บทที่ 90 จ้าวเฟิงลูกของเจ้าถูกย้ายไปกองพลรบหลักแล้ว! อิ๋งเจิ้งผู้ทรงอำนาจ!

ท่านแม่จ้าวรีบหันขวับไปมองทันที

"พวกเจ้าให้ข้าช่วยสืบข่าวจ้าวเฟิงใช่ไหมล่ะ พอดีมีคนรู้จักในกองทัพฝากจดหมายมา ข้าเลยถือโอกาสถามไถ่เรื่องจ้าวเฟิงมาด้วย แต่ก็ไม่แน่ใจนักหรอกนะว่าเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า" อู๋หลี่เจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงลังเล

ยิ่งวันนี้เป็นวันเกิดของท่านแม่จ้าวด้วยแล้ว

เขาเองก็ลังเลใจว่าจะบอกเรื่องนี้ดีหรือไม่

"ท่านปู่อู๋ รีบเข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ" จ้าวอิ่งรีบเดินไปเปิดประตูรั้ว

ท่านแม่จ้าวเองก็สังเกตเห็นความลังเลบนใบหน้าของอู๋หลี่เจิ้งเช่นกัน

"ท่านหลี่เจิ้ง มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะเจ้าค่ะ ไม่เป็นไรหรอก" ท่านแม่จ้าวกล่าวอย่างใจเย็น

"อืม ข่าวที่ได้มานับว่าเป็นข่าวดีนะ"

"ในหน่วยพลาธิการ มีทหารชื่อจ้าวเฟิงสร้างความดีความชอบใหญ่หลวง เห็นว่าเขาสังหารต้าเจียงจวินของแคว้นหานได้ จนชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วทั้งหน่วยพลาธิการเลย" อู๋หลี่เจิ้งเล่าพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"แล้วยังไงต่อเจ้าคะ?" ท่านแม่จ้าวรีบถามต่อด้วยความร้อนใจ

"การสังหารต้าเจียงจวินของแคว้นหานได้นั้น ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก... ดังนั้น จ้าวเฟิงคนนั้นก็เลยถูกย้ายเข้าไปอยู่ในกองพลรบหลักแล้วล่ะ" อู๋หลี่เจิ้งเล่าต่อ เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของท่านแม่จ้าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

สีหน้าของท่านแม่จ้าวก็เปลี่ยนไปทันที

"กองพลรบหลัก กองพลรบหลัก"

"นั่นหมายความว่าต้องออกไปรบแนวหน้าเลยนะ"

"คงจะไม่ใช่เฟิงเอ๋อร์ของข้าหรอกกระมัง?" ท่านแม่จ้าวรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างหนัก ใบหน้าซีดเผือดลง

"แม่นางจ้าว เจ้าอย่าเพิ่งกังวลไปเลย"

"อาจจะเป็นแค่คนชื่อซ้ำกันก็ได้ คงไม่ใช่จ้าวเฟิงลูกของเจ้าหรอก อย่าเพิ่งคิดมากไปเลย" อู๋หลี่เจิ้งรีบพูดปลอบ

"ท่านแม่"

"ท่านปู่อู๋พูดถูกนะเจ้าคะ ด้วยฝีมือของพี่ข้า ไม่มีทางสังหารต้าเจียงจวินของแคว้นหานได้หรอกเจ้าค่ะ ต้องเป็นคนที่ชื่อซ้ำกันแน่ๆ ในกองทัพมีคนตั้งเป็นแสนเป็นล้าน การมีคนชื่อซ้ำกันมันเป็นเรื่องปกติมากเลยนะเจ้าคะ" จ้าวอิ่งรีบเสริม

อู๋หลี่เจิ้งก็พยักหน้าสนับสนุนทันที "อิ่งเอ๋อร์พูดถูกแล้ว มีคนชื่อซ้ำกันตั้งเยอะแยะ คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอก ดังนั้นแม่นางจ้าว เจ้าอย่ากังวลไปเลย"

"แถมดูจากสถานการณ์ตอนนี้ อีกไม่นานสงครามก็น่าจะจบลงแล้วล่ะ"

"ก็ขนาดต้าเจียงจวินของแคว้นหานยังตายไปแล้วเลย"

"พอสงครามจบลง ก็คงจะมีการส่งจดหมายหากันในกองทัพได้ อีกอย่าง เบี้ยหวัดของจ้าวเฟิงก็ยังไม่เคยถูกส่งมาเลยใช่ไหมล่ะ? เดี๋ยวพอจบศึกนี้ก็คงมีการจ่ายเบี้ยหวัดแล้ว ถึงตอนนั้นเราค่อยสอบถามให้แน่ใจอีกทีก็แล้วกัน" อู๋หลี่เจิ้งปลอบประโลมด้วยรอยยิ้ม

"ใช่เจ้าค่ะ"

"ท่านปู่อู๋พูดถูกแล้ว"

"เรารออยู่ที่บ้านเดี๋ยวก็ได้ข่าวเองแหละเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" ท่านแม่จ้าวพยักหน้ารับ แต่สีหน้ายังคงเปี่ยมไปด้วยความกังวล

"หวังว่าคนที่ถูกย้ายไปกองพลรบหลักจะไม่ใช่จ้าวเฟิงนะ สนามรบมันอันตรายถึงชีวิต ข้าไม่อยากให้เขาต้องไปเสี่ยงเลยจริงๆ" ท่านแม่จ้าวพึมพำกับตัวเองในใจ

ในขณะเดียวกัน!

ณ นครเสียนหยาง พระราชวังมหาฉิน ตำหนักจางไถ!

ยามค่ำคืน

แสงไฟสว่างไสว

วันนี้ถือเป็นเรื่องแปลกที่ฉินหวังมิได้ทรงงานตรวจฎีกา ทว่าภายในตำหนัก กลับมีบุรุษสองคนนั่งเผชิญหน้ากัน บนโต๊ะมีสุราและเนื้อสัตว์วางอยู่

ในฐานะกษัตริย์ อิ๋งเจิ้งทรงเป็นผู้รินสุราลงจอกให้แก่ผู้ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยพระองค์เอง

บุรุษผู้นั้น

ก็คือเซี่ยอู๋เฉีย แพทย์หลวงแห่งราชสำนัก และยังเป็นแพทย์ที่ได้รับความเคารพนับถือมากที่สุดในแคว้นฉิน

"ท่านพ่อตา"

"วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบสามสิบเอ็ดปีของอาฝาง และเป็นปีที่สิบเจ็ดแล้วที่อาฝางจากพวกเราไป"

"ข้าจะไม่ขอพูดอะไรให้มากความ ดื่มเพื่ออาฝางก็แล้วกัน"

อิ๋งเจิ้งแย้มพระสรวลบางๆ แววพระเนตรเปี่ยมไปด้วยความคิดถึง ก่อนจะยกจอกสุราขึ้น

เซี่ยอู๋เฉียมิได้กล่าวสิ่งใด เขายกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

จากนั้น เซี่ยอู๋เฉียก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "ในโลกนี้ คงมีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่ยังจดจำอาฝางได้"

"ท่านพ่อตาโปรดวางใจ"

"ข้าจะต้องตามหาอาฝางให้พบให้จงได้ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินค้นหา ข้าก็จะตามหานางให้เจอ" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว

ฉินพิชิตใต้หล้า!

อิ๋งเจิ้งมิเพียงสืบทอดปณิธานของบุรพกษัตริย์และบรรพชนชาวฉินเท่านั้น แต่ยังมีความปรารถนาอันแรงกล้าซ่อนอยู่ในพระทัยด้วย

หากตามหาสตรีผู้เป็นที่รักที่สุดในแคว้นฉินไม่พบ เมื่อรวบรวมแผ่นดินได้สำเร็จ ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามฉื่อ พระองค์ก็จะตามหานางให้พบให้จงได้

"ข้าจะรอ รอจนกว่าวันนั้นจะมาถึง"

"เพื่ออาฝาง และเพื่อแผ่นดินที่เป็นหนึ่งเดียว"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงยอมทิ้งตำแหน่งแพทย์หลวงในแคว้นจ้าว และพาอาฝางหนีมาแคว้นฉินพร้อมกับเจ้า?" เซี่ยอู๋เฉียยิ้มบางๆ

"ก็เพราะอาฝางกับข้ามีใจให้กัน"

"และท่านพ่อตาก็มีอาฝางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว" อิ๋งเจิ้งตอบกลับอย่างไม่ลังเล

ทว่าเมื่อสิ้นคำตอบนั้น

เซี่ยอู๋เฉียกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่ใช่หรือ?" อิ๋งเจิ้งทรงมีพระพักตร์ฉงน

"ตอนที่เจ้าเกือบจะถูกทหารจ้าวแกล้งจนจมน้ำตายในคุก เซินเยว่เป็นคนอุ้มเจ้ามาหาข้า นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบเจ้า" เซี่ยอู๋เฉียเริ่มเล่าความหลัง

"และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบกับอาฝางเช่นกัน" บนพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งปรากฏรอยยิ้มอันอบอุ่นเมื่อทรงหวนรำลึกถึงอดีต

"นับตั้งแต่วันนั้น"

"เจ้าก็ย้ายมาอยู่ข้างบ้านข้า"

"เซินเยว่คอยสั่งสอนเจ้าให้รู้จักวิถีแห่งราชันย์ เวลาผ่านไป ข้าก็ได้เห็นความองอาจสง่างามของกษัตริย์ในตัวเจ้า และได้ยินคำมั่นสัญญาที่เจ้าให้ไว้กับอาฝางด้วย" เซี่ยอู๋เฉียกล่าวต่อ

"คำมั่นสัญญาที่ข้าให้ไว้กับอาฝาง!"

อิ๋งเจิ้งพึมพำ แววพระเนตรทอประกายแห่งความทรงจำ

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ตอนที่พระองค์ยังเป็นตัวประกันอยู่ในแคว้นจ้าว

วันหนึ่ง

อิ๋งเจิ้งกับอาฝางเดินเล่นด้วยกัน พวกเขาได้เห็นความไม่เป็นธรรมมากมายในเมืองหานตัน ได้เห็นชาวบ้านมากมายที่ต้องอดตาย และได้เห็นผู้คนที่ต้องสังเวยชีวิตจากภัยสงคราม

และในวันนั้นเอง

อาฝางก็กลับมาด้วยความโศกเศร้า

ในฐานะบุตรสาวของแพทย์ นางย่อมมีจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา การที่ต้องทนเห็นผู้คนล้มตาย ย่อมสร้างความปวดร้าวให้นางอย่างยิ่ง

และในวันนั้นเอง

อิ๋งเจิ้งในวัยเพียงสิบชันษา ก็ได้ให้คำมั่นสัญญากับอาฝาง

"อาฝาง"

"เมื่อใดที่ข้าได้กลับไปแคว้นฉิน เมื่อใดที่ข้าได้เป็นกษัตริย์แห่งฉิน ข้าจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ข้าจะทำให้ใต้หล้าไร้ซึ่งสงคราม จะให้แผ่นดินได้พักฟื้น และให้ชาวบ้านทุกคนได้อยู่อย่างสงบร่มเย็น"

"แพทย์หนึ่งคน รักษาคนได้เพียงไม่กี่คน แต่หากข้าเป็นกษัตริย์ ข้าจะรักษาทั้งแผ่นดิน ด้วยการรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียว" ปณิธานและคำมั่นสัญญาในวัยเยาว์นั้น

มิเพียงอาฝางเท่านั้นที่ได้ยิน

ทว่าเซี่ยอู๋เฉียก็แอบได้ยินด้วยเช่นกัน

"ไม่นึกเลยว่าท่านพ่อตาจะแอบฟัง"

เมื่อได้สติกลับมา อิ๋งเจิ้งก็แย้มพระสรวลด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อย

"หากข้าไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นของเจ้า ข้าคงไม่พาอาฝางหนีตามเจ้ามาหรอก"

"ข้าเป็นหมอมานานปี รักษาคนมานับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ข้าเห็นว่าคร่าชีวิตคนไปมากที่สุด ไม่ใช่โรคภัยไข้เจ็บ แต่เป็นความอดอยากและภัยสงคราม นั่นต่างหากคือโรคร้ายแรงที่สุดของใต้หล้า"

"ที่เจ้าพูดมามันก็ถูก"

"แพทย์หนึ่งคน จะรักษาคนได้สักกี่คนกัน? ท้ายที่สุดก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงใต้หล้าได้ ผู้คนนับไม่ถ้วนก็ยังคงต้องตายต่อไป ตราบใดที่แผ่นดินยังถูกแบ่งแยกเป็นหลายแคว้น ก็จะมีคนล้มตายไปเรื่อยๆ มีเพียงการรวมเป็นหนึ่งเท่านั้นที่จะหยุดยั้งมันได้"

"และนี่ ก็คือเหตุผลที่ข้าพาอาฝางหนีตามเจ้ามายังแคว้นฉิน!" เซี่ยอู๋เฉียกล่าวด้วยความตื้นตันใจ

"เมื่อมองย้อนกลับไป ข้ากลับหวังว่าท่านพ่อตาจะไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น"

"ข้ารู้สึกผิดต่อท่านพ่อตา"

"ที่ข้าไม่อาจปกป้องอาฝางไว้ได้ จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่รู้ชะตากรรมของนางเลย" อิ๋งเจิ้งแย้มพระสรวลอย่างขมขื่น แววพระเนตรเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด

เมื่อเห็นเช่นนั้น

เซี่ยอู๋เฉียก็รินสุราลงในจอกของอิ๋งเจิ้ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เรื่องในอดีต ข้าเห็นมาหมดแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าปรารถนาจะให้เกิดขึ้นเลย แต่เป็นเพราะพวกเราสองพ่อลูกดันเข้าไปพัวพันกับการแย่งชิงอำนาจต่างหาก"

"ตอนนั้นเจ้าเพิ่งจะขึ้นครองราชย์ จะไปเอาอำนาจอะไรมาต้านทานพวกมันได้?"

"แม้แต่ตอนนี้"

"แม้พวกมันอาจจะถูกเจ้าปราบปรามลงไปแล้ว แต่ก็คงมีความคิดแอบแฝงอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ"

"คำว่า อำนาจ มันนำพาความเปลี่ยนแปลงมามากมายเหลือเกิน"

อิ๋งเจิ้งยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมด แววพระเนตรทอประกายแห่งความอาฆาต "หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องพวกนั้นเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด"

"ท่านพ่อตา"

"ท่านวางใจเถอะ"

"ข้าจะให้คำตอบแก่ท่านให้ได้"

"ฝานอวี๋ชี ไอ้คนที่เกือบจะปลิดชีพอาฝางในตอนนั้น และเป็นต้นเหตุให้นางต้องหายสาบสูญไป"

"สักวันหนึ่ง ข้าจะเอาหัวของมันมาเซ่นไหว้ให้ท่านพ่อตาจงได้" อิ๋งเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เจิ้งเอ๋อร์"

ในตอนนั้นเอง

สรรพนามที่เซี่ยอู๋เฉียใช้เรียกก็เปลี่ยนไป

"ท่านพ่อตา เชิญว่ามาเถิด"

อิ๋งเจิ้งรีบตอบรับ

ในใต้หล้านี้

บางทีอาจจะมีเพียงเซี่ยอู๋เฉียเท่านั้น ที่สามารถเรียกขานพระองค์เช่นนี้ได้

"เจ้านานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้ไปหาแม่ของเจ้า?" เซี่ยอู๋เฉียถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เมื่อสิ้นประโยคนี้

พระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งก็ปรากฏแววโศกเศร้า ก่อนจะแย้มพระสรวลอย่างขมขื่น "เกือบสิบปีแล้วล่ะ!"

"เจิ้งเอ๋อร์"

"ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าพ่อตา ข้าก็ถือเป็นผู้ใหญ่ของเจ้าคนหนึ่ง"

"ตลอดเวลาหลายปีมานี้ พ่อตาก็เห็นความทุกข์ใจของเจ้ามาโดยตลอด"

"สิบปีที่ไม่ได้เจอแม่ พ่อตารู้ดีว่าลึกๆ แล้วเจ้าก็คิดถึงนาง หากอยากไปหา ก็ไปหานางเถอะ" เซี่ยอู๋เฉียกล่าวอย่างช้าๆ

เรื่องราวในอดีต

เซี่ยอู๋เฉียย่อมเห็นอยู่ในสายตามาโดยตลอด

เมื่อได้ยินดังนั้น!

แม้อิ๋งเจิ้งจะมีแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง ทว่าเมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้เป็นแม่ ความแค้นก็พลันปะทุขึ้นมา

"ท่านพ่อตา"

"เรื่องในอดีต ท่านก็รู้ดีไม่ใช่หรือ"

"นางทรยศข้า"

"เพื่อผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง เพื่อลูกนอกสมรสสองคน นางทรยศข้า ทรยศมหาฉิน"

"นางถึงขั้น... จะฆ่าข้า ซึ่งเป็นลูกในไส้ของตัวเองเสียด้วยซ้ำ"

เมื่อพูดถึงตรงนี้

แม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายปี แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ พระเนตรของอิ๋งเจิ้งก็ยังมีน้ำตาคลอเบ้า

ความรู้สึกเช่นนี้ บางทีพระองค์อาจจะกล้าแสดงออกต่อหน้าเซี่ยอู๋เฉียเพียงคนเดียวเท่านั้น และอาจจะเคยแสดงออกต่อหน้าหลี่ว์ปู้เหวยในอดีตเท่านั้น ที่อิ๋งเจิ้งจะสามารถเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงจากก้นบึ้งของพระทัยได้

"เฮ้อ"

เซี่ยอู๋เฉียถอนหายใจ "เรื่องโง่ๆ ที่นางทำ พ่อตาจะไม่รู้ได้อย่างไร"

"ที่พ่อตาพูดถึงนางในวันนี้ ไม่ได้หมายความว่าจะบังคับให้เจ้าไปหานาง แต่แค่อยากให้เจ้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง"

"สิบปีแล้วนะ"

"พ่อตาเข้าใจดีว่าในใจเจ้าคิดอะไรอยู่"

อิ๋งเจิ้งพยักหน้า "ท่านพ่อตา ข้ายังคงปล่อยวางไม่ได้ ข้ารับไม่ได้จริงๆ ที่นางคิดจะทำร้ายข้าเพื่อผู้ชายคนอื่น ทั้งๆ ที่ตอนอยู่แคว้นจ้าว นางไม่ได้เป็นแบบนี้เลย เพื่อข้า นางยอมสละได้แม้กระทั่งชีวิต"

"แต่พอกลับมาแคว้นฉิน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด"

"ตอนแรกนางก็เห็นด้วยกับเรื่องของข้ากับอาฝาง แต่พอข้าขึ้นเป็นกษัตริย์ นางกลับเป็นแกนนำในการคัดค้าน จนทำให้อาฝางต้องไปจากข้า"

"ต่อมา นางยังไปลักลอบได้เสียกับไอ้กบฏเล่าไอ่ จนมีลูกนอกสมรส ทำให้ราชวงศ์และมหาฉินต้องเสื่อมเสียเกียรติ"

"ยิ่งไปกว่านั้น นางยังสนับสนุนให้เล่าไอ่ก่อกบฏอีก"

"ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางทำ ข้าไม่สามารถให้อภัยนางได้เลยจริงๆ และข้าก็ไม่อยากไปพบนางอีกแล้ว"

คำพูดของพระองค์

แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า อิ๋งเจิ้งทรงมีความเคียดแค้นต่อพระมารดาบังเกิดเกล้ามากเพียงใด

ในมหาฉิน และในแคว้นอื่นๆ อาจจะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับพระมารดาของฉินหวังอยู่มากมาย หรือแม้กระทั่งมีคนด่าว่าอิ๋งเจิ้งเป็นลูกอกตัญญู

ทว่า

มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน

หากไม่ได้ลิ้มรสความขมขื่นของผู้อื่น ก็อย่าเพิ่งไปสอนให้ผู้อื่นทำดี

หากจ้าวจีไม่ได้มีฐานะเป็นพระมารดาของฉินหวัง นางคงถูกประทานยาพิษไปนานแล้ว

หรือไม่ก็ตายไปแบบไม่มีใครเสียดาย

แต่ทว่า เมื่อตรัสจบ

อิ๋งเจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความห่วงใยอยู่ลึกๆ "นาง... สบายดีไหม?"

"ท่านย่าของเจ้าคอยดูแลอยู่ จ้าวจีก็เลยใช้ชีวิตแบบเลื่อนลอยไปวันๆ" เซี่ยอู๋เฉียตอบ

"ปล่อยให้นางใช้ชีวิตบั้นปลายไปเถอะ"

"บางทีในอนาคต หากข้าปล่อยวางได้จริงๆ ข้าอาจจะไปหานางก็ได้" อิ๋งเจิ้งตรัสอย่างสงบนิ่ง

"เอาล่ะ"

"มีอะไรก็ระบายออกมาให้พ่อตาฟัง อย่าเก็บไว้ในใจเลย"

"วันนี้เป็นวันเกิดของอาฝาง เราสองคนพ่อตากับลูกเขยต้องฉลองให้อาฝางกันหน่อยนะ" เซี่ยอู๋เฉียฝืนยิ้ม

"ได้เลย"

"ท่านพ่อตา คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก" อิ๋งเจิ้งก็แย้มพระสรวล และยกจอกสุราขึ้น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว!

พริบตาเดียว

ก็ผ่านไปสิบวันแล้ว

นครเสียนหยางในวันนี้ ดูคึกคักและอลังการเป็นพิเศษ

นอกเมืองมีชาวบ้านมากมายมารวมตัวกัน ชะเง้อคอมองดูเส้นทางเบื้องหน้า ผู้คนมากมายเบียดเสียดกัน

โชคดีที่มีทหารรักษาการณ์คอยดูแลความเรียบร้อย จึงไม่มีเหตุวุ่นวาย

และไม่ใช่แค่นอกเมืองเท่านั้น

แม้แต่ชาวบ้านในเสียนหยางเอง ก็มายืนเรียงรายอยู่สองข้างทาง ชะเง้อคอมอง ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

และที่ประตูเมือง

มีบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางฝ่ายบู๊ของมหาฉินยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย รัศมีของขุนพลผู้น่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมา

ทันใดนั้นเอง!

"มาแล้ว"

เสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังมาจากประตูเมือง

จากนั้น

สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปยังเส้นทางนอกเมือง

จากแดนไกล ธงสีดำผืนใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์ของมหาฉินโบกสะบัดไปตามสายลม และใต้ร่มธงนั้น กองทัพนรุ่ยซื่อในชุดเกราะดำแห่งมหาฉินกำลังมุ่งหน้าสู่เสียนหยาง

กองทัพนี้มีทั้งทหารราบและทหารม้า

และตรงกลางขบวน

มีรถนักโทษหลายสิบคัน แต่ละคันมีนักโทษอยู่สองสามคน

คนในรถนักโทษเหล่านี้ ในอดีตล้วนเป็นผู้มั่งคั่งและมีอำนาจ สวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา แต่ตอนนี้พวกเขากลับดูมอมแมมและน่าเวทนาเหลือเกิน

และนำหน้าขบวนรถนักโทษ

มีขุนพลผู้หนึ่งที่แผ่รังสีอำมหิตและรัศมีอันน่าเกรงขามออกมา

บุคลิกของเขาดูน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตา

เขาคือหวังเจี่ยน ซั่งเจียงจวินแห่งค่ายหลานเถียนนั่นเอง

"ท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยน มีชัยกลับมาแล้ว"

"ขอต้อนรับท่านซั่งเจียงจวินกลับมาอย่างสมเกียรติ"

ชาวบ้านที่รออยู่หน้าเมืองต่างก็โห่ร้องด้วยความตื่นเต้น

ทันใดนั้น

นครเสียนหยางก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"ขอต้อนรับท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนกลับมาอย่างสมเกียรติ"

"ขอต้อนรับท่านซั่งเจียงจวินกลับมาอย่างสมเกียรติ..."

ทั้งในและนอกเมือง ชาวบ้านนับไม่ถ้วนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องต้อนรับอย่างกึกก้อง

สำหรับชาวบ้านในมหาฉินแล้ว

การที่หวังเจี่ยนนำทัพไปบุกแคว้นหาน จนสามารถคว้าชัยชนะและปราบแคว้นหานลงได้สำเร็จ

หวังเจี่ยนก็คือวีรบุรุษของมหาฉิน

สำหรับชาวฉินผู้รักชาติ การรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียว คือปณิธานอันแรงกล้าที่สืบทอดกันมาแต่บรรพบุรุษ

ชาวฉินเลือดเดือด ร่วมใจกอบกู้ชาติ!

ความกล้าหาญของชาวฉินนั้น ไม่ต้องอธิบายให้มากความ

เสียงโห่ร้องที่ดังก้องกังวานนี้ คือเครื่องพิสูจน์ชั้นดี

"ชาวฉินร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว เช่นนี้แล้ว ใต้หล้าจะไม่รวมเป็นหนึ่งได้อย่างไร"

เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันเร่าร้อน หวังเจี่ยนที่ขี่ม้าอยู่หน้าสุด ก็รู้สึกได้ถึงเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ สำหรับเขาแล้ว การได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวบ้านเช่นนี้ นับเป็นเกียรติอันสูงสุด

ไม่นานนัก

หวังเจี่ยนก็ขี่ม้ามาถึงหน้าประตูเมือง

เมื่อเห็นร่างที่ยืนรออยู่หน้าประตูเมือง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็กระโดดลงจากหลังม้า

"เหมิงอู่ นึกไม่ถึงเลยว่าฝ่าบาทจะส่งเจ้ามาต้อนรับข้า!"

หวังเจี่ยนเดินเข้าไปหาเหมิงอู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

เหมิงอู่

ขุนพลคู่ใจของฉิน

เขาคือหนึ่งในสามซั่งเจียงจวินของมหาฉิน

ผู้นำตระกูลเหมิงคนปัจจุบัน และเป็นซั่งเจียงจวินประจำชายแดนเหนือ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความภาคภูมิใจของหวังเจี่ยน ท่ามกลางสายตาของฝูงชน เหมิงอู่ก็พยายามข่มความหงุดหงิดไว้ แล้วตอบกลับอย่างเป็นทางการว่า "ข้ามาตามพระบรมราชโองการของฝ่าบาท เพื่อมาต้อนรับเจ้า"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ข้าต้องขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทแล้ว"

หวังเจี่ยนหัวเราะลั่น ประสานมือคารวะไปทางเสียนหยาง

"หานหวังอยู่ที่ไหน?"

เหมิงอู่ถามเสียงดัง

"อยู่ข้างหลังนี่ไง"

หวังเจี่ยนยิ้มแล้วโบกมือ

ทันใดนั้น

องครักษ์ของหวังเจี่ยนนับสิบคน ก็เข็นรถนักโทษคันหนึ่งออกมา

ในรถคันนั้น คือหานหวังที่สวมชุดคลุมกษัตริย์ แต่บัดนี้ไร้ซึ่งความสง่างาม มีเพียงความกลัวที่ฉายชัดบนใบหน้า

ตอนที่ยังอยู่ในดินแดนหาน

หานหวังอาจจะยังมีความหวังลึกๆ ว่าจะมีขุนนางผู้ภักดีมาช่วยเขาแหกคุก แต่เมื่อออกจากดินแดนหาน เข้าสู่ใจกลางแคว้นฉิน ความหวังนั้นก็พังทลายลง

เขาเคยแอบหวังอยู่ลึกๆ แต่ก็ต้องผิดหวัง

และตอนนี้ เมื่อถูกคุมตัวมาถึงนครเสียนหยาง เมืองหลวงของมหาฉิน ความหวังสุดท้ายของหานหวังก็มลายสิ้น เขาจบสิ้นแล้วจริงๆ

"หานหวัง"

"กษัตริย์แห่งแว่นแคว้น"

"ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะกลายมาเป็นนักโทษของมหาฉินเราไปซะแล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

"สวรรค์คุ้มครองมหาฉิน"

"แคว้นหานล่มสลายแล้ว ดินแดนของเราก็กว้างใหญ่ขึ้น"

"ขนาดกษัตริย์ยังต้องมาเป็นนักโทษ แสดงว่าแคว้นของเรานั้นเกรียงไกรเพียงใด"

"ปณิธานของบรรพบุรุษชาวฉิน กำลังจะสำเร็จด้วยฝีมือของฝ่าบาท ในที่สุดใต้หล้าก็จะตกเป็นของมหาฉินเรา"

"กษัตริย์ที่ตกเป็นนักโทษ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย"

...

เมื่อมองดูหานหวังที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในรถนักโทษ

ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง นี่สินะที่เรียกว่าความภาคภูมิใจของชาติมหาอำนาจ

หากมองไปทั่วหล้า

แคว้นต่างๆ ต่างก็รบราฆ่าฟันกันมานานนม มีแคว้นไหนบ้างที่สามารถทำลายอีกแคว้นหนึ่งได้จนราบคาบ?

หากมองไปทั่วหล้า มีเพียงมหาฉินเท่านั้นที่ทำได้

นี่แหละคือความภาคภูมิใจของแคว้นที่แข็งแกร่ง!

"หานหวัง"

"ยินดีต้อนรับสู่มหาฉินนะ"

"แต่คงไม่ใช่ความปรารถนาของเจ้าหรอก ไม่งั้นเจ้าคงไม่ทิ้งเมืองหลวงแล้วหนีเอาตัวรอดแบบนี้"

เมื่อมองไปที่หานหวังในรถนักโทษ เหมิงอู่ก็พูดเยาะเย้ย

กษัตริย์ที่ทิ้งเมืองหลวงแล้วหนีเอาตัวรอด เหมิงอู่รู้สึกสมเพชจริงๆ

เมื่อต้องเผชิญกับคำเยาะเย้ยของเหมิงอู่ หานหวังก็ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง หรือโต้ตอบ เขายังคงก้มหน้าเงียบๆ ไม่กล้าปริปาก

"ท่านแม่ทัพหวัง"

"ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการ ให้ท่านนำตัวหานหวังเข้าเฝ้า"

"ฝ่าบาททรงรอรับอยู่ที่หน้าท้องพระโรงแล้ว" เหมิงอู่ประกาศเสียงดัง

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการ" หวังเจี่ยนรับคำอย่างยินดี

การที่มีชาวเมืองมารอต้อนรับกันอย่างเนืองแน่นเช่นนี้

สำหรับหวังเจี่ยนแล้ว มันช่วยเติมเต็มความรู้สึกภาคภูมิใจของเขาได้เป็นอย่างดี

เช่นเดียวกัน

ชัยชนะในวันนี้

จะทำให้ชื่อของเขาถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์

ใครบ้างล่ะที่จะไม่ต้องการ?

ตั้งแต่โบราณกาลมา

มีคนมากมายที่ยอมแลกด้วยชีวิต เพียงเพื่อต้องการให้ชื่อของตนถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ แต่ก็มีไม่กี่คนที่ทำได้

ท่ามกลางสายตาของชาวเมืองทั้งเมือง

หวังเจี่ยนก็ก้าวขึ้นไปบนรถนักโทษ และเป็นผู้บังคับม้าด้วยตัวเอง

เหมิงอู่ก็กระโดดขึ้นหลังม้าเช่นกัน

ซั่งเจียงจวินของมหาฉินทั้งสองคน คุมตัวหานหวังมุ่งหน้าสู่พระราชวัง

เมื่อหวังเจี่ยนเข้าเมืองไปแล้ว

องครักษ์และทหารนรุ่ยซื่อที่อยู่ด้านหลัง ก็เริ่มนำรถนักโทษที่คุมขังขุนนางหานตามเข้าไปในเมือง

เมื่อเห็นอดีตขุนนางหานผู้สูงศักดิ์ต้องกลายมาเป็นนักโทษ ชาวเมืองทุกคนต่างก็ตื่นเต้นดีใจ ความภาคภูมิใจเอ่อล้นจนยากจะบรรยาย

"มหาฉินจงเจริญ"

"ต้าหวังจงเจริญ"

"มหาฉินจงเจริญ..."

ชาวเมืองนับไม่ถ้วนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องอย่างกึกก้อง แสดงให้เห็นถึงความภาคภูมิใจในแคว้นของตน

"ความจงรักภักดีของชาวฉินนั้น หาที่ใดเปรียบไม่ได้เลยจริงๆ"

"ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทหารฉินแต่ละคนถึงได้ต่อสู้ราวกับไม่กลัวตาย"

"สำหรับแคว้นหานของเรา ชาวบ้านมีแต่จะหลีกลี้หนีทหาร แต่สำหรับชาวฉินแล้ว พวกเขากลับไม่เกรงกลัว หรือหลบหนีทหารของตัวเองเลยแม้แต่น้อย"

ภายในรถนักโทษ หานเฟยมองดูชาวฉินที่ยืนโห่ร้องต้อนรับอย่างกึกก้องอยู่สองข้างทาง ในใจรู้สึกหดหู่ลงอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเปรียบเทียบจากท่าทีของประชาชน ความแตกต่างก็เห็นได้อย่างชัดเจน

"ทั้งหมดนี้ คงเป็นผลมาจากการปฏิรูปกฎหมายของแคว้นฉิน"

"แม้กฎหมายฉินจะเข้มงวดเด็ดขาด ทว่าในภาพรวมแล้ว มันก็ให้ความเคารพแก่ชาวบ้านทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน" หานเฟยลอบคิดในใจ

ภายใต้การคุ้มกันของทหารฉิน

หานเฟยและขุนนางหานคนอื่นๆ ก็ถูกส่งตัวไปยังคุกหลวงของเสียนหยาง

พระราชวังมหาฉิน!

ณ ลานหน้าโถงราชสำนัก

อิ๋งเจิ้งประทับยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุดหน้าโถง เบื้องล่างคือเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ของมหาฉิน ซึ่งบัดนี้ทุกคนล้วนยืนรออยู่ด้านนอก

บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์

ในตอนนั้นเอง!

"วู๊ด!"

"วู๊ด!!!"

เสียงแตรเขาสัตว์ดังก้องกังวานไปทั่วท้องนภา

พร้อมกับเสียงแตรเขาสัตว์

เหมิงอู่ก็เดินนำหน้าเข้ามา

"ทูลฝ่าบาท"

"ท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยน ได้นำตัวหานหวังมาถึงแล้วพะย่ะค่ะ"

"ขอฝ่าบาทโปรดมีรับสั่ง"

เหมิงอู่เดินเข้ามาถึงลานกว้าง แล้วกราบทูลเสียงดัง

อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรลงไปยังลานกว้าง

หวังเจี่ยนกำลังก้าวเดินขึ้นบันไดมาอย่างองอาจ ในมือถือกล่องใบหนึ่ง ตามหลังมาด้วยทหารนรุ่ยซื่อสองนายที่คุมตัวหานหวังเดินตามมา

"กระหม่อมหวังเจี่ยน"

"คว้าชัยชนะในการปราบแคว้นหาน และกลับมาอย่างปลอดภัย ขอฝ่าบาทโปรดมีรับสั่งพะย่ะค่ะ"

หวังเจี่ยนโค้งตัวลงคารวะอิ๋งเจิ้ง

อิ๋งเจิ้งแย้มพระสรวลบางๆ ยกพระหัตถ์ขึ้น "ท่านซั่งเจียงจวินรีบลุกขึ้นเถิด"

"ขอบพระทัยฝ่าบาทพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนกล่าวเสียงดัง

จากนั้น

หวังเจี่ยนก็ยกกล่องในมือขึ้นสูง แล้วเปิดออก ภายในกล่องคือตราประทับหยก และแผนที่แคว้นหาน

"ทูลฝ่าบาท"

"นี่คือตราประทับประจำแคว้นหาน และแผนที่แคว้นหาน บัดนี้นำมาถวายแด่ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

"แคว้นหานล่มสลายอย่างสมบูรณ์แล้ว ดินแดนทั้งหมดได้ตกเป็นของมหาฉิน และอยู่ภายใต้การปกครองของฝ่าบาทพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนประกาศเสียงดังก้อง

อิ๋งเจิ้งสะบัดพระหัตถ์

จ้าวเกาที่รอรับใช้อยู่ด้านข้าง รีบวิ่งลงบันไดไปรับกล่องมาถือไว้ จากนั้นก็คุกเข่าลงต่อหน้าอิ๋งเจิ้ง และยกกล่องขึ้นเหนือศีรษะ

อิ๋งเจิ้งทรงหยิบตราประทับหานหวังขึ้นมา

สายพระเนตรเบนไปทางหานอานที่กำลังมีสีหน้าหวาดกลัวและสิ้นหวัง

"หานอาน"

"เจ้า ไม่ยอมจำนนงั้นหรือ?"

อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรหานอาน ตรัสเสียงเข้ม

สิ้นพระสุรเสียง

สายตาของขุนนางมหาฉินทุกคน ก็พุ่งตรงไปที่หานอาน

ภายใต้แรงกดดันอันมหาศาลนี้

หานอานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที

"มิ... มิกล้าพะย่ะค่ะ"

หานอานตอบเสียงสั่น

"ข้าได้ยินมาว่า"

"เจ้าแอบขนสมบัติทั้งหมดในคลังของแคว้นหานออกไป ซ้ำยังส่งลูกหลานขุนนางหลายคนหนีไปได้ด้วย"

"ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่ยอมแพ้ และยังคิดที่จะตั้งตนเป็นศัตรูกับมหาฉินของข้าอยู่นะ" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หานอานรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

"ข้า... ข้า..." หานอานตกใจกลัวจนพูดอะไรไม่ออก

เมื่อเห็นภาพนี้

ขุนนางมหาฉินหลายคนต่างก็มองด้วยสายตาเย็นชา แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

"นี่แหละคือกษัตริย์ของแคว้นหาน"

"เมื่อเทียบกับฝ่าบาทแล้ว ก็เปรียบดั่งมังกรกับมดปลวก"

"ไม่สิ เขาไม่คู่ควรจะนำมาเปรียบกับฝ่าบาทด้วยซ้ำ"

ขุนนางหลายคนพูดจาถากถาง

ทว่ามีเพียงคนเดียวที่เบือนหน้าหนี ไม่กล้ามอง

นั่นก็คือเจิ้งกั๋ว

ในฐานะที่เป็นชาวแคว้นหานมาก่อน เมื่อต้องทนเห็นอดีตกษัตริย์ของตนตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้ เขาก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

"วางใจเถอะ"

"ข้า จะไม่ฆ่าเจ้า"

"การฆ่าคนขี้ขลาดตาขาวอย่างเจ้า ไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกภูมิใจเลยแม้แต่น้อย" อิ๋งเจิ้งตรัสเสียงเข้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น

หานอานก็โล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง รีบกล่าวว่า "ขอบพระทัยที่ฝ่าบาททรงไว้ชีวิต ขอบพระทัยฝ่าบาท"

"แต่ทว่า..." อิ๋งเจิ้งตรัสขึ้นมาอีกครั้ง

สีหน้าของหานอานก็เปลี่ยนไปอีกรอบ มองพระองค์ด้วยความหวาดหวั่น

"หากอดีตขุนนางของเจ้าคนใดกล้าคิดกบฏต่อมหาฉิน เจ้า จะเป็นคนแรกที่ต้องตาย" อิ๋งเจิ้งตรัสเสียงเย็น แววพระเนตรฉายแววอำมหิต

หานอานหน้าซีดเผือด อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร

แม้เขาจะเป็นกษัตริย์

แต่บรรดาขุนนางและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของเขา ต่างก็เห็นแก่ผลประโยชน์ของตนเองเป็นหลัก ในเมื่อตอนนี้เขากลายเป็นนักโทษแล้ว ใครจะมาสนความเป็นความตายของเขากันล่ะ

"ทหาร"

อิ๋งเจิ้งตะโกนสั่ง

องครักษ์ประจำวังหลวงหลายคนก็วิ่งเข้ามาทันที

"นำตัวหานหวังไปขังไว้ที่คุกหลวง ให้อาหารวันละสามมื้อ หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามปล่อยให้มันตายเด็ดขาด" อิ๋งเจิ้งสะบัดพระหัตถ์

สิ้นเสียงรับสั่ง

องครักษ์หลายคนก็เข้ามาหิ้วปีกหานหวัง แล้วลากตัวออกไปอีกทางหนึ่ง

ในตอนนี้

หานหวังไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไร เพราะกลัวว่าอิ๋งเจิ้งจะเปลี่ยนใจ แล้วสั่งประหารเขาเสียตรงนั้น

เมื่อหานหวังถูกคุมตัวออกไปแล้ว

อิ๋งเจิ้งก็หันไปทอดพระเนตรหวังเจี่ยน จากนั้น พระองค์ก็ทรงก้าวพระบาทลงไปตามบันได

เมื่อเห็นภาพนี้

บรรดาขุนนางต่างก็ตกตะลึง และเต็มไปด้วยความยำเกรง

"ฝ่าบาท ไม่ได้นะพะย่ะค่ะ"

เมื่อหวังเจี่ยนเห็นเช่นนั้น ก็รีบตะโกนห้ามทันที

การที่กษัตริย์เสด็จลงมาต้อนรับด้วยพระองค์เอง ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างสูงสุด ซึ่งหวังเจี่ยนรู้สึกว่าตนเองมิคู่ควร

แต่อิ๋งเจิ้งไม่ได้สนใจ ท่ามกลางสายตาของขุนนางทั้งหมด พระองค์เสด็จลงมาจนถึงหน้าหวังเจี่ยน แล้วทรงจับมือของเขาชูขึ้นสูง "ในอดีต ตอนที่เล่าไอ่ก่อกบฏ นำกำลังบุกเสียนหยาง ยึดวังหลวงไว้ได้ ข้าติดอยู่ที่เมืองยงเฉิง ไร้ซึ่งกำลังสนับสนุน"

"ในตอนนั้น ท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนยังเป็นเพียงแม่ทัพหลัก แต่เพื่อช่วยเหลือข้า และรักษามหาฉินไว้ ท่านได้นำทัพนับแสนบุกฝ่ามาทั้งวันทั้งคืน จนสามารถตีทัพกบฏแตกพ่ายที่เมืองยงเฉิง รักษาความมั่นคงของมหาฉินไว้ได้"

"มาวันนี้"

"ท่านซั่งเจียงจวินนำทัพบุกแคว้นหาน วางแผนการรบอย่างชาญฉลาด สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่"

"เมื่อข้ามีหวังเจี่ยน มหาฉินก็ไร้ซึ่งความกังวล"

อิ๋งเจิ้งตรัสเสียงดัง ถ้อยคำเต็มไปด้วยความยกย่องเทิดทูนที่มีต่อหวังเจี่ยน

เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ต่างก็มองหวังเจี่ยนที่ได้รับการยกย่องและเชิดชูเช่นนี้ หลายคนถึงกับแสดงความอิจฉาออกมาอย่างปิดไม่มิด

"กระหม่อมเป็นขุนนางแห่งแคว้นฉิน การรับใช้ฝ่าบาทถือเป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้วพะย่ะค่ะ" หวังเจี่ยนกล่าวเสียงดัง

"ท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยน ถือเป็นแบบอย่างของขุนนาง"

"ข้า จะขอพึ่งพาท่านอย่างเต็มที่"

อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวลเสียงดัง จากนั้นก็จับมือหวังเจี่ยนเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกัน

เมื่อขึ้นมาถึงยอดบันได

อิ๋งเจิ้งก็ทรงหันกลับมา ทอดพระเนตรเหล่าขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊

"ท่านซั่งเจียงจวินมีความชอบในการดับแคว้นหาน"

"พระราชทานให้เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นหนึ่งขั้น พระราชทานที่ดินดีหนึ่งพันหมู่ สาวงามหนึ่งร้อยคน ทาสหนึ่งพันคน ทองคำหนึ่งพันตำลึง เงินหนึ่งแสนอีแปะ เครื่องหยกและกระบี่หนึ่งร้อยเล่ม คันธนูและลูกธนู พร้อมทั้งหอกยาว" อิ๋งเจิ้งประกาศเสียงดัง

ในครั้งนี้

อิ๋งเจิ้งไม่เพียงมอบเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ให้หวังเจี่ยนในฐานะขุนนางเท่านั้น แต่ยังประทานสิ่งของล้ำค่าทุกอย่างที่ตำแหน่งของหวังเจี่ยนสมควรได้รับอย่างครบถ้วน

"ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมรู้สึกมิคู่ควรยิ่งนัก"

หวังเจี่ยนยังคงแสดงท่าทีถ่อมตน

วิถีการเอาตัวรอดในราชสำนัก หวังเจี่ยนเข้าใจดีกว่าใคร

หากแสดงความโดดเด่นมากเกินไป ย่อมไม่ใช่เรื่องดี

และในประวัติศาสตร์

หวังเจี่ยนก็เชี่ยวชาญในเรื่องนี้เป็นอย่างดี

ตอนที่นำทัพอยู่แนวหน้า เขามักจะส่งจดหมายมากราบทูลขอรางวัลจากอิ๋งเจิ้งอยู่เสมอ เพื่อเป็นการทำลายชื่อเสียงของตัวเอง เพื่อให้ตัวเองมีจุดด่างพร้อยบ้าง

หากขุนนางคนไหนไม่ต้องการอะไรเลย นั่นแหละคือคนที่น่ากลัวที่สุด

"ท่านซั่งเจียงจวิน"

"ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ามอบให้ ท่านคู่ควรกับมันแล้ว" อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวลลั่น

ทว่าในเวลานี้

ยิ่งได้รับพระมหากรุณาธิคุณมากเท่าไหร่

หวังเจี่ยนก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้น

เรื่องของจ้าวเฟิง เขายังคงเก็บไว้ในใจตลอดเวลา!

หากมีการบังคับพระราชทานอภิเษกสมรสจริงๆ นั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ!