บทที่ 52 บั่นคอเฉาอี้! จางผิงผู้ฮึกเหิม!

แม้จะกล่าวว่าหานและฉินหาใช่แคว้นเดียวกัน

ทว่าระบบการทหารในยุคสมัยนี้โดยพื้นฐานแล้วล้วนคล้ายคลึงกัน จะต่างกันก็เพียงชื่อเรียกขานเท่านั้น

ผู้ที่สามารถมีองครักษ์ส่วนตัวคอยคุ้มกันได้ ย่อมต้องดำรงตำแหน่งระดับแม่ทัพใหญ่ขึ้นไปอย่างแน่นอน สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างชัดเจนว่าเฉาอี้ผู้นี้มีตำแหน่งหน้าที่มิใช่น้อย

และนั่นยิ่งทำให้จ้าวเฟิงรู้สึกตื่นเต้นยิ่งขึ้น

"สังหาร!!"

จ้าวเฟิงคำรามเบาๆ พุ่งเป้าหมายตรงไปยังเฉาอี้อย่างชัดเจน

เหล่านรุ่ยซื่อด้านหลังมิต้องรอให้จ้าวเฟิงสั่งการซ้ำ ต่างพากันกระจายตัวออกไปโจมตีตามหลังเขาอย่างรวดเร็ว

"รีบสังหารมันเร็ว!"

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงพุ่งตรงเข้ามาด้วยท่าทางที่ไร้ผู้ต่อต้าน

เฉาอี้รีบแผดเสียงสั่งการทันที

สิ้นคำสั่ง

องครักษ์จำนวนมากรอบกายเฉาอี้ต่างชูกระบี่กรูเข้าล้อมกรอบโจมตีจ้าวเฟิง

"สังหาร!!"

เหล่าองครักษ์โห่ร้องกึกก้องด้วยขวัญกำลังใจที่เต็มเปี่ยม

จ้าวเฟิงหาได้หลบเลี่ยงไม่ เขาพุ่งเข้าปะทะตรงๆ พร้อมวาดกระบี่ฟาดฟันออกไปหนึ่งครั้ง

ทันใดนั้น ศัสตราวุธขององครักษ์เบื้องหน้าพลันหักสะบั้น ปรากฏรอยเลือดพาดผ่านลำคอ ก่อนจะสิ้นใจลงในพริบตา

เขากำจัดองครักษ์เหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

จ้าวเฟิงยังคงบุกทะลวงต่อไป

เหล่าองครักษ์หานที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเหล่านี้มิอาจขัดขวางจ้าวเฟิงได้เลย ผู้ใดที่ขวางหน้าล้วนถูกบั่นคอสังหารสิ้น

"มันเป็นมนุษย์หรือปีศาจกันแน่?"

เมื่อเห็นความห้าวหาญของจ้าวเฟิงเช่นนั้น เฉาอี้ก็ถึงกับเสียขวัญ

เขาเองก็นับว่าเป็นขุนพลที่มีชื่อเสียงของหาน ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าไม่เคยพบเห็นผู้ใดมีพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นจ้าวเฟิงมาก่อน

องครักษ์นับร้อยรุมล้อมโจมตี กลับถูกเขาบุกทะลวงออกมาได้โดยตรง

ราวกับเดินอยู่ในที่รกร้างไร้ผู้คน

"คุ้มกันท่านซั่งเจียงจวิน!"

นายกององครักษ์แผดเสียงสั่ง

องครักษ์รอบข้างรีบรวมกลุ่มกัน ยกโล่เข้าหากันเป็นกำแพง คุ้มครองเฉาอี้ไว้ภายในอย่างแน่นหนา

"ที่แท้ก็เป็นซั่งเจียงจวินแห่งหานนี่เอง"

"เช่นนั้นชีวิตของเจ้าก็ยิ่งมีค่ามากขึ้นไปอีก"

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนขององครักษ์หาน จ้าวเฟิงก็ยิ่งทวีความฮึกเหิม

เขาพุ่งตรงไปยังกระบวนโล่ที่อัดแน่นนั้นทันที

ในวินาทีที่กำลังจะเข้าประชิด

จ้าวเฟิงชูโล่ในมือที่ชโลมไปด้วยโลหิตนับไม่ถ้วน แล้วเหวี่ยงออกไปใส่หน่วยโล่เบื้องหน้าอย่างสุดแรงเกิด การเหวี่ยงครั้งนี้เขาแทบจะใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี

และอานุภาพของมันย่อมเหนือคำบรรยาย

โครม!

แว่วเสียงโล่แตกกระจายดังสนั่น เจือปนด้วยเสียงร้องโหยหวน

กระบวนโล่ที่ประกอบด้วยคนนับสิบถูกทำลายลงในพริบตา คนนับสิบถูกแรงปะทะจากโล่นั้นปลิวว่อนออกไป ทหารหานหลายคนที่รับแรงกระแทกโดยตรงถึงกับอวัยวะภายในแหลกเหลวสิ้นใจทันที

"สัตว์ประหลาด... สัตว์ประหลาดชัดๆ"

ทหารหานรอบข้างจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ราวกับกำลังมองดูอสุรกาย

"รวมกระบวนทัพ!"

"เร็วเข้า!"

เฉาอี้แผดเสียงสั่งอย่างเสียสติ

ทว่าในวินาทีนี้

เมื่อกระบวนโล่ถูกทำลายลง จ้าวเฟิงหาได้เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ตั้งตัวไม่

จ้าวเฟิงเร่งความเร็วถึงขีดสุดพุ่งเข้าหาเฉาอี้

ท่ามกลางรัตติกาล เห็นเพียงเงาร่างที่รวดเร็วกว่าคนธรรมดานับไม่ถ้วนวูบผ่าน เพียงพริบตาเดียวจ้าวเฟิงก็พุ่งเข้าถึงตัวเฉาอี้ก่อนที่กระบวนโล่จะทันได้ตั้งตัวอีกครั้ง

หลงเฉวียนพุ่งทะลวงออกไปในจังหวะที่รุดหน้านั้นเอง

ฉึก!

เฉาอี้ไม่มีแม้แต่โอกาสจะขยับตัว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล่นปราดไปทั่วร่าง

เขาก้มหน้ามองดูร่างกายที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ยอดขุนพลฉินที่ประดุจเทพแห่งความตายผู้นั้นได้แทงกระบี่ทะลุผ่านร่างของเขาไปเสียแล้ว

"สัต... สัตว์ประหลาด..."

เฉาอี้พยายามจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาได้เพียงสามคำ

[สังหารซั่งเจียงจวินแห่งหาน ได้รับค่าสถานะทั้งหมด 10 แต้ม ได้รับหีบสมบัติระดับหนึ่ง 1 ใบ] แผงหน้าจอแจ้งเตือนขึ้นมา

เหล่าองครักษ์หานรอบข้างต่างพากันตกตะลึงลานจนตัวแข็งทื่อ

ภายใต้การอารักขาอย่างแน่นหนา ขุนพลฉินเบื้องหน้ากลับสังหารแม่ทัพของพวกเขาได้สำเร็จ

จ้าวเฟิงหาได้ใส่ใจความตกตะลึงของพวกมันไม่ เขาสะบัดกระบี่หลงเฉวียนออกมาแล้ววาดฟันเพียงครั้งเดียว ศีรษะของเฉาอี้ก็หลุดมาอยู่ในมือของจ้าวเฟิง

นี่คือความดีความชอบทางทหาร

หีบสมบัติเขาก็จะเอา ความดีความชอบเขาก็จะเอาเช่นกัน

ในเมื่อเลือกเดินบนเส้นทางแห่งการสังหารเพื่อสร้างฐานะแล้ว จ้าวเฟิงย่อมต้องเดินไปให้ถึงที่สุด

"ข้าได้บั่นคอซั่งเจียงจวินแห่งหานแล้ว!"

"ทัพหานแตกพ่ายแล้ว!"

"พี่น้องทั้งหลาย!"

"การสังหารศัตรูเพื่อสร้างผลงานอยู่เบื้องหน้าพวกเราแล้ว"

"ข้าจะนำพวกเจ้าไปสร้างเกียรติยศชื่อเสียงเอง!" จ้าวเฟิงแผดเสียงคำรามพลางชูศีรษะในมือขึ้นสูง

วินาทีนั้น

ขวัญกำลังใจของศัตรูพลันพังทลายลงทันที

เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินด้านหลังจ้าวเฟิงต่างพากันฮึกเหิมถึงขีดสุด

"ท่านตูกวานทรงอานุภาพ!"

"สังหาร!"

"ฆ่าศัตรูให้สิ้น..."

เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินตะโกนกู่ร้องจนเสียงก้องฟ้า

"หนีเร็ว รีบหนี!"

"ท่านแม่ทัพถูกฆ่าแล้ว!"

"พวกเราแพ้แล้ว!"

"รีบหนีเร็วเข้า..."

เมื่อเห็นเฉาอี้สิ้นชีพ แนวป้องกันที่เคยดูมั่นคงรอบด้านพลันพังทลาย ทหารหานต่างพากันส่งข่าวบอกต่อกันไปเรื่อยๆ

เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มหนี ก็จะพาคนรอบข้างอีกสิบคนหนีตาม

สิบคนพาหนีไปร้อยคน

เพียงพริบตาเดียว

แนวป้องกันสุดท้ายของเมืองชั้นนอกซินเจิ้งก็อันตรธานหายไป

จ้าวเฟิงนำทหารในสังกัดรุกไล่ตามฆ่าฟันต่อไป

เมืองชั้นใน!

"รายงาน!"

"เรียนท่านอัครเสนาบดี"

"เมืองชั้นนอกพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แล้วขอรับ ทัพฉินบุกเข้าสู่เมืองชั้นในแล้ว"

นายทัพหานคนหนึ่งรีบวิ่งมารายงานจางผิงด้วยเสียงอันดัง

"เฉาอี้อยู่ที่ใด?" จางผิงขมวดคิ้วถามด้วยความโกรธเกรี้ยว

"กราบเรียนท่านอัครเสนาบดี"

"แม่ทัพเฉาพลีชีพในสนามรบแล้วขอรับ" นายทัพหานรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

สีหน้าของจางผิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะฉายแววแห่งความโศกเศร้าออกมา: "แม่ทัพเฉา ท่านสมกับเป็นขุนพลแห่งมหาหาน ท่านล่วงหน้าไปก่อนเถิด อีกไม่นานข้าจะตามไป"

"ท่านอัครเสนาบดี"

"ยามนี้ทัพฉินบุกเข้าเมืองมาหมดแล้ว"

"เมืองชั้นในรวมกับทหารรักษาพระองค์ในวังหลวงมีกำลังไม่ถึงสองหมื่น พวกเราไม่มีทางรักษาไว้ได้หรอกขอรับ" นายทัพหานกล่าวด้วยความขมขื่น

"รักษาไม่ได้ก็ต้องรักษา"

"ข้าอยู่ที่นี่เพื่ออยู่สู้ตายเคียงคู่แผ่นดิน"

"ตระกูลจางของข้าเป็นขุนนางแห่งหานมาหลายชั่วอายุคน จะไม่มีวันยอมสยบต่อฉินเด็ดขาด" จางผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่จะพลีชีพเพื่อชาติ

ยามนี้ครอบครัวของเขาถูกส่งออกไปหมดแล้ว ย่อมไม่มีห่วงกังวลใดอีก

ทว่าในตอนนั้นเอง!

"ท่านอัครเสนาบดี"

"พระบรมราชโองการด่วนจากต้าหวัง!"

นายทัพทหารรักษาพระองค์นายหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา

"ต้าหวังมีพระบรมราชโองการอันใด?" จางผิงรีบถามทันที

"พระบรมราชโองการด่วน เมืองหลวงพ่ายแพ้แล้ว การป้องกันมิมีประโยชน์อันใด ต้าหวังทรงเรียกให้ท่านอัครเสนาบดีรีบนำทัพกลับเข้าวังหลวง เพื่ออารักขาพระราชวังและใช้เป็นข้อต่อรองกับทัพฉินพะย่ะค่ะ" นายทัพทหารรักษาพระองค์ก้มกายคำนับรายงาน

สีหน้าของจางผิงเปลี่ยนไปเป็นตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขมขื่น: "ต้าหวังเตรียมจะยอมจำนนแล้วรึ?"

"กราบเรียนท่านอัครเสนาบดี"

"หลังจากเมืองแตก เหล่าขุนนางต่างทูลทัดทานมิให้สู้ตายถวายหัว ทว่าให้รักษาพื้นที่วังหลวงไว้เพื่อรอเจรจาสงบศึกกับฉินพะย่ะค่ะ" นายกององครักษ์รายงาน

"เฮ้อ"

จางผิงแหงนหน้าทอดถอนใจยาว ก่อนจะสะบัดมือ: "พวกท่านเหล่าแม่ทัพ จงกลับไปประจำการที่วังหลวงเถิด"

กล่าวจบ

จางผิงก็ชักกระบี่ออกมา ทว่าเขายังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิมมิก้าวไปไหน

"ท่านอัครเสนาบดี เหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้?" นายกององครักษ์มองจางผิงที่นิ่งเฉยพลันสีหน้าเปลี่ยนไป

"ตระกูลจางเป็นขุนนางแห่งหานมาหลายชั่วอายุคน จะไม่ยอมจำนนเป็นอันขาด"

"พวกเจ้าจงกลับเข้าวังหลวงไปเสีย"

"ข้าจะขอเผชิญหน้ากับทัพฉินเพียงลำพัง" จางผิงกล่าวด้วยความฮึกเหิม

เมื่อได้รับฟังเช่นนี้

นายกององครักษ์มองด้วยความเลื่อมใสศรัทธา ก่อนจะก้มกายคำนับจางผิงอย่างนอบน้อม: "ท่านอัครเสนาบดี ช่างมีคุณธรรมสูงส่งนัก!"

และการยอมสู้ตายอย่างฮึกเหิมของจางผิงนี่เองที่ทำให้ทหารหานหลายคนรู้สึกซาบซึ้ง ต่างพากันคำนับและกล่าวว่า: "พวกข้ายินดีจะติดตามท่านอัครเสนาบดี เพื่อใช้กายปกป้องแผ่นดินขอรับ"

"ผู้ใดปรารถนาจะรั้งอยู่ ก็จงอยู่เถิด"

"ผู้ใดมิต้องการ ก็จงกลับไปอารักขาวังหลวงเสีย บางทีอาจจะยังมีทางรอด" จางผิงถอนหายใจยาวกล่าวออกมา