บทที่ 88 การปูนบำเหน็จครั้งใหญ่! แม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพ!

เมื่อมองร่างของจ้าวเฟิงที่ค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนลานชุมนุม ทหารหลายนายในกองทัพต่างก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

ไม่คิดเลยว่าจ้าวเฟิงจะอายุน้อยถึงเพียงนี้

และยิ่งไม่คาดคิดว่าผลงานการรบอันยิ่งใหญ่ทั้งหมดนี้ จะเป็นผลงานของจ้าวเฟิงแต่เพียงผู้เดียว

ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องนับไม่ถ้วน

จ้าวเฟิงก้าวขึ้นสู่ลานชุมนุมที่สูงตระหง่าน เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหวังเจี่ยน

"ผู้น้อยขอคารวะท่านซั่งเจียงจวิน"

"ขอคารวะทูตหลวง"

จ้าวเฟิงก้มตัวลงประสานมือคารวะ

"พระบรมราชโองการแห่งฉินหวัง!"

"ตูกวานจ้าวเฟิง รับพระบรมราชโองการ!"

เหมิงอี้มิรอช้า หยิบพระบรมราชโองการอีกฉบับออกมา และประกาศเสียงดัง

"กระหม่อมจ้าวเฟิง น้อมรับพระบรมราชโองการ" จ้าวเฟิงรีบกล่าว

"พระบรมราชโองการ!"

"มหาฉินของเราได้เคลื่อนทัพโจมตีแคว้นหาน ในระหว่างการศึกมีขุนพลและผู้กล้ามากมายที่สร้างผลงานความชอบ"

"ทว่าจากรายงานการศึก ข้าเห็นว่าผู้ที่โดดเด่นที่สุดในหมู่พวกเขา มีเพียงจ้าวเฟิงผู้เดียว"

"เขาเริ่มต้นรับใช้ชาติจากหน่วยพลาธิการ พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส นำทหารพลาธิการเข้าต่อกรกับทหารหานที่เชี่ยวชาญศึก ยืนหยัดสู้ไม่ถอย ไม่ยอมพ่ายแพ้ แสดงให้เห็นว่าทหารแห่งมหาฉินของเรา ไม่ว่าจะเป็นหน่วยพลาธิการหรือกองพลรบหลัก ล้วนมีเลือดนักสู้ของชาวฉินอยู่เต็มเปี่ยม และเพราะมีลูกผู้ชายเลือดนักสู้เช่นจ้าวเฟิง จึงสามารถทำลายแผนการลอบโจมตีตัดเสบียงของเป้าหยวนได้ ข้าขอจดจำวีรกรรมนี้ไว้ให้จงดี"

"จ้าวเฟิง ลูกผู้ชายเลือดนักสู้แห่งฉิน ผู้กล้าหาญชาญชัย ขุนพลผู้ห้าวหาญแห่งฉิน"

"ผลงานของจ้าวเฟิง สังหารเป้าหยวน ทลายเมืองหลวงหาน สังหารอัครเสนาบดีหาน จับกุมหานหวัง นับเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่หาใดเปรียบ"

"ตามระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารแห่งมหาฉิน สมควรได้รับการปูนบำเหน็จอย่างงาม"

"พระราชทานให้จ้าวเฟิงเลื่อนยศขึ้นสองขั้น เป็นฟู่เจียง (รองแม่ทัพ) แห่งมหาฉิน ควบคุมกำลังพลห้าหมื่นนาย ช่วยเหลือแม่ทัพใหญ่รักษาการอิ่งชวน"

"พระราชทานให้จ้าวเฟิงเลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นสี่ขั้น เป็นจั่วชู่จ่าง รับเบี้ยหวัดรายปีห้าร้อยสือ พระราชทานที่ดินหนึ่งพันหมู่ในบ้านเกิด และงดเว้นภาษีที่ดินเป็นเวลาสองปี เบี้ยหวัดที่ยังไม่ได้รับทั้งหมด ให้จ่ายตามฐานะของจั่วชู่จ่างส่งไปให้ครอบครัวของเขา"

เมื่อพูดถึงตรงนี้

เสียงของเหมิงอี้ก็หยุดลง

เห็นได้ชัดว่าอ่านพระบรมราชโองการจบแล้ว

"ฉินหวัง ช่างใจป้ำเสียจริง"

เมื่อได้ยินการปูนบำเหน็จตามพระบรมราชโองการนี้ จ้าวเฟิงก็มีสีหน้าประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดี

แม้ว่าด้วยผลงานการรบ จ้าวเฟิงจะได้รับการปูนบำเหน็จนี้ก็ไม่ถือว่าน่าแปลกใจ

ทว่าภายใต้ระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารนั้น ยังมีเงื่อนไขอีกมากมาย โดยเฉพาะยศตั้งแต่ตูกวานขึ้นไป การจะได้เลื่อนขั้นด้วยผลงานการรบนั้นยากมาก

ตูกวานขึ้นไปสามารถเรียกได้ว่าเป็นแม่ทัพ

เมื่อถูกเรียกว่าแม่ทัพ ก็เท่ากับเป็นการยกระดับฐานะขึ้นไปอีกขั้น ต่อให้ในอนาคตจะไม่ได้นำทัพแล้ว ด้วยฐานะของแม่ทัพ ก็สามารถหางานดีๆ ทำในท้องถิ่นได้อย่างสบายๆ

และตอนนี้จ้าวเฟิงได้รับการแต่งตั้งเป็นฟู่เจียง ฟู่เจียงวัยสิบหกปี เมื่อมองดูทั่วทั้งมหาฉิน หรือแม้แต่ทั่วทั้งแผ่นดินเสินโจวในเวลานี้ เกรงว่าจะไม่มีใครได้รับเกียรติยศเช่นนี้ ไม่มีใครกุมอำนาจระดับนี้ได้ในวัยเพียงสิบหกปี

ยิ่งไปกว่านั้น

บรรดาศักดิ์ระดับสิบ จั่วชู่จ่าง นี่คือบรรดาศักดิ์ที่สืบทอดกันได้ ที่ดินก็สามารถตกทอดสู่ลูกหลานได้

เมื่อถึงบรรดาศักดิ์ระดับนี้ ก็ถือเป็นชนชั้นสูงใหม่ (ซินกุ้ย) อย่างแท้จริง

บรรดาศักดิ์ระดับสิบคือเส้นแบ่งเขต

หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่อาจก้าวข้ามได้ ทว่าจ้าวเฟิงกลับทำได้ เท่าที่จ้าวเฟิงรู้ ในกองทัพมีว่านจ้านหลายคนที่มีบรรดาศักดิ์ระดับแปดหรือเก้า แต่ยังไม่สามารถก้าวข้ามระดับสิบไปได้

ความสำคัญของจั่วชู่จ่างนั้นจึงเป็นที่ประจักษ์ชัด

"ท่านแม่ทัพจ้าว ยังไม่รีบขอบพระทัยและรับพระบรมราชโองการอีกหรือ?"

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงยืนนิ่งด้วยความดีใจ เหมิงอี้ก็ยิ้มและเอ่ยเตือน

พร้อมกับเดินเข้าไปหาจ้าวเฟิง และยื่นพระบรมราชโองการให้

จ้าวเฟิงได้สติกลับมา โค้งตัวลงคารวะ จากนั้นก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับพระบรมราชโองการ และกล่าวเสียงดังว่า "กระหม่อมจ้าวเฟิง ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท"

"ท่านแม่ทัพจ้าว ลุกขึ้นเถิด"

เหมิงอี้ยิ้มและพยุงจ้าวเฟิงขึ้น

จากนั้น

เหมิงอี้ก็คว้าแขนซ้ายของจ้าวเฟิง เดินไปที่ริมลานชุมนุม

และยกแขนของจ้าวเฟิงขึ้นสูง ประกาศเสียงดังก้อง "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านแม่ทัพจ้าวคือแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดในกองทัพมหาฉิน และยังเป็นแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดในใต้หล้า วีรกรรมความห้าวหาญของเขาจะถูกกล่าวขานไปทั่วทั้งแผ่นดิน"

"ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการ"

"ท่านแม่ทัพจ้าวเริ่มต้นจากหน่วยพลาธิการ แสดงให้เห็นถึงความห้าวหาญของทหารมหาฉิน และเมื่อเข้าสู่กองพลรบหลัก ก็ยิ่งต่อสู้อย่างกล้าหาญ ไม่เกรงกลัวความตาย ผลงานของเขาโดดเด่นเหนือใครในกองทัพ"

"การเลื่อนขั้นของท่านแม่ทัพจ้าว เป็นไปตามระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารทุกประการ ผลงานการรบของท่านแม่ทัพจ้าวจะถูกนำไปเผยแพร่ทั่วทั้งกองทัพ เพื่อเป็นแบบอย่างและแรงบันดาลใจ"

"ดังนั้น การที่ท่านแม่ทัพจ้าวเข้ากรมมาไม่ถึงปี แต่สามารถก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพได้ด้วยผลงานการรบ"

"เหล่านรุ่ยซื่อแห่งมหาฉินทุกคน ไม่ว่าจะมาจากพื้นเพใด ขอเพียงสังหารศัตรูเพื่อชาติ สร้างผลงานให้แผ่นดิน ก็สามารถเลื่อนยศเลื่อนบรรดาศักดิ์ ก้าวขึ้นเป็นขุนนางใหญ่ได้เช่นกัน"

สิ้นเสียงประกาศ

ก็ตามมาด้วยเสียงทวนคำสั่งของทั่วทั้งกองทัพ

เมื่อทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน

ณ ลานชุมนุม

แววตาของนรุ่ยซื่อทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เมื่อมองดูแผ่นหลังของจ้าวเฟิง ก็ราวกับเห็นเป้าหมายของตนเอง

"มหาฉินจงเจริญ ต้าหวังจงเจริญ"

"มหาฉินจงเจริญ..."

เสียงโห่ร้องสรรเสริญดังก้องไปถึงสวรรค์ สั่นสะเทือนท้องนภา

ความยิ่งใหญ่ของกองทัพมหาฉินถูกแสดงออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

"ใช้ข้าเป็นแบบอย่าง เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้ทั้งกองทัพ"

"สมกับเป็นว่าที่ฉินสือหวงจริงๆ รู้จักใช้แบบอย่างให้เป็นประโยชน์"

"การใช้ผลงานของข้ามาเป็นแรงบันดาลใจให้ทั้งกองทัพ จะทำให้นรุ่ยซื่ออีกมากมายไม่กลัวตาย และพร้อมจะสู้เพื่ออนาคตของตัวเอง"

"ระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารของมหาฉิน ยอดเยี่ยมจริงๆ" จ้าวเฟิงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความหลักแหลมของฉินหวัง

หากเขาเป็นผู้นำ เขาก็คงทำเช่นเดียวกัน

จ้าวเฟิงเริ่มต้นจากหน่วยพลาธิการ ไม่มีพื้นเพหรือเส้นสายใดๆ เข้ากรมมาในฐานะสามัญชน แต่เพียงไม่ถึงปีก็ก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ นี่แหละคือสิ่งที่สมควรนำไปเผยแพร่และเป็นแรงบันดาลใจให้คนทั้งกองทัพ

หลังจากเสียงโห่ร้องของทั้งกองทัพค่อยๆ สงบลง

หวังเจี่ยนก็ก้าวออกมาข้างหน้า และกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า "หวังเปิ้น"

"ขอรับ" หวังเปิ้นก้าวออกมาทันที

"ถอนทัพ กลับหลานเถียน" หวังเจี่ยนสั่งการเสียงดัง

"รับคำสั่ง"

หวังเปิ้นรับคำสั่งทันที

จากนั้น

หวังเปิ้นก็เดินไปยืนหน้าลานชุมนุม ชักกระบี่ออก และออกคำสั่ง "ท่านแม่ทัพเฉา ท่านแม่ทัพจาง ถอนทัพกลับหลานเถียน"

"รับคำสั่ง"

ฟู่เจียงสองคนตอบรับทันที

จากนั้น

กองทัพนับแสนคนที่มารวมตัวกัน ก็เริ่มแยกย้ายกันอย่างเป็นระเบียบ เพื่อถอนทัพกลับสู่ค่ายหลักหลานเถียนของมหาฉิน

การที่กองทัพใหญ่ตั้งค่ายอยู่ข้างนอก

ย่อมต้องใช้เสบียงอาหารและสิ่งของจำเป็นมากมายในแต่ละวัน ซึ่งล้วนแต่บั่นทอนกำลังของมหาฉิน การถอนทัพกลับค่ายหลักจะช่วยลดการใช้เสบียงเหล่านี้ และทำให้กำลังแผ่นดินมั่นคงขึ้น

ตั้งแต่โบราณกาลมา

การทำศึกสงครามก็เหมือนกับการเผาผลาญกำลังแผ่นดินและเงินทอง

โชคดีที่แคว้นฉินมีเสฉวนเป็นแหล่งผลิตเสบียง และมีกวานจงเป็นอู่ข้าวอู่น้ำคอยสนับสนุน แถมยังสะสมเสบียงและอาวุธมาหลายปี นี่แหละคือกำลังแผ่นดินของฉิน

และกวานจงในฐานะแหล่งผลิตเสบียงหลัก เจิ้งกั๋วก็มีส่วนสำคัญอย่างมาก จึงไม่แปลกที่ฉินหวังจะให้ความสำคัญกับเจิ้งกั๋วถึงเพียงนั้น

ต่อให้เป็นช่วงปลายยุคฉิน!

ดินแดนกวานจงก็ยังคงถูกขนานนามว่าเป็นดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ ที่เหล่าขุนศึกต่างแย่งชิง

"จ้าวเฟิง"

หลังจากสั่งหวังเปิ้นให้ถอนทัพแล้ว หวังเจี่ยนก็เดินมาหาจ้าวเฟิง

"ท่านซั่งเจียงจวิน"

จ้าวเฟิงรีบประสานมือคารวะ สายตาจับจ้องไปที่หวังเจี่ยน

"เรื่องของเจ้า ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ถ้าล้มเหลว เจ้าก็อย่าโกรธข้าล่ะ" หวังเจี่ยนกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่มีวันโกรธท่านซั่งเจียงจวินหรอกขอรับ" จ้าวเฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว และจำไว้ว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามล่ะ" หวังเจี่ยนมองจ้าวเฟิงอย่างลึกซึ้ง แล้วกำชับอย่างมีความหมายอีกครั้ง

ความหมายที่แฝงอยู่นั้น มีเพียงหวังเจี่ยนและจ้าวเฟิงเท่านั้นที่เข้าใจ

"หากท่านซั่งเจียงจวินทำสำเร็จ ผู้น้อยก็พร้อมจะเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง แต่หากไม่สำเร็จ ผู้น้อยก็ไม่อาจอยู่เฉยได้ขอรับ" จ้าวเฟิงตอบกลับอย่างแน่วแน่

หากลูกผู้ชายคนหนึ่ง ยอมยกผู้หญิงของตัวเองให้คนอื่น เพียงเพราะหวาดกลัวในอำนาจบารมี

เช่นนั้นจะนับเป็นลูกผู้ชายได้อย่างไร?

จ้าวเฟิงไม่ใช่คนแบบนั้น

สิ่งที่ควรจะเป็นของเขา จ้าวเฟิงจะต่อสู้เพื่อให้ได้มา ต่อให้ต้องขัดพระราชโองการก็ตาม

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเฟิง

หวังเจี่ยนก็มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา มีทั้งความกังวล แต่ก็มีความโล่งใจอยู่บ้าง

บางทีการที่ลูกสาวของเขาได้เจอผู้ชายที่ให้ความสำคัญกับนางถึงเพียงนี้ ก็ทำให้ผู้เป็นพ่อรู้สึกโล่งใจได้บ้าง แต่พอคิดถึงความกังวล หวังเจี่ยนก็รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

ในฐานะซั่งเจียงจวิน ขุนนางผู้ใหญ่ที่มีอำนาจล้นฟ้าในมหาฉิน หวังเจี่ยนไม่เคยต้องมาหนักใจแบบนี้มาก่อน

เหมิงอี้ที่อยู่ข้างๆ ฟังบทสนทนาระหว่างหวังเจี่ยนกับจ้าวเฟิง ก็มีสีหน้าประหลาดใจ แม้เขาจะอายุน้อยกว่าหวังเปิ้น คืออายุประมาณยี่สิบกว่าปี และยังไม่เคยดำรงตำแหน่งสำคัญๆ แต่ก็มีน้ำหนักในราชสำนักพอสมควร ในฐานะคนของตระกูลเหมิง

พอได้ยินที่พวกเขาพูดคุยกัน

เหมิงอี้ก็รู้สึกได้ทันทีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างหวังเจี่ยนกับจ้าวเฟิงนั้นไม่ธรรมดาเลย

บทสนทนาของพวกเขาดูไม่เหมือนเจ้านายกับลูกน้อง แต่ดูเหมือนการพูดคุยระหว่างผู้ใหญ่กับผู้น้อยมากกว่า

แต่เมื่อคิดว่าหวังเจี่ยนกับจ้าวเฟิงไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เหมิงอี้ก็เริ่มไม่เข้าใจ

"ช่างเถอะ"

"เจ้ารอฟังข่าวจากข้าก็แล้วกัน" หวังเจี่ยนส่ายหน้า ก่อนจะหันไปหาเหมิงอี้ที่อยู่ข้างๆ

"เจ้ารู้ไหมว่าใต้เท้าผู้นี้คือใคร?" หวังเจี่ยนหันไปถามจ้าวเฟิง

"ไม่ทราบขอรับ"

จ้าวเฟิงมองเหมิงอี้แวบหนึ่ง บุคลิกของเขาดูไม่ธรรมดาจริงๆ แต่เดิมทีจ้าวเฟิงเป็นแค่สามัญชน อาศัยเพียงผลงานการรบจนก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ จะไปรู้จักเหมิงอี้ได้อย่างไร

"นี่คือเหมิงอี้ บุตรชายคนที่สองของท่านซั่งเจียงจวินเหมิงอู่ แห่งชายแดนเหนือ"

"รับสนองพระบรมราชโองการ ให้มารับตำแหน่งอิ่งชวนจวิ้นโส่ว"

"ต่อไปท่านจวิ้นโส่วเหมิงจะมาปกครองอิ่งชวนจวิ้น" หวังเจี่ยนแนะนำให้จ้าวเฟิงรู้จัก

"ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ ท่านจวิ้นโส่วเหมิง" จ้าวเฟิงรีบประสานมือคารวะ

"ท่านแม่ทัพจ้าวไม่ต้องเกรงใจ" เหมิงอี้ยิ้ม และรีบประสานมือตอบ "ตอนอยู่เสียนหยาง ชื่อของท่านแม่ทัพจ้าวก็ถูกเอ่ยถึงในท้องพระโรงอยู่หลายครั้ง ข้าเองก็อยากจะพบท่านแม่ทัพจ้าว ยอดคนในกองทัพมานานแล้ว วันนี้สมปรารถนาเสียที"

"ท่านจวิ้นโส่วเหมิงก็พูดเกินไปขอรับ"

"เอาเข้าจริงๆ ข้าก็แค่ขุนศึกคนหนึ่งเท่านั้นแหละขอรับ" จ้าวเฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม

ระบบขุนนางของมหาฉินแบ่งแยกชัดเจน

ขุนนางฝ่ายบุ๋นก็คือขุนนางฝ่ายบุ๋น ขุนพลก็คือขุนพล ต่างฝ่ายต่างไม่ก้าวก่ายกัน แม้เหมิงอี้จะเป็นจวิ้นโส่ว แต่ก็ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาของจ้าวเฟิง จ้าวเฟิงจึงไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองว่าผู้น้อย

"เอาล่ะ"

"พวกเจ้าไม่ต้องยกยออวยกันเองหรอก"

"วันข้างหน้าพวกเจ้ายังมีเวลาได้เจอกันอีกเยอะ"

หวังเจี่ยนยิ้มและขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสอง

จากนั้นเขาก็หันไปหาเหมิงอี้ ด้วยท่าทีหยอกเย้า "คราวนี้ข้านำทัพออกศึก พ่อเจ้าคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลยสินะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น!

เหมิงอี้ก็ยิ้มอย่างอ่อนใจ "ท่านซั่งเจียงจวินกลับเสียนหยางไปดูพ่อข้าก็จะรู้เองแหละขอรับ"

"ฮ่าฮ่า"

"ป่านนี้ตาเฒ่านั่นคงกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงแน่ๆ คราวนี้ตีแคว้นหานแตก ข้าจะคอยดูว่าตาเฒ่านั่นจะมีข้ออ้างอะไรอีก" หวังเจี่ยนหัวเราะลั่น

เหมิงอี้ที่อยู่ข้างๆ ทำได้เพียงยิ้มรับอย่างพูดไม่ออก

พ่อของเขากับหวังเจี่ยนไม่ได้มีความบาดหมางอะไรกัน ตรงกันข้าม พวกเขากลับยกย่องซึ่งกันและกัน ไม่ว่าใครจะนำทัพออกศึก เมื่อมีชัยกลับมา อีกฝ่ายก็มักจะถูกแขวะเสมอ

บางทีนี่อาจจะเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างพวกเขาก็ได้

"คราวนี้กองทัพใหญ่จะถอนกำลังกลับค่ายหลานเถียน"

"จ้าวเฟิง"

"เหมิงอี้จะเดินทางไปรับตำแหน่งที่ซินเจิ้ง เจ้ารับผิดชอบคุ้มกันเขาให้ดี"

"อิ่งชวนเพิ่งจะสงบ กบฏหานยังมีอยู่อีกมาก จวิ้นโส่วอย่างเหมิงอี้ต้องเป็นเป้าสายตาของพวกมันแน่"

หลังจากหยอกล้อเสร็จ หวังเจี่ยนก็กลับมามีสีหน้าจริงจัง และสั่งการจ้าวเฟิง

"รับคำสั่งขอรับ" จ้าวเฟิงรับคำสั่งทันที

"อืม"

หวังเจี่ยนพยักหน้า ก่อนจะล้วงเอาคัมภีร์ที่ถูกปิดผนึกอย่างมิดชิดออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้จ้าวเฟิง "กลับไปซินเจิ้งแล้ว มอบสิ่งนี้ให้หลี่เถิง"

"การป้องกันรักษาการณ์ในอิ่งชวนจวิ้น และการจัดกำลังพล ข้าเขียนไว้ในนี้หมดแล้ว"

จ้าวเฟิงรับคัมภีร์นั้นมา แล้วเก็บไว้ในอกเสื้อทันที

หลังจากสั่งการเสร็จสิ้น

หวังเจี่ยนก็ยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานชุมนุม

ค่ายทหารกำลังถูกรื้อถอนทีละหลัง เหล่านรุ่ยซื่อก็เริ่มทยอยกันจัดกระบวนทัพเพื่อเคลื่อนย้าย

ณ ที่แห่งนี้

หวังเจี่ยนได้ใช้เวลาอยู่ที่นี่ถึงเจ็ดเดือน

"เอาล่ะ"

"ศึกสงครามจบลงแล้ว"

"ข้าก็ควรกลับเสียนหยางเสียที" หวังเจี่ยนกล่าวขึ้น ก่อนจะหันหลังเดินลงจากลานชุมนุมอย่างช้าๆ

"ท่านจวิ้นโส่วเหมิง จะออกเดินทางไปซินเจิ้งวันนี้เลย หรือจะพักสักวันก่อนค่อยไปขอรับ?" จ้าวเฟิงหันไปถามเหมิงอี้

"ออกเดินทางวันนี้เลยดีกว่า"

"สงครามในอิ่งชวนจวิ้นเพิ่งจะสงบ ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่ต้องจัดการ ช้าไปวันเดียวก็อาจจะมีชาวบ้านต้องตายเพราะการจัดการที่ไม่ดีพอ" เหมิงอี้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อมองไปยังอิ่งชวนจวิ้นที่อยู่เบื้องหน้า เขาก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

สำหรับเขาแล้ว

การได้เป็นจวิ้นโส่ว ปกครองราษฎรนับล้านคนที่เพิ่งผ่านพ้นภัยสงคราม ล้วนเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการฟื้นฟู

"ไม่ทราบว่าคราวนี้ท่านจวิ้นโส่วเหมิงพาคนมาด้วยเท่าไหร่ขอรับ?" จ้าวเฟิงถามต่อ

การปกครองบ้านเมือง ไม่ใช่เรื่องที่ทำคนเดียวได้

"ข้าพานักปราชญ์และขุนนางฝ่ายบุ๋นมาด้วยเกือบสามร้อยคน นอกจากนี้ยังมีผู้ช่วยอีกสองคน" เหมิงอี้ตอบ

"ข้าจะจัดกำลังคุ้มกันพวกเขาให้อยู่ตรงกลางขบวนทัพ เพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะเดินทางถึงซินเจิ้งอย่างปลอดภัย" จ้าวเฟิงกล่าว

"รบกวนท่านแม่ทัพจ้าวด้วย" เหมิงอี้พยักหน้า

จากนั้น

กองทัพที่จ้าวเฟิงคุมอยู่ก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ซินเจิ้งอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้แตกต่างจากการออกศึกในตอนแรก

เพราะครั้งนี้เปลี่ยนจากการบุกโจมตี เป็นการตั้งรับ

ยามค่ำคืน

หลังจากตั้งค่ายเสร็จสิ้น

จ้าวเฟิงก็รีบเข้าไปพักผ่อนในกระโจมของตัวเองตั้งแต่หัวค่ำ

แต่นั่นเป็นเพียงข้ออ้างที่บอกคนอื่น ตอนนี้เขาได้เลื่อนขั้นเป็นฟู่เจียง บรรดาศักดิ์เลื่อนขึ้นสี่ขั้น นั่นหมายความว่าเขาได้หีบสมบัติถึงหกใบ! รวมกับใบที่ได้จากการที่ค่าสถานะทุกด้านทะลุ 1,000 อีกหนึ่งใบ รวมเป็นเจ็ดใบ จ้าวเฟิงจึงอดใจรอแทบไม่ไหวที่จะเปิดมัน

"เลื่อนขั้นเป็นว่านจ้าน ได้รับหีบสมบัติระดับหนึ่ง 1 ใบ"

"เลื่อนขั้นเป็นฟู่เจียง ได้รับหีบสมบัติระดับหนึ่ง 1 ใบ"

"บรรดาศักดิ์เลื่อนขึ้นสี่ขั้น ได้รับหีบสมบัติระดับหนึ่ง 4 ใบ"

เมื่อจ้าวเฟิงกดรับรางวัลจากการเลื่อนขั้นเลื่อนบรรดาศักดิ์ เขาก็ได้หีบสมบัติมาหกใบ

"หีบสมบัติระดับหนึ่งเจ็ดใบ"

"หวังว่าจะได้ของที่ต้องการนะ" จ้าวเฟิงแอบหวังอยู่ในใจ

จากนั้นก็ออกคำสั่ง "เปิดหีบสมบัติทั้งหมด"

"เปิดหีบสมบัติทั้งหมด"

"ได้รับ [ทองคำ 1000 ตำลึง]"

"ได้รับ [สูตรยาลี่นกู่ซ่าน]"

"ได้รับ [วิธีตีเหล็กกล้า]"

"ได้รับ [ถั่วเทียนเซียงโต้วโค่ว 1 เม็ด]"

"ได้รับ [ทองคำ 1000 ตำลึง]"

"ได้รับ [วิชาแพทย์ระดับสูง]"

"ได้รับ [วิชาสะกดกลิ่นอาย] ระดับหวงขั้นสูง"

หีบสมบัติทั้งเจ็ดใบเปิดออกทั้งหมด

จ้าวเฟิงรีบตรวจสอบของที่ได้มาทันที

"ทองคำสองพันตำลึง ตอนนี้ข้ามีทองคำถึงหกพันตำลึงแล้ว ช่วงนี้ต้องหาทางใช้มันไปกับการสร้างกองกำลังของตัวเองแล้วล่ะ"

"ถั่วเทียนเซียงโต้วโค่ว ข้ามีสองเม็ดแล้ว นี่มันยาวิเศษที่ชุบชีวิตคนตายได้เลยนะ"

"วิธีตีเหล็กกล้า น่าจะเหนือกว่าเทคโนโลยีในยุคนี้ อาวุธเหล็กในยุคนี้ยังไม่ค่อยคมเท่าไหร่"

"วิชาแพทย์ระดับสูง เมื่อเรียนรู้แล้ว ฝีมือแพทย์ของข้าคงจะเทียบเท่าท่านแม่ได้แล้วมั้ง ทีนี้ดูสิว่ายัยหนูจ้าวอิ่งจะมาว่าข้าไม่รู้เรื่องแพทย์ได้อีกไหม"

"วิชาสะกดกลิ่นอาย เป็นทักษะยุทธ์บทหนึ่ง"

"ส่วนยาลี่นกู่ซ่านนี่ มันคืออะไรกัน?"

ด้วยความสงสัย

จ้าวเฟิงก็หยิบสูตรยาลี่นกู่ซ่านออกมาดู

พอได้เห็น

จ้าวเฟิงก็เข้าใจทันที

"กำลังง่วงก็มีคนส่งหมอนมาให้พอดี"

"มียาลี่นกู่ซ่านนี่มาช่วยขัดเกลากระดูกและเส้นเอ็น น่าจะมีประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกยุทธ์ในขั้นก่อเกิด ต่อให้รากฐานจะแย่แค่ไหนก็มีโอกาสพัฒนาได้" จ้าวเฟิงคิดอย่างดีใจ

แม้ตอนนี้เขาจะมีลูกน้องที่สวามิภักดิ์เพียงห้าคน แต่เขาก็ยังไม่รู้ถึงสภาพรากฐานการฝึกยุทธ์ของพวกเขาเลย

การฝึกยุทธ์

รากฐานคือสิ่งสำคัญที่สุด

ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเดินบนเส้นทางนี้ได้ ขั้นก่อเกิดคือด่านสำคัญ

คนที่รากฐานแย่แทบจะไม่มีโอกาสก้าวเข้าสู่ขั้นก่อเกิดได้เลย

แต่สำหรับยุคนี้ หากจ้าวเฟิงมีลูกน้องระดับก่อเกิดสักสองสามร้อยคน ต่อให้เป็นแค่ขั้นหนึ่งหรือสอง พวกเขาก็จะเป็นยอดทหารที่สู้กับศัตรูได้นับสิบคน

ถ้ายิ่งมียาลี่นกู่ซ่านมาช่วย ก็ยิ่งทำให้การฝึกฝนก้าวหน้าเร็วขึ้นไปอีก

"แถมยังมีวิชาสะกดกลิ่นอายนี่อีก"

"เหมาะกับการลอบสังหารมากเลยนะเนี่ย สะกดลมหายใจ ไม่ให้เกิดเสียงใดๆ แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ไม่มี"

"เอาไว้ใช้ฝึกกองกำลังเดนตายได้เลย"

"รอให้ถึงซินเจิ้งก่อนเถอะ รอดูว่าหวังเจี่ยนจะให้ข้าไปประจำที่ไหน" จ้าวเฟิงคิดวางแผนในใจ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว!

พริบตาเดียว

ก็ผ่านไปห้าวัน

ซินเจิ้ง!

หลี่เถิงนำเหล่าแม่ทัพมารออยู่ที่นอกเมือง

เมื่อจ้าวเฟิงนำทัพมาถึงประตูเมือง

หลี่เถิงก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ

"ท่านแม่ทัพจ้าว ลำบากท่านแล้ว"

"ไม่ทราบว่าท่านจวิ้นโส่วเหมิงสบายดีหรือไม่?"

หลี่เถิงเดินเข้าไปหาจ้าวเฟิงแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

เห็นได้ชัดว่า

ข่าวเรื่องจ้าวเฟิงได้เลื่อนเป็นฟู่เจียงไปถึงหูของหลี่เถิงแล้ว

"เรียนท่านแม่ทัพหลี่"

"ท่านจวิ้นโส่วเหมิงสบายดีขอรับ"

"ขุนนางจากเสียนหยางทุกคนปลอดภัยดี เดินทางมาถึงอย่างครบถ้วนขอรับ" จ้าวเฟิงยิ้มตอบ

วินาทีต่อมา

เหมิงอี้ก็เดินลงมาจากรถม้าคันหลัง

"คารวะท่านจวิ้นโส่วเหมิง"

เมื่อเห็นเหมิงอี้

หลี่เถิงก็รีบเข้าไปโค้งคำนับ

เมื่อเห็นภาพนี้

จ้าวเฟิงก็แอบประหลาดใจ "ขุนนางฝ่ายบุ๋นกับบู๊ไม่เกี่ยวข้องกัน แต่หลี่เถิงกลับทำความเคารพเหมิงอี้แบบลูกน้องเคารพเจ้านาย ดูท่าหลี่เถิงคงจะเป็นคนของตระกูลเหมิงสินะ"

ตอนนี้จ้าวเฟิงไม่ใช่เด็กอมมืออีกต่อไปแล้ว เขาย่อมมองเรื่องพวกนี้ออก

ค่ายหลานเถียนมีค่ายหลักสามค่าย

ลูกชายของหวังเจี่ยนคุมค่ายหลักค่ายหนึ่ง ส่วนอีกสองค่ายที่เหลือย่อมไม่ใช่คนของหวังเจี่ยนแน่นอน

ถ้าทั้งค่ายหลานเถียนเป็นคนของหวังเจี่ยนหมด แล้วมันจะไปเหลืออะไร?

ฉินหวังไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแน่

เห็นได้ชัดว่า

กษัตริย์ย่อมต้องมีการคานอำนาจ

"ท่านแม่ทัพหลี่ไม่ต้องมากพิธี"

เหมิงอี้ยิ้มแล้วโบกมือ

"อิ่งชวนจวิ้นเพิ่งจะผ่านพ้นภัยสงคราม การที่ฝ่าบาทส่งท่านจวิ้นโส่วเหมิงมาปกครอง ถือว่าเลือกคนถูกแล้วขอรับ" หลี่เถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงยกยอ

"ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาท ในฐานะขุนนาง ข้าย่อมต้องทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ" เหมิงอี้ยิ้มบางๆ

"ไม่ทราบว่าท่านซั่งเจียงจวินสบายดีไหมขอรับ?" หลี่เถิงถามด้วยความเคารพ

"ท่านพ่อสบายดี ขากลับยังกำชับข้าให้ร่วมมือกับท่านแม่ทัพหลี่ในการปกครองอิ่งชวนให้ดีด้วย" เหมิงอี้ยิ้ม

หลี่เถิงพยักหน้ารับทันที "หากท่านจวิ้นโส่วเหมิงต้องการใช้กำลังทหาร ข้าน้อยพร้อมเสมอขอรับ"

"เอาล่ะ"

"อย่ามัวเสียเวลาเลย"

"เข้าเมืองกันก่อนเถอะ" เหมิงอี้กล่าว

"ขอรับ" หลี่เถิงพยักหน้า

เดินนำหน้าไปก่อน

เหมิงอี้เดินตาม

หลี่เถิงตามหลัง ส่วนจ้าวเฟิงก็สั่งให้ทหารนำกำลังเข้าไปพักผ่อนในค่ายก่อน แล้วจึงเดินตามเข้าไป

ขณะเดียวกัน

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงเดินเคียงคู่ไปกับหลี่เถิง

บรรดาแม่ทัพในกองทัพก็มีสีหน้าที่แตกต่างกันไป

"ใครจะไปคิดล่ะ"

"เวลาผ่านไปไม่ทันไร จ้าวเฟิงที่ย้ายจากหน่วยพลาธิการมาอยู่กองพลรบหลักในตำแหน่งตูกวาน ตอนแรกนึกว่าจะหยุดอยู่แค่นั้น ที่ไหนได้ ตอนนี้กลับกลายเป็นฟู่เจียงไปแล้ว"

"เฮ้อ"

"ฟู่เจียงวัยสิบหกปี ขุนพลที่อายุน้อยที่สุดในมหาฉิน แถมยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากฝ่าบาทโดยตรง อนาคตไกลจริงๆ"

...

บรรดาแม่ทัพต่างคิดกันไปต่างๆ นานา

มีทั้งความอิจฉา เลื่อมใส และมีความริษยาปะปนอยู่ด้วย

สำหรับเรื่องพวกนี้

จ้าวเฟิงย่อมไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก และไม่ได้เก็บมาคิดให้รกสมอง

มีคำกล่าวไว้ว่า ที่ใดมีคน ที่นั่นย่อมมีความขัดแย้ง มีผลประโยชน์ มีเรื่องบาดหมาง

แม้จะอยู่ในกองทัพเดียวกัน ก็ใช่ว่าทุกคนจะคิดเหมือนกันทั้งหมด การแบ่งฝักแบ่งฝ่ายย่อมมีอยู่เป็นเรื่องธรรมดา

เมืองซินเจิ้ง ณ จวนอดีตอัครเสนาบดี!

เหมิงอี้นั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ส่วนหลี่เถิงนั่งอยู่ทางซ้าย

ในโถงยังมีแม่ทัพคนอื่นๆ รวมถึงจ้าวเฟิง และขุนนางฝ่ายบุ๋นที่มากับเหมิงอี้ด้วย

"ท่านแม่ทัพหลี่จัดการบ้านเมืองได้ดีมาก ตอนนี้ความสงบเรียบร้อยในเมืองกลับคืนมาแล้ว"

เหมิงอี้กล่าวชมด้วยรอยยิ้ม

ตลอดทางที่เดินมา เขาก็ได้เห็นสภาพของเมืองแล้ว

"ท่านจวิ้นโส่วเหมิงชมเกินไปแล้วขอรับ"

"ข้าน้อยก็แค่ปฏิบัติตามกฎหมายของมหาฉิน ทหารของเราไม่เคยรังแกชาวบ้าน แต่สำหรับพวกกบฏ กองทัพของเราย่อมไม่ปรานีแน่นอนขอรับ" หลี่เถิงยิ้มตอบ

ในตอนนั้นเอง!

จ้าวเฟิงก็หยิบคำสั่งที่เป็นลายมือของหวังเจี่ยนออกมาจากอกเสื้อ

"ท่านแม่ทัพหลี่"

"ก่อนที่ท่านซั่งเจียงจวินจะกลับค่าย ได้มอบคำสั่งที่เป็นลายมือนี้ให้ข้าน้อย การจัดกำลังป้องกันของกองทัพทั้งหมดอยู่ในนี้ ขอท่านแม่ทัพหลี่โปรดพิจารณาด้วยขอรับ" จ้าวเฟิงกล่าวกับหลี่เถิง

ผู้บังคับกององครักษ์ที่อยู่ข้างๆ รีบเดินมาหาจ้าวเฟิง รับคำสั่งนั้นไปมอบให้หลี่เถิง

หลี่เถิงเปิดอ่านดู

แล้วก็เข้าใจทันที

"ท่านซั่งเจียงจวินมีคำสั่ง"

"ข้ากับซุนถิงจะอยู่รักษาการที่ซินเจิ้ง เพื่อช่วยท่านจวิ้นโส่วเหมิงปกครองอิ่งชวน"

"ท่านแม่ทัพจ้าวจะคุมกองกำลังว่านจ้านห้ากองไปตั้งค่ายรักษาการที่เมืองเว่ยเฉิง" หลี่เถิงปิดคำสั่งลง แล้วกล่าวช้าๆ

"เว่ยเฉิงรึ?"

จ้าวเฟิงชะงักไปเล็กน้อย

ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้ประจำอยู่ที่หยางเฉิง หรือไม่ก็ใกล้ๆ ซินเจิ้งซะอีก

ถ้าพูดถึงเมืองอื่นๆ ในอิ่งชวน จ้าวเฟิงอาจจะไม่รู้จัก แต่เว่ยเฉิงนี่เขารู้จักดีเลย

ในประวัติศาสตร์ก็มีการกล่าวถึงแม่น้ำเว่ย คำปฏิญาณที่แม่น้ำเว่ย ซึ่งโด่งดังมาจนถึงปัจจุบัน แม่น้ำสายนี้มีต้นกำเนิดจากแคว้นฉิน ไหลผ่านแคว้นเว่ยและแคว้นหาน เป็นหนึ่งในแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำฮวงโห และเมืองเว่ยเฉิงก็ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำเว่ยนี่แหละ

"ท่านซั่งเจียงจวินสั่งให้ข้าไปคุมเว่ยเฉิง เพื่อเตรียมรับมือกับแคว้นเว่ยงั้นหรือ?" จ้าวเฟิงคิดเชื่อมโยงถึงเหตุผลได้ทันที

"ตอนนี้มหาฉินเพิ่งจะผนวกแคว้นหาน รากฐานยังไม่มั่นคง"

"ใช้กองทัพห้าหมื่นรักษาความสงบภายใน อีกห้าหมื่นป้องกันภัยคุกคามจากภายนอก นี่คือเจตนาอันลึกซึ้งของท่านซั่งเจียงจวิน"

"การที่ท่านแม่ทัพจ้าวไปคุมเว่ยเฉิง หน้าที่หลักก็คือการป้องกันแคว้นเว่ย ห้ามประมาทเด็ดขาด" หลี่เถิงรีบกำชับจ้าวเฟิง

"รับทราบขอรับ" จ้าวเฟิงพยักหน้า หลังจากครุ่นคิด เขาก็แอบยิ้มอยู่ในใจ

"ถึงซินเจิ้งจะเจริญกว่าเมืองชายแดนเยอะ แต่ข้าต้องการความเจริญไปทำไมล่ะ?"

"เว่ยเฉิงค่อนข้างห่างไกล ข้าจะได้หาคนมาฝึกกองกำลังเดนตายได้สะดวกๆ"

"ห่างไกลหูตาฝ่าบาท"

"ข้าแค่ทำอะไรให้ระวังหน่อย เหมิงอี้กับหลี่เถิงก็ไม่มีทางรู้เรื่องหรอก" จ้าวเฟิงแอบดีใจ

"เว่ยเฉิงเดิมเป็นเมืองชายแดน นอกจากจะติดกับแคว้นเว่ยเพื่อป้องกันแคว้นเว่ยแล้ว ทางตะวันตกก็ยังติดกับมหาฉิน เสบียงอาหารสำหรับกองทัพก็ส่งมาจากมหาฉินได้โดยตรง"

"การตัดสินใจของท่านซั่งเจียงจวิน ช่างชาญฉลาดยิ่งนัก!" เหมิงอี้ก็เอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม

"ท่านแม่ทัพหลี่ ไม่ทราบว่าข้าน้อยจะได้คุมกองกำลังว่านจ้านไหนไปประจำที่เว่ยเฉิงบ้างขอรับ?" จ้าวเฟิงหันไปถามหลี่เถิง

"เดี๋ยวก่อน"

เหมิงอี้ลุกขึ้นยืน หยิบพระบรมราชโองการออกมาฉบับหนึ่ง "พระบรมราชโองการแห่งฉินหวัง!"

เมื่อได้ยินดังนั้น

ทุกคนในโถงต่างก็ลุกขึ้นยืน แล้วโค้งคำนับ

"พระบรมราชโองการ!"

"แม่ทัพหลักแห่งฉิน หลี่เถิง นำทัพโจมตีแคว้นหาน ใช้เวลาไม่ถึงเจ็ดเดือนก็สามารถพิชิตแคว้นหานได้สำเร็จ ผลงานโดดเด่น ความชอบใหญ่หลวง"

"พระราชทานให้เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นหนึ่งขั้น มอบทาสห้าร้อยคน ที่ดินดีหนึ่งพันหมู่ ทองคำห้าร้อยตำลึง เงินห้าหมื่นอีแปะ กระบี่เหล็กกล้าหนึ่งเล่ม และชุดเกราะใหม่หนึ่งชุด"

เหมิงอี้อ่านเสียงดัง

หลี่เถิงมีสีหน้าตื่นเต้น โค้งคำนับ "กระหม่อมหลี่เถิง ขอสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อฝ่าบาท และมหาฉินตราบชั่วชีวิต"

"เป็นอย่างที่คิด ยิ่งตำแหน่งสูง การเลื่อนขั้นก็ยิ่งยากขึ้น บรรดาศักดิ์ก็เหมือนกัน"

"สำหรับหลี่เถิงแล้ว เขาเพิ่งจะอายุสามสิบกว่าๆ ถือว่าอยู่ในวัยฉกรรจ์ แต่ตำแหน่งแม่ทัพหลักก็ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยมั่นคงนัก ศึกครั้งนี้ช่วยให้เขามั่นคงขึ้นได้"

"แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่บรรดาศักดิ์ระดับไหนแล้วนะ" จ้าวเฟิงแอบคิดในใจ

เหนือกว่าตำแหน่งแม่ทัพขึ้นไป

ถ้าอยากจะเลื่อนตำแหน่ง นอกจากเรื่องพื้นเพครอบครัวแล้ว กุญแจสำคัญที่สุดก็คือผลงานการรบ

ซึ่งอย่างแรกจ้าวเฟิงไม่มี ก็เลยต้องพึ่งอย่างหลังสถานเดียว

เหตุผลที่จ้าวเฟิงเลื่อนตำแหน่งเป็นฟู่เจียงได้เร็วขนาดนี้ ทั้งในประวัติศาสตร์ของแคว้นฉินและแผ่นดินเสินโจว ก็ไม่เคยมีใครเลื่อนตำแหน่งเร็วเท่าเขามาก่อน แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะผลงานการรบอันโดดเด่นของเขานั่นเอง

"ท่านแม่ทัพหลี่"

"ยินดีด้วยที่ท่านได้เลื่อนบรรดาศักดิ์ และได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทมากขึ้น"

"รับพระบรมราชโองการเถิด" เหมิงอี้ยิ้ม

หลี่เถิงเดินเข้าไปรับพระบรมราชโองการด้วยความตื่นเต้น

หลังจากอ่านเสร็จ

เหมิงอี้ก็นำม้วนไม้ไผ่ออกมาจากด้านข้างอีกหนึ่งม้วน

"ท่านแม่ทัพขวาย"

"นี่คือเอกสารการปูนบำเหน็จที่ทางกรมเส้าฝูรวบรวมส่งให้ฝ่าบาท และฝ่าบาทก็ทรงอนุมัติแล้ว"

"รบกวนท่านอ่านให้ทุกคนฟังหน่อยเถิด"

"สำหรับการปูนบำเหน็จแม่ทัพตั้งแต่ระดับตูกวานขึ้นไปในกองทัพของท่านแม่ทัพหลี่ ฝ่าบาททรงอนุมัติครบทุกคนแล้ว" เหมิงอี้กล่าว

ข้างๆ กันนั้น

จงจวินซือหม่า ຂวายผู่ ก็รีบก้าวออกมารับม้วนไม้ไผ่ไปอย่างทะนุถนอม

แล้วหันกลับมา เปิดอ่านต่อหน้าทุกคน

"ด้วยพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท และการอนุมัติจากกรมเส้าฝู"

"วันนี้"

"รายนามผู้ได้รับความชอบจากการทำศึกมีดังต่อไปนี้"

"ว่านจ้านกองพลที่สาม เฉินเทา สร้างความชอบในการทลายเมือง เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นสองขั้น เป็นกงต้าฟู ระดับเจ็ด รับเบี้ยหวัดตามบรรดาศักดิ์ และได้รับที่ดินดีหนึ่งร้อยหมู่"

"จวินโหวค่ายตูกวานที่หนึ่ง จางหาน สร้างความชอบในการทลายเมือง สังหารขุนพลศัตรูมากมาย เลื่อนตำแหน่งขึ้นสองขั้น เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นหนึ่งขั้น ส่วนเว่ยเฉวียน หลัวหัว หลิววั่ง จวงเหว่ย สร้างความชอบในการทลายเมือง เลื่อนตำแหน่งขึ้นหนึ่งขั้น เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นหนึ่งขั้น"

"นรุ่ยซื่อทุกคนในกองพลว่านจ้านที่หนึ่ง สร้างความชอบในการทลายเมือง ว่านจ้านพลีชีพในหน้าที่ ให้จ่ายเบี้ยหวัดให้แก่ดวงวิญญาณทหารหาญที่เสียชีวิตล่วงหน้าสามปี และให้การช่วยเหลือครอบครัว นรุ่ยซื่อที่รอดชีวิตทุกคน ให้ได้รับรางวัลความชอบจากการทลายเมือง"

"กองพลว่านจ้านที่เจ็ด..."

"สำหรับความชอบในการสังหารศัตรูของทหารทุกนาย ให้ได้รับการปูนบำเหน็จตามระบบของกองทัพ โดยมีจงจวินซือหม่าเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อย"

ຂวายผู่ อ่านเสียงดัง

เมื่อได้ยินเช่นนี้

แม่ทัพเกือบทุกคนในโถงต่างก็ได้รับการปูนบำเหน็จ และทุกคนก็มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

ทุกครั้งที่เลื่อนตำแหน่งหรือบรรดาศักดิ์ เบี้ยหวัดก็จะเพิ่มขึ้นหลายเท่า

นี่แหละคือรางวัลที่จับต้องได้

"ดูท่าฉินหวังจะยกความดีความชอบในการทลายเมืองให้ข้าทั้งหมดเลยสินะ เฉินเทาได้เลื่อนสองบรรดาศักดิ์ก็จริง แต่ก็ยังไม่ได้เป็นฟู่เจียง หรือไม่ก็ตำแหน่งฟู่เจียงเต็มแล้ว"

"เจ้านายเก่า กลายมาเป็นลูกน้องข้าไปซะแล้ว หึหึ"

"แล้วก็พวกจางหานด้วย ห้าคนที่บุกตะลุยฝ่าฟันมากับข้า ก็ได้รับความดีความชอบกันถ้วนหน้า จางหานได้เป็นถึงว่านจ้านเลย น่าจะไปแทนตำแหน่งของกองทัพหน้าค่ายที่หนึ่งที่ว่านจ้านตายไป ส่วนอีกสี่คนก็ได้เป็นตูกวานหมดแล้ว ทีนี้คงต้องแยกย้ายไปอยู่ตามกองทัพต่างๆ สินะ"

เมื่อฟังຂวายผู่ อ่าน จ้าวเฟิงก็จับจุดสำคัญได้ทันที

ลูกน้องทั้งห้าคนของเขา ได้รับการปูนบำเหน็จกันถ้วนหน้า แถมยังไม่ใช่ระดับต่ำๆ ด้วย

จางหานคุมทหารหนึ่งหมื่นคน

ส่วนอีกสี่คนคุมทหารคนละห้าพันคน รวมกันเป็นสามหมื่นคนเลยทีเดียว

"กระหม่อมขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ"

แม่ทัพในโถงต่างก็ร้องตะโกนพร้อมกัน

"การปูนบำเหน็จแม่ทัพตั้งแต่ระดับตูกวานขึ้นไป เสร็จสิ้นลงแล้ว"

"ส่วนของระดับที่ต่ำกว่าตูกวานลงมา ทางกองทัพได้บันทึกไว้หมดแล้ว ข้าจะคอยตรวจสอบดูแลการปูนบำเหน็จให้เรียบร้อย" ຂวายผู่กล่าวเสียงดัง

บรรดาแม่ทัพคนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้ารับ

"ท่านแม่ทัพจ้าว เมื่อกี้ท่านถามว่าจะได้คุมกองกำลังว่านจ้านไหนไปประจำที่เว่ยเฉิงใช่ไหม"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน"

"ท่านแม่ทัพจ้าว ท่านสามารถเลือกจากกองพลหลักได้เลย" หลี่เถิงมองจ้าวเฟิงแล้วยิ้ม ถือว่าเป็นการแสดงความเป็นมิตรอย่างหนึ่ง

"ข้าขอเลือกกองพลว่านจ้านที่ข้าเคยสังกัดอยู่ ส่วนอีกสี่กองพล ขอรอให้จัดระเบียบกองทัพใหม่เสร็จก่อนแล้วกันขอรับ" จ้าวเฟิงคิดแล้วตอบ

"ท่านแม่ทัพจ้าวพูดมีเหตุผล"

"แคว้นหานล่มสลายแล้ว"

"แต่กองทัพเราก็สูญเสียไปไม่น้อย"

"ผ่านศึกครั้งนี้ กองทัพเราสูญเสียไปสองหมื่นกว่าคน คงต้องรอถึงปีหน้ากว่าจะมีทหารใหม่มาสมทบ" ซุนถิง รองแม่ทัพพูดเสริม

"แล้วทหารที่ยอมแพ้ตั้งเยอะแยะล่ะขอรับ?" จ้าวเฟิงถามด้วยความแปลกใจ

"ศึกครั้งนี้ เราจับเชลยศึกได้เกือบห้าหมื่นคน ก็ถือว่าเยอะอยู่ แต่พวกนี้เป็นแค่ทาส เต็มที่ก็เอาไว้เป็นด่านหน้า จะเอามาจัดทัพไม่ได้หรอก" หลี่เถิงตอบช้าๆ

"เชลยพวกนี้จะไม่ถูกเอามาจัดทัพเหรอขอรับ?" จ้าวเฟิงสงสัยอีกครั้ง

รวบรวมเชลยศึกมาร่วมรบ

จัดตั้งเป็นกองทัพนักโทษ

เรื่องนี้มันมีมาตั้งแต่ยุคฉินไม่ใช่เหรอ?

ในประวัติศาสตร์

ตอนที่แคว้นฉินกวาดล้างหกแคว้น เชลยศึกที่จับได้ก็ถือเป็นกองกำลังสำคัญ แม้แต่ตอนปลายยุคฉิน กองทัพนักโทษที่จางหานจัดตั้งขึ้นก็ยังแข็งแกร่งมาก

แต่ดูท่าทางของหลี่เถิง เหมือนจะไม่มีการจัดตั้งกองทัพนักโทษเลยนะ?

"จัดตั้งเชลยศึกงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำถามของจ้าวเฟิง

หลี่เถิงก็ชะงักไป

บรรดาแม่ทัพในโถงก็พากันงงไปตามๆ กัน

จากนั้น

แม่ทัพหลายคนก็พากันหัวเราะออกมา

"ท่านแม่ทัพจ้าว"

"ดูท่าท่านจะไม่เข้าใจเรื่องเชลยศึกซะแล้ว"

"การเอาเชลยศึกมาจัดทัพ มีโอกาสที่พวกนี้จะก่อกบฏ หรือหักหลังกลางสนามรบสูงมาก"

"เชลยศึกส่วนใหญ่ ถ้าไม่โดนส่งไปเป็นทาสสร้างถนนหนทาง หรือสร้างกำแพงเมือง ก็เอาไว้เป็นด่านหน้าตอนตีเมืองเท่านั้นแหละ"

"จะเอามาจัดเป็นกองทัพน่ะเหรอ?"

"มหาฉินของเราไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นหรอก" ซุนถิงพูดปนหัวเราะ

"งั้นเชลยพวกนี้ก็ต้องโดนลดชั้นเป็นทาสหมดเลยเหรอขอรับ?" จ้าวเฟิงถาม

"อิ่งชวนจวิ้นเพิ่งจะตั้งไข่ เชลยพวกนี้คงต้องไปสร้างถนน ซ่อมแซมกำแพงเมืองก่อน แล้วค่อยส่งไปทางเหนือ" เหมิงอี้ตอบ

จ้าวเฟิงพยักหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับหลี่เถิงและเหมิงอี้ว่า "ท่านจวิ้นโส่วเหมิง ท่านแม่ทัพหลี่ ข้าน้อยมีข้อเสนอขอรับ"

"ให้ข้าน้อยลองเอาเชลยพวกนี้มาจัดเป็นกองทัพได้ไหมขอรับ?" จ้าวเฟิงเสนอ

เมื่อได้ยินเช่นนี้

เหมิงอี้กับหลี่เถิงมองหน้ากัน ด้วยความประหลาดใจและไม่เข้าใจ

"ท่านแม่ทัพจ้าว"

"ก่อนหน้านี้ทั้งมหาฉินและแคว้นอื่นๆ ก็เคยเอาเชลยมาจัดทัพ แต่ผลก็คือพวกนี้ชอบหักหลังกลางสนามรบ แถมยังเคยก่อกบฏในค่ายทหาร สร้างความเสียหายใหญ่หลวงด้วย"

"ดังนั้น ตอนนี้ถึงไม่มีใครเอาเชลยมาจัดทัพอีกแล้ว" หลี่เถิงอธิบาย

"ทหารหานก็มีคนเก่งๆ อยู่เยอะนะขอรับ ถ้าเอามาใช้ให้เกิดประโยชน์ ก็จะช่วยลดความสูญเสียของนรุ่ยซื่อของเราได้"

"ข้าน้อยขอแค่เชลยสองหมื่นคนก็พอ ถ้าทำได้ พวกเขาก็จะเป็นกำลังสำคัญให้มหาฉินเราได้นะขอรับ" จ้าวเฟิงร้องขออย่างแข็งขัน