บทที่ 167: ค่ายอู่อันประจันหน้าแคว้นเยี่ยน และแผนการลับในเงามืดของเยี่ยนตัน

หลี่โหย่วส่ายหน้าและตอบอย่างนอบน้อมว่า "หลานมิได้ต้องการทูลขอให้ท่านลุงยกโทษให้ท่านพ่อ การขอขมาในครั้งนี้เป็นเพียงการทำหน้าที่ของบุตรตามที่ควรจะเป็นเท่านั้น"

"อย่างไรก็ตาม"

"หลานรู้จักท่านลุงดี หากท่านพ่อมิได้กระทำเรื่องที่ยากจะให้อภัยจริงๆ ท่านลุงในฐานะสหายสนิทในอดีตย่อมไม่มีทางเย็นชาถึงเพียงนี้"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่โหย่ว มุมปากของฮั่นเฟยก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะกล่าวว่า "ข้ายังคงยืนยันคำเดิม หลี่ซือก็คือหลี่ซือ ส่วนเจ้าก็คือเจ้า"

"ลุกขึ้นเถอะ"