บทที่ 250 หวังหว่านจบสิ้น! จ้าวเฟิงได้รับรางวัล! แต่งตั้งเป็นจวินด้วยวิถีบู๊!

เมื่อจ้าวเฟิงเบนสายตาไป สายตาของทุกคนก็มองตามไปโดยพร้อมเพรียงกัน ทั้งหมดตกอยู่ที่ร่างของหวังหว่าน ทันใดนั้น ใบหน้าของหวังหว่านก็เปลี่ยนสี หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก และหันหน้าหนีไปโดยสัญชาตญาณ ดูเหมือนว่าต่อให้จ้าวเฟิงจะเอ่ยปากว่าต้องการทูลถวายฎีกาเอาผิดใคร เขาก็ไม่เคยคิดฝันเลยว่าจะเป็นตนเอง

แต่จ้าวเฟิงกลับจ้องมองด้วยแววตาแน่วแน่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย: "ท่านอัครมหาเสนาบดีหวัง ท่านจะหลบไปทำไมหรือ?"

"ซั่งเจียงจวินหมายความว่าอย่างไร?”

“หรือเจ้าคิดจะทูลถวายฎีกาเอาผิดข้าผู้เฒ่าได้งั้นหรือ?”

“ข้าดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีมาหลายปี ทำงานอย่างมุ่งมั่นทุ่มเท ไม่เคยกระทำความผิดใดๆ" หวังหว่านขมวดคิ้วแล้วตะโกนเสียงดัง แสดงท่าทีเป็นขุนนางตงฉินที่ไม่เคยแปดเปื้อน