บทที่ 292 อิ๋งเจิ้ง: รัชทายาท ข้ามีคนในใจแล้ว! ข้าหาลูกชายคนโตพบแล้ว!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาทุกคู่ในท้องพระโรงต่างก็จับจ้องไปที่ฉุนอวี๋เยว่ แต่ทว่าในแววตาของหลายคนกลับแฝงความตื่นเต้นและเห็นด้วย เรื่องการแต่งตั้งรัชทายาท! นับตั้งแต่อิ๋งเจิ้งขึ้นครองราชย์ ก็มีขุนนางหลายคนถวายฎีกาเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่ทว่าอิ๋งเจิ้งกลับไม่เคยสนใจหรือรับพิจารณาเลย ทว่าในยามนี้ที่แผ่นดินรวมเป็นหนึ่งเดียว ตำแหน่งรัชทายาทยังคงว่างเปล่า ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับบ้านเมืองเลย "ปฐมจักรพรรดิ”

“เมื่อก่อนมหาฉินยังไม่รวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง ยังมีศัตรูภายนอก เรื่องรัชทายาทจะพักไว้ก่อนก็ไม่เป็นไร แต่ยามนี้แผ่นดินสงบสุขแล้ว บ้านเมืองสมควรมีรัชทายาทพะย่ะค่ะ”

“มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น จึงจะทำให้รากฐานของมหาฉินมั่นคง จักรวรรดิเจริญรุ่งเรือง”

“แต่งตั้งรัชทายาท สร้างความมั่นคงให้รากฐานของบ้านเมือง”

“มหาฉินจะได้สืบทอดไปนับหมื่นปีพะย่ะค่ะ" ฉุนอวี๋เยว่กล่าวซ้ำอีกครั้ง มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉุนอวี๋เยว่ก็แทบจะเสนอชื่อฝูซูเป็นรัชทายาทโดยตรงแล้ว ต่อสถานการณ์นี้ เมื่อฉุนอวี๋เยว่เปิดฉาก สายตาทุกคู่ของขุนนางบุ๋นบู๊ต่างก็จับจ้องไปที่อิ๋งเจิ้ง แน่นอน สำหรับหานเฟย หลี่ซือ และขุนนางคนอื่นๆ ที่เคยได้รับการเปิดเผยความลับในตำหนักจางไถมาแล้ว พวกเขาต่างก็รู้สึกสงบนิ่ง เพราะพวกเขารู้ดีว่าอิ๋งเจิ้งคิดอะไรอยู่ และรู้ว่าใครคือรัชทายาทในอนาคตของมหาฉิน