บทที่ 87 การปูนบำเหน็จมาถึง! พระบรมราชโองการแห่งฉินหวัง!

เมื่อได้ยินเสียงเรียก!

จ้าวเฟิงก็มิได้คิดอะไรมากนัก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินออกจากกระโจมไปอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

ภายนอกกระโจม

จางหานโค้งตัวคำนับด้วยสีหน้าเคารพยำเกรง

หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อวาน

ทั้งห้าคนรวมถึงจางหานได้สวามิภักดิ์ต่อจ้าวเฟิง ทำให้เกิดการแบ่งแยกฐานะเจ้านายและลูกน้องอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น

"มีเรื่องอะไรหรือ?" จ้าวเฟิงโบกมือถาม

"ท่านตูกวาน"

"ดูเหมือนจะมีคนจากเสียนหยางมานะขอรับ คงจะเป็นการปูนบำเหน็จของท่านตูกวานมาถึงแล้ว" จางหานกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้น

เมื่อได้ยินดังนั้น

บนใบหน้าของจ้าวเฟิงก็ปรากฏแววตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน

"พวกเจ้าตามข้ามา"

จ้าวเฟิงกล่าวขึ้น

จากนั้นก็นำเหล่าจวินโหวเดินเข้าไปในค่ายทหาร

ในเวลานี้

ภายในค่ายทหาร

กองทัพนับแสนนายที่ประจำการอยู่ต่างมารวมตัวกัน

ณ ลานชุมนุมทหาร หวังเจี่ยนในชุดเกราะศึกยืนตระหง่านอย่างสง่าผ่าเผย โดยมีแม่ทัพใหญ่หวังเปิ้นยืนอยู่เคียงข้าง

"เหล่านรุ่ยซื่อแห่งมหาฉิน อยู่ที่ใด!"

หวังเจี่ยนชักกระบี่ออก ร้องตะโกนเสียงดังก้อง

"ฟง ฟง ฟง!"

เหล่าทหารนับหมื่นชูอาวุธขึ้นสูง เสียงร้องดังกึกก้องกังวานไปทั่วสารทิศ

"ยอดเยี่ยม!" หวังเจี่ยนตะโกนกลับ ยกมือขึ้นกดลง

เสียงโห่ร้องที่ดังกึกก้องนั้นก็ค่อยๆ สงบลง

"ที่รวมพลในวันนี้ ก็เพื่อเรื่องเดียวเท่านั้น"

"เพื่อบอกข่าวดีแก่เหล่านรุ่ยซื่อทุกคน"

"แคว้นหาน ดับสูญแล้ว! หานหวัง ถูกมหาฉินของเราจับกุมตัวไว้ได้แล้ว!"

"เส้นทางมุ่งสู่ตะวันออกของมหาฉินเรา ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว!"

"ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการ ให้ค่ายหลานเถียนของเราเคลื่อนทัพกลับค่าย" หวังเจี่ยนประกาศเสียงดัง

เมื่อได้ยินข่าวนี้

ทั่วทั้งกองทัพก็โห่ร้องด้วยความยินดีอีกครั้ง

"ฟง ฟง ฟง!"

"มหาฉินจงเจริญ ต้าหวังจงเจริญ!"

...

เสียงโห่ร้องสลับกับเสียงสรรเสริญดังก้องกังวานไปทั่วทั้งค่ายทหาร

สำหรับนรุ่ยซื่อทุกคน และสำหรับมหาฉิน นี่คือเรื่องที่น่าตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง

"ในวาระนี้"

"ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการปูนบำเหน็จเหล่าขุนนางผู้มีความดีความชอบ"

"ขอเชิญทูตหลวง อ่านพระบรมราชโองการ" หวังเจี่ยนหันกลับมาและประกาศเสียงดัง

ทันใดนั้น

ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินขึ้นมาบนลานชุมนุม

เขาสวมชุดขุนนางฝ่ายบุ๋นของมหาฉิน มิได้สวมชุดเกราะ

เขาคือเหมิงอี้ จากตระกูลเหมิงที่มาจากตระกูลแม่ทัพเช่นเดียวกับตระกูลหวัง ทว่าสิ่งที่ต่างจากตระกูลหวังคือ ตระกูลเหมิงมีบุตรชายสองคน คนโตคือเหมิงเถียน ผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ประจำการอยู่ชายแดนเหนือ ส่วนเขาที่เป็นลูกคนรอง กลับรับราชการเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นในราชสำนัก

บางที

นี่อาจเป็นความฉลาดของตระกูลเหมิง

ฝ่ายบู๊หนึ่งคน

ฝ่ายบุ๋นหนึ่งคน

เพื่อค้ำจุนความรุ่งเรืองของตระกูล

"พระบรมราชโองการ!"

เหมิงอี้เดินขึ้นมาบนลานชุมนุม ในมือถือพระบรมราชโองการ

ทันใดนั้น

ทั่วทั้งลานกว้าง นรุ่ยซื่อทุกคนต่างก้มตัวลงคำนับ "พวกกระหม่อมน้อมรับพระบรมราชโองการ!"

"พระบรมราชโองการแห่งฉินหวัง!"

"กองทัพหลานเถียนแห่งมหาฉินเราได้เคลื่อนทัพออกศึกเมื่อหกเดือนก่อน ด้วยความห้าวหาญของเหล่านรุ่ยซื่อแห่งหลานเถียนที่เข้าปะทะกับศัตรู ตีฝ่าด่านประตูเมือง จนท้ายที่สุดก็ประสบความสำเร็จในการดับแคว้นหาน"

"เหล่านรุ่ยซื่อแห่งหลานเถียนที่ออกศึกในครั้งนี้ ล้วนมีความดีความชอบใหญ่หลวง"

"ผู้ที่มีความชอบ ล้วนต้องได้รับการปูนบำเหน็จ"

"เหล่านรุ่ยซื่อแห่งค่ายหลักที่ประจำการอยู่ชายแดนเพื่อป้องกันแคว้นอื่น ถือว่ามีความชอบในการรักษาการ หลังจากกลับเข้าค่ายแล้ว จะได้รับรางวัลเป็นสุราและเนื้อ และอนุญาตให้หยุดพักสามวัน เพื่อเป็นรางวัลแห่งความเหนื่อยยาก"

"เหล่านรุ่ยซื่อที่ออกศึกโจมตี ล้วนได้รับการปูนบำเหน็จและเลื่อนขั้นเลื่อนบรรดาศักดิ์ตามความชอบ"

"เหล่านรุ่ยซื่อที่บาดเจ็บหรือพิการจากการรบเพื่อชาติ จะได้รับการดูแลจากทางการในท้องถิ่น และทางการจะให้การช่วยเหลือครอบครัวของพวกเขา"

"มหาฉินจะไม่ทอดทิ้งผู้ใดที่มีความชอบ ไม่ว่าจะขุนนางหรือทหาร"

"สำหรับเหล่านรุ่ยซื่อที่พลีชีพเพื่อชาติ จะได้รับเบี้ยหวัดรายปีล่วงหน้าสามปี และครอบครัวจะได้รับการดูแลจากทางการในท้องถิ่น"

"เพื่อเป็นรางวัลแก่เหล่าทหารหาญ! แผ่นดินจะไม่ลืมความชอบของพวกเจ้า!"

เหมิงอี้อ่านพระบรมราชโองการรวดเดียวจนจบ

เสียงของเขาดังกังวานและมั่นคง

ถ่ายทอดพระมหากรุณาธิคุณของฉินหวังออกมาได้อย่างครบถ้วน

หวังเจี่ยนกล่าวขึ้นทันที "พระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้น ให้ทั่วทั้งกองทัพกล่าวทวนคำสั่ง!"

สิ้นเสียง

ในค่ายทหารก็มีเสียงทวนพระบรมราชโองการดังขึ้นทีละคนๆ จนดังก้องไปทั่วทั้งลาน

กองทัพนับแสนคน

เสียงของคนๆ เดียวจะดังไปทั่วได้อย่างไร มีเพียงการกล่าวทวนพร้อมกันเท่านั้นจึงจะได้ยินทั่วถึง

เบื้องล่างลานชุมนุม

เมื่อได้ฟังพระบรมราชโองการแห่งฉินหวัง

จ้าวเฟิงก็รู้สึกลอบประหลาดใจ "เดิมทีคิดว่าการช่วยเหลือเยียวยาทหารที่พลีชีพของฉินคงจะไม่สูงนัก แต่พอดูเข้าจริงๆ ข้าประเมินต่ำไป"

"หากมองไปทั่วหล้า แคว้นฉินน่าจะเป็นแคว้นที่ให้การช่วยเหลือเยียวยาทหารได้มากที่สุด"

"มิน่าเล่า ทหารทุกคนถึงได้ต่อสู้ถวายหัว เพราะพวกเขาไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังนี่เอง"

"ด้วยกำลังแผ่นดินเช่นนี้ กองทัพและแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียวกัน จะไม่สามารถรวมแผ่นดินได้อย่างไร"

จ้าวเฟิงเพิ่งจะเข้ากรมมาได้สิบเดือน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินและได้เข้าใจเกี่ยวกับการช่วยเหลือเยียวยาเช่นนี้

นับว่าเป็นการเข้าใจการเยียวยาของกองทัพฉินอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"ระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารของฉิน"

"สำหรับแคว้นอื่นๆ ในยุคนี้ ถือเป็นโจทย์ที่ไร้ทางแก้"

"พวกเขาก็อยากจะทำแบบนี้เหมือนกัน แต่สำหรับเหล่าชนชั้นสูงในแคว้นของพวกเขา มันก็เหมือนกับการเฉือนเนื้อตัวเอง ไม่มีทางทำได้หรอก"

"ระบบการปูนบำเหน็จความชอบช่วยผลักดันให้แคว้นฉินกลายเป็นแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุด และเมื่อรวมกับความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของกษัตริย์หกชั่วอายุคน จึงสามารถรวบรวมแผ่นดินได้สำเร็จ แต่ทว่า ความสำเร็จก็มาจากระบบนี้ และความล้มเหลวก็มาจากระบบนี้เช่นกัน"

"เมื่อแคว้นต่างๆ ล่มสลาย ฉินรวบรวมแผ่นดินเสินโจวได้สำเร็จ ระบบการปูนบำเหน็จความชอบก็กลายเป็นเพียงของประดับ แคว้นแห่งการทหารก็ล่มสลายลง ตราบใดที่ฉินสือหวงยังมีชีวิตอยู่ พระองค์ก็ยังสามารถควบคุมกองทัพฉินนับล้านคนเพื่อปกครองเสินโจวได้ ทว่าเมื่อฉินสือหวงสวรรคต ทุกอย่างก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป"

"ความขัดแย้งภายใน มันใหญ่โตเกินไป"

แต่ในเวลานี้

จ้าวเฟิงผู้ล่วงรู้ประวัติศาสตร์ก็มองเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของฉินอย่างทะลุปรุโปร่ง นั่นคือข้อบกพร่องของระบบการปูนบำเหน็จความชอบ

จะว่าอย่างไรดี?

จากสถานการณ์ปัจจุบัน มันไร้ทางแก้ไข

ตอนนี้ระบบการปูนบำเหน็จความชอบกำลังผลักดันให้มหาฉินรวมแผ่นดินเสินโจว มันคือข้อดีอย่างแท้จริง ไม่ใช่ข้อเสีย

ทุกอย่างอยู่ที่อนาคต

"ท่านซั่งเจียงจวิน รับพระบรมราชโองการเถิด" เหมิงอี้หันมาหาหวังเจี่ยน

หวังเจี่ยนโค้งตัวคำนับอย่างเคร่งขรึม ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับพระบรมราชโองการ "กระหม่อมหวังเจี่ยน ขอรับพระบรมราชโองการในนามของเหล่านรุ่ยซื่อแห่งหลานเถียน"

"ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการ"

"ในวันที่พระบรมราชโองการมาถึง ให้ท่านซั่งเจียงจวินนำทัพกลับค่าย และกลับไปยังเสียนหยาง" เหมิงอี้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการ" หวังเจี่ยนพยักหน้ารับทันที

"คราวนี้ข้าได้นำพระบรมราชโองการมาสามฉบับ ฉบับแรกคือของท่านซั่งเจียงจวินที่อยู่ในมือ ฉบับที่สองคือของแม่ทัพหลี่เถิงแห่งกองทัพหลัก และฉบับที่สามคือฉบับที่ฝ่าบาททรงระบุไว้โดยเฉพาะ สำหรับผู้ที่มีความชอบสูงสุดในการดับแคว้นหานครั้งนี้"

"ไม่ทราบว่า ตูกวานจ้าวเฟิงอยู่ในค่ายทหารหรือไม่?" เหมิงอี้กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะถามเสียงดัง

"ตูกวานจ้าวเฟิง รีบขึ้นมาบนลานชุมนุมด่วน"

หวังเปิ้นรีบตะโกนเรียก

"ท่านตูกวาน ถึงตาท่านแล้ว"

จางหาน เว่ยเฉวียน และคนอื่นๆ ต่างก็มองด้วยความคาดหวัง

ในตอนที่อยู่ข้างนอก พวกเขาก็ยังคงเรียกจ้าวเฟิงว่าท่านตูกวาน ไม่ใช่นายท่าน

ท่ามกลางสายตาของคนนับหมื่น จ้าวเฟิงก็แอบประหม่าเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่คือความตื่นเต้น

พระบรมราชโองการปูนบำเหน็จของฉินหวัง สำหรับจ้าวเฟิงแล้ว มันไม่ได้หมายถึงแค่การเลื่อนยศถาบรรดาศักดิ์เท่านั้น แต่มันหมายถึงหีบสมบัติด้วย

ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องนับไม่ถ้วน

จ้าวเฟิงค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนลานชุมนุม ฝีเท้าของเขามั่นคง ไร้ซึ่งความลนลาน

และบนลานกว้าง ก็มีคนนับไม่ถ้วนที่มองจ้าวเฟิงด้วยความสงสัย

ในค่ายหลานเถียน ชื่อเสียงของจ้าวเฟิงจากการสังหารซั่งเจียงจวินหาน ทลายเมืองหลวงหาน จับกุมหานหวังได้แพร่สะพัดไปไกล บารมีของเขาเรียกได้ว่าไม่น้อยเลยทีเดียว

"ที่เล่าลือกันว่า ตูกวานจ้าวเฟิงอายุน้อยขนาดนี้ เป็นความจริงหรือนี่"

"ใช่แล้ว"

"อายุน้อยขนาดนี้ กลับสร้างความชอบใหญ่หลวงถึงเพียงนี้"

"การปูนบำเหน็จครั้งนี้ ท่านตูกวานจ้าวคงจะกลายเป็นแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดในค่ายหลานเถียนของเราแน่ๆ"

...