ฝ่าบาทก็น่าจะทรงทราบเรื่องราวของจ้าวเฟิงแล้วพะย่ะค่ะ"

"ตอนที่เขาอยู่ในหน่วยพลาธิการ เขาได้ช่วยชีวิตร้อยเอกผู้บังคับบัญชาของเขาไว้ โดยการสังหารลูกชายของเป้าหยวน"

"และหลังจากนั้น"

"ตอนที่กองทัพตั้งค่ายอยู่นอกเมืองหยางเฉิง เป้าหยวนก็นำทัพมาลอบโจมตี ในช่วงเวลาเป็นตายเท่ากัน จ้าวเฟิงก็จำต้องลุกขึ้นสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่ง และนั่นก็ทำให้เขาเริ่มฉายแววความสามารถในกองทัพมหาฉิน จนถูกท่านซั่งเจียงจวินย้ายไปอยู่กองพลรบหลัก และสร้างผลงานใหญ่ตามมาอีกมากมายพะย่ะค่ะ" ตุนรั่วกราบทูลอย่างนอบน้อม

เมื่อฟังจบ

อิ๋งเจิ้งก็แย้มพระสรวลบางๆ โดยไม่มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย "ช่างเป็นคนที่มีความกตัญญูยิ่งนัก แถมยังมีนิสัยตรงไปตรงมาอีกด้วย"

"ชายผู้นี้เป็นคนที่มีความกตัญญูและให้ความสำคัญกับมิตรภาพจริงๆ พะย่ะค่ะ"

"แถมยังมีจิตใจเมตตากรุณาด้วย"

"จากการที่กระหม่อมไปสืบมา"

"หลังจากถูกย้ายไปกองพลรบหลัก ทุกครั้งที่มีการรบ เขาจะนำหน้าบุกทะลวงเป็นคนแรกเสมอ การต่อสู้แบบไม่กลัวตายของเขา ทำให้ทหารนรุ่ยซื่อนับไม่ถ้วนรอดชีวิตมาได้ เพราะเขายอมเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก"

"และแม้แต่ตอนที่สงครามจบลงแล้ว จ้าวเฟิงก็ยังเข้าไปช่วยรักษาทหารที่บาดเจ็บสาหัสในค่ายหมอทหาร จนรอดชีวิตมาได้หลายคนเลยพะย่ะค่ะ"

ตุนรั่วกราบทูลเสริม

ในฐานะหัวหน้าหน่วยสืบราชการลับ 'แพลตฟอร์มน้ำแข็งดำ' (เฮยปิงไถ) เขาได้รับความไว้วางใจจากอิ๋งเจิ้งเป็นอย่างมาก และเขาก็เข้าใจพระทัยของอิ๋งเจิ้งเป็นอย่างดี

เมื่อเห็นว่าอิ๋งเจิ้งทรงให้ความสำคัญกับจ้าวเฟิง เขาก็รายงานตามความเป็นจริงทั้งหมด

"ดูจากนี้แล้ว"

"เราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเบื้องลึกเบื้องหลังของจ้าวเฟิงแล้วล่ะ"

"ชายผู้นี้ สามารถมอบหมายงานสำคัญให้ทำได้"

อิ๋งเจิ้งตรัสอย่างช้าๆ

หลังจากที่จ้าวเฟิงสร้างผลงานทลายเมืองและจับกุมกษัตริย์ได้สำเร็จ อิ๋งเจิ้งก็ทรงสั่งให้ตุนรั่วไปสืบเบื้องลึกเบื้องหลังของจ้าวเฟิงอย่างละเอียด

เพราะในมหาฉิน

ขุนนางฝ่ายบุ๋นอาจจะเป็นคนจากแคว้นอื่นได้

แต่ผู้ที่กุมอำนาจทางการทหาร จะต้องไม่ใช่คนจากแคว้นอื่นเด็ดขาด

อำนาจทางการทหาร

คือต้นตอของความวุ่นวาย

"ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องแล้วพะย่ะค่ะ" ตุนรั่วกราบทูลเห็นด้วยอย่างนอบน้อม

จากนั้น

เขาก็ถามอย่างหยั่งเชิงว่า "สำหรับจ้าวเฟิง เราควรจะส่งสายลับไปคอยจับตาดูหรือไม่พะย่ะค่ะ?"

อิ๋งเจิ้งไม่ตรัสอะไร เพียงแค่ปรายพระเนตรมองตุนรั่วแวบหนึ่ง

"กระหม่อมเข้าใจแล้วพะย่ะค่ะ"

ตุนรั่วคุกเข่าลงกราบ และเข้าใจความหมายทันที

"ถอยไปเถอะ"

อิ๋งเจิ้งสะบัดพระหัตถ์ และไม่ตรัสอะไรอีก

"กระหม่อมทูลลา"

ตุนรั่วกราบทูลลาและถอยออกไปอย่างนอบน้อม

หลังจากที่เขาออกไปแล้ว

อิ๋งเจิ้งก็ตะโกนสั่งคนที่อยู่ข้างนอกว่า "ถ่ายทอดคำสั่ง!"

ประตูท้องพระโรงเปิดออก

จ้าวเการีบก้าวเข้ามา โค้งคำนับแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าอิ๋งเจิ้ง

"ฟู่เจียงจ้าวเฟิงมีความชอบต่อแผ่นดิน ทว่ามารดาของเขาที่อยู่บ้านเกิดกลับไม่มีใครดูแล ให้ส่งช่างฝีมือไปสร้างจวนให้มารดาของเขาหนึ่งหลัง มอบทาสให้ห้าสิบคน ทองคำหนึ่งร้อยตำลึง เงินหนึ่งหมื่นอีแปะ และโสมอายุห้าสิบปีหนึ่งต้น"

"สั่งให้กรมเส้าฝู รีบจัดการส่งไปให้เร็วที่สุด" อิ๋งเจิ้งตรัสอย่างช้าๆ

จากนั้น

ก็ยื่นพระบรมราชโองการที่เขียนเตรียมไว้แล้วให้จ้าวเกา

จ้าวเการีบคลานเข้าไปรับพระบรมราชโองการอย่างนอบน้อม

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ" จ้าวเการีบตอบรับ

และรีบถอยออกไปทันที

ภายในตำหนักจางไถ

เหลือเพียงอิ๋งเจิ้งเพียงผู้เดียว

"หวังเจี่ยน"

"เป็นคนฉลาดจริงๆ"

"ส่วนฝูซู ฝูซู... สุดท้ายแล้วเจ้าก็ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!!"

"หวังว่าการแต่งงานครั้งนี้ จะช่วยให้หลี่สื่อเปลี่ยนใจเจ้าได้บ้างนะ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป การที่เจ้าถูกหวังหว่านและพวกหลอกใช้ เจ้าก็ไม่มีวันทำอะไรสำเร็จหรอก"

อิ๋งเจิ้งพึมพำกับตัวเอง พระเนตรฉายแววผิดหวังในตัวฝูซู

และในเวลานี้

ณ จวนของฝูซู!

"ท่านอัครเสนาบดีหวัง สถานการณ์แบบนี้เราจะทำยังไงกันดีล่ะ?"

"หลี่สื่อกับข้าก็มีความเห็นไม่ตรงกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เขาเน้นการปกครองด้วยความเด็ดขาด ส่วนข้าเน้นความเมตตา เขาไม่มีทางมาเป็นกำลังสนับสนุนข้าได้หรอก แต่ตอนนี้เสด็จพ่อกลับบังคับให้ข้าแต่งงานกับลูกสาวเขาซะอย่างนั้น" ฝูซูกล่าวด้วยความกลัดกลุ้ม

เรื่องการถูกบังคับให้แต่งงานในท้องพระโรงวันนี้ ทำให้ฝูซูรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก

"องค์ชาย"

"พระบรมราชโองการไม่อาจขัดขืนได้"

"เมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว ก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วล่ะ" หวังหว่านถอนหายใจ

"นี่ข้าต้องทนรอแต่งงานกับลูกสาวของหลี่สื่อจริงๆ รึ?" ฝูซูยังคงไม่ยอมแพ้

"ฝ่าบาทมีรับสั่งแล้ว ใครจะกล้าขัดล่ะ?"

"น่าเสียดายจริงๆ"

"หวังเจี่ยนฉลาดเกินไป และรู้จักรักษาสถานการณ์ได้ดีเกินไป"

"ถ้าเขาไม่ปฏิเสธงานแต่งขององค์ชาย ฝ่าบาทก็คงไม่หันไปบังคับให้แต่งกับลูกสาวหลี่สื่อหรอก" หวังหว่านพูดอย่างหัวเสีย

เดิมที แผนการขอแต่งงานครั้งนี้ก็เพื่อดึงหวังเจี่ยนมาเป็นพวกของฝูซู

แต่ใครจะไปคิดว่าผลสุดท้ายกลับกลายเป็นหลี่สื่อไปได้

และหลี่สื่อ

ก็ไม่มีทางมาเป็นกำลังสนับสนุนให้ฝูซูได้อย่างแน่นอน

ไม่ใช่แค่เพราะความเห็นทางการเมืองที่ไม่ตรงกัน แต่ยังรวมถึงความขัดแย้งระหว่างกลุ่มขุนนางเก่าและขุนนางใหม่ด้วย

ถ้าเปรียบเทียบแคว้นฉิน หรือแม้แต่ทั่วทั้งใต้หล้า เป็นเหมือนเค้กก้อนใหญ่

กษัตริย์คือผู้ครอบครองเค้กก้อนนั้น

แต่อำนาจที่อยู่เบื้องล่างนั้น คือสิ่งที่เหล่าขุนนางต้องแย่งชิงกัน ขุนนางเก่าก็อยากให้คนของตัวเองได้อำนาจนั้นไป ขุนนางใหม่ก็เช่นกัน

การแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์

เป็นเรื่องที่มีมาแต่ไหนแต่ไร

และมันก็ไม่มีทางที่จะประนีประนอมกันได้

การต่อสู้แย่งชิงอำนาจ มันคือการต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตาย

ต่อให้หลี่สื่อจะยกลูกสาวให้ฝูซูจริงๆ เขาก็ไม่มีทางยอมสวามิภักดิ์ต่อฝูซูหรอก

และฝูซู ต่อให้แต่งงานกับลูกสาวหลี่สื่อ ก็คงไม่ให้ความสำคัญกับหลี่สื่อมากนักหรอก

นี่มันคือทางตันชัดๆ

"แล้วเรื่องจ้าวเฟิงนั่นล่ะ จะเป็นแค่ข้ออ้างที่หวังเจี่ยนยกขึ้นมาหรือเปล่า?"

"หวังเจี่ยนนี่โง่จริงๆ"

"องค์ชายคือว่าที่รัชทายาทของแผ่นดิน เขากล้าปฏิเสธได้ยังไง?"

"จ้าวเฟิงนั่น ถึงจะสร้างผลงานในกองทัพมาบ้าง แต่มันจะไปเทียบอะไรกับองค์ชายได้?"

"แค่ฟู่เจียงกระจอกๆ คนนึง กล้ามาแย่งกับองค์ชายงั้นรึ" ฉุนอวี๋เยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยความโมโห

ในความคิดของเขา

การที่จู่ๆ ก็มีจ้าวเฟิงโผล่มาขัดขวางแผนการแย่งชิงอำนาจทางทหารให้ฝูซู มันช่างน่าเจ็บใจนัก

"เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว"

"หวังเจี่ยน เขาเลือกพูดในเวลาที่เหมาะสมที่สุด"

"เขามีชัยชนะกลับมา ฝ่าบาทกำลังให้ความสำคัญและโปร่งปรานเขาอยู่ จะไปตำหนิเขาได้อย่างไร"

"ยิ่งไปกว่านั้น... ดูเหมือนฝ่าบาทจะยังไม่ลืมเรื่องในอดีตนะ" หวังหว่านกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"เรื่องในอดีต?"

ฝูซูมองด้วยความงุนงง

"ผู้หญิงคนนั้นงั้นรึ?" ฉุนอวี๋เยว่ขมวดคิ้ว

"ท่านไม่ได้ยินที่ฝ่าบาทตรัสหรือ ว่าทรงเกลียดการบังคับพรากคู่รักที่สุด?"

"นี่คือการตักเตือนคนที่เคยผ่านเหตุการณ์ในอดีตมาแล้วนะ" หวังหว่านพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความขมขื่น

"ผู้หญิงคนไหน? ในอดีตเกิดอะไรขึ้นงั้นรึ?" ฝูซูยังคงไม่เข้าใจ

ทำไมสิ่งที่หวังหว่านพูด เขาถึงไม่เข้าใจเลยสักนิด

"องค์ชายอย่ารู้เลยดีกว่า นิสัยอย่างองค์ชาย ขืนรู้ไปก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอก" หวังหว่านกล่าวเตือนด้วยความจริงจัง

เมื่อเห็นเช่นนั้น

ฝูซูก็ไม่ถามต่อ แต่หันไปถามหวังหว่านว่า "ท่านอัครเสนาบดีหวัง แล้วแผนการต่อไปของเราคืออะไรล่ะ?"

"แต่ง"

หวังหว่านตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น

"ไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ รึ?" ฝูซูยังคงไม่ยอมแพ้

"พระราชประสงค์ของฝ่าบาท ไม่อาจขัดขืนได้"

"แต่องค์ชายแต่งงานกับลูกสาวหลี่สื่อ ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรนี่ องค์ชายอยากจะทำอะไร หลี่สื่อก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายอยู่แล้ว"

"องค์ชายก็แค่คิดซะว่าได้นางสนมมาเพิ่มอีกคนก็แล้วกัน" หวังหว่านแสยะยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น

ฝูซูก็ได้แต่พยักหน้าอย่างจำยอม

"แล้วจ้าวเฟิงล่ะ จะจัดการยังไง?"

"คราวนี้เขามาทำลายแผนการดึงหวังเจี่ยนขององค์ชาย เราจะปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้นะ" ฉุนอวี๋เยว่ยังคงไม่ยอมแพ้

ฝูซูมองฉุนอวี๋เยว่ด้วยความประหลาดใจ "เรื่องนี้ไปเกี่ยวอะไรกับจ้าวเฟิงด้วย? ในเมื่อพวกเขาบอกว่ารักกันจริงๆ แล้วไปเกี่ยวอะไรกับคำว่าทำลายแผนการล่ะ?"

"องค์ชาย"

"ถ้าไม่มีจ้าวเฟิงคนนั้น ป่านนี้หวังเจี่ยนก็กลายเป็นพ่อตาของท่านไปแล้ว ค่ายหลานเถียนก็คงมาเป็นกำลังสนับสนุนให้ท่าน องค์ชายจะทนเรื่องนี้ได้จริงๆ รึ?" ฉุนอวี๋เยว่กล่าวด้วยความโกรธแค้น

"ข้าไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นหรอกน่า อีกอย่าง เรื่องนี้มันก็สุดวิสัยจริงๆ" ฝูซูตอบอย่างใจเย็น

แม้ว่าตอนนี้เขาจะกำลังพยายามแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท แต่เขาก็ไม่ได้เป็นคนที่คิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น

เรื่องแค่นี้ แถมตัวเองยังเป็นฝ่ายเริ่มก่อน จะไปโทษคนอื่นได้ยังไง?

ฝูซูไม่ได้มีความคิดคับแคบขนาดนั้นหรอก

"แต่ว่า..."

ฉุนอวี๋เยว่ยังคงไม่พอใจ

ลึกๆ ในใจเขาก็แอบหวังว่า ถ้าทำให้จ้าวเฟิงถอนหมั้นกับลูกสาวหวังเจี่ยนได้ ฝูซูก็อาจจะมีโอกาสอีกครั้ง

อำนาจทางการทหารต่างหากล่ะ!

นี่แหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

"ท่านราชครูฉุน"

"อย่าทำอะไรเกินเหตุเลย"

"ตอนนี้เราควรจะคิดหาวิธีรับมือกับหลี่สื่อมากกว่านะ" หวังหว่านพูดขัดจังหวะ

เมื่อเห็นดังนั้น

ฉุนอวี๋เยว่ก็จำใจต้องหุบปาก แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะยอมแพ้แค่นี้แน่

ฝูซูเป็นลูกศิษย์ของเขา เขาในฐานะอาจารย์ก็ย่อมต้องวางแผนอนาคตให้ลูกศิษย์อยู่แล้ว

"องค์ชาย"

"ข้าได้ยินเรื่องหนึ่งมา"

"อาจจะเป็นประโยชน์กับเราก็ได้" จู่ๆ หวังหว่านก็พูดขึ้น

"ท่านอัครเสนาบดีหวังได้ยินอะไรมารึ?" ฝูซูรีบถาม

"องค์ชายเคยได้ยินชื่อหานเฟยไหม?" หวังหว่านยิ้มถาม

ฝูซูตอบทันที "ชื่อเสียงของกงจื่อหานเฟยโด่งดังไปทั่วทั้งใต้หล้า เขาคือผู้มีปัญญาอย่างแท้จริง เป็นศิษย์ของสำนักซวินจื่อเหมือนกับหลี่สื่อ แถมยังว่ากันว่าความรู้ทางด้านนิติธรรมของเขาเก่งกว่าหลี่สื่อเสียอีก เมื่อก่อนตอนอยู่แคว้นหาน เขาก็เป็นที่รักของประชาชน น่าเสียดายที่หานหวังไม่ยอมใช้งานเขา ไม่อย่างนั้นมหาฉินของเราคงไม่ปราบแคว้นหานได้ง่ายดายขนาดนี้หรอก"

"องค์ชายพูดถูกแล้ว" หวังหว่านยิ้ม

"ทำไมจู่ๆ ท่านถึงพูดเรื่องหานเฟยขึ้นมาล่ะ?" ฝูซูถามด้วยความสงสัย

"ตอนนี้หานเฟยถูกขังอยู่ในคุกหลวง แต่ไม่ใช่คุกธรรมดานะ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ขังเขาไว้ในคุกพิเศษ"

"แถมในคุกนั้น ยังมีเหล้ามีเนื้อชั้นดีให้กินด้วย ไม่เหมือนกับการปฏิบัติต่อนักโทษทั่วไปเลย"

"มีข่าวลือว่า"

"ฝ่าบาทเคยมีรับสั่งกับหวังเจี่ยนว่า ขุนนางหานคนอื่นจะตายยังไงก็ได้ แต่หานเฟยต้องรอดชีวิตกลับมา องค์ชายมองไม่ออกจริงๆ รึว่านี่หมายความว่ายังไง?" หวังหว่านยิ้ม

"เสด็จพ่อตั้งใจจะใช้งานหานเฟยงั้นรึ" ฝูซูเข้าใจความหมายทันที

"ใช่แล้ว"

หวังหว่านยิ้ม รอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ใครๆ ก็บอกว่าหานเฟยเก่งกว่าหลี่สื่อ ถ้าฝ่าบาททรงใช้งานเขาจริงๆ หลี่สื่อที่เป็นผู้นำกลุ่มขุนนางใหม่ จะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนล่ะ?"

"แล้วถ้าหานเฟยยอมมาอยู่ฝ่ายองค์ชายล่ะ ราชสำนักในอนาคตจะเป็นยังไง?"

"องค์ชายเคยลองคิดดูไหม?"

ฝูซูเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าครุ่นคิด

"ท่านอัครเสนาบดีหวังหมายความว่า ให้ข้าไปดึงหานเฟยมาเป็นพวกใช่ไหม" ฝูซูถาม

"ถูกต้อง"

"หานเฟยเป็นผู้มีปัญญา ถ้าเขายอมจำนน ฝ่าบาทต้องมอบตำแหน่งสำคัญให้แน่ๆ ตำแหน่งจิ่วชิงในอนาคตต้องมีชื่อหานเฟยอยู่แน่นอน"

"ถ้าองค์ชายได้เขามาช่วย ก็เหมือนได้แขนขวาที่แข็งแกร่งเลยล่ะ" หวังหว่านพูดอย่างมั่นใจ

"อืม" ฝูซูพยักหน้า

หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไป

ณ จวนของฉุนอวี๋เยว่

"ท่านราชครูมีอะไรให้รับใช้ขอรับ?"

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉุนอวี๋เยว่

"ไปทำธุระให้จ่างกงจื่อหน่อย ไปที่อิ่งชวน"

...

จวนตระกูลหวัง!

"ท่านซั่งเจียงจวินกลับมาแล้ว"

พ่อบ้านจวนตระกูลหวังตะโกนลั่น

ทั่วทั้งจวนตระกูลหวังวุ่นวายกันไปหมด

คนรับใช้ในจวนต่างก็พากันออกมาต้อนรับที่หน้าจวน

ฮูหยินหวัง

หวังเยี่ยน รวมถึงหวังหลี หลานชายของหวังเจี่ยน ต่างก็ออกมารอรับที่หน้าจวนเช่นกัน

ไม่นานนัก

รถม้าที่เทียมด้วยม้าสามตัวก็มาจอดที่หน้าจวน

หวังเจี่ยนค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้า

"นายท่าน"

"ท่านพ่อ"

"ท่านปู่"

เสียงเรียกสามเสียงดังมาจากหน้าประตูจวน

เมื่อได้ยินเสียง

หวังเจี่ยนก็ยิ้มกว้าง และเดินเข้าไปหา

"หลีเอ๋อร์ มาให้ปู่อุ้มหน่อยสิ" หวังเจี่ยนย่อตัวลง หัวเราะเสียงดัง

หวังหลีไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย เขาวิ่งเข้าไปหาหวังเจี่ยนด้วยความดีใจ

"ฮ่าฮ่า"

"ไม่ได้เจอกันเกือบปี หลีเอ๋อร์ของปู่โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย" หวังเจี่ยนหัวเราะร่วน อุ้มหลานชายขึ้นมา

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในจวน

เมื่อสายตาไปหยุดที่ฮูหยินหวังและหวังเยี่ยน เขาก็ยิ้มและบอกว่า "เข้าบ้านกันเถอะ"

"นายท่าน"

"ข้าให้คนไปเตรียมอาหารไว้แล้วนะเจ้าคะ" ฮูหยินหวังบอก

"ไม่ต้องรีบหรอก เมื่อกี้ข้ากินในวังกับฝ่าบาทมาเยอะแล้ว ค่อยกินทีหลังก็ได้" หวังเจี่ยนยิ้ม

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในจวนอย่างสง่าผ่าเผย

ขณะที่เดินผ่านไป

คนรับใช้ในจวนก็คุกเข่ารอรับกันเป็นแถว

หวังเจี่ยนโบกมือให้ลุกขึ้น

เมื่อเข้าไปถึงโถงใหญ่

หวังเจี่ยนก็วางหวังหลีลง แล้วหันไปมองหวังเยี่ยน

เมื่อเจอสายตาแปลกๆ แบบนี้ หวังเยี่ยนก็ทำตัวไม่ถูก

"เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ" หวังเจี่ยนพูดขึ้น

"ละ... เล่าอะไรคะ?" หวังเยี่ยนใจเต้นตึกตัก

"เรื่องของลูกตอนอยู่ในกองทัพ"

"แล้วก็เรื่องของลูกกับจ้าวเฟิง" หวังเจี่ยนตีหน้าขรึม

"ท่านพ่อ... รู้ได้ยังไงคะ?" หวังเยี่ยนหน้าซีด มองด้วยความตกใจ

"ลูกคิดจะปิดพ่อไปตลอดเลยรึไง?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวเฟิงกล้าสารภาพ พ่อก็คงไม่มีวันรู้หรอก" หวังเจี่ยนพูดเสียงเข้ม

"เขา... เขาบอกท่านพ่อหมดเลยเหรอคะ?" หวังเยี่ยนถามด้วยความตกใจ

นี่เป็นสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

ในยุคสมัยนี้

การจะมีความรักแบบหนุ่มสาวชาวบ้าน หรือความรักอิสระแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

การที่หวังเยี่ยนยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับจ้าวเฟิงในคืนนั้น

อาจเป็นเพราะคำว่า บุญคุณต้องทดแทนด้วยชีวิต

และอาจจะเป็นเพราะอยากจะทำอะไรบ้าๆ เพื่อท้าทายเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นที่เสียนหยางด้วย

"อย่างน้อยก็ต้องยอมรับว่า"

"หมอนี่เป็นลูกผู้ชายตัวจริง ไม่มีความขี้ขลาดเลยสักนิด" หวังเจี่ยนพูดชม

เมื่อเห็นดังนั้น

หวังเยี่ยนก็แอบรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

"วันนี้ในที่ประชุมราชสำนัก"

"พวกหวังหว่านเสนอให้ฝ่าบาทพระราชทานลูกให้แต่งงานกับฝูซู" หวังเจี่ยนพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เมื่อได้ยินคำนี้

สีหน้าของหวังเยี่ยนก็เปลี่ยนไป

สิ่งที่ควรจะมา ก็ต้องมาถึงจนได้

"ลูกรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึงสักวัน"

หวังเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"แต่พ่อปฏิเสธไปแล้ว"

หวังเจี่ยนพูดต่อ

เมื่อได้ยินคำนี้

หวังเยี่ยนก็ตกใจ มองหวังเจี่ยนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ฮูหยินหวังก็ตกใจไม่แพ้กัน

"นายท่าน"

"ท่าน... ท่านขัดพระราชโองการเหรอเจ้าคะ?" ฮูหยินหวังมองหวังเจี่ยนด้วยความกังวล

"ข้าจะกล้าขัดพระราชโองการได้ยังไงล่ะ!" หวังเจี่ยนพูดอย่างหัวเสีย

"แล้วนายท่านปฏิเสธยังไงล่ะเจ้าคะ?" ฮูหยินหวังถามด้วยความสงสัย

"ฝ่าบาททรงถามความเห็นข้า ข้าก็เลยปฏิเสธไป"

"เหตุผลก็คือ เยี่ยนเอ๋อร์มีคนรักแล้วไง" หวังเจี่ยนยิ้ม แล้วหันไปมองหวังเยี่ยน

"เยี่ยนเอ๋อร์"

"พ่อเคยบอกแล้วว่า ถ้าเป็นไปได้ พ่อจะให้ลูกได้เจอความสุขในแบบของลูกเอง ไม่ใช่โดนบังคับแต่งงาน"

"ตอนนี้พ่อทำตามสัญญาได้แล้วนะ"

"จะว่าไปแล้ว"

"ก็ต้องขอบใจจ้าวเฟิงนะ ถ้าเขาไม่กล้าพูด พ่อก็คงไม่มีข้ออ้างไปปฏิเสธฝ่าบาทหรอก" หวังเจี่ยนยิ้ม มองหวังเยี่ยนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของพ่อ

เมื่อได้ยินดังนั้น

หวังเยี่ยนก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คุกเข่าลงตรงหน้าหวังเจี่ยน "ท่านพ่อ ขอบคุณมากนะคะ"

หวังเจี่ยนยิ้ม แล้วเดินเข้าไปพยุงหวังเยี่ยนขึ้นมา

"ลูกเป็นลูกพ่อนี่ พ่อก็ต้องหาทางเลือกให้ลูกอยู่แล้ว" หวังเจี่ยนพูดอย่างอารมณ์ดี

"ฝ่าบาทไม่ทรงกริ้วนายท่านเหรอเจ้าคะ?"

"แล้วจ้าวเฟิงนี่เป็นใครมาจากไหนกันล่ะเจ้าคะ?" ฮูหยินหวังยังคงงงงวย

"บางที"

"ฝ่าบาทอาจจะทรงเข้าใจความรู้สึกก็ได้นะ"

"เรื่องราวในอดีต ฝ่าบาทก็เคยโดนบังคับให้พรากจากคนรักมาแล้ว ตอนนี้เยี่ยนเอ๋อร์กับจ้าวเฟิงรักกัน ฝ่าบาทก็คงไม่อยากทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นหรอก" หวังเจี่ยนยิ้ม

เรื่องราวในอดีต เขาก็พอจะรู้มาบ้าง

"ฝ่าบาทเคยโดนบังคับให้พรากจากคนรักงั้นเหรอเจ้าคะ?"

"ใครกันช่างกล้าขนาดนั้น?"

ฮูหยินหวังตกใจ

หวังเยี่ยนเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

"เรื่องพวกนี้พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอก รู้ไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร เอาเป็นว่า"

"เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ต้องแต่งงานแบบคลุมถุงชนแล้ว และก็ไม่ต้องแต่งงานกับฝูซูด้วย" หวังเจี่ยนยิ้ม

"จริงๆ ข้าก็แอบเชียร์ฝูซูอยู่นะ เขาเป็นคนสุภาพเรียบร้อย เป็นลูกชายคนโต แถมมีแววจะได้เป็นองค์รัชทายาทด้วย ถ้าเยี่ยนเอ๋อร์ของเราได้แต่งงานกับเขา อนาคตก็อาจจะได้เป็นพระมเหสีเลยนะ" ฮูหยินหวังพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ความคิดแบบผู้หญิงจริงๆ"

หวังเจี่ยนปรายตามอง พูดอย่างหัวเสีย

"ดูภายนอก ฝูซูอาจจะดูมีโอกาสได้เป็นองค์รัชทายาทมากที่สุด แต่ทำไมฝ่าบาทถึงยังไม่แต่งตั้งเขาสักทีล่ะ?" หวังเจี่ยนพูดเรียบๆ

"ทำไมล่ะเจ้าคะ?" ฮูหยินหวังถามด้วยความสงสัย

"ก็เพราะฝูซูยังไม่ดีพอ ยังไม่เป็นไปตามที่ฝ่าบาทหวังไว้น่ะสิ"

"หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ฝูซูสนิทกับพวกหวังหว่านที่เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวมากกว่าประโยชน์ของบ้านเมือง แถมยังโดนพวกนั้นชักใยอยู่เบื้องหลัง ซึ่งเป็นเรื่องที่ฝ่าบาทเกลียดมาก"

"ฝ่าบาทเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ พระองค์ก็ย่อมอยากได้ผู้สืบทอดที่ยิ่งใหญ่เหมือนกัน ซึ่งตอนนี้ฝูซูยังทำไม่ได้"

"ถ้าตระกูลหวังของเราไปดองกับฝูซู ก็เท่ากับเราเลือกข้างเขาไปโดยปริยาย ถ้าวันข้างหน้าฝูซูไม่ได้เป็นองค์รัชทายาท ตระกูลของเราก็จะล่มจมไปด้วย"

"เพราะงั้นนะ"

"การที่เยี่ยนเอ๋อร์ทำแบบนี้ ก็เหมือนช่วยตระกูลหวังของเราไว้ ทำให้เราไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแย่งชิงบัลลังก์"

"การเป็นคนดูอยู่เฉยๆ ไม่เข้าไปยุ่ง นั่นแหละคือวิธีเอาตัวรอดที่ดีที่สุด" หวังเจี่ยนอธิบายยืดยาว

หวังเยี่ยนตั้งใจฟังทุกคำ

แต่ตอนนี้มีอีกเรื่องที่เธอกังวล

"ท่านพ่อ"

"ท่านยอมให้ข้าคบกับจ้าวเฟิงจริงๆ เหรอคะ?" หวังเยี่ยนถามด้วยความหวัง

"พ่ออุตส่าห์ไปปฏิเสธฝูซูต่อหน้าฝ่าบาท แถมยังบอกว่าลูกมีคนรักแล้ว พ่อจะกลับคำได้ยังไงล่ะ?"

"พ่อขอถามคำเดียว ลูกรักจ้าวเฟิงจริงๆ ใช่ไหม? ถ้าอนาคตลูกไม่ได้แต่งงานกับจ้าวเฟิง พ่อก็จะโดนข้อหาหลอกลวงเบื้องสูงเลยนะ" หวังเจี่ยนแกล้งพูดขู่

"รักค่ะ"

"ลูกรักเขา"

หวังเยี่ยนรีบตอบ แต่พอพูดจบ เธอก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย

"ถ้าอย่างนั้น พ่อก็ขอรับจ้าวเฟิงเป็นลูกเขยเลยก็แล้วกัน"

"เดี๋ยวหาโอกาสเหมาะๆ พ่อจะไปคุยเรื่องแต่งงานกับแม่ของจ้าวเฟิงเอง" หวังเจี่ยนหัวเราะลั่น ดีใจอย่างเห็นได้ชัด

แต่ตอนนี้!

หวังเยี่ยนกลับมีสีหน้าลังเล

"เยี่ยนเอ๋อร์"

"พ่อเจ้าอุตส่าห์ช่วยลูกขนาดนี้ ทำไมลูกยังดูลังเลอีกล่ะ?"

"มีอะไรก็บอกพ่อเขาไปสิ ลูกกลับมาตั้งนาน เอาแต่เศร้าซึม แม่ยังไม่เคยได้ยินลูกพูดถึงจ้าวเฟิงเลย เขาเป็นใครมาจากไหนกันล่ะ?" ฮูหยินหวังถามด้วยความสงสัย

"จ้าวเฟิงเป็นฟู่เจียงในกองทัพน่ะ"

"เขาเคยช่วยชีวิตเยี่ยนเอ๋อร์ไว้" หวังเจี่ยนยิ้ม

"เป็นแค่ฟู่เจียงเองเหรอ?" ฮูหยินหวังดูจะผิดหวังเล็กน้อย

ตอนแรกนางนึกว่าเป็นลูกหลานตระกูลผู้ดีที่ไหนเสียอีก

"อะไรที่ว่าแค่ฟู่เจียง?"

"เจ้าน่ะไม่รู้หรอกว่าจ้าวเฟิงมีศักยภาพแค่ไหน"

"เข้ากองทัพมาไม่ถึงปี จากทหารเลวธรรมดา กลายมาเป็นฟู่เจียงได้ ลองดูทั่วทั้งกองทัพมหาฉิน ทั่วทั้งแผ่นดิน มีใครที่เลื่อนขั้นได้เร็วขนาดนี้บ้าง?"

"เจ้านี่มันช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย" หวังเจี่ยนพูดอย่างไม่พอใจ

ตอนนี้

เห็นได้ชัดว่าหวังเจี่ยนให้ความสำคัญกับจ้าวเฟิงเป็นอย่างมาก

แม้จ้าวเฟิงจะดูเลือดร้อนไปบ้าง แต่ก็มีความรับผิดชอบแบบลูกผู้ชาย แถมยังมีศักยภาพพอที่จะคู่ควรกับลูกสาวของเขาด้วย

"ท่านพ่อ"

"ลูก... ลูกอาจจะท้องลูกของจ้าวเฟิงแล้วก็ได้ค่ะ" หวังเยี่ยนพูดด้วยสีหน้าลังเล

สิ้นประโยคนี้

หวังเจี่ยนที่กำลังยิ้มแย้มก็หน้าเจื่อนลงทันที สายตาจับจ้องไปที่หน้าท้องของหวังเยี่ยน "ลูกว่าไงนะ? ท้องกับจ้าวเฟิงแล้วเหรอ?"

"ข้า... ข้าอาเจียนมาหลายวันแล้วค่ะ แถมยังมีอาการเหม็นอาหารอีกด้วย" หวังเยี่ยนตอบด้วยความหวาดกลัว

หวังเจี่ยนมองดูท่าทางลุกลี้ลุกลนของหวังเยี่ยน แล้วก็ยิ้มออกมา "ดี ดีมาก!"

"ไม่นึกเลยว่าข้ากำลังจะได้อุ้มหลานซะแล้ว"

เมื่อเห็นรอยยิ้มของหวังเจี่ยน หวังเยี่ยนก็ตกใจมาก

ตอนแรกเธอคิดว่าหวังเจี่ยนจะต้องโกรธมากแน่ๆ

"ท่านพ่อ ไม่โกรธเหรอคะ?" หวังเยี่ยนถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ตอนที่มีอะไรกับจ้าวเฟิงในคืนนั้น ตอนแรกเธอคิดว่าจะกลับมาเผชิญหน้ากับเรื่องที่เสียนหยางอย่างเด็ดเดี่ยว นอกจากจะซาบซึ้งและหวั่นไหวกับจ้าวเฟิงแล้ว เธอก็อยากจะประชดด้วย

แต่การตั้งครรภ์คือสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิดเลย

"โกรธสิ ทำไมจะไม่โกรธ"

"ไอ้เด็กนั่นยังไม่ได้แต่งงานกับลูกเลย กลับทำลูกท้องซะแล้ว กำเริบเสิบสานจริงๆ"

"แต่ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่ พ่อจะไปโกรธให้ได้อะไรขึ้นมา"

"ขอแค่ลูกมีความสุข มีชีวิตที่สงบสุขก็พอแล้ว พ่อเชื่อว่าไอ้เด็กนั่นจะไม่ทิ้งลูกไปไหนหรอก พ่อดูคนไม่ผิดหรอกน่า" หวังเจี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เมื่อได้ยินดังนั้น!

หวังเยี่ยนก็รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

เธอคุกเข่าลงกราบอีกครั้ง "ลูกขอบคุณท่านพ่อค่ะ"

"ท่านอาท้องน้องสาวแล้วเหรอฮะ?"

หวังหลีน้อยเดินเข้าไปหาหวังเยี่ยน มองด้วยความสงสัย

"ทำไมล่ะ?"

"หลีเอ๋อร์อยากได้น้องสาวเหรอ?" หวังเจี่ยนถามยิ้มๆ

"อยากฮะ" หวังหลีตอบโดยไม่ลังเล

"งั้นก็ต้องรอดูอีกสิบเดือนนะ ว่าลูกของท่านอาจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง" หวังเจี่ยนหัวเราะ

"นายท่าน"

"ในเมื่อเยี่ยนเอ๋อร์ก็ท้องแล้ว เราควรจะเรียกจ้าวเฟิงกลับมาแต่งงานเลยดีไหมเจ้าคะ" ฮูหยินหวังพูดขึ้น

"จ้าวเฟิงเพิ่งจะได้เลื่อนเป็นฟู่เจียง และตอนนี้ก็ถูกส่งไปคุมเมืองสำคัญ แถมเขายังรับราชการไม่ครบสองปี การจะเรียกตัวกลับมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ"

"อีกอย่าง คราวนี้ข้าเพิ่งจะขัดใจฝ่าบาทไปหมาดๆ ถ้าขืนไปขอร้องอะไรอีก มีหวังฝ่าบาททรงกริ้วแน่" หวังเจี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"แล้วเยี่ยนเอ๋อร์จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ?" ฮูหยินหวังถาม

"ตระกูลหวังของข้ากว้างใหญ่ไพศาล จะเลี้ยงลูกสาวกับหลานในท้องไม่ได้เชียวรึ?"

"ส่วนเรื่องคำครหาน่ะเหรอ"

"ใครกล้านินทาลูกสาวข้าล่ะ" หวังเจี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปกป้องและดุดัน

"เยี่ยนเอ๋อร์ ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ"

"ฮูหยิน เจ้าก็ดูแลเยี่ยนเอ๋อร์ให้ดี อย่าให้กระทบกระเทือนถึงเด็กในท้องนะ"

"ส่วนเรื่องจ้าวเฟิง เดี๋ยวข้าจะส่งจดหมายไปบอกเขาเอง"

"ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ถ้าเขารู้ว่าลูกท้องแล้ว เขาจะว่ายังไง" หวังเจี่ยนพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตั้งใจจะทดสอบจ้าวเฟิง

"ลูกจะทำตามที่ท่านพ่อบอกทุกอย่างค่ะ" หวังเยี่ยนพยักหน้ารับ

...

เมืองเว่ยเฉิง!

ริมฝั่งแม่น้ำเว่ย

จ้าวเฟิงขี่ม้า โดยมีองครักษ์ส่วนตัวหนึ่งร้อยคนขี่ม้าตามหลัง

เมื่อมองดูแม่น้ำเว่ยที่ไหลเชี่ยวกรากอยู่ตรงหน้า จ้าวเฟิงก็รู้สึกฮึกเหิมอย่างบอกไม่ถูก

แม่น้ำเว่ยเป็นเพียงสาขาหนึ่งของแม่น้ำฮวงโห ในชาติก่อน จ้าวเฟิงเกิดและโตในภาคใต้ จึงไม่เคยเห็นแม่น้ำฮวงโหที่ยิ่งใหญ่แบบนี้มาก่อน แม่น้ำฮวงโหในยุคนี้ถูกเรียกว่าแม่น้ำฮวงโห แต่ในยุคต่อมาจะถูกเรียกว่าแม่น้ำเหลือง

"นี่สินะแม่น้ำเว่ยในตำนาน ช่างกว้างใหญ่ไพศาลจริงๆ"

"คำปฏิญาณที่แม่น้ำเว่ย คือสถานที่ที่คนให้ความสำคัญกับคำสาบานมากที่สุด แต่ก็ถูกสุมาอี้ทำลายจนป่นปี้ คำปฏิญาณที่แม่น้ำเว่ยกลายเป็นเรื่องตลกไปเลยในยุคหลัง"

เมื่อมองดูแม่น้ำเว่ย จ้าวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ

ในตอนนั้นเอง

จางหานพร้อมกับทหารม้าคนสนิท ก็รีบขี่ม้ามุ่งหน้ามาทางแม่น้ำเว่ย

"นายท่าน"

"ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วขอรับ"

"หานสี่เจอสถานที่ลับตาคนในเว่ยเฉิงแล้ว ห่างจากที่นี่ไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พวกที่เรารับสมัครมาก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นหมดแล้ว นายท่านจะไปดูตอนนี้เลยไหมขอรับ?" จางหานรายงานด้วยความเคารพ

"ในที่สุดก็มาถึงแล้วสินะ"

"นำทางไปเลย" จ้าวเฟิงสั่งการด้วยรอยยิ้ม

หลังจากย้ายจากซินเจิ้งมาที่เว่ยเฉิง จ้าวเฟิงก็มาอยู่ที่นี่ได้เกือบสิบวันแล้ว

ในช่วงเวลานี้

จ้าวเฟิงได้จัดระเบียบกองทัพ และตั้งค่ายอยู่ที่เว่ยเฉิง

และวันนี้

จ้าวเฟิงก็ถือโอกาสมาชมแม่น้ำเว่ย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองเว่ยเฉิงนัก

นี่คือสถานที่ในตำนานเลยนะ

แน่นอน

จุดประสงค์หลักก็คือการออกไปดูสถานที่ที่ใช้ฝึกลูกน้องลับของเขานั่นเอง

ห่างจากเมืองเว่ยเฉิงไปหลายสิบลี้

ภายในป่าทึบแห่งหนึ่ง

ภายใต้การนำทางของจางหาน จ้าวเฟิงและองครักษ์ส่วนตัวก็มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางป่าทึบ

ที่ชายป่า

องครักษ์หลายสิบคนถูกทิ้งไว้เฝ้าม้า

ส่วนจางหานและจ้าวเฟิงก็เดินเท้าเข้าไป

ป่าทึบแห่งนี้ไม่ใช่พื้นที่ราบ จึงไม่สามารถขี่ม้าเข้าไปได้

"ป่าผืนนี้กว้างใหญ่มาก ต้นไม้ใบหญ้าก็ขึ้นหนาทึบ คนทั่วไปเดินเข้าไปคงจะหลงทางได้ง่ายๆ เลย"

"หานสี่ช่างหาที่ได้ดีจริงๆ" จ้าวเฟิงมองไปรอบๆ ป่าทึบแห่งนี้ แสงแดดแทบจะส่องลงมาไม่ถึง ทำให้รู้สึกเย็นยะเยือก

"หานสี่บอกว่าป่านี้ชื่อว่าป่าผีหลอก ในป่ามีสัตว์ร้ายมากมาย คนทั่วไปไม่กล้าเข้ามา หานสี่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการถางทางเข้าไปในป่าลึก" จางหานเล่าขณะเดินเข้าไป

"การตั้งฐานทัพที่นี่ถือว่าลับตาคนดีมาก แต่เดี๋ยวพอกองกำลังเดนตายฝึกเสร็จแล้ว ก็ต้องจัดเวรยามไว้รอบนอกด้วย ถ้ามีคนบุกรุกเข้ามา ก็ให้ซ่อนตัว ถ้าถูกจับได้ ก็ให้จัดการทิ้งซะ" จ้าวเฟิงสั่งเสียงเข้ม

"หานสี่คงเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีขอรับ" จางหานตอบด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนเดินไปคุยไป

ไม่รู้ว่าเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว

จนมาถึงใจกลางป่าทึบ

ใต้หน้าผาสูงชัน

ที่นี่มีกระท่อมไม้สร้างไว้กว่าสิบหลังแล้ว

ด้านนอกกระท่อมไม้มีรั้วกั้นไว้ชั่วคราว และมีคนยืนเฝ้ายามอยู่

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เมื่อจ้าวเฟิงและจางหานมาถึง ก็มีคนถืออาวุธเข้ามาขวางทันที

"นายท่านเสด็จมาแล้ว ถอยไป"

จางหานตะโกนสั่ง

เมื่อเห็นว่าเป็นจางหาน

คนเฝ้ายามก็รีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที พร้อมกับพูดด้วยความยำเกรงว่า "คารวะนายท่านขอรับ"

จ้าวเฟิงพยักหน้า แล้วเดินช้าๆ เข้าไปในรั้ว

และข้างในนั้น

เด็กชายหญิงหลายร้อยคนกำลังเข้าแถวรับการฝึกจากอดีตทหารองครักษ์ของแคว้นหานที่เพิ่งรับสมัครมา

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงมาถึง

หานสี่ก็หันไปมอง แล้วรีบตะโกนว่า "รีบทำความเคารพนายท่านเร็วเข้า!"

...