บทที่ 462 เซียนนับสิบล้าน มหาฉินมิหวั่นเกรง

เมื่อได้ยินรายงานจากหวังเจี่ยน

อิ๋งเจิ้งกับจ้าวเฟิงสบตากัน แล้วต่างก็แย้มสรวลบางๆ ออกมา

สำหรับทั้งสองคนแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม ไม่ว่าจะเป็นอิ๋งเจิ้งหรือจ้าวเฟิง ต่างก็ยินดีที่จะเห็นบรรดาสำนักเซียนในพื้นที่ตอนเหนือของทวีปตงเซิ่งเสินโจวมารวมตัวกัน ยิ่งมารวมตัวกันจนครบทุกคนโดยไม่เหลือรอดเลยยิ่งดี เพราะจะได้ถือโอกาสกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากไปในคราวเดียว เพื่อให้มหาฉินสามารถยึดครองทวีปตงเซิ่งเสินโจวได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ท้ายที่สุดแล้วในสายตาของมหาฉิน พวกที่เรียกตัวเองว่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้ ล้วนเป็นพวกมารนอกรีตทั้งสิ้น พวกมันเลี้ยงดูเผ่ามนุษย์เยี่ยงปศุสัตว์ และคอยดูดกลืนพลังวิญญาณและกลืนกินเลือดเนื้อของเผ่ามนุษย์เป็นอาหาร ในเมื่อมหาฉินตั้งตนเป็นผู้ปกป้องเผ่ามนุษย์ ย่อมไม่อาจทนให้พวกมารนอกรีตเหล่านี้ดำรงอยู่ได้