บทที่ 89 สะสมกำลัง! วันเกิดมารดา!

จ้าวเฟิงย่อมรู้ดีว่า กองทัพนักโทษคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของมหาฉิน การที่เขาเสนอขึ้นมาก่อน หากวันข้างหน้ากองทัพนักโทษสร้างผลงาน เขาก็จะเป็นผู้ริเริ่ม!!!

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของจ้าวเฟิง

เหมิงอี้และหลี่เถิงต่างก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก

รวมถึงแม่ทัพคนอื่นๆ ในโถงก็เช่นกัน ทุกคนต่างตกตะลึงกับข้อเสนอของจ้าวเฟิง

ก็บอกไปแล้วว่าการนำเชลยมาจัดทัพเป็นเรื่องที่ยุ่งยากแสนเข็ญ หรือแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้พวกเขากลายเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่ง

"ท่านแม่ทัพจ้าว ท่านพูดจริงหรือ?" เหมิงอี้ถามด้วยความประหลาดใจ

"เรียนท่านจวิ้นโส่วเหมิง ข้าน้อยพูดจริงขอรับ"

"หากการนำเชลยมาจัดทัพทำได้สำเร็จ วันข้างหน้าเมื่อมหาฉินทำศึก เราก็จะมีกองกำลังเสริมที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เพื่อรับใช้มหาฉิน"

"เรื่องนี้คุ้มค่าที่จะลองดูนะขอรับ" จ้าวเฟิงตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"ท่านรู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้มีความสำคัญมากเพียงใด?"

"หากเกิดการก่อกบฏของพวกเชลย หรือเกิดความวุ่นวายในค่ายทหาร นี่คือความผิดร้ายแรงเลยนะ" หลี่เถิงกล่าวเตือนด้วยความเคร่งเครียด

"ข้าน้อยยินดีทำทัณฑ์บน ข้าน้อยขอเชลยเพียงสองหมื่นคนเป็นกองหน้า"

"หากเกิดการก่อกบฏ หรือเกิดความวุ่นวายในค่ายทหารจริงๆ ข้าน้อยยินดีรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว" จ้าวเฟิงประสานมือคารวะ ตอบกลับอย่างแน่วแน่

คนอื่นอาจจะมองว่าเชลยคือเผือกร้อน แต่สำหรับจ้าวเฟิงที่รู้ประวัติศาสตร์ เชลยเหล่านี้หากได้รับการฝึกฝน จัดระเบียบให้ดี และให้ความหวังแก่พวกเขา พวกเขาก็พร้อมที่จะสู้เพื่อฉินได้ ที่สำคัญคือ จ้าวเฟิงสามารถแอบคัดเลือกคนจากในหมู่เชลยมาเป็นกองกำลังเดนตายของตัวเองได้ด้วย

เมื่อเห็นความแน่วแน่ของจ้าวเฟิง

หลี่เถิงก็หันไปมองเหมิงอี้ ด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความจนใจ

"ท่านแม่ทัพหลี่"

"ข้าว่าท่านแม่ทัพจ้าวอาจจะมีวิธีจัดการกับพวกเชลย และทำให้พวกเขากลายเป็นกำลังรบได้จริงๆ ก็ได้นะ"

"ทำไมไม่ลองให้โอกาสเขาสักครั้งล่ะ?" เหมิงอี้ยิ้มและพูดกับหลี่เถิง

"แต่เรื่องนี้ไม่ต้องกราบทูลฝ่าบาทก่อนหรือ?" หลี่เถิงยังมีท่าทีลังเล

ตามปกติแล้ว เชลยจะถูกลดชั้นเป็นทาสทั้งหมด หากมีศึกสงครามก็จะถูกต้อนไปเป็นด่านหน้า แต่การนำมาจัดทัพนั้นไม่เคยมีมาก่อน

"ก่อนที่ข้าจะมาอิ่งชวน ฝ่าบาททรงมีรับสั่งแล้ว"

"เชลยศึกให้อยู่ภายใต้การดูแลของข้า"

"ในเมื่อท่านแม่ทัพจ้าวมีความตั้งใจ ก็ลองให้เขาทำดูเถอะ หากไม่สำเร็จ ค่อยใช้กำลังทหารปราบปรามก็ยังไม่สาย"

"เรื่องนี้"

"ข้าขอตัดสินใจแทนท่านแม่ทัพหลี่ก็แล้วกัน" เหมิงอี้ยิ้มบางๆ

จากนั้นก็หันไปพูดกับจ้าวเฟิงว่า "ข้าจะให้เชลยท่านสามหมื่นคน ไม่ว่าท่านจะฝึกหรือจัดทัพอย่างไร ท่านแม่ทัพหลี่จะไม่เข้าไปก้าวก่าย แต่ท่านแม่ทัพจ้าวต้องจำบทเรียนจากศึกฉางผิงไว้ให้ดีล่ะ"

ความหมายที่แฝงอยู่นั้น ชัดเจนยิ่งนัก

ศึกฉางผิง จับเชลยทหารแคว้นจ้าวได้ถึงสี่แสนกว่าคน

ทำไมถึงไม่เอามาจัดทัพ?

ทำไมถึงต้องสังหารให้หมด?

ก็เพราะเชลยศึกนั้นยากจะควบคุม และไม่อาจนำมาเป็นพวกได้

การเลี้ยงดูพวกเขาในฐานะทาสก็ใช้ทรัพยากรมากเกินไป เป็นภาระต่อคลังเสบียง

แต่ถ้าปล่อยตัวไป ก็จะทำให้แคว้นจ้าวไม่สูญเสียกำลังรบ

หากตอนนั้นมีทางเลือกอื่น เชลยแคว้นจ้าวสี่แสนกว่าคนคงไม่ต้องตาย

"ท่านจวิ้นโส่วเหมิงโปรดวางใจ"

"ข้าน้อยเข้าใจขอรับ" จ้าวเฟิงรีบรับปาก

"ท่านแม่ทัพหลี่"

"สงครามเพิ่งจะสงบลง การปูนบำเหน็จจากราชสำนักก็มาถึงแล้ว"

"ท่านไปจัดการเรื่องจัดระเบียบกองทัพใหม่ก่อนเถอะ" เหมิงอี้หันไปยิ้มให้หลี่เถิง

"ตกลง"

หลี่เถิงพยักหน้า

ศึกปราบแคว้นหาน

แม้จะดูเหมือนชนะอย่างสวยงาม แต่ก็มีทหารหาญต้องพลีชีพไปไม่น้อย และยังมีอีกหลายคนที่บาดเจ็บพิการจนต้องปลดประจำการกลับบ้านเกิด

ทหารเหล่านั้นไม่ได้มีแค่พลทหารทั่วไป แต่ยังมีนายทหารระดับต่างๆ ทั้งจวินโหว ตูกวาน และว่านจ้าน

ตำแหน่งนายทหารที่ว่างลง จะต้องถูกเติมเต็มด้วยทหารที่มีความชอบ จากนั้นก็ต้องจัดระเบียบแต่ละกองพลใหม่ เพื่อให้พร้อมรบอีกครั้ง

รอจนทหารใหม่เดินทางมาถึง จึงจะค่อยเติมกำลังพลให้เต็มอัตรา

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ

หนึ่งวันก็ผ่านไปเช่นนี้

ภายในค่ายทหารของเมือง

ณ โถงบัญชาการ

จ้าวเฟิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน ในโถงมีว่านจ้านห้าคน และตูกวานสิบคนยืนอยู่

ในบรรดาว่านจ้านทั้งห้าคน

คนที่จ้าวเฟิงคุ้นเคยที่สุดย่อมเป็นจางหาน ส่วนอีกคนคือเฉินเทา

ก่อนหน้านี้เฉินเทาเคยเป็นผู้บังคับบัญชาของจ้าวเฟิง แต่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเสียแล้ว

สำหรับเฉินเทา

ความรู้สึกนี้คงจะน่าอึดอัดไม่น้อย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

เดิมที

หากจ้าวเฟิงไม่ได้จับกุมหานหวังได้สำเร็จ อย่างมากที่สุดเขาก็คงได้เลื่อนเป็นว่านจ้าน บรรดาศักดิ์ขึ้นสองขั้น ตามความชอบจากการทลายเมือง

และเฉินเทาในฐานะว่านจ้าน ก็จะได้รับความชอบเท่ากัน

แต่เมื่อจ้าวเฟิงจับกุมหานหวังได้ ตำแหน่งฟู่เจียงที่ควรจะเป็นของเฉินเทาก็หลุดลอยไป เท่ากับว่าจ้าวเฟิงใช้ผลงานการรบ แย่งตำแหน่งฟู่เจียงของเขาไปนั่นเอง

ในกองทัพมหาฉิน ผลงานคือเครื่องตัดสินทุกอย่าง

ส่วนตูกวานทั้งสิบคน จ้าวเฟิงคุ้นเคยอยู่สี่คน และรู้จักหลิวอู่ที่เคยเป็นตูกวานด้วยกันมาก่อน

บางทีในใจของเฉินเทาและหลิวอู่ การที่จ้าวเฟิงกลายมาเป็นผู้บังคับบัญชาของพวกเขา คงทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย

"คารวะท่านแม่ทัพจ้าว"

บรรดาแม่ทัพโค้งคำนับจ้าวเฟิง

"เชิญทุกท่านนั่งลงเถอะ"

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ แล้วโบกมือ

"ขอบคุณท่านแม่ทัพจ้าว"

บรรดาแม่ทัพโค้งคำนับอีกครั้ง แล้วแยกย้ายกันนั่งตามลำดับยศ

"การจัดระเบียบกองทัพตลอดหนึ่งวันที่ผ่านมา กองพลว่านจ้านทั้งห้าภายใต้การนำของข้า ก็ได้รับการจัดระเบียบใหม่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้แต่ละกองพลว่านจ้านมีกำลังพลประมาณเจ็ดพันสี่ร้อยคน แม้จำนวนทหารจะยังไม่ครบ และระบบกองทัพยังไม่สมบูรณ์นัก แต่รอจนถึงปีหน้าเมื่อทหารใหม่เข้าค่าย ปัญหาเหล่านี้น่าจะคลี่คลายลงได้" จ้าวเฟิงกล่าวขึ้นอย่างช้าๆ

"ท่านแม่ทัพ"

"ตอนนี้ศึกสงครามสงบลงแล้ว เรื่องกำลังพลขาดแคลนก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ไม่ทราบว่าเราจะออกเดินทางไปเว่ยเฉิงกันเมื่อไหร่ขอรับ?" จางหานถามด้วยรอยยิ้ม

"พวกท่านคิดว่าเมื่อไหร่ดี?" จ้าวเฟิงไม่ตอบทันที แต่หันไปถามว่านจ้านคนอื่นๆ

"ทุกอย่างสุดแล้วแต่ท่านแม่ทัพจะบัญชาขอรับ" ว่านจ้านอีกสี่คนตอบพร้อมกัน

"การเคลื่อนทัพใหญ่ ต้องใช้เวลาเตรียมเสบียงและจัดการเรื่องต่างๆ เว่ยเฉิงห่างจากซินเจิ้ง หากเดินทางด้วยทหารม้าใช้เวลาห้าวัน แต่สำหรับกองทัพใหญ่ของเรา คงต้องใช้เวลาสักครึ่งเดือน"

"แถมยังมีเชลยศึกอีกสามหมื่นคนติดตามไปด้วย คงต้องใช้เวลามากขึ้นอีก"

"ดังนั้น เราจะออกเดินทางกันพรุ่งนี้" จ้าวเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจ

"ท่านแม่ทัพจ้าว"

"ข้าน้อยเห็นว่า"

"เรื่องการจัดตั้งกองทัพเชลยศึก ควรจะนำกลับมาพิจารณาอีกครั้งนะขอรับ"

"กองทัพของเรามีกำลังพลไม่ถึงห้าหมื่น หากเชลยสามหมื่นคนนี้ก่อกบฏ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก"

"ต่อให้ไปถึงเว่ยเฉิงแล้วควบคุมพวกเขาได้ แต่กระบวนการจัดตั้งทัพก็คงมีปัญหาตามมาอีกมากมาย" ว่านจ้านคนหนึ่งลุกขึ้นยืนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ข้าน้อยเห็นด้วยขอรับ"

"ปัญหาเรื่องเชลยศึก ไม่ใช่แค่ในกองทัพมหาฉินของเราที่รู้ แต่คนทั้งใต้หล้าก็รู้กันดี" ว่านจ้านอีกคนลุกขึ้นเสริม

"ข้าน้อยก็เห็นด้วยขอรับ"

ยกเว้นจางหานแล้ว ฟู่เจียงใต้บังคับบัญชาจ้าวเฟิงทั้งสี่คนลุกขึ้นคัดค้านทั้งหมด

ในสายตาของพวกเขา

ไม่สิ

หรืออาจจะในสายตาของแม่ทัพทั้งกองทัพ การที่จ้าวเฟิงจะจัดตั้งกองทัพเชลยศึก ถือเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เป็นการแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ

จ้าวเฟิงมองดูทั้งสี่คนด้วยรอยยิ้ม

"ท่านแม่ทัพเฉิน จะไม่แนะนำแม่ทัพทั้งสามท่านนี้ให้ข้ารู้จักหน่อยหรือ?" จ้าวเฟิงถาม

"ข้าน้อยจ้าวถัวขอรับ"

"ข้าน้อยอู๋เยว่ขอรับ"

"ข้าน้อยฉีเซิงขอรับ"

ก่อนที่เฉินเทาจะได้เอ่ยปาก แม่ทัพทั้งสามก็แนะนำตัวขึ้นมาก่อน

"จ้าวถัวรึ?"

พอได้ยินชื่อนี้

สายตาของจ้าวเฟิงก็พุ่งตรงไปยังแม่ทัพที่ชื่อจ้าวถัวทันที ในใจรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

"จ้าวถัว อู่อันจวินแห่งหนานเยว่"

"คนที่ยึดอำนาจกองทัพฉินห้าแสนคนแล้วตั้งตนเป็นใหญ่ ผู้มีชีวิตยืนยาวผ่านยุคฉินและฮั่น"

"เจ้านี่มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของข้าได้ยังไงเนี่ย"

เมื่อมองดูจ้าวถัวตรงหน้า จ้าวเฟิงก็มีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป

ต้องยอมรับเลยว่า ชายคนนี้เจ้าเล่ห์และฉลาดเป็นกรดจริงๆ

ในยุคปลายแคว้นฉิน

ตอนที่แคว้นฉินกำลังจะล่มสลาย จ้าวถัวก็เอาแต่นั่งดูอยู่ห่างๆ พอแคว้นฉินล่มสลาย เขาก็ฉวยโอกาสตั้งตนเป็นใหญ่ทันที

"อู่อันจวินแห่งหนานเยว่ ผู้ปกครองไป่เยว่ สุดท้ายก็ตั้งตนเป็นกษัตริย์ ถือว่าเป็นตำแหน่งที่ไม่เลวเลยนะ"

"รอให้แคว้นฉินกวาดล้างหกแคว้นเสร็จ ข้าจะขออาสาไปปกครองไป่เยว่บ้างดีกว่า"

"แล้วก็นั่งดูการเปลี่ยนแปลงของแผ่นดินเสินโจวไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงปลายยุคฉิน ค่อยนำทัพใหญ่ขึ้นเหนือ ยึดครองแผ่นดินเสินโจวมาเป็นของตัวเอง"

ทันทีที่ได้ยินชื่อจ้าวถัว

จ้าวเฟิงก็วางแผนอนาคตของตัวเองขึ้นมาทันที

เพราะตำแหน่งผู้ปกครองไป่เยว่มันช่างเหมาะเจาะกับการนั่งดูเสือหมาสู้กันจริงๆ

ส่วนเรื่องที่ว่าในอนาคตจะมีโอกาสแย่งตำแหน่งผู้ปกครองไป่เยว่มาได้หรือไม่นั้น

จ้าวถัวก็อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาแล้ว เจ้านี่จะเอาอะไรมาแย่งกับเขาล่ะ?

ตลกน่า!

"ข้อเสนอแนะของทุกท่านมีเหตุผล" จ้าวเฟิงกล่าวช้าๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น

ทุกคนต่างก็มองจ้าวเฟิงอย่างมีความหวัง

แต่แล้วคำพูดของจ้าวเฟิงก็เปลี่ยนทิศทาง "ทุกคนคิดว่าเชลยศึกไม่สามารถนำมาจัดทัพได้ และอาจจะกลายเป็นภาระ หรือเลวร้ายที่สุดคือก่อกบฏหักหลังกองทัพ แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น เพราะเชลยชาวหานในตอนนี้ไม่เหมือนกับเชลยแคว้นอื่นๆ ที่ผ่านมา"

"เมื่อก่อน เชลยศึกยังมีแคว้นบ้านเกิดของตัวเองอยู่ พวกเขายังมีความหวังและที่พึ่งในแคว้นของตน จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะภักดีต่อมหาฉินอย่างแท้จริง"

"แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว"

"แคว้นหานล่มสลาย ดินแดนของหานกลายเป็นอิ่งชวนจวิ้นของมหาฉิน ชาวหานนับล้านคนกลายเป็นราษฎรของมหาฉินไปแล้ว"

"ครอบครัวของเชลยเหล่านี้ก็กลายเป็นชาวฉินด้วย"

"ถ้าพวกเขากล้าหักหลังกลางสนามรบ! ถ้าพวกเขากล้าก่อกบฏ! พวกเขาจะไม่กลัวว่ากฎหมายของมหาฉินจะเอาผิดไปถึงครอบครัวของพวกเขางั้นหรือ?"

"ทุกท่าน"

"การจัดตั้งกองทัพเชลยศึกในครั้งนี้ จะส่งผลต่อกำลังทหารในอนาคตของมหาฉิน มหาฉินของเรามีเป้าหมายยิ่งใหญ่ คือการรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียว"

"แม้แคว้นฉินของเราจะแข็งแกร่ง แต่ก็ต้องอาศัยกำลังจากแคว้นอื่นมาเสริมทัพให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก"

"การนำเชลยมาจัดทัพ ถือเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง ข้าขอรับประกันว่า หากเกิดเรื่องที่ไม่สามารถควบคุมได้ ข้าจ้าวเฟิงจะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว จะไม่ดึงพวกท่านเข้ามาเกี่ยวข้องเด็ดขาด"

"แต่ถ้านำเชลยมาจัดทัพแล้วกลายเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งได้ โดยได้รับความร่วมมืออย่างเต็มที่จากพวกท่าน นี่ก็จะเป็นความชอบร่วมกันของทุกคน"

จ้าวเฟิงกล่าวกับทุกคนในโถงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเฟิง

บรรดาแม่ทัพในโถงก็เริ่มคิดตาม

"ชาวหานกลายเป็นชาวฉิน ครอบครัวของเชลยชาวหานก็กลายเป็นชาวฉิน"

"พวกเขาสูญเสียแคว้นบ้านเกิดไปแล้ว"

"ดูเหมือนจะมีเหตุผลนะ"

แม่ทัพหลายคนเริ่มคล้อยตาม

"ท่านแม่ทัพพูดมีเหตุผลขอรับ"

"ข้าน้อยยินดีสนับสนุนอย่างเต็มที่"

จางหานโค้งคำนับทันที

"พวกข้าน้อยก็ยินดีสนับสนุนอย่างเต็มที่ขอรับ"

ลูกน้องอีกสี่คนของจ้าวเฟิงก็รีบสนับสนุนเช่นกัน

เมื่อเห็นดังนั้น

และคำพูดของจ้าวเฟิงก็ไปถึงขั้นนี้แล้ว การคัดค้านใดๆ ก็คงไร้ผล อีกทั้งคำพูดของจ้าวเฟิงก็ยังสร้างความมั่นใจให้แม่ทัพหลายคนด้วย

"ข้าน้อยยินดีติดตามท่านแม่ทัพขอรับ"

บรรดาแม่ทัพในโถงต่างแสดงจุดยืนของตน

"พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางไปเว่ยเฉิง ขอให้ทุกท่านกลับไปเตรียมตัวกันก่อน"

"ส่วนเรื่องเสบียง ข้าได้รายงานให้ทางจงจวินซือหม่าทราบแล้ว จะมีเสบียงเดินทางไปพร้อมกับกองทัพเราด้วย" จ้าวเฟิงกล่าวกับแม่ทัพทุกคน

"ข้าน้อยขอตัวขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

บรรดาแม่ทัพก็ทยอยกันเดินออกไป

พริบตาเดียว

แม่ทัพสิบกว่าคนก็ออกไปหมดแล้ว

แต่จ้าวเฟิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ลุกไปไหน

ผ่านไปไม่นาน

ชายคนหนึ่งในชุดคนงานต้มน้ำของทัพฉินก็เดินเข้ามาหาจ้าวเฟิง

"ทาสหานสี่ ขอคารวะนายท่านขอรับ"

ชายคนนั้นคุกเข่าลงต่อหน้าจ้าวเฟิงด้วยความเคารพอย่างยิ่ง

คนผู้นี้

ก็คือขันทีใหญ่หานสี่ ที่จ้าวเฟิงเคยช่วยชีวิตไว้ในพระราชวังหานนั่นเอง

"ลุกขึ้นเถิด"

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ

"ขอบคุณนายท่านขอรับ" หานสี่ตอบรับอย่างนอบน้อม

จากนั้นเขาก็โค้งตัวยืนอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าทำอะไรที่ดูเกินเลยไปแม้แต่น้อย

สำหรับหานสี่แล้ว

จ้าวเฟิงคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้

ในบรรดาคนนับพันในพระราชวังหาน

ไม่ว่าจะเป็นขันที นางกำนัล หรือแม้แต่พระสนม ล้วนหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องตกเป็นทาสทั้งสิ้น

และเมื่อตกเป็นทาสแล้ว

ก็จะถูกประทานให้แก่ผู้ที่มีความดีความชอบ ต่อให้ถูกฆ่าตาย คนที่ฆ่าก็ไม่ต้องรับโทษตามกฎหมายแต่อย่างใด

สำหรับหานสี่ ขันทีวัยสี่สิบกว่าปีที่เรี่ยวแรงน้อยกว่าคนอื่น หากถูกนำไปเป็นทาสจริงๆ จุดจบก็คงมีแต่ความตายสถานเดียว

"นายท่านขอรับ"

"ช่วงเวลาที่ผ่านมา ทาสได้ทำตามคำสั่งของท่าน ค้นหาคนในซินเจิ้ง ตอนนี้ก็รวบรวมคนมาได้พอสมควรแล้วขอรับ"

"ทาสจะรายงานให้ท่านทราบอย่างละเอียดเลยนะขอรับ" หานสี่กล่าวด้วยความเคารพ

"รอให้พวกเขามาก่อน แล้วเจ้าค่อยพูด" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างใจเย็นและหนักแน่น

"รับทราบขอรับ" หานสี่พยักหน้ารับอย่างนอบน้อม จากนั้นก็ปิดปากเงียบ

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง

พวกจางหาน เว่ยเฉวียน ทั้งห้าคนที่เพิ่งจะออกไปเมื่อครู่ ก็กลับเข้ามาอีกครั้ง

เมื่อเข้ามาแล้ว

พวกเขาก็รีบปิดประตูโถงทันที และยังสั่งให้นรุ่ยซื่อที่ไว้ใจได้เฝ้าอยู่ด้านนอก ไม่ให้ใครเข้ามาใกล้

"คารวะนายท่านขอรับ"

เมื่อทั้งห้าคนเข้ามา ก็รีบโค้งคำนับจ้าวเฟิงด้วยความตื่นเต้นทันที

"นั่งลงเถิด"

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ

"ขอบคุณนายท่านขอรับ"

ทั้งห้าคนลุกขึ้นยืน แต่ไม่ได้นั่งลง กลับยืนอยู่ตรงหน้าจ้าวเฟิงแทน

"ว่ามาสิ"

"การรับสมัครคนเป็นยังไงบ้าง" จ้าวเฟิงหันไปถามหานสี่

"รับทราบขอรับ"

หานสี่ตอบรับอย่างนอบน้อม

จากนั้นก็รายงานว่า "ครั้งนี้ทาสได้แอบรับสมัครคน โดยหาคนที่เคยทำงานรับจ้างทั่วไปในเมืองหลวง รวบรวมเด็กชายหญิงอายุประมาณสิบขวบได้สามร้อยคน อดีตทหารองครักษ์ในวังหานห้าสิบแปดคน ช่างตีเหล็กยี่สิบหกคน คนหมักสุราสิบแปดคน และช่างไม้อีกสิบสามคนขอรับ"

เมื่อได้ยินตัวเลขเหล่านี้

จ้าวเฟิงก็พยักหน้าอย่างพอใจ "หานสี่ เจ้าทำได้ดีมาก เดิมทีข้าสั่งให้เจ้ารวบรวมเด็กชายหญิงมาแค่ประมาณสองร้อยคน ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะรวบรวมมาได้ถึงสามร้อยคน"

"นายท่านขอรับ"

"ตอนนี้ดินแดนหานเพิ่งจะผ่านพ้นภัยสงคราม มีชาวบ้านที่ต้องไร้ที่อยู่อาศัยมากมาย อย่าว่าแต่สามร้อยคนเลย ต่อให้นายท่านต้องการมากกว่านี้ ทาสก็หามาให้ได้ขอรับ"

"ดูเผินๆ เหมือนเราพาเด็กพวกนี้ไปไกลๆ แต่ความจริงแล้ว เรากำลังช่วยชีวิตพวกเขาต่างหากล่ะขอรับ" หานสี่ถอนหายใจ

"ทำไมถึงมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นล่ะ?"

"ตอนนี้แคว้นหานกลายเป็นอิ่งชวนจวิ้นแล้ว ทางการก็ส่งคนเก่งๆ มาเป็นจวิ้นโส่ว อีกไม่นานอิ่งชวนก็คงกลับมาสงบสุขเหมือนเดิม" จ้าวเฟิงถามด้วยความแปลกใจ

"นายท่านขอรับ"

"ทาสรับใช้หานหวังมาตลอด ย่อมรู้สถานการณ์ดี"

"หลายปีมานี้ หานหวังพยายามรักษาแคว้นให้อยู่รอด เปลี่ยนข้างไปมา วันหนึ่งเข้าข้างฉิน อีกวันก็ไปเข้าข้างจ้าว ผลาญเงินทองไปมหาศาล ซึ่งเงินทองพวกนี้ก็ล้วนขูดรีดมาจากชาวบ้านทั้งสิ้น"

"ชาวบ้านอิ่งชวนถูกเก็บภาษีล่วงหน้าไปหลายปีแล้ว ตอนนี้ก็ใกล้จะเข้าหน้าหนาว ไม่รู้ว่าจะมีชาวบ้านอีกกี่คนที่ต้องอดตาย หนาวตาย"

"ขนาดช่วงก่อนเกิดสงคราม ก็มีคนอดตาย หนาวตาย นับไม่ถ้วนอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เลยขอรับ" หานสี่ถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

แม้เขาจะเป็นเพียงขันที และเป็นคนของแคว้นที่ล่มสลายไปแล้ว

แต่ลึกๆ ในใจเขาอาจจะยังมีความเมตตาอยู่บ้าง เมื่อนึกถึงภาพในอนาคต เขาก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้

เมื่อได้ฟังคำพูดของหานสี่

ภาพความโหดร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวจ้าวเฟิง

ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง

ซากศพของคนที่อดตายและหนาวตายเกลื่อนกลาดไปทั่ว เป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก

สำหรับชาวบ้านแล้ว ความตายแบบนี้ทรมานยิ่งกว่าการตายในสงครามเสียอีก

"เฮ้อ"

จ้าวเฟิงถอนหายใจ "ตอนนี้กำลังของข้าก็มีจำกัด ช่วยคนได้ไม่มากนัก แถมตอนนี้ก็รวบรวมคนมาได้หลายร้อยคนแล้ว เป้าหมายมันใหญ่เกินไป คงต้องหยุดรับสมัครไว้ก่อน ขืนทำต่ออาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายได้"

"แต่"

"พอถึงเว่ยเฉิงแล้ว ข้าจะให้เจ้ารับสมัครคนเพิ่ม ข้าจะทำเต็มที่เท่าที่ทำได้"

"ส่วนเรื่องอื่นๆ คงต้องปล่อยให้ทางการจัดการ หวังว่าฉินหวังจะไม่นิ่งดูดาย"

เมื่อได้ยินดังนั้น

หานสี่ก็คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะคำนับ "นายท่านมีเมตตาธรรม ทาสจะขอรับใช้นายท่านไปจนวันตายเลยขอรับ"

"ข้าไม่ได้มีเมตตาธรรมอะไรหรอก ก็แค่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์เท่านั้นแหละ"

จ้าวเฟิงโบกมือปฏิเสธคำว่า 'เมตตาธรรม'

ที่เขารับสมัครคนมา ก็เพื่อวางแผนสำหรับอนาคตเท่านั้น เขาไม่อาจแบกรับชื่อเสียงเรื่องเมตตาธรรมไว้ได้หรอก

เขารู้ดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และมีหน้าที่อะไร

ตอนนี้เขาเป็นเพียงฟู่เจียงของกองทัพฉิน หากมองไปทั่วแผ่นดินเสินโจว เขาจะมีความหมายอะไรเล่า?

หากเขาเป็นกษัตริย์ เขาคงจะหาทางช่วยเหลือราษฎร แต่เขาไม่ใช่

"คำพูดของหานสี่ พวกเจ้าก็ได้ยินแล้วใช่ไหม"

"จางหาน"

จ้าวเฟิงหันไปเรียก

"นายท่านมีอะไรให้รับใช้ขอรับ?" จางหานรีบตอบรับ

"แอบเอาคนที่รับสมัครมาทั้งหมด จัดเข้ากองทัพ แล้วพาพวกเขาเดินทางไปเว่ยเฉิงด้วย" จ้าวเฟิงสั่งเสียงเรียบ

"แค่ไม่กี่ร้อยคน จัดการได้สบายมากขอรับ"

"ข้าน้อยจะให้พวกเขาปะปนไปกับขบวนรถเสบียง และให้คนจากค่ายตูกวานเดิมของเราที่ไว้ใจได้ เป็นคนดูแลทั้งหมดขอรับ" จางหานกล่าว

"เจ้าจัดการตามที่เห็นสมควรเถอะ" จ้าวเฟิงพยักหน้า

คนแค่ไม่กี่ร้อยคน

ต่อให้โดนจับได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ถือซะว่าเป็นทาสรับใช้ก็แล้วกัน

"พี่เว่ย"

จ้าวเฟิงหันไปหาเว่ยเฉวียน

"นายท่านขอรับ"

"ตอนนี้ข้าน้อยสวามิภักดิ์ต่อนายท่านแล้ว จะให้เรียกพี่เว่ยอีกไม่ได้แล้วนะขอรับ" เว่ยเฉวียนหน้าถอดสี รีบกล่าวด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นภาพนี้

จ้าวเฟิงก็รู้สึกแปลกๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่คำพูดที่เตรียมจะพูดก็ถูกกลืนกลับลงไป

"ตอนนี้ข้าได้เลื่อนเป็นฟู่เจียงแล้ว สามารถมีองครักษ์ส่วนตัวได้หนึ่งร้อยคน"

"พวกเจ้าช่วยคัดเลือกนรุ่ยซื่อจากค่ายตูกวานเดิมที่จงรักภักดีและไว้ใจได้ มาเป็นองครักษ์ส่วนตัวให้ข้าสักร้อยคนหน่อยสิ" จ้าวเฟิงกล่าว

ตามกฎของกองทัพ

ผู้ที่เป็นแม่ทัพหลักเท่านั้น จึงจะสามารถมีองครักษ์ส่วนตัวได้ และสามารถมีค่ายย่อยระดับร้อยคนได้ห้าค่าย รวมเป็นห้าร้อยคน

ส่วนฟู่เจียงนั้น ไม่มีสิทธิ์

แต่จ้าวเฟิงไม่ใช่ฟู่เจียงธรรมดา เขาคือฟู่เจียงที่มีบรรดาศักดิ์ระดับสิบ

ตามกฎหมายของมหาฉิน

ผู้มีบรรดาศักดิ์ระดับจั่วชู่จ่าง สามารถมีกองกำลังส่วนตัวได้หนึ่งร้อยคน

ซึ่งเมื่ออยู่ในกองทัพ ก็จะเรียกว่าองครักษ์ส่วนตัว

เรื่องนี้หลี่เถิงเป็นคนบอกจ้าวเฟิงเอง แม้จะขัดกับกฎของกองทัพอยู่บ้าง แต่นี่ก็ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณของฉินหวังที่มีต่อผู้ที่มีความดีความชอบ

"ข้าน้อยรับคำสั่งขอรับ" เว่ยเฉวียนรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

"ช่วยเล่าเรื่องการเลื่อนยศของนายทหารระดับต่ำกว่าตูกวานลงมาในค่ายให้ฟังหน่อยสิ" จ้าวเฟิงหันไปหาหลัวหัว

สำหรับนายทหารระดับตูกวานขึ้นไป จ้าวเฟิงรู้เรื่องการเลื่อนยศหมดแล้ว

ส่วนระดับที่ต่ำกว่าตูกวานลงมา จะถูกรายงานไปที่จงจวินซือหม่าโดยตรง เพื่อทำการปูนบำเหน็จต่อไป จ้าวเฟิงจึงไม่ค่อยรู้รายละเอียดนัก

"นายท่านขอรับ"

"ศึกทลายเมืองหลวงของหานในครั้งนี้ นายท่านเป็นผู้นำทัพตีฝ่าประตูเมืองเข้าไปเป็นคนแรก พวกเราจึงได้ความดีความชอบเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เป็นค่ายตูกวานของเราที่จับกุมหานหวังได้ ถือเป็นความชอบใหญ่อีก"

"ค่ายตูกวานเดิมของเรา จึงเป็นค่ายที่ได้รับการเลื่อนยศมากที่สุดในกองทัพเลยขอรับ"

"มีคนได้เลื่อนยศเป็นจวินโหวถึงเก้าคน อู่ป่ายจู่ (ผู้บังคับกองพัน) สิบห้าคน และป่ายเจียง (ผู้บังคับกองร้อย) มากถึงแปดสิบเก้าคนเลยทีเดียวขอรับ"

"นอกจากนี้ ทหารหลายคนที่ผลงานยังไม่ถึงขั้นได้เลื่อนตำแหน่ง ก็ได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นคนละหนึ่งขั้นอย่างราบรื่นเลยขอรับ" หลัวหัวรายงานด้วยความตื่นเต้น สายตาที่มองจ้าวเฟิงนั้นเต็มไปด้วยความเทิดทูน

เขารู้ดีว่า

เหตุผลที่ค่ายตูกวานของพวกเขาได้รับการเลื่อนยศกันมากมายขนาดนี้ ก็เป็นเพราะความแข็งแกร่งและห้าวหาญของจ้าวเฟิงนั่นเอง

"พวกเราล้วนเป็นพี่น้องกันที่มาจากค่ายตูกวานเดียวกัน วันข้างหน้าก็อย่าตัดขาดการติดต่อกันล่ะ" จ้าวเฟิงกล่าวกับทุกคนด้วยน้ำเสียงที่มีความหมายลึกซึ้ง

"นายท่านโปรดวางใจขอรับ"

ทุกคนตอบรับพร้อมกัน

"หานสี่"

จ้าวเฟิงหันไปเรียกหานสี่

"ทาสอยู่นี่ขอรับ" หานสี่รีบโค้งตัวตอบรับ

"เจ้ารู้จักเว่ยเฉิงดีแค่ไหน?" จ้าวเฟิงถาม

"ตอนที่ยังรับใช้หานหวัง เคยตามเสด็จไปที่เว่ยเฉิงครั้งหนึ่งขอรับ" หานสี่ตอบ

"งั้นเจ้ารู้ไหมว่าที่เว่ยเฉิงมีที่ลับตาคนตรงไหนบ้าง? เอาแบบที่ห่างไกลผู้คนหน่อยนะ" จ้าวเฟิงถามต่อ

"นายท่านขอรับ"

"สถานที่แบบนั้นหาไม่ยากเลยขอรับ" หานสี่รีบตอบ

"ดีมาก"

จ้าวเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ "เจ้าช่วยไปหาสถานที่ลับตาคนสักสองสามแห่งให้ข้าหน่อยสิ ข้าจะเอาไว้เป็นที่ฝึกกองกำลังเดนตายในอนาคต"

"ทาสรับคำสั่งขอรับ" หานสี่พยักหน้ารับทันที

"นายท่านขอรับ"

"ข้าน้อยมีเรื่องสงสัย ไม่รู้ว่าจะถือเป็นการล่วงเกินหรือเปล่าขอรับ" จางหานเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลังเล

"ว่ามาสิ"

จ้าวเฟิงมองจางหาน

"ตอนนี้นายท่านได้เลื่อนเป็นฟู่เจียงแล้ว แม้จะยังไม่ถึงขั้นขุนนางใหญ่โต แต่ก็ถือว่ามีอำนาจบารมีในกองทัพไม่น้อย ไม่ทราบว่าเหตุใดจึงต้องเลี้ยงดูกองกำลังเดนตายด้วยขอรับ?"

"เรื่องนี้ถือเป็นข้อห้ามร้ายแรงเลยนะขอรับ หากมีคนล่วงรู้แล้วนำไปกราบทูลราชสำนัก นายท่านอาจจะตกที่นั่งลำบากได้นะขอรับ" จางหานกล่าวด้วยความเป็นห่วง

เมื่อได้ยินดังนั้น!

คนอื่นๆ ก็เริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

การแอบเลี้ยงกองกำลังเดนตาย ถือเป็นข้อห้ามสำคัญสำหรับขุนนางจริงๆ

แม้จะไม่มีกฎหมายห้ามไว้อย่างชัดเจน แต่หากถูกจับได้ ก็ย่อมต้องถูกสงสัยว่าคิดการกบฏอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้จะรู้ดีว่าไม่ได้มีแค่จ้าวเฟิงคนเดียวที่แอบเลี้ยงกองกำลังเดนตาย ทั่วทั้งแผ่นดิน ผู้ที่มีอำนาจบารมีล้วนแอบเลี้ยงกองกำลังเดนตายกันทั้งนั้น

และในแคว้นฉิน กองกำลังเดนตายยังมีชื่อเรียกเฉพาะว่า 'สหายร่วมสำนัก' อีกด้วย

ในยุคที่การเลี้ยงดูสหายร่วมสำนักรุ่งเรืองที่สุดในแคว้นฉิน ก็ต้องยกให้หลี่ว์ปู้เหวย ที่เลี้ยงดูสหายร่วมสำนักไว้ในจวนถึงสามพันคน

รองลงมา

ก็คือเล่าไอ่

ที่อาศัยความโปรดปรานจากพระมเหสีจ้าว เพื่อให้ได้บรรดาศักดิ์ฉางซิ่นโหว หลังจากตั้งจวนแล้ว เขาก็เลี้ยงดูสหายร่วมสำนักไว้หลายพันคน และสุดท้ายคนพวกนี้ก็กลายเป็นกำลังสำคัญให้เขาก่อกบฏ

และนั่นก็เป็นจุดเปลี่ยน

หลังจากที่ฉินหวังขึ้นครองราชย์และกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ พระองค์ก็ทรงออกกฎหมายห้ามขุนนางในแคว้นฉินเลี้ยงดูสหายร่วมสำนักเด็ดขาด หากพบเจอจะต้องรับโทษหนักโดยไม่มีข้อยกเว้น

ตั้งแต่นั้นมา กระแสการเลี้ยงดูสหายร่วมสำนักก็ลดน้อยลง

แต่พวกผู้มีอำนาจบารมีก็ยังแอบเลี้ยงดูกันอยู่เงียบๆ เพียงแต่ไม่ได้มากมาย และไม่ได้ทำอย่างเปิดเผยเหมือนเมื่อก่อน

"ข้าเลี้ยงดูกองกำลังเดนตาย ก็เพื่ออนาคต"

"และเมื่อเริ่มเลี้ยงดูแล้ว ข้าก็สามารถดูออกได้ว่าใครจงรักภักดี หรือใครทรยศ"

"พวกเจ้าไม่ต้องกลัวว่าความลับจะรั่วไหลหรอก"

"แม้แต่พวกเจ้า ข้าก็มองทะลุปรุโปร่ง"

จ้าวเฟิงกล่าวช้าๆ

อนาคตจะเป็นเช่นไร

ไม่มีใครในใต้หล้านี้ล่วงรู้ แต่จ้าวเฟิงผู้รู้ประวัติศาสตร์รู้ดี

อนาคตในยุคปลายแคว้นฉิน แคว้นฉินจะล่มสลาย

หากเขาพูดออกไปตอนนี้ คงไม่มีใครเชื่อแน่

และจ้าวเฟิงก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องพูดด้วย

"มองทะลุความจงรักภักดีงั้นหรือ?"

ทุกคนต่างตีความความหมายแฝงในคำพูดของจ้าวเฟิงทันที

มองทะลุความจงรักภักดี

นี่มันพลังอำนาจระดับไหนกันเนี่ย?

แต่พอนึกถึงเคล็ดวิชาที่จ้าวเฟิงถ่ายทอดให้ และการที่เขาสามารถเสกของออกมาจากความว่างเปล่าได้ ความเลื่อมใสในใจพวกเขาก็ยิ่งทวีคูณ

"ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ"

จางหานโค้งคำนับทันที

"เอาล่ะ"

"เรื่องนี้ตกลงตามนี้ พวกเจ้าแยกย้ายกันไปเตรียมตัวได้แล้ว" จ้าวเฟิงบอกกับทุกคน

"ขอรับ"

ทุกคนรับคำสั่งอย่างนอบน้อม แล้วค่อยๆ ถอยออกไป

หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว

จ้าวเฟิงก็เดินออกไปที่หน้าโถง

ยามนี้ค่ำคืนได้มาเยือนแล้ว

ที่หน้าโถงมีนรุ่ยซื่อเฝ้ายามอยู่นับร้อยคน

พระจันทร์สว่างไสวส่องแสงนวลตาลงมา

"วันนี้เป็นวันเกิดท่านแม่ ไม่รู้ว่าท่านแม่กับน้องสาวจะเป็นยังไงบ้าง"

"ข้าจากบ้านมาเกือบสิบเอ็ดเดือนแล้วสินะ"

"ตอนที่อยู่หน่วยพลาธิการ ยังคิดอยู่เลยว่าอีกสองปีปลดประจำการแล้วจะกลับบ้าน ใครจะไปคิดว่าจะได้ย้ายมาอยู่กองพลรบหลัก แถมยังได้เลื่อนตำแหน่งเป็นฟู่เจียงของแคว้นฉินอีก"

"เรื่องแบบนี้ ต่อให้ไปเล่าให้ท่านแม่ฟัง ท่านก็คงไม่เชื่อหรอก"

"ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับบ้านไปหาพวกท่าน"

"ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นปีแรกเลยนะที่ข้าไม่ได้อยู่ฉลองวันเกิดกับท่านแม่พร้อมน้องสาว"

จ้าวเฟิงแหงนมองพระจันทร์บนท้องฟ้า ในใจเต็มไปด้วยความห่วงใยและคิดถึง

เผลอแป๊บเดียว

เขาก็จากบ้านมาเกือบปีแล้ว เผลอแป๊บเดียว เขาก็ได้เข้ามาอยู่กองพลรบหลัก และเผลอแป๊บเดียว เขาก็ได้กลายเป็นฟู่เจียงของมหาฉินด้วยผลงานการรบ

หากข่าวนี้ส่งไปถึงหมู่บ้าน คงสร้างความประหลาดใจให้ชาวบ้านทุกคนแน่ๆ

เมื่อมองดูพระจันทร์

จ้าวเฟิงก็สัมผัสได้ว่า บางทีในเวลานี้ ท่านแม่และน้องสาวของเขาอาจจะกำลังมองดูพระจันทร์ดวงเดียวกันอยู่ก็ได้

ณ หมู่บ้านชา!

ใต้แสงจันทร์

สองแม่ลูกตระกูลจ้าวกำลังนั่งอยู่ในลานบ้าน ท่านแม่จ้าวกำลังเย็บผ้า ส่วนจ้าวอิ่งกำลังบดยา

"ท่านแม่"

"ข้าบอกแล้วไงว่าเดี๋ยวข้าเย็บเอง ท่านรีบเข้าไปพักผ่อนเถอะ"

"วันนี้วันเกิดท่านนะ มื้อเย็นข้าก็ตั้งใจทำสุดฝีมือ ถึงจะไม่อร่อยเท่าพี่ทำ แต่ก็ไม่เลวเลยนะ ตอนนี้ท่านควรจะเข้านอน พักผ่อนให้สบายสิ"

จ้าวอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เมื่อเห็นท่านแม่ยังคงเย็บผ้าไม่หยุด

"จ้ะๆๆ"

"แม่รู้ว่าอิ่งเอ๋อร์เป็นเด็กกตัญญู"

"แต่แม่นอนไม่หลับจริงๆ นี่นา"

ท่านแม่จ้าววางเสื้อผ้าลง แล้วยิ้มให้จ้าวอิ่งอย่างอ่อนโยน

"ท่านแม่"

"ร่างกายท่านก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่ยอมพักผ่อนอีก เดี๋ยวก็ล้มหมอนนอนเสื่อไปหรอก" จ้าวอิ่งพูดด้วยความเป็นห่วง

"แม่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอก"

"แม่แค่กำลังคิดถึงพี่ชายของเจ้าอยู่น่ะ"

ท่านแม่จ้าวยิ้มบางๆ แล้วแหงนมองพระจันทร์บนท้องฟ้า

"พวกเจ้าเพิ่งจะอายุสิบหกไปเมื่อไม่นานมานี้เอง ทุกปีแม่จะจัดงานวันเกิดให้พวกเจ้า แล้วพอถึงวันเกิดแม่ พี่ชายเจ้าก็จะสรรหาวิธีต่างๆ มาทำให้แม่มีความสุขเสมอ"

"แต่วันเกิดแม่ปีนี้ พี่ชายเจ้าไม่ได้อยู่กับแม่แล้ว" ท่านแม่จ้าวพูดด้วยสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง

"ท่านแม่"

"อีกแค่ปีเดียว พี่ก็จะกลับมาแล้วล่ะ"

"ถึงตอนนั้นครอบครัวเราก็จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเหมือนเดิม" จ้าวอิ่งพยายามพูดปลอบใจ

"อืม"

ท่านแม่จ้าวพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึง "รอพี่ชายเจ้ากลับมา ครอบครัวเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังคุยกันอยู่นั้น

ที่หน้าประตูรั้ว

ก็มีเงาคนเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

พอจ้าวอิ่งได้ยินเสียง ก็หันไปมอง และรีบลุกขึ้นยืนเรียก "ท่านปู่อู๋ ดึกป่านนี้ทำไมยังมาหาอีกล่ะคะ?"

...