บทที่ 53 สังหารบิดาของจางเหลียง!

ในที่สุด! ด้วยแรงดึงดูดจากความรักชาติของจางผิง ทหารหานจำนวนมากที่ไม่ยินยอมสยบจำนนต่างเลือกจะรั้งอยู่ เพื่ออารักขาจางผิงอยู่สองข้างกาย จากทหารหานหลายหมื่นนาย กลับมีผู้ที่เลือกอยู่สู้ตายไม่ถึงห้าร้อยคน

"ยามแผ่นดินใกล้ดับสูญ ใช่ว่าทุกคนจะเปี่ยมด้วยสัตย์ซื่อและคุณธรรม" จางผิงกวาดสายตามองปราดหนึ่งพลางลอบถอนใจในส่วนลึก ทว่าเมื่อมองดูเหล่าทหารหานรอบกาย จางผิงกลับรู้สึกได้รับการปลอบประโลมใจอยู่บ้าง อย่างน้อย เขาก็ยังมีเหล่านักรบผู้ซื่อสัตย์ภักดีอีกหลายร้อยนายเหล่านี้

กาลเวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป ยามฟ้าสาง ดวงตะวันค่อยๆ เคลื่อนขึ้นสู่เวหาอย่างเงียบเชียบ นครซินเจิ้งผ่านศึกหนักมาตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน ภายในและภายนอกเมืองเต็มไปด้วยซากศพ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งเมือง

และในยามนี้ ณ บริเวณเมืองชั้นในที่จางผิงประจำอยู่ เบื้องหน้าได้ปรากฏกองทัพฉินนับพันนาย ทหารฉินเหล่านี้ทุกคนล้วนมีโลหิตเปรอะเปื้อนกาย จินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าทหารหานที่ต้องจบชีวิตด้วยน้ำมือของพวกเขานั้นมีมากมายมหาศาลเพียงใด

เมื่อมองดูการจัดแนวป้องกันของทหารหานเบื้องหน้า ทหารฉินเหล่านี้หาได้บุกโจมตีในทันทีไม่ ทว่าแววตาของพวกเขากลับเปี่ยมด้วยรังสีอำมหิต จ้องเขม็งไปยังทหารหานราวกับมองดูเหยื่ออันโอชะ ทว่า ในเมื่อนายทัพที่ยืนอยู่หน้าสุดยังมิได้เอ่ยปาก หรือสั่งเคลื่อนพล พวกเขาก็ทำได้เพียงสะกดกลั้นอารมณ์ไว้

"นามของนายทัพฉินคือผู้ใด?" เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารฉินนับพันที่แผ่รังสีสังหาร จางผิงหาได้ลนลานไม่ เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุขุมและกังวาน

"ตูกวานแห่งฉิน จ้าวเฟิง" จ้าวเฟิงกระชับกระบี่ในมือ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เฉาอี้ ตายด้วยน้ำมือของเจ้ารึ?" สายตาของจางหันมองปราดหนึ่ง เขาก็เห็นศีรษะที่แขวนอยู่ข้างเอวของจ้าวเฟิงในทันที นั่นคือ... ซั่งเจียงจวินคนใหม่แห่งมหาหานของเขา!

"ข้าไม่รู้จักชื่อของมัน ทว่าดูท่ามันคงจะมีฐานะมิใช่น้อยในมหาหานของพวกเจ้า”

“แต่ข้าจะบอกอะไรให้ ผู้ที่มีฐานะสูงส่งกว่ามัน ข้าตูกวานผู้นี้ก็เคยสังหารมาแล้ว”

“ป้าหยวน ก็ตายด้วยน้ำมือของข้าเช่นกัน" จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างที่สุด

เมื่อได้ยินคำนี้ แม้แต่จางผิงที่เตรียมใจพร้อมพลีชีพอยู่แล้วก็ถึงกับอึ้งตะลึง การตายของป้าหยวน ยอดขุนพลคนสุดท้ายที่มีความสามารถแห่งมหาหาน แผนการซุ่มโจมตีในตอนนั้นเกือบจะประสบความสำเร็จอยู่แล้วเชียว

"เป็นเจ้านี่เอง!" จางผิงเบิกตาโพลง จ้องมองจ้าวเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"เป็นข้าเอง" จ้าวเฟิงตอบกลับอย่างสงบนิ่ง

"ดี... ดี... ดียิ่งนัก!”

“อย่างน้อยก่อนที่ข้าจะตาย ก็ยังได้ล่วงรู้ว่าผู้ที่สังหารท่านซั่งเจียงจวินคือใคร”

“นับว่าคุ้มค่าแล้ว" จางผิงพึมพำกับตนเอง จากนั้น เขาก็ก้าวเดินออกมาเบื้องหน้าอย่างมั่นคง กระชับกระบี่ยาวในมือแน่น จ้องเขม็งไปที่จ้าวเฟิงพลางคำรามลั่น: "อัครเสนาบดีแห่งมหาหาน จางผิง อยู่ที่นี่แล้ว เจ้าโจรชั่วกล้าประลองกับข้าสักตั้งหรือไม่!"

จ้าวเฟิงมิได้เอ่ยคำใด เขาเพียงชูกระบี่ขึ้นแล้วเดินตรงเข้าหาจางผิงในทันที

"สังหาร!" จางผิงแผดเสียงตะโกน กุมกระบี่พุ่งแทงเข้าใส่จ้าวเฟิง ทว่าเขามันก็แค่ขุนนางฝ่ายพลเรือน แม้จะพอมีวิชาติดตัวอยู่บ้าง แต่เมื่ออยู่เบื้องหน้าจ้าวเฟิงก็นับว่าอ่อนด้อยยิ่งนัก

จ้าวเฟิงเพียงเบี่ยงกายหลบเล็กน้อย ก่อนจะตวัดหลงเฉวียนแทงสวนออกไปอย่างรวดเร็ว ฉึก! คมกระบี่พุ่งทะลวงขั้วหัวใจของจางผิงโดยตรง

"แม้ท่านจะเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือน ทว่าเมื่อถือศาสตราขึ้นมา ท่านก็คือนายทัพและทหาร ย่อมเป็นศัตรูทั้งสิ้น”

“อยู่สู้ตายเคียงคู่แผ่นดิน ดับสูญไปพร้อมกับบ้านเมือง”

“ข้าเองก็เลื่อมใสในความภักดีของท่าน" จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

จางผิงอ้าปากค้าง เค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายแผดเสียงคำรามกึกก้อง: "จางผิง... ตระกูลจาง... มิได้ละอายต่อมหาหาน!" จ้าวเฟิงมิได้เอ่ยคำใดอีก

เขาสะบัดหลงเฉวียนออกมา ร่างของจางผิงล้มลงกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

[สังหารอัครเสนาบดีแห่งหาน จางผิง ได้รับค่าสถานะทั้งหมด 10 แต้ม ได้รับหีบสมบัติระดับหนึ่ง 1 ใบ] แผงหน้าจอแจ้งเตือนขึ้นมา

"ท่านอัครเสนาบดีเดินทางให้ดี”

“พวกข้าจะขอตามท่านไปเดี๋ยวนี้”

“ท่านอัครเสนาบดีรอพวกข้าด้วย”

“พวกข้ามาแล้ว..." เมื่อเห็นจางผิงพลีชีพในสนามรบ เหล่าทหารหานที่รั้งอยู่สู้ตายร่วมกับจางผิงต่างพากันโห่ร้อง กุมศัสตราวุธพุ่งเข้าหาจ้าวเฟิงอย่างไม่คิดชีวิต

ไม่ว่าในยุคสมัยใด ในทุกแว่นแคว้นย่อมมีผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมและความภักดี ย่อมมีผู้ที่พร้อมจะสละชีพโดยไม่เสียดายชีวิต ยามแผ่นดินดับสูญ ขอยอมมอดมลายไปพร้อมกับบ้านเมือง นี่อาจจะเป็นดวงใจอันบริสุทธิ์ในการปกปักรักษาแผ่นดิน

"สังหาร!" จางหานและเว่ยเฉวียนแผดเสียงสั่งการพร้อมกัน นำเหล่านรุ่ยซื่อพุ่งเข้าห้ำหั่นกับทหารหานกลุ่มนี้

"หากข้าตกอยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกับจางผิงและทหารหานเหล่านี้ บางทีข้าก็คงจะสู้ตายถวายหัวเช่นกัน”

“เมื่อศัตรูผู้แข็งแกร่งรุกราน การปกป้องบ้านเรือนและรักษาแผ่นดิน ย่อมเป็นหน้าที่ของชายชาตรี”

“ทว่าสุดท้ายแล้ว ข้ากลับเป็นผู้ที่ยืนอยู่บนผืนแผ่นดินของผู้อื่น เข่นฆ่ากองทัพของผู้อื่น บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ประวัติศาสตร์กำหนดให้ต้องเกิดขึ้น ทว่ามันกลับต่างจากสิ่งที่ข้าเคยจินตนาการไว้บ้าง”

“ในยุคสมัยนี้ ชีวิตคนช่างไร้ค่าประดุจต้นหญ้าจริงๆ!”

“ในที่สุด ข้าก็ถูกกระแสธารแห่งการรวมแผ่นดินของฉินดึงเข้ามาอย่างเต็มตัวเสียแล้ว”

“บางที เมื่อก่อนข้าอาจจะยังมีจิตใจของชาวบ้านธรรมดา มิได้หลอมรวมเข้ากับยุคสมัยนี้อย่างแท้จริง ทว่ายามนี้ข้าถือว่าได้หลอมรวมเข้าไปแล้ว หวังเยี่ยนพูดถูก หากต้องการให้ใต้หล้าไร้ซึ่งสงครามอีกต่อไป จำต้องกวาดล้างแผ่นดินให้สิ้น ให้แว่นแคว้นต่างๆ อันตรธานหายไป เช่นนี้เผ่าพันธุ์หัวเซี่ยของเราก็จะมิต้องเข่นฆ่าพวกเดียวกันเองอีก”

“ทว่า ทันทีที่ฉินสือหวงสิ้นพระชนม์ ใต้หล้าก็จะแตกสลายลงอีกครั้ง และคนสายเลือดเดียวกันก็จะหวนกลับมาฆ่าฟันกันเองอยู่ดี..."

เพราะล่วงรู้อนาคต บางทีนี่อาจจะเป็นครรลองของประวัติศาสตร์ที่จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน จ้าวเฟิงย่อมแจ้งแก่ใจดีว่าสิ่งเหล่านี้จะต้องบังเกิดขึ้น ฉินกวาดล้างหกแคว้น รวบรวมแผ่นดินเสินโจวเป็นหนึ่ง จักรพรรดิองค์แรกในรอบพันปีปรากฏตัวขึ้น ดูเหมือนความยิ่งใหญ่จะบังเกิด ฉินจะสร้างรากฐานนับพันปี ทว่าวาสนาของแว่นแคว้นกลับรั้งอยู่ได้เพียงสองรัชกาล เมื่อสือหวงสวรรคต ใต้หล้าก็จักถูกแบ่งแยก

"ฉินสือหวงรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง คือกุญแจสำคัญในการสร้างความเป็นปึกแผ่นของเผ่าพันธุ์หัวเซี่ยในทุกยุคสมัยต่อมา นี่คือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น”

“มันคือจิตวิญญาณในการหลอมรวมเผ่าพันธุ์ให้เป็นหนึ่งเดียว”

“หากวันหน้าถึงคราวสิ้นสุดราชวงศ์ฉินจริงๆ หากฉินสือหวงสวรรคตจริงๆ และหากผู้ที่สืบทอดบัลลังก์คือหูไฮ่ผู้ไร้ความสามารถคนนั้น”

“ผู้ที่จะนำพาใต้หล้าให้กลับมาเป็นปึกแผ่นอีกครั้ง จะมิใช่หลิวปัง และจะมิใช่เซี่ยงอวี่ ทว่าต้องเป็นข้า... จ้าวเฟิง”

“วันหน้าเมื่อฉินล่มสลาย ข้าจ้าวเฟิงนี่แหละจะเป็นบุรุษคนที่สองต่อจากฉินสือหวง ที่จะทำให้ใต้หล้ากลับมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง"

ท่ามกลางเสียงสู้รบที่ดังกึกก้อง จ้าวเฟิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน ก่อนที่เขาจะบรรลุสัจธรรมอย่างถ่องแท้

"โฮสต์เริ่มมีจิตใจแห่งจอมจักรพรรดิ สามารถเปิดแผงย่อยขุมกำลังใต้บังคับบัญชาได้!!”

“เงื่อนไขการเปิด: รับสมัครผู้ใต้บังคับบัญชา"

ทันทีที่จ้าวเฟิงขบคิดได้แจ้ง แผงหน้าจอก็ปรากฏคำแจ้งเตือนขึ้นมา

"ดูท่า”

“เส้นทางสายนี้ข้าจะเลือกเดินได้ถูกต้องแล้ว แผงย่อยขุมกำลังใต้บังคับบัญชา ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์อันใดบ้าง" จ้าวเฟิงยิ้มอยู่ในใจด้วยความคาดหวัง

ในตอนนั้นเอง! "เรียนท่านตูกวาน ทหารหานในบริเวณนี้ถูกสังหารจนสิ้นแล้วขอรับ" จางหานรีบวิ่งมารายงานด้วยความตื่นเต้น

ทหารหานเพียงไม่กี่ร้อยนาย เมื่อต้องเผชิญกับนรุ่ยซื่อแห่งฉินที่มีพละกำลังเหนือล้ำและมีจำนวนคนเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด การจะถูกกวาดล้างในเวลาอันสั้นย่อมมิใช่เรื่องยาก

"เคลื่อนพลเข้าสู่พระราชวังอย่างมั่นคง”

“กองทัพหานยังคงมีกำลังหลงเหลืออยู่ คงมิอาจจัดการได้ง่ายๆ เพียงเท่านี้แน่" จ้าวเฟิงสั่งการ

"รับทราบ!" จางหานรับคำสั่งแล้วถอยไปทันที

ทว่าจ้าวเฟิงมองดูร่างของจางผิงที่เบื้องหน้า จู่ๆ ก็นึกถึงบันทึกทางประวัติศาสตร์บทหนึ่งขึ้นมาได้

"จางผิง บุตรของจางไคตี้ บิดาของจางเหลียง”

“นี่ข้าได้ลงมือสังหารบิดาของยอดเสนาธิการจางเหลียงในหน้าประวัติศาสตร์ด้วยมือตนเองเลยรึ”

“หนี้เลือดครั้งนี้ หนี้แค้นสังหารบิดา”

“จางเหลียงในวันหน้าคงต้องจองเวรข้าเข้ากระดูกดำแน่ๆ" จ้าวเฟิงลอบคิดด้วยความรู้สึกที่หลากหลายในใจ

ยอดเสนาธิการจางเหลียง ผู้ปรีชาที่คอยช่วยเหลือหลิวปังจนสถาปนาราชวงศ์ได้ในหน้าประวัติศาสตร์ มีหรือที่จ้าวเฟิงจะไม่ล่วงรู้ชื่อเสียงเรียงนาม!