บทที่ 54 โอบล้อมวังหลวง!

ตัวเขาเองกลายเป็นศัตรูฆ่าบิดาของจางเหลียงยอดเสนาธิการในอนาคต นี่นับว่าเป็นการก้าวเข้าไปมีส่วนร่วมในหน้าประวัติศาสตร์อย่างแท้จริงแล้ว

ศัตรูฆ่าบิดา

ในวันหน้า รายชื่อบุคคลที่จางเหลียงต้องสังหารให้ได้ ย่อมมีนามของจ้าวเฟิงอยู่อย่างแน่นอน

ทว่า

จ้าวเฟิงหาได้มีความเกรงกลัวไม่

เขายกกระบี่หลงเฉวียนขึ้น บั่นศีรษะของจางผิงลงมา

ในกองทัพฉิน กฎเกณฑ์ย่อมเป็นเช่นนี้ ศีรษะของผู้มีอำนาจฝ่ายศัตรูคือสิ่งที่จะพิสูจน์ความดีความชอบทางทหารของตนได้ดีที่สุด

หากไร้ซึ่งหลักฐานนี้ ใครเล่าจะยืนยันผลงานท่ามกลางกองทัพที่ชุลมุนได้?

อีกทั้ง

ในการเผชิญหน้ากับศัตรูบนสมรภูมิ ต่างฝ่ายต่างก็เคียดแค้นกันเข้ากระดูกดำ หากมิใช่ขุนพลที่มีชื่อเสียงเกียรติยศขจรขจาย หรือนายทัพระดับสูงขึ้นไปเป็นผู้สั่งการ ย่อมไม่มีผู้ใดใส่ใจจะฝังศพศัตรูให้ดี เพราะสำหรับพลทหารธรรมดาแล้ว พวกเขาหาได้มีความเมตตาต่อผู้ที่พยายามปลิดชีพตนไม่

"ศึกครั้งนี้ ความดีความชอบในการทลายเมือง ความดีความชอบในการสังหารแม่ทัพ และความดีความชอบในการสังหารอัครเสนาบดี ข้าล้วนคว้ามาได้หมดแล้ว"

"เหลือเพียงความดีความชอบในการจับกุมกษัตริย์ที่ยังต้องพยายามต่อ"

"ตามบันทึกประวัติศาสตร์ หานหวังจะถูกบีบให้ยอมจำนน ยามนี้นครซินเจิ้งเมืองชั้นในไร้ซึ่งกำลังป้องกันที่เข้มแข็ง เกรงว่าเหตุการณ์จะเป็นไปตามที่บันทึกไว้ หานหวังกำลังจะยอมจำนนแล้ว" จ้าวเฟิงลอบขบคิดในใจ

กระแสธารแห่งประวัติศาสตร์เป็นเช่นนี้

กษัตริย์ในยุคสมัยนี้ น้อยนักที่จะเลือกสู้ตายวายวางไปพร้อมกับแผ่นดิน

และจ้าวเฟิงก็มิตรงเชื่อเลยว่าหานหวังผู้นี้จะเป็นผู้ที่รักตัวกลัวตายมิตรงเป็นแน่

ตามที่จารึกไว้

หานหวังอาน กษัตริย์รัชกาลสุดท้ายของหาน หาใช่กษัตริย์ที่ปรีชาสามารถอันใดไม่

ณ ภายนอกเมือง!

"รายงาน!"

"กราบเรียนท่านแม่ทัพ"

"เมืองชั้นนอกถูกตีแตกพ่ายโดยสมบูรณ์แล้วขอรับ"

"ทัพเราบุกเข้าสู่เมืองชั้นในแล้ว กำลังรุดหน้าเข้าจู่โจมพระราชวังหานขอรับ"

ผู้บังคับกององครักษ์ของหลี่เถิงรายงานด้วยสีหน้าตื่นเต้น

เมื่อได้รับแจ้งข่าวดังนั้น

หลี่เถิงที่อยู่บนรถศึกพลันฉายแววตื่นเต้นอย่างยิ่ง: "ยอดเยี่ยม!"

ความดีความชอบมหาศาลครั้งนี้ เขาคว้ามาได้สำเร็จแล้ว

"สืบทราบมาหรือยัง?"

"ผู้ใดทลายเมือง? ผู้ใดสร้างความดีความชอบอันดับหนึ่ง?" หลี่เถิงถามต่อทันที

"เรียนท่านแม่ทัพ"

"จ้าวเฟิง ตูกวานค่ายที่หนึ่งภายใต้สังกัดของท่านแม่ทัพเฉินเทา ใช้พละกำลังเพียงคนเดียวพังประตูเมืองเข้าไป ก่อนจะนำทหารในสังกัดบดขยี้แนวป้องกันของทัพหานจนพินาศ และสังหารศัตรูไปนับไม่ถ้วนขอรับ" นายกององครักษ์รายงานด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเคารพ

"ใช้พละกำลังเพียงคนเดียวพังประตูเมืองรึ?" สีหน้าของหลี่เถิงเปลี่ยนไป เขาจ้องมองนายกององครักษ์ด้วยความตกตะลึง

รายงานการศึกนี้ เหตุใดจึงดูเหลือเชื่อนรันดร์เพียงนี้?

"เขาทำได้อย่างไร?"

"นรุ่ยซื่อแห่งต้าฉินมากมายใช้ซุงกระทุ้งประตูกลับมิอาจพังเข้าไปได้เลยนะ" หลี่เถิงถามด้วยความฉงน

"ขอท่านแม่ทัพโปรดไปทอดพระเนตรด้วยตาตนเองเถิดขอรับ"

"ผู้น้อยบอกได้เพียงว่า ท่านตูกวานจ้าวเฟิงมีพละกำลังดั่งเทพเจ้าจุติลงมาขอรับ" นายกององครักษ์กล่าวอย่างนอบน้อม

ยามนี้เมืองชั้นในถูกตีแตกแล้ว บนหอคอยเมืองจัดวางนรุ่ยซื่อเฝ้าระวังเรียบร้อย ย่อมไม่มีภัยอันตรายใดๆ อีก

"เคลื่อนพล!"

หลี่เถิงสั่งการทันที

นรุ่ยซื่อผู้ขับรถศึกรีบควบม้ามุ่งหน้าสู่ประตูเมือง

เมื่อเขาได้เห็นประตูเมืองที่ถูกทำลายด้วยของมีคม

ซ้ำกำแพงเมืองที่เชื่อมต่อกับประตูยังมีรอยร้าวลามไปทั่ว จินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าตอนที่ประตูถูกพังเข้าไปนั้นต้องเกิดพละกำลังมหาศาลเพียงใด

"พละกำลังระดับนี้ ยังเป็นกำลังมนุษย์อยู่จริงรึ?" เมื่อหลี่เถิงเห็นด้วยตาตนเองก็อดที่จะตกตะลึงในใจมิได้

"จงแจ้งเรื่องไปยังจงจวินซือหม่าเพื่อบันทึกความดีความชอบ"

"ความดีความชอบในการทลายเมือง ยกให้ตูกวานจ้าวเฟิง"

"ความดีความชอบในการนำทัพ ยกให้ว่านจ้านเฉินเทา"

เมื่อตั้งสติได้ หลี่เถิงก็สั่งการแก่องครักษ์ใต้บังคับบัญชา

"รับทราบ!" นายกององครักษ์ขานรับทันที

ความดีความชอบในการทลายเมือง

นั่นคือนรุ่ยซื่อจำนวนมากที่โถมเข้าใส่จนทำสำเร็จ

จ้าวเฟิงผู้พังประตูเมืองย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้สร้างความดีความชอบอันดับหนึ่งตัวจริง ทว่าเฉินเทาในฐานะผู้ควบคุมกองพลหมื่นนายก็ได้รับส่วนแบ่งนั้นด้วยเช่นกัน

นี่คือวิถีของผู้มีอำนาจ!

เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาสร้างผลงานใหญ่ ย่อมมีส่วนแบ่งเกียรติยศถึงตัวผู้บังคับบัญชาด้วยเสมอ

ทว่าสำหรับจ้าวเฟิงแล้ว นี่ก็นับว่าเฉินเทาได้ลาภลอยไปไม่น้อย

หากเขาอยู่ในสังกัดกองพลหมื่นนายอื่น ผู้ที่จะได้ลาภลอยนี้ไปก็คงจะเป็นว่านจ้านคนอื่น สรุปแล้วย่อมต้องดูว่าจ้าวเฟิงสังกัดอยู่ที่กองพลใดนั่นเอง

"รายงาน!"

"กราบเรียนท่านแม่ทัพ"

"เพิ่งได้รับรายงานการศึก ทหารหานทั้งหมดได้ล่าถอยไปรวมตัวกันอยู่ที่พระราชวังหานแล้วขอรับ"

"ทัพเราเข้าควบคุมเมืองชั้นในของซินเจิ้งได้อย่างเบ็ดเสร็จแล้วขอรับ"

ว่านจ้านนายหนึ่งควบม้าออกจากเมืองมายังเบื้องหน้าหลี่เถิง แล้วรายงานด้วยเสียงอันดัง

"ล่าถอยเข้าวังหลวง"

"หานหวังคงจะขลาดกลัวจนคิดยอมจำนนแล้วสิ" หลี่เถิงแค่นหัวเราะเย็นชา

จากนั้น

หลี่เถิงสะบัดหัตถ์สั่งการ: "ถ่ายทอดคำสั่งข้า โอบล้อมวังหลวงไว้ ทว่ายามนี้ยังมิตรงต้องเข้าโจมตี"

"หากหานหวังปรารถนาจะยอมจำนน ข้าก็จะมอบโอกาสให้เขามีชีวิตรอดต่อไปสักครั้ง"

ว่านจ้านข้างกายรับคำสั่งทันที: "รับทราบ!"

"ไป"

"เข้าเมือง"

หลี่เถิงสั่งการเสียงดัง

พลทหารผู้ขับรถศึกมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองทันที

ตามรายทาง

ทุกหนแห่งในเมืองเต็มไปด้วยซากศพ

มีทั้งร่างของเหล่านรุ่ยซื่อ และทหารหาน ทว่าส่วนใหญ่เป็นทหารหานและเหล่าทาสที่ถูกหานหวังเกณฑ์มาเป็นเหยื่อรับคมดาบ

นับตั้งแต่ทัพฉินทลายประตูเมืองซินเจิ้งและบุกสังหารเข้ามา สถานการณ์การศึกก็ได้แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทหารหานที่ไร้ชัยภูมิในการตั้งรับย่อมมิอาจต่อกรกับนรุ่ยซื่อแห่งฉินได้เลย

ศึกใหญ่ดำเนินมาถึงขั้นนี้

แคว้นหานหมดสิ้นหนทางที่จะกอบกู้โชคชะตาได้แล้ว ต่อให้แคว้นจ้าวหรือแคว้นเว่ยจะส่งทัพหนุนมามากมายเพียงใดก็มิอาจเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้

ณ ภายนอกวังหลวง!

กองทัพใหญ่โอบล้อมรอบปราการ

นรุ่ยซื่อกว่าครึ่งค่อนกองทัพมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนกาย ศาสตราในมือชโลมด้วยโลหิต

ทว่ายามนี้กองทัพยังมิได้เปิดฉากโจมตีวังหลวงในทันที เพียงแต่ใช้ธนูและหน้าไม้เล็งเป้าไปยังพระราชวัง รอคอยเพียงคำสั่งโจมตีลงมา สิ่งแรกที่จะเกิดขึ้นคือห่าธนูถล่มเปิดทาง

เมื่อเทียบกับตอนอยู่นอกเมือง

ห่าธนูที่โอบล้อมวังหลวงในยามนี้ มีอานุภาพเพียงพอจะแปรเปลี่ยนพระราชวังทั้งหลังให้กลายเป็นภูเขาซากศพและทะเลเลือดได้ในพริบตา

"ท่านตูกวาน"

"เหตุใดถึงหยุดเล่าขอรับ บุกเข้าไปในวังหลวงเลยมิเป็นการดีกว่าหรือ?"

"ข้างในนั้นต้องมีของดีๆ อยู่เพียบแน่ๆ"

จางหานที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ

เมื่อมองดูวังหลวงที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ จางหานก็ปรารถนาจะบุกเข้าไปใจจะขาด มิใช่เพียงเขาที่คิดเช่นนี้ แม้แต่เหล่านรุ่ยซื่อด้านหลังก็คิดเช่นเดียวกัน

การต้องมาหยุดรั้งอยู่ที่หน้าวังหลวงเช่นนี้ แม้จะได้พักผ่อน ทว่ากลับเป็นการสะกดกลั้นความฮึกเหิมในการสังหารศัตรูของพวกเขาไว้อย่างยิ่ง

"จากสถานการณ์ในตอนนี้ หานหวังย่อมปรารถนาจะยอมจำนนแน่นอน เขาต้องส่งคนออกมาเจรจาแน่"

"สำหรับกองทัพเรา หากสามารถยึดวังหลวงได้โดยมิตรงเสียเลือดเนื้อ และทำให้หานหวังยอมสยบแต่โดยดี ย่อมเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด" จ้าวเฟิงปรายตามองวังหลวงที่ประตูปิดสนิท ภายในทหารหานหาได้มีการเคลื่อนไหวหรือปล่อยศรออกมาไม่ คำตอบย่อมชัดเจนอยู่ในตัว

"เฮ้อ กำลังฆ่าฟันกันมันๆ เชียว"

"ตั้งแต่เข้ากรมมา ครั้งนี้แหละที่ข้าสังหารศัตรูได้สะใจที่สุด" จางหานเอ่ยด้วยความเสียดาย

"จะว่าไป การติดตามท่านตูกวานบุกตะลุยมันช่างสาแก่ใจนักจริงๆ"

"ข้าสังหารทหารหานไปอย่างน้อยก็ยี่สิบคนแล้ว" จวินโหวอีกคนหัวเราะกล่าว

"ท่านตูกวานคือเทพสงครามในกองทัพเรา พละกำลังเหนือล้ำเกินคน"

"ได้อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านตูกวาน ช่างเป็นวาสนาของพวกเราจริงๆ"

เหล่าจวินโหวและนรุ่ยซื่อคนอื่นๆ ต่างพากันเอ่ยเสริม

หลังจากผ่านศึกครั้งนี้

เหล่านรุ่ยซื่อในค่ายตูกวานภายใต้การนำของจ้าวเฟิง ต่างก็มีความเลื่อมใสศรัทธาในตัวเขาอย่างหมดหัวใจ

ในกองทัพย่อมเทิดทูนผู้แข็งแกร่ง

และสมรภูมิคือสถานที่ซึ่งพิสูจน์ความแข็งแกร่งได้ดีที่สุด

ความห้าวหาญในการสังหารศัตรูของจ้าวเฟิงในศึกนี้ มิได้ปรากฏสู่สายตาเพียงแค่นรุ่ยซื่อในค่ายตูกวานของเขาเท่านั้น ทว่าเหล่านรุ่ยซื่อทั้งกองทัพจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็ได้ประจักษ์แจ้ง

และในยามนี้ ศีรษะสองหัวที่แขวนอยู่ที่เอวของจ้าวเฟิง คือเครื่องหมายแห่งความดีความชอบที่ชัดเจนที่สุด!

ศีรษะของซั่งเจียงจวินคนใหม่แห่งหาน

ศีรษะของอัครเสนาบดีแห่งหาน

รวมกับความดีความชอบในการทลายเมือง ความดีความชอบเหล่านี้จะได้รับการปูนบำเหน็จรางวัลเพียงใด ย่อมเป็นสิ่งที่ยากจะจินตนาการได้ในยามนี้!

ทว่าสิ่งที่มั่นใจได้แน่นอนคือ จ้าวเฟิงย่อมมีอนาคตที่รุ่งโรจน์โชติช่วงอย่างหาที่เปรียบมิได้สืบไป!