บทที่ 91 เบื้องลึกเบื้องหลังของจ้าวเฟิงถูกนำขึ้นถวายต่อหน้าอิ๋งเจิ้ง!

"ทูลฝ่าบาท"

"ท่านซั่งเจียงจวินมีชัยกลับมา นอกจากพระราชทานรางวัลอย่างงามแล้ว เรื่องที่ฝ่าบาทเคยมีพระราชดำริว่าจะพระราชทานกงจู่เยว่หยางให้เป็นคู่ครองของบุตรชายท่านซั่งเจียงจวิน ก็น่าจะถึงเวลาตัดสินใจได้แล้วพะย่ะค่ะ"

หวังหว่านก้าวออกมาทูลเสนอด้วยรอยยิ้ม

การกระทำนี้

ดูผิวเผินเหมือนเป็นการพูดขึ้นมาลอยๆ

แต่แท้จริงแล้วคือการผูกมิตรกับหวังเจี่ยน

ในฐานะผู้สนับสนุนคนสำคัญของจ่างกงจื่อฝูซู การใช้เรื่องพระราชทานอภิเษกสมรสของกงจู่เยว่หยางกับหวังเปิ้นเป็นข้ออ้าง เพื่อโยงไปถึงเรื่องการพระราชทานอภิเษกสมรสของบุตรสาวหวังเจี่ยนกับฝูซู

หากทำสำเร็จ

ฝูซูก็จะได้ฐานอำนาจทางทหารจากครอบครัวฝ่ายหญิงมาเป็นกำลังสนับสนุน

ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาในฐานะพระโอรสองค์โต มีสิทธิอันชอบธรรมในการสืบราชบัลลังก์มากขึ้นเท่านั้น

แต่ยังทำให้เขามีซั่งเจียงจวินผู้กุมอำนาจทางทหารคอยหนุนหลังอีกด้วย

นี่ถือเป็นเรื่องดีอย่างยิ่งสำหรับฝูซู

เพราะในราชสำนัก มีหวังหว่านคอยเป็นแกนนำ ขุนนางเก่าแก่ส่วนใหญ่ล้วนสนับสนุนฝูซูทั้งสิ้น

มีเพียงอำนาจทางการทหารเท่านั้นที่ยังยากจะเข้าถึง

อิ๋งเจิ้งเองก็ทรงระแวงเรื่องนี้มาก แต่ครั้งนี้ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วจนปิดไม่มิด และอิ๋งเจิ้งก็ไม่ได้ตรัสห้ามปรามแต่อย่างใด เห็นได้ชัดว่าทรงมีท่าทีโอนอ่อน

"ท่านเซี่ยงปังพูดถูก"

"เยว่หยาง ลูกสาวคนที่สองของข้า และเป็นลูกสาวที่ข้ารักมากที่สุด"

"ส่วนหวังเปิ้น ก็คือขุนพลยอดฝีมือของมหาฉิน"

"ช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก"

อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวลลั่น และเห็นด้วยกับข้อเสนอของหวังหว่านทันที

ยิ่งไปกว่านั้น

การพระราชทานกงจู่เยว่หยางให้เป็นคู่ครองของหวังเปิ้น ก็เป็นสิ่งที่พระองค์เคยตรัสไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้ก็แค่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้เท่านั้น

"ฝ่าบาททรงพระปรีชาพะย่ะค่ะ"

"กงจู่เยว่หยางปีนี้ชันษาสิบสามแล้ว รออีกสักปี ให้กรมไท่ผูไปหาฤกษ์งามยามดี มหาฉินของเราก็จะได้มีเรื่องมงคลซ้อนเรื่องมงคลพะย่ะค่ะ" หวังหว่านกล่าวชื่นชมเสียงดัง

"ฝ่าบาททรงพระปรีชาพะย่ะค่ะ"

เหล่าขุนนางที่รอรับเสด็จอยู่บริเวณลานกว้างต่างพากันส่งเสียงสรรเสริญ

"ทูลฝ่าบาท"

"การพระราชทานอภิเษกสมรสระหว่างกงจู่เยว่หยางกับท่านแม่ทัพหวังเปิ้น นับเป็นเรื่องมงคลเรื่องแรก"

"แต่กระหม่อมยังมีเรื่องมงคลอีกเรื่องจะกราบทูลพะย่ะค่ะ"

ในตอนนั้นเอง

ขุยจ้วง อัครเสนาบดีฝ่ายขวา ก็ก้าวออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ในมหาฉินปัจจุบัน

หลังจากที่หลี่ว์ปู้เหวยถูกปลดออกจากตำแหน่ง ตำแหน่งเซี่ยงปังก็ไม่ได้มีเพียงคนเดียวอีกต่อไป แต่มีถึงสองคน

อิ๋งเจิ้งทรงแต่งตั้งอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา

อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายคือหวังหว่าน

อัครเสนาบดีฝ่ายขวาคือขุยจ้วง

อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายยังคงถูกเรียกว่าเซี่ยงปัง ส่วนอัครเสนาบดีฝ่ายขวาถือเป็นรอง และขุยจ้วงยังควบตำแหน่งไท่ผูด้วย

"ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายขวามีเรื่องมงคลอะไรจะกราบทูลรึ?"

การที่หวังเจี่ยนกลับมาพร้อมชัยชนะ ทำให้อิ๋งเจิ้งทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก พระพักตร์จึงเปื้อนไปด้วยรอยแย้มพระสรวล

"เท่าที่กระหม่อมทราบ ท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนมีบุตรสาวที่กำลังอยู่ในวัยดรุณีแรกรุ่น ซึ่งอายุอานามก็เหมาะสมกับจ่างกงจื่อพอดี"

"กระหม่อมขอเสนอว่า"

"เพื่อให้เป็นเรื่องมงคลซ้อนเรื่องมงคล"

"ขอให้ฝ่าบาททรงพระราชทานอภิเษกสมรสระหว่างบุตรสาวของท่านซั่งเจียงจวินกับจ่างกงจื่อฝูซูพะย่ะค่ะ" ขุยจ้วงยิ้มและกราบทูลเสียงดัง

เห็นได้ชัดว่า

อัครเสนาบดีทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาในราชสำนัก ล้วนเป็นผู้สนับสนุนฝูซูอย่างเหนียวแน่น

ทั้งสองคนต่างก็ทำหน้าที่รับส่งมุกกันอย่างเข้าขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ต่อให้ฝูซูจะซื่อบื้อแค่ไหน เขาก็เข้าใจดีว่านี่คือการที่ขุยจ้วงกำลังพยายามหาพันธมิตรที่มีอำนาจมาช่วยสนับสนุนเขา

ฝูซูไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอนี้ กลับก้าวออกมารับหน้าด้วยตัวเอง

"ลูกได้เข้ามาเรียนรู้ราชการแผ่นดินแล้ว และได้ยินชื่อเสียงของบุตรสาวท่านซั่งเจียงจวินมานาน ว่าเป็นหญิงเก่งไม่แพ้ชายชาตรี หากลูกได้อภิเษกสมรสกับนาง นับเป็นความโชคดีของลูกอย่างยิ่งพะย่ะค่ะ" ฝูซูโค้งคำนับและกราบทูลเสียงดัง

เกิดในราชวงศ์

แถมยังเป็นจ่างกงจื่ออีกต่างหาก

หากบอกว่าฝูซูไม่มีความทะเยอทะยานในตำแหน่งองค์รัชทายาท ก็คงเป็นเรื่องโกหก

ยิ่งไปกว่านั้น เขามีผู้สนับสนุนในราชสำนักมากมาย ต่อให้เขาไม่คิดจะแย่งชิง ผู้สนับสนุนเหล่านั้นก็จะผลักดันเขาให้ก้าวขึ้นไปอยู่ดี เมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้แล้ว ก็ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกต่อไป

ในหน้าประวัติศาสตร์ ฉินสือหวงทรงตั้งใจปั้นฝูซูให้เป็นองค์รัชทายาทจริงๆ แต่ฝูซูกลับทำให้พระองค์ทรงผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคต ก็ยังไม่ได้แต่งตั้งฝูซูเป็นไท่จื่อ ทรงทิ้งพระราชพินัยกรรมไว้ก่อนสิ้นพระชนม์ให้ฝูซูขึ้นครองราชย์ต่อ ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของฉินสือหวง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

พระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งก็ปรากฏแววครุ่นคิด

แต่พระองค์ไม่ได้ตัดสินพระทัยในทันที ทว่ากลับเบือนพระพักตร์ไปทางหวังเจี่ยน

แต่ในเวลานี้

สีหน้าของหวังเจี่ยนกลับแสดงความลังเลและหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมองไปที่อิ๋งเจิ้งซึ่งประทับอยู่เคียงข้าง และมองลงไปยังเหล่าขุนนางที่พยายามผลักดันเรื่องนี้ หวังเจี่ยนก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง

นี่คือพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ถ้าปฏิเสธไปล่ะก็

นอกจากจะเป็นการขัดพระราชประสงค์ของฝ่าบาทอย่างลับๆ แล้ว ยังเป็นการสร้างความขุ่นเคืองให้กับฝูซูที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอแต่งงานเองอีกด้วย

ในมหาฉินปัจจุบัน

ใครๆ ในราชสำนักต่างก็รู้ดีว่า ผู้ที่มีโอกาสได้เป็นไท่จื่อคนต่อไปมากที่สุดก็คือฝูซู

หากไปขัดใจว่าที่ไท่จื่อ ว่าที่กษัตริย์ในอนาคต!

นี่คงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับตระกูลหวังแน่

แต่เมื่อนึกถึงจ้าวเฟิง นึกถึงความสามารถอันน่ากลัวและศักยภาพอันล้นเหลือของจ้าวเฟิง

หากจ้าวเฟิงไปชิงตัวเจ้าสาวจริงๆ และมหาฉินไม่ยอมรับ จ้าวเฟิงก็คงต้องหนีไปอยู่แคว้นอื่น และเมื่อถึงตอนนั้น เขาจะกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของมหาฉิน

"ทูลฝ่าบาท"

หวังเจี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางอิ๋งเจิ้ง

"ท่านซั่งเจียงจวินมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถิด ไม่ว่าจะตกลงหรือปฏิเสธ ข้าก็จะไม่ตำหนิเจ้าหรอก" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวลบางๆ

พระองค์ทรงเห็นความลำบากใจบนใบหน้าของหวังเจี่ยนได้อย่างชัดเจน

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะมีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หวังเจี่ยนก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาอิ๋งเจิ้ง โค้งคำนับแล้วกราบทูลว่า "กราบทูลฝ่าบาทตามตรง บุตรสาวของกระหม่อมได้หมั้นหมายกับผู้อื่นไว้แล้วพะย่ะค่ะ"

"ท่านซั่งเจียงจวินพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะพะย่ะค่ะ"

"ตั้งแต่โบราณกาลมา การแต่งงานต้องขึ้นอยู่กับคำสั่งของพ่อแม่และแม่สื่อแม่ชัก"

"การหมั้นหมายไม่ได้หมายความว่าแต่งงานแล้ว ขอเพียงท่านซั่งเจียงจวินตกลง งานมงคลนี้ก็สามารถเกิดขึ้นได้"

"การได้เป็นชายาเอกของจ่างกงจื่อฝูซู หญิงสาวตระกูลสูงศักดิ์ทั่วทั้งแผ่นดินต่างก็ใฝ่ฝันอยากจะได้ตำแหน่งนี้กันทั้งนั้นแหละพะย่ะค่ะ" ขุยจ้วงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ใช่แล้ว"

"จ่างกงจื่อฝูซูทรงเป็นผู้มีปัญญาและมีเมตตา เป็นแบบอย่างที่ดีให้กับบรรดากงจื่อทั้งหลาย ในใต้หล้านี้จะมีบุรุษใดเทียบเคียงกับจ่างกงจื่อฝูซูได้อีกล่ะ"

"ท่านซั่งเจียงจวินยอมตกลงเรื่องงานแต่งนี้เถิด" หวังหว่านก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากสนับสนุน

ตอนนี้ในราชสำนักมีขุนนางฝ่ายบุ๋นสนับสนุนฝูซูมากมาย แต่ที่ขาดไปก็คือการสนับสนุนจากขุนนางฝ่ายบู๊ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสนับสนุนจากซั่งเจียงจวิน

หากได้รับการสนับสนุนจากขุนนางฝ่ายบู๊ได้สำเร็จ ในวันข้างหน้าหากเกิดปัญหาอะไรขึ้น ก็จะสามารถแก้ไขให้ผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น

อำนาจทางการทหารคืออำนาจที่แท้จริง

"จ่างกงจื่อฝูซูทรงเป็นบุรุษที่เพียบพร้อมจริงๆ พะย่ะค่ะ"

"หากบุตรสาวของกระหม่อมยังไม่ได้หมั้นหมายกับใคร กระหม่อมก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่"

"แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การบังคับพรากคู่รัก กระหม่อมก็คงทำไม่ลงจริงๆ พะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนเงยหน้าขึ้น และกราบทูลอิ๋งเจิ้งด้วยความหนักแน่น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ทุกคนก็รู้ทันทีว่าหวังเจี่ยนปฏิเสธที่จะให้บุตรสาวอภิเษกสมรสกับฝูซู

แม้แต่หวังหว่านและขุยจ้วง ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

ฝูซูที่ยืนอยู่บนลานกว้างก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทำตัวไม่ถูก

ส่วนอิ๋งเจิ้งนั้น พระพักตร์ยังคงเรียบเฉย แต่เมื่อได้ยินคำว่า 'พรากคู่รัก' พระทัยของอิ๋งเจิ้งก็กระตุกวาบขึ้นมา ดูเหมือนว่าจะทรงรู้สึกสะเทือนพระทัยอยู่บ้าง

ในเวลานี้ สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องไปที่อิ๋งเจิ้ง แม้แต่หวังเจี่ยนเองก็เช่นกัน

เพราะการตัดสินใจทั้งหมดขึ้นอยู่กับอิ๋งเจิ้ง

วินาทีต่อมา!

"ข้าเอง ก็เกลียดการบังคับพรากคู่รักที่สุด"

อิ๋งเจิ้งตรัสช้าๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความรังเกียจอย่างรุนแรง พระเนตรกวาดมองไปที่เหล่าขุนนางเบื้องล่าง คล้ายกับเป็นการตักเตือน

สิ้นพระสุรเสียงนี้

หวังหว่าน

ขุยจ้วง

และขุนนางบางส่วนในราชสำนัก

ขุนนางที่เคยผ่านเหตุการณ์ในอดีตมาแล้ว ต่างก็รู้สึกใจหายวาบ

พวกเขาย่อมเข้าใจความหมายที่แท้จริงในพระราชดำรัสของอิ๋งเจิ้ง

"เรื่องในอดีต ฝ่าบาทยังทรงจำได้ไม่ลืม" หวังหว่านและขุยจ้วงมองหน้ากัน ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"ขอบพระทัยฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

หวังเจี่ยนโค้งคำนับอิ๋งเจิ้ง และในใจของเขาก็รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

เพราะเขารู้ดีว่า

งานแต่งนี้คงไม่ต้องเกิดขึ้นแล้ว เรื่องที่เขากังวลก็จะไม่เกิดขึ้น

ตอนนี้หวังเจี่ยนรู้สึกโชคดีอย่างยิ่ง

ครอบครัวตระกูลหวังของเขาคงไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับพายุการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทในอนาคตแล้ว

แม้จ่างกงจื่อฝูซูจะมีโอกาสชนะสูงมาก แต่ในอดีตของมหาฉิน ก็ใช่ว่าจะต้องแต่งตั้งพระโอรสองค์โตเสมอไป อาจจะแต่งตั้งผู้ที่มีความสามารถก็ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินพระทัยของกษัตริย์องค์ปัจจุบัน

แต่ถ่างานแต่งนี้เกิดขึ้นจริง

ครอบครัวตระกูลหวังก็จะถูกผูกมัดเข้ากับฝูซูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งนั่นขัดกับความตั้งใจของหวังเจี่ยนที่ต้องการหลีกเลี่ยงการเข้าไปพัวพันกับการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท

การแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท หากล้มเหลวขึ้นมา

ฝ่ายที่แพ้ก็จะถูกกวาดล้าง

ตั้งแต่แรกหวังเจี่ยนก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่แล้ว แต่เพราะเกรงใจอิ๋งเจิ้ง แต่ตอนนี้หวังเจี่ยนสบายใจขึ้นเยอะแล้ว

"ข้าชักจะสงสัยแล้วสิ ว่าชายหนุ่มที่ลูกสาวท่านซั่งเจียงจวินมีใจให้คือใครกัน?"

"คนที่เข้าตาผู้บังคับบัญชาอย่างท่านได้ คงจะไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน" อิ๋งเจิ้งตรัสถามหวังเจี่ยนพร้อมรอยยิ้ม

"ทูลฝ่าบาท"

"ฝ่าบาทก็น่าจะเคยได้ยินชื่อคนผู้นี้มาบ้างพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนยิ้มบางๆ

"ข้าเคยได้ยินชื่อเขาด้วยรึ?"

อิ๋งเจิ้งทรงมีพระพักตร์ฉงนเล็กน้อย

จากนั้นพระองค์ก็ทรงกวาดสายตามองไปที่เหล่าขุนนางเบื้องล่าง

แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่แล้ว" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวล

"ในการบุกโจมตีแคว้นหานครั้งนี้ จนกระทั่งสามารถปราบแคว้นหานได้สำเร็จ ชื่อของใครที่ปรากฏอยู่ในรายงานการศึกบ่อยที่สุดล่ะพะย่ะค่ะ?" หวังเจี่ยนไม่ได้ตอบตรงๆ แต่เลือกที่จะใบ้ให้

"จ้าวเฟิงรึ?"

อิ๋งเจิ้งนึกขึ้นได้ทันที

"ฝ่าบาททรงพระปรีชาพะย่ะค่ะ"

"เป็นจ้าวเฟิงนั่นเองพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนตอบกลับทันที

และเมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา

สีหน้าของหวังหว่านและขุยจ้วงก็ยิ่งดูประหลาดใจมากขึ้น

ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น ขุนนางคนอื่นๆ ก็เช่นกัน

"จ้าวเฟิงไปมีความสัมพันธ์กับลูกสาวของหวังเจี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยได้ยินข่าวเลย?"

"เรื่องนี้ชักจะสนุกซะแล้วสิ"

ขุนนางหลายคนคิดในใจด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"จ้าวเฟิงเพิ่งจะเข้ากรมมาได้ไม่ถึงปี จะไปรู้จักกับลูกสาวท่านซั่งเจียงจวินได้อย่างไรกัน?" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวลถาม

"ทูลฝ่าบาท"

"เรื่องนี้คงเป็นพรหมลิขิตของเด็กวัยรุ่นทั้งสองคนแหละพะย่ะค่ะ"

"ตอนที่เป้าหยวนซุ่มโจมตีที่หยางเฉิง ฝ่าบาทก็น่าจะยังทรงจำได้ใช่ไหมพะย่ะค่ะ"

"เพราะเรื่องนั้น"

"ฝ่าบาทยังทรงตำหนิท่านแม่ทัพหลี่เถิงว่าทำอะไรบุ่มบ่ามเกินไป"

"และในครั้งนั้นเอง"

"ลูกสาวกระหม่อมก็นำทัพออกไปไล่ล่าศัตรู แต่เนื่องจากมีกำลังพลน้อย และยังขาดประสบการณ์ในสนามรบ จึงถูกกองทัพของเป้าหยวนล้อมไว้ ในยามคับขัน จ้าวเฟิงก็ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือลูกสาวกระหม่อมไว้ และยังสังหารเป้าหยวน ทำลายกองทัพหานนั้นได้สำเร็จพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนเล่าด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ฟัง

อิ๋งเจิ้งก็ทรงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที พระองค์ตรัสพร้อมรอยยิ้มว่า "ดูเหมือนว่าลูกสาวท่านซั่งเจียงจวินกับจ้าวเฟิง จะเป็นคู่รักที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาสินะ!"

"กราบทูลฝ่าบาทตามตรง เป็นเช่นนั้นจริงๆ พะย่ะค่ะ"

"หากเป็นคนธรรมดาทั่วไป กระหม่อมก็คงไม่เห็นด้วยหรอกพะย่ะค่ะ"

"แต่ชีวิตลูกสาวกระหม่อม จ้าวเฟิงเป็นคนช่วยไว้ ทั้งคู่มีใจให้กัน กระหม่อมก็เลยทำใจพรากพวกเขาจากกันไม่ลงจริงๆ พะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนรีบถือโอกาสกล่าวเสริม

จากนั้น

หวังเจี่ยนก็หันไปทางฝูซูที่ยืนอยู่เบื้องล่าง โค้งคำนับและกล่าวว่า "จ่างกงจื่อฝูซู ลูกสาวกระหม่อมได้หมั้นหมายไว้แล้ว กระหม่อมต้องขออภัยที่ไม่อาจตกลงเรื่องนี้ได้พะย่ะค่ะ"

และคำพูดนี้ของหวังเจี่ยน

ก็ช่วยปลดปล่อยความอึดอัดของฝูซูได้ในที่สุด

ฝูซูยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า ประสานมือและกล่าวว่า "ข้าไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ถือว่าข้าเสียมารยาทแล้ว ขอท่านซั่งเจียงจวินโปรดอย่าถือสาเลย"

"กระหม่อมจะกล้าถือสาได้อย่างไรพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนรีบตอบกลับ

"เสด็จพ่อ"

"ในเมื่อลูกสาวท่านซั่งเจียงจวินได้หมั้นหมายไว้แล้ว ลูกก็ไม่ใช่คนที่จะไปบังคับพรากคู่รักของใคร ข้อเสนอของท่านอัครเสนาบดีทั้งสองถือว่ายกเลิกไปก็แล้วกันพะย่ะค่ะ" ฝูซูหันไปกราบทูลอิ๋งเจิ้งทันที

เมื่อได้ยินคำพูดของฝูซู

อิ๋งเจิ้งก็พยักหน้าเห็นด้วย "ฝูซู เจ้ารู้ความเช่นนี้ก็ดีแล้ว"

"ข้าเกลียดการบังคับพรากคู่รักของผู้อื่นที่สุด"

"แต่เจ้าก็ถึงวัยที่ควรจะหมั้นหมายแต่งงานแล้วล่ะ"

"ท่านเสนาบดีกรมอาญา (ถิงเว่ย)"

"หากข้าจำไม่ผิด"

"ลูกสาวคนโตของท่าน น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฝูซูใช่ไหม"

จู่ๆ อิ๋งเจิ้งก็ทรงเรียกชื่อหลี่สื่อ ทำให้หลี่สื่อสะดุ้งตกใจ

เมื่อได้ยินคำถามของอิ๋งเจิ้ง หลี่สื่อก็รีบก้าวออกมา

"กราบทูลฝ่าบาท"

"ลูกสาวคนโตของกระหม่อมอายุรุ่นราวคราวเดียวกับจ่างกงจื่อฝูซูจริงๆ พะย่ะค่ะ" หลี่สื่อรีบตอบ แต่ใบหน้าของเขากลับดูไม่ค่อยยินดีนัก

"ถ้าอย่างนั้น"

"ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง"

"ให้ลูกสาวคนโตของท่านหมั้นหมายกับฝูซู ให้กรมไท่ผูไปหาฤกษ์งามยามดีมา" อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวล และตัดสินพระทัยในทันที

"เอ่อ..."

สีหน้าของหลี่สื่อเปลี่ยนไปทันที

ฝูซูก็หน้าถอดสีเช่นกัน รีบก้าวออกมากราบทูลว่า "เสด็จพ่อ ลูกเพิ่งจะอายุสิบสี่ปี ยังเด็กอยู่เลย เรื่องแต่งงานเอาไว้ก่อนเถอะพะย่ะค่ะ"

เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้

หวังหว่านและขุยจ้วงที่เดิมทีเคยสนับสนุนให้ฝูซูแต่งงาน ต่างก็เงียบกริบ ใบหน้าของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

ในราชสำนัก

การต่อสู้ระหว่างกลุ่มขุนนางเก่าและขุนนางใหม่

แม้จะยังไม่ถึงขั้นแตกหัก แต่ก็ใกล้เคียงแล้ว

หากลูกสาวของหลี่สื่อได้แต่งงานกับฝูซู นี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเขาแน่

แน่นอนว่า

สำหรับหลี่สื่อเองก็เช่นกัน

ลูกสาวของเขาจะแต่งงานกับฝูซูงั้นหรือ?

นี่มันหมายความว่ายังไง?

เขาเป็นคนของสำนักนิติธรรม สนับสนุนการปกครองแคว้นด้วยกฎหมาย ซึ่งขัดแย้งกับแนวคิดการปกครองของฝูซู

และเขายังเป็นผู้นำของกลุ่มขุนนางใหม่ ซึ่งมักจะขัดแย้งและต่อสู้กับหวังหว่านและพวกอย่างลับๆ อยู่เสมอ

"ท่านเสนาบดีกรมอาญาไม่เต็มใจงั้นหรือ?"

อิ๋งเจิ้งขมวดพระขนง ทอดพระเนตรหลี่สื่อ

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายพระเนตรของอิ๋งเจิ้ง

หลี่สื่อก็ใจเต้นระรัว รีบกราบทูลว่า "กระหม่อมจะกล้าขัดพระบรมราชโองการได้อย่างไรพะย่ะค่ะ"

"ฝูซู"

"ลูกสาวของท่านเสนาบดีกรมอาญาอ่อนหวานและมีมารยาท เป็นผู้หญิงที่ดี"

"เรื่องแต่งงานก็ตกลงตามนี้นะ"

อิ๋งเจิ้งหันไปมองฝูซู ตรัสอย่างเด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้ฝูซูปฏิเสธได้เลย

"เสด็จพ่อ"

ฝูซูพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่หวังหว่านที่อยู่ด้านหลังแอบกระตุกเสื้อของเขา เป็นการส่งสัญญาณว่าอย่าพูดอะไรอีก

ฉุนอวี๋เยว่ ผู้เป็นอาจารย์ของเขาก็ส่งสายตาห้ามปราม ไม่ให้เขาทำเรื่องวู่วาม

"กรมไท่ผู"

อิ๋งเจิ้งตรัสเสียงดัง

"กระหม่อมอยู่นี่พะย่ะค่ะ"

ขุยจ้วงรีบก้าวออกมา

"ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ดินแดนอิ่งชวนเพิ่งจะสงบ ยังต้องฟื้นฟูอีกเยอะ สงครามครั้งนี้ทำให้แคว้นของเราสูญเสียไปไม่น้อย ปีนี้ก็พักเรื่องนี้ไว้ก่อน"

"ให้เจ้าไปหาฤกษ์งามยามดีในปีหน้า เพื่อจัดงานแต่งงานให้กับฝูซูกับลูกสาวท่านเสนาบดีกรมอาญา" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ขุยจ้วงโค้งคำนับ "กระหม่อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ"

เมื่อพระบรมราชโองการประกาศออกมาแล้ว

ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก

"ท่านเสนาบดีกรมอาญา"

"ฝูซู"

"พวกเจ้าจะไม่รับพระบรมราชโองการหรือ?"

อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรหลี่สื่อและฝูซู

ภายใต้แรงกดดันจากอำนาจของกษัตริย์

แม้ทั้งสองจะมีความคิดเห็นต่างกันไป แต่ก็ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ และโค้งคำนับอย่างจำยอม "กระหม่อมน้อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ"

ส่วนเรื่องที่หวังเจี่ยนปฏิเสธเรื่องการแต่งงานนั้น อิ๋งเจิ้งไม่ได้ทรงกริ้วแต่อย่างใด

"วันนี้เป็นวันที่ท่านซั่งเจียงจวินมีชัยกลับมา"

"ข้าควรจะฉลองให้กับท่านซั่งเจียงจวิน"

"หลังจากการประชุมราชสำนักเสร็จสิ้น"

"ให้ท่านซั่งเจียงจวินเข้าเฝ้าที่ตำหนักจางไถ เพื่อดื่มฉลองกับข้า และเล่าเรื่องราวต่างๆ ในกองทัพให้ข้าฟังด้วย" อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวลลั่น จากนั้นก็ทรงจับมือหวังเจี่ยนเดินเข้าไปในท้องพระโรง

"เริ่มการประชุมราชสำนัก!"

จ้าวเการีบประกาศเสียงดัง

ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊เบื้องล่างต่างก็เดินเข้าไปในท้องพระโรงด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

ในตอนนี้

สีหน้าของหลี่สื่อ ฝูซู

รวมถึงหวังหว่านและพรรคพวก ล้วนดูไม่สู้ดีนัก

ภายในท้องพระโรง!

"เหมิงอี้เดินทางไปรับตำแหน่งที่อิ่งชวนแล้ว"

"การฟื้นฟูอิ่งชวน ข้าไว้ใจเขา"

"แต่ตอนนี้ใกล้จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ความหนาวเย็นกำลังจะมาเยือน ในมหาฉินรวมถึงแคว้นอื่นๆ ทั่วทั้งแผ่นดิน ทุกๆ ฤดูหนาวก็จะมีชาวบ้านล้มตายเพราะความหนาวเหน็บนับไม่ถ้วน"

"สำหรับอิ่งชวนที่เพิ่งผ่านพ้นภัยสงคราม มีชาวบ้านไร้ที่อยู่อาศัยมากมาย สถานการณ์คงจะเลวร้ายยิ่งกว่านี้" อิ๋งเจิ้งประทับอยู่บนบัลลังก์ และตรัสด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"ทูลฝ่าบาท"

"กระหม่อมได้สั่งการให้เร่งผลิตถ่านไม้แล้ว และตามคลังต่างๆ ในท้องถิ่นก็ยังมีถ่านไม้อยู่อีกพอสมควรที่สามารถนำมาใช้ได้พะย่ะค่ะ" เฝิงเจี๋ยรีบก้าวออกมารายงานเสียงดัง

"หลังจากหักส่วนที่ต้องใช้ในมหาฉินแล้ว ส่วนที่เหลือให้ส่งไปที่อิ่งชวนจวิ้นทั้งหมด" อิ๋งเจิ้งตัดสินพระทัยในทันที

แม้ว่าอิ่งชวนจะกลายเป็นของฉินแล้ว และมีชาวหานนับล้านคนตกเป็นราษฎรของฉิน

แต่อิ๋งเจิ้งก็ยังต้องให้ความสำคัญกับราษฎรชาวฉินดั้งเดิมก่อน เพราะในพระทัยของพระองค์ ชาวฉินคือรากฐานความยิ่งใหญ่ของมหาฉิน

ส่วนดินแดนใหม่และราษฎรใหม่นั้น ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะทำให้พวกเขายอมจำนนและกลมกลืนกับมหาฉินได้อย่างแท้จริง

"กระหม่อมเข้าใจแล้วพะย่ะค่ะ" เฝิงเจี๋ยตอบรับทันที

"ถ่านไม้ของมหาฉินอย่างเดียวคงไม่พอ"

"กระหม่อมขอเสนอให้ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้เหมิงอี้สั่งตัดไม้เพิ่ม แล้วแจกจ่ายให้ชาวบ้าน เพื่อบรรเทาความหนาวเย็น"

"นอกจากนี้ ยังต้องส่งเสบียงไปที่อิ่งชวนด้วยพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวเสนอแนะ

"อืม" อิ๋งเจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย

การประชุมราชสำนักดำเนินต่อไป

ส่วนใหญ่ก็เป็นการหารือเรื่องการฟื้นฟูอิ่งชวน

แต่ในการประชุมครั้งนี้

มีขุนนางหลายคนที่จิตใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับการประชุมเลย

จวนตระกูลหวัง!

คนรับใช้ในจวนกำลังวุ่นวายอยู่กับการทำความสะอาดและจัดเก็บสิ่งของ

เจ้านายของจวนกลับมาพร้อมชัยชนะ คนในจวนจะไม่วุ่นวายได้อย่างไร

ในขณะที่ในเรือนหลังหนึ่งของจวน

"อุแหวะ... อุแหวะ..."

หวังเยี่ยนกำลังอาเจียนอย่างหนัก ใบหน้าซีดเซียว

นางอาเจียนอยู่พักใหญ่

กว่าจะรู้สึกดีขึ้น

"เป็นไปได้ยังไงกัน?"

"คืนเดียวเองนะ"

หวังเยี่ยนพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ

แม้ว่านางจะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเหมือนหญิงที่แต่งงานแล้ว แต่ก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เคยได้ยินเรื่องการตั้งครรภ์มาบ้าง

และในช่วงหลายวันที่ผ่านมา นางก็มีอาการอาเจียน กินข้าวไม่ค่อยลง

หวังเยี่ยนก็เริ่มเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

"ทำยังไงดีล่ะเนี่ย"

"ถ้าท่านพ่อรู้ จ้าวเฟิงต้องแย่แน่ๆ"

"แถมคราวนี้ท่านพ่อกลับมา ฝ่าบาทต้องมีรับสั่งเรื่องแต่งงานแน่ๆ"

"ถ้าถูกบังคับให้แต่งงาน แล้วข้าตั้งครรภ์อยู่ ตระกูลหวังของเราต้องจบสิ้นแน่ๆ"

"ท่านพ่อก็เข้าวังไปแล้ว ถ้าฝ่าบาทรับสั่งเรื่องแต่งงานกับท่านพ่อล่ะ จะทำยังไงดี?"

ในตอนนี้ หวังเยี่ยนกำลังสับสนและกังวลใจอย่างมาก ไม่รู้จะหาทางออกยังไงดี

ใจหนึ่งก็กลัวว่าจะทำให้จ้าวเฟิงเดือดร้อน อีกใจก็กลัวว่าจะทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย

หวังเยี่ยนกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ถ้าข้าตายไปซะ"

"ทุกอย่างก็คงจบลงได้"

ในวินาทีนั้น

ความคิดที่แน่วแน่ก็ผุดขึ้นมาในหัวของหวังเยี่ยน

ในขณะที่ความคิดนี้เพิ่งจะแล่นเข้ามา

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังมาจากนอกห้อง

"เยี่ยนเอ๋อร์"

"ลูกเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องทำไมทั้งวัน?"

"พ่อเจ้าจะกลับมาแล้วนะ ออกมาเถอะ"

เสียงของฮูหยินหวังผู้เป็นแม่ดังมาจากนอกห้อง น้ำเสียงเจือความห่วงใย

ตั้งแต่หวังเยี่ยนกลับมาที่จวน นางก็แทบจะไม่ออกไปไหนเลย เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องและบริเวณลานบ้านของตัวเอง

"ข้ากำลังจะออกไปแล้วเจ้าค่ะ"

หวังเยี่ยนขานรับ พลางก้มลงมองหน้าท้องของตัวเอง ความคิดที่จะปลิดชีพตัวเองก็มลายหายไป หากนางตายไป ก็เท่ากับว่าลูกในท้องก็ต้องตายไปด้วย

จากนั้น

หวังเยี่ยนก็เปิดประตูห้องออกมา

ฮูหยินหวังค่อยๆ เดินเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะพูดว่า "ลูกเอาแต่อยู่แต่ในห้องทั้งวันทำไมกัน กลับมาตั้งนานแล้วนะ"

"ท่านแม่"

"ข้าไม่อยากออกไปไหนเลยเจ้าค่ะ" หวังเยี่ยนตอบเสียงแผ่ว

"เอาล่ะๆ"

"งั้นไปรอพ่อที่โถงใหญ่กับแม่ก่อนก็แล้วกัน พ่อลูกคงจะกลับมาถึงในไม่ช้านี้แหละ" ฮูหยินหวังยิ้มให้กำลังใจ

ในตอนนั้นเอง!

"ท่านอา"

เสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากนอกห้อง

จากนั้น เด็กชายวัยสี่ห้าขวบก็วิ่งเข้ามา กอดขาของหวังเยี่ยนไว้แน่น

"หลีเอ๋อร์"

หวังเยี่ยนยิ้มบางๆ ย่อตัวลงอุ้มเด็กชายขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่า

เด็กชายคนนี้ก็คือหวังหลี หลานชายคนโตของหวังเจี่ยน ลูกชายของหวังเปิ้น ที่มีชื่อบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์

แต่ตอนนี้ เขายังเป็นเพียงเด็กชายวัยห้าขวบ

เขาเป็นลูกที่เกิดจากภรรยาของหวังเปิ้น

แต่โชคร้ายที่หลังจากคลอดหวังหลี ภรรยาของหวังเปิ้นก็เสียชีวิตเนื่องจากตกเลือด

ในยุคสมัยนี้

การคลอดลูกก็เหมือนกับการเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้าย หากมีข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ก็อาจเสียชีวิตได้

ดังนั้น หลังจากที่หวังหลีเกิดมา เขาจึงอยู่ในการดูแลของผู้เป็นย่ามาโดยตลอด และหวังเยี่ยนก็มักจะช่วยดูแลเขาเป็นประจำ

"ท่านอา"

"ทำไมท่านอาไม่ค่อยเล่นกับหลีเอ๋อร์เลยล่ะขอรับ?" หวังหลีมองหวังเยี่ยนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง แสดงอาการน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

"ช่วงนี้ท่านอาไม่ค่อยสบายน่ะ"

"รอให้ท่านอาดีขึ้นก่อนนะ แล้วจะเล่นกับหลีเอ๋อร์" หวังเยี่ยนตอบอย่างอ่อนโยน

"เยี่ยนเอ๋อร์"

"ตั้งแต่ลูกกลับมา ลูกก็ดูซึมเศร้าตลอดเลย มีเรื่องอะไรบอกแม่มาเถอะ"

"การเก็บเรื่องทุกข์ใจไว้คนเดียวมันไม่ดีนะ" ฮูหยินหวังมองหวังเยี่ยนด้วยความกังวล

สำหรับลูกสาวคนนี้

ฮูหยินหวังและหวังเจี่ยนผู้เป็นสามี ล้วนรักและทะนุถนอมนางเป็นอย่างมาก

"ท่านแม่ ข้าไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ" หวังเยี่ยนแม้ในใจจะสับสนวุ่นวาย แต่ภายนอกก็ยังพยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติ

"เอาล่ะๆ เราไปรอพ่อลูกที่โถงใหญ่กันเถอะ" เมื่อเห็นดังนั้น ฮูหยินหวังก็ไม่ถามเซ้าซี้อีก นางจับมือหวังเยี่ยนแล้วพากันเดินออกจากห้องไป

ณ ตำหนักจางไถ!

อิ๋งเจิ้งประทับอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหวังเจี่ยน

"แม้ศึกครั้งนี้ท่านซั่งเจียงจวินจะไม่ได้ออกรบด้วยตัวเอง แต่การวางแผนและสั่งการทั้งหมดล้วนมาจากท่านซั่งเจียงจวินทั้งสิ้น"

"ท่านซั่งเจียงจวินคิดเห็นอย่างไรกับการจัดการพื้นที่ดินแดนอิ่งชวนรึ?" อิ๋งเจิ้งตรัสถามพร้อมกับแย้มพระสรวล

"ตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นว่าราชการด้วยพระองค์เอง ก็ทรงบั่นทอนกำลังของแคว้นหานมาโดยตลอด การปราบแคว้นหานจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร"

"พูดตามตรงเลยนะพะย่ะค่ะ"

"ศึกครั้งนี้ กระหม่อมได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาท จนได้ความชอบนี้มาเปล่าๆ พะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนตอบด้วยรอยยิ้ม

อิ๋งเจิ้งแย้มพระสรวลบางๆ ทรงรินสุราให้หวังเจี่ยน และรินให้พระองค์เองด้วย

หวังเจี่ยนรีบยกจอกสุราขึ้นรับทันที

"ตอนที่ท่านซั่งเจียงจวินมาช่วยข้าในยามคับขัน ข้าจำได้ไม่ลืม"

"ท่านน่ะ"

"ถ่อมตัวเกินไป และก็ระมัดระวังตัวเกินไป"

"ท่านคงจะประเมินข้าต่ำไปกระมัง"

อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงที่แฝงความนัย

มือของหวังเจี่ยนที่ถือจอกสุราสั่นเล็กน้อย เขารีบกราบทูลว่า "กระหม่อมมิกล้าพะย่ะค่ะ"

"ท่านคิดว่าว่าที่ลูกเขยของท่านเป็นคนยังไงรึ?" อิ๋งเจิ้งตรัสถามด้วยรอยยิ้ม

"เด็กคนนี้"

"เป็นขุนพลที่เก่งกาจ และมีแววจะได้เป็นแม่ทัพใหญ่"

"หากได้รับการฝึกฝนในกองทัพอีกสักหลายปี เขาจะต้องเป็นกำลังสำคัญของมหาฉินได้อย่างแน่นอนพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนตอบทันที

"หึหึ"

อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวล "ข้าก็พอจะรู้จักท่านซั่งเจียงจวินดีนะ ขนาดลูกชายตัวเองอย่างหวังเปิ้น ท่านยังไม่เคยชมเขาขนาดนี้เลย ดูท่าจ้าวเฟิงคนนี้จะมีอะไรดีจริงๆ"

"ไม่ใช่อะไรหรอกพะย่ะค่ะ"

"แต่ความมุ่งมั่นและความรับผิดชอบของจ้าวเฟิง ทำให้กระหม่อมชื่นชมเขาจากใจจริงพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนกล่าวพร้อมกับยิ้ม

"ข้าชักอยากรู้แล้วสิ ลองเล่าให้ข้าฟังหน่อย" อิ๋งเจิ้งเริ่มสนพระทัย

เมื่อเห็นเช่นนั้น หวังเจี่ยนก็เล่าเรื่องที่จ้าวเฟิงสารภาพรักและขอหมั้นหมายกับหวังเยี่ยนให้ฟังอย่างตรงไปตรงมา แต่ละเรื่องที่จ้าวเฟิงข่มขู่ และการแสดงพลังที่เหนือมนุษย์ให้ฟัง

หลังจากฟังจบ

แววพระเนตรของอิ๋งเจิ้งก็ปรากฏแววชื่นชม "จ้าวเฟิงคนนี้เป็นลูกผู้ชายที่มีความรับผิดชอบจริงๆ"

"ดังนั้น กระหม่อมจึงกล้าที่จะปฏิเสธการขอแต่งงานของจ่างกงจื่อฝูซู ไม่ใช่แค่เพื่อลูกสาว แต่กระหม่อมไม่อยากพรากคู่รักที่รักกันจริงพะย่ะค่ะ"

"ขอฝ่าบาทโปรดอย่าทรงกริ้วกระหม่อมเลยพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนรีบพูดเสริม

"ข้าบอกแล้วไง"

"การบังคับพรากคู่รัก กษัตริย์องค์ไหนก็ทำได้ แต่มีเพียงข้าเท่านั้นที่ไม่ทำ"

"เรื่องในอดีต ท่านซั่งเจียงจวินอาจจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ก็คงพอจะได้ยินมาบ้างใช่ไหม"

อิ๋งเจิ้งแย้มพระสรวลบางๆ และดื่มสุราในจอกรวดเดียวหมด

หวังเจี่ยนชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "เรื่องในอดีต กระหม่อมก็พอได้ยินมาบ้างพะย่ะค่ะ แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว กระหม่อมก็นึกว่าฝ่าบาทจะทรงลืมไปแล้วเสียอีกพะย่ะค่ะ"

"ลืมรึ?"

"หึหึ"

"ข้าจะลืมได้ยังไง?" อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวลอย่างขมขื่น

แต่พระองค์ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

"ท่านซั่งเจียงจวิน ดื่มสุราไหน้ำนี้หมดแล้ว ท่านก็กลับไปพักผ่อนเถอะ"

"ฮูหยินและลูกสาวของท่านคงกำลังรอท่านอยู่" อิ๋งเจิ้งตรัสพร้อมกับรอยยิ้ม

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการ" หวังเจี่ยนย่อมไม่ปฏิเสธ

หลังจากดื่มสุราเสร็จ

หวังเจี่ยนก็ขอตัวลากลับ

อิ๋งเจิ้งก็เสด็จกลับไปประทับที่บัลลังก์เพื่อตรวจฎีกาต่อ

"ท่านคิดว่าที่หวังเจี่ยนปฏิเสธการแต่งงานเป็นยังไงรึ?"

ในขณะที่กำลังตรวจฎีกา จู่ๆ อิ๋งเจิ้งก็ตรัสถามขึ้น

"กราบทูลฝ่าบาท"

"ท่านซั่งเจียงจวินเป็นคนฉลาด ย่อมต้องทำสิ่งที่ฉลาดพะย่ะค่ะ"

"เรื่องที่ท่านซั่งเจียงจวินบอกว่าลูกสาวมีคนรักแล้วนั้น น่าจะเป็นเรื่องจริง แต่เหตุผลสำคัญที่สุดก็คือ ท่านซั่งเจียงจวินไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชวงศ์พะย่ะค่ะ"

"หากตกลงแต่งงานกับจ่างกงจื่อฝูซู ท่านซั่งเจียงจวินก็ต้องไปอยู่ฝ่ายของจ่างกงจื่อฝูซูโดยปริยายพะย่ะค่ะ"

ตุนรั่วที่เข้ามาในท้องพระโรงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

มือของอิ๋งเจิ้งที่กำลังจับมีดแกะสลักหยุดชะงัก พระองค์ทอดพระเนตรตุนรั่ว แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น "ท่านคิดว่า ข้าจะไม่แต่งตั้งฝูซูเป็นรัชทายาทงั้นรึ?"

สิ้นพระสุรเสียง

ตุนรั่วก็รีบคุกเข่าลงทันที "กระหม่อมมิกล้าคาดเดาพระทัยฝ่าบาทพะย่ะค่ะ เรื่องการแต่งตั้งองค์รัชทายาท ฝ่าบาทเป็นผู้ทรงมีอำนาจตัดสินพระทัยแต่เพียงผู้เดียวพะย่ะค่ะ"

"เรื่องของจ้าวเฟิง สืบมาได้ความว่ายังไงบ้าง?"

อิ๋งเจิ้งละสายตาจากตุนรั่ว แล้วตรัสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ทูลฝ่าบาท สืบมาได้ความหมดแล้วพะย่ะค่ะ" ตุนรั่วรีบตอบ

"ว่ามา" อิ๋งเจิ้งตรัสเสียงเข้ม

แล้วก็เริ่มตรวจฎีกาต่อ

"จ้าวเฟิง"

"มีภูมิลำเนาอยู่ที่หมู่บ้านชา เมืองซาชิวจวิ้น"

"ในครอบครัวมีสามคน"

"มารดาและน้องสาว"

เมื่อตุนรั่วพูดถึงตรงนี้

มือของอิ๋งเจิ้งก็ชะงักไปอีกครั้ง

แต่ประโยคถัดมา

"บิดาชื่อจ้าวต๋า มีบรรดาศักดิ์ระดับหนึ่ง เสียชีวิตในการรบระหว่างมหาฉินและแคว้นจ้าวเมื่อสิบกว่าปีก่อน"

"จ้าวเฟิงได้รับที่ดินมรดกจากบิดา..."

ความรู้สึกบางอย่างในใจของอิ๋งเจิ้งพลันมลายหายไป

ตุนรั่วรายงานเบื้องลึกเบื้องหลังของจ้าวเฟิงอย่างละเอียด

"ทั้งหมดนี้ คือเบื้องลึกเบื้องหลังของจ้าวเฟิงพะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมสามารถยืนยันได้"

"จ้าวเฟิงไม่ใช่สายลับจากแคว้นอื่น และไม่ได้ถูกเลี้ยงดูโดยแคว้นอื่นพะย่ะค่ะ"

"ความแข็งแกร่งของเขา น่าจะเป็นเพราะพรสวรรค์และพละกำลังที่เหนือกว่าคนทั่วไปพะย่ะค่ะ"

"ส่วนเหตุผลที่เขาถูกส่งไปอยู่หน่วยพลาธิการ ก็เพราะเขาแกล้งทำเป็นอ่อนแอพะย่ะค่ะ"

"ซึ่งสาเหตุก็มาจาก จ้าวเฟิงและน้องสาวเป็นฝาแฝดกัน มารดาของเขาเสียเลือดมากตอนคลอด ทำให้ร่างกายอ่อนแอและป่วยบ่อย จ้าวเฟิงจึงอยากกลับไปดูแลมารดา เพื่อทดแทนบุญคุณพะย่ะค่ะ"

...