บทที่ 291 คุณูปการสืบทอดพันปี! สมควรเป็นปฐมจักรพรรดิ! จ้าวเฟิงขอเสนอตัว!

เมื่อได้ยินคำขอของเถียนเจี้ยน อิ๋งเจิ้งก็หัวเราะออกมา แล้วตรัสทันทีว่า "การที่ราชาแห่งฉียอมจำนนต่อมหาฉิน ทำให้ทั้งสองแคว้นรอดพ้นจากภัยสงคราม ทำให้แผ่นดินหัวเซี่ยของเราหลอมรวมเป็นหนึ่ง การกระทำนี้ช่วยรักษาชีวิตผู้คนนับแสน ถือเป็นความดีความชอบอันใหญ่หลวง"

"วันนี้ ข้าขอแต่งตั้งราชาแห่งฉีเป็นอันเล่อโหว ให้สืบทอดบรรดาศักดิ์ทางสายเลือด และขอมอบสิทธิพิเศษ หากไม่ใช่ความผิดฐานกบฏ ผู้ที่สืบทอดตำแหน่งโหวจะได้รับการละเว้นโทษตายหนึ่งครั้ง"

"สำหรับดินแดนของตระกูลราชาแห่งฉี ข้าจะมอบเมืองลั่วอี้ให้เป็นที่อยู่อาศัยของตระกูลราชาแห่งฉี ทรัพย์สมบัติที่ราชาแห่งฉีนำมาด้วย ล้วนตกเป็นของราชาแห่งฉีทั้งสิ้น หากตระกูลราชาแห่งฉีอยู่ในมหาฉินและไม่ละเมิดกฎหมายของมหาฉิน ย่อมได้รับการดูแลอย่างดี"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น! เถียนเจี้ยนก็คุกเข่าลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณพะย่ะค่ะ ตระกูลเถียนซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแล้ว" เถียนเจี้ยนก้มกราบด้วยความตื่นเต้น

ยามนี้เถียนเจี้ยนสัมผัสได้ถึงข้อดีของการยอมจำนนแต่โดยดีแล้ว กษัตริย์ของแคว้นต่าง ๆ ที่ถูกกองทัพมหาฉินบดขยี้ ล้วนมีจุดจบที่ไม่ดีนัก ราชาแห่งเยี่ยนตายแล้ว ราชาแห่งฉู่ก็ตายแล้ว กษัตริย์องค์อื่น ๆ ล้วนถูกจองจำอยู่ในคุก บางทีอาจไม่มีวันหลุดพ้นจนกว่าจะตาย ทว่าเขาที่ยอมจำนนโดยตรง ไม่เพียงแต่มีอิสรภาพ แต่ยังมีความมั่งคั่งและเกียรติยศ นี่คือสิ่งที่เถียนเจี้ยนต้องการ