บทที่ 55 ค่าสถานะอันทรงพลังของจ้าวเฟิง!

"เอาละ"

"พวกเจ้าเลิกยกยอปอปั้นข้าได้แล้ว"

"รีบหาเวลาพักผ่อนกันเสียหน่อยเถิด"

เมื่อได้ยินถ้อยคำของทุกคน จ้าวเฟิงกล่าวกลั้วหัวเราะ

พูดจบ

จ้าวเฟิงก็นั่งลงบนพื้นโดยตรง คนอื่นๆ ต่างก็ทยอยนั่งลงตาม การศึกที่ยาวนานหนึ่งวันหนึ่งคืนทำให้เหล่านรุ่ยซื่อที่บุกเข้าเมืองมาได้ต่างพากันเหนื่อยล้าถึงขีดสุด

ในเมื่อเพลานี้พักรบชั่วคราว

ย่อมต้องฉกฉวยโอกาสนี้เพื่อพักผ่อนเอาแรง

"แผงค่าสถานะ"

จ้าวเฟิงเรียกแผงหน้าจอของตนออกมาทันที

การศึกหนึ่งวันหนึ่งคืน ศัตรูที่จบชีวิตด้วยน้ำมือของเขานั้นมีนับไม่ถ้วน

ค่าสถานะที่จ้าวเฟิงเก็บกู้มาได้ก็มีมหาศาลเช่นกัน

ทว่าตลอดการสู้รบที่ผ่านมา จ้าวเฟิงสัมผัสได้เพียงพละกำลังที่แข็งแกร่งขึ้น แต่ยังมิได้ตรวจสอบว่าค่าสถานะของตนก้าวไปถึงระดับใดแล้ว

ยามนี้ที่พอจะมีเวลาว่าง

จ้าวเฟิงย่อมต้องตรวจสอบดูเสียหน่อย

• อายุ: 16 ปี

• พละกำลัง: 1656 (ยิ่งสูง ยิ่งสำแดงพลังทำลายล้างได้มาก)

• ความเร็ว: 1234 (ยิ่งสูง ยิ่งรวดเร็ว)

• ร่างกาย: 914 (ยิ่งสูง บาดแผลยิ่งหายเร็ว พละกำลังหลั่งไหลไม่สิ้นสุด)

• จิตวิญญาณ: 923 (ยิ่งสูง สมองยิ่งปลอดโปร่ง ความคิดแจ่มชัด สามารถแผ่พลังจิตออกไปได้ และเมื่อถึงระดับหนึ่งจะสามารถสัมผัสถึงปราณฟ้าดิน)

• อายุขัย: 87 ปี กับอีก 678 วัน

• พื้นที่มิติ: 9 ลูกบาศก์เมตร

• คัมภีร์ฝึกฝน: คัมภีร์มังกรคชสาร

• ทักษะยุทธ์: ฝ่ามือสยบมังกร, หมัดระเบิด... (ระดับเริ่มต้น หนึ่งหมัดสามารถสำแดงพลังได้เป็นสองเท่าของพละกำลังตนเอง)

"ค่าพละกำลังและความเร็วคือสิ่งที่เก็บกู้ได้ง่ายที่สุด ศึกใหญ่ครั้งนี้ทำให้พละกำลังและความเร็วของข้าพุ่งสูงขึ้นถึงเพียงนี้ เชียวรึ ทั่วหล้าใบนี้ ใครจะมีพละกำลังมหาศาลเท่าข้า?"

"อีกทั้งอายุขัยก็เก็บกู้มาได้เกือบหนึ่งปีเต็ม"

"หากเก็บกู้เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ การมีชีวิตนรันดร์คงมิใช่ความฝัน"

เมื่อมองดูค่าสถานะของตน จ้าวเฟิงรู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

การทุ่มเทสังหารศัตรูหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ค่าสถานะที่เพิ่มพูนขึ้นคือผลลัพธ์ที่ได้รับ

แน่นอน

เขายังมีหีบสมบัติอีกสี่ใบ

หีบสมบัติสองใบได้รับจากการที่ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้นทุกๆ หนึ่งร้อยแต้ม อีกใบหนึ่งได้จากการสังหารซั่งเจียงจวินแห่งหาน และใบสุดท้ายได้จากการสังหารจางผิง

สองคนหลังล้วนดำรงตำแหน่งสูงและมีอำนาจวาสนาสถิตกาย ย่อมทำให้จ้าวเฟิงได้รับหีบสมบัติมาครอง

"ช่างน่าเสียดายที่มิอาจสังหารกษัตริย์ได้ หากสังหารหานหวังได้จริง เกรงว่าคงจะสุ่มได้หีบสมบัติระดับสองเลยกระมัง?"

เมื่อมองดูหีบสมบัติทั้งสี่ใบ ในใจจ้าวเฟิงพลันบังเกิดความโลภขึ้นมาวูบหนึ่ง

ทว่าเพียงครู่เดียวเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป

ในยุคสมัยนี้ พระราชอำนาจอยู่เหนือสิ่งอื่นใด

ต่อให้เป็นกษัตริย์ของแคว้นศัตรูก็ตามที

หากมิได้มีพระบรมราชโองการจากฉินหวัง ผู้ใดก็มิอาจสังหารกษัตริย์ได้โดยพลการ

มิเช่นนั้น สิ่งนี้จะมิใช่ความดีความชอบ ทว่าคืออาญาร้ายแรง

ในตอนนั้นเอง!

รถศึกของหลี่เถิงเคลื่อนที่เข้ามา

"น้อมรับท่านแม่ทัพ"

ว่านจ้านและรองแม่ทัพภายใต้สังกัดกองบัญชาการหลักของหลี่เถิงรีบก้าวเข้าไปต้อนรับ พร้อมก้มกายคำนับหลี่เถิงอย่างนอบน้อม

"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

หลี่เถิงยืนตระหง่านอยู่บนรถศึก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

"เรียนท่านแม่ทัพ"

"วังหลวงหานถูกทัพเราโอบล้อมไว้อย่างเบ็ดเสร็จแล้วขอรับ ทุกคนภายในนั้นมิอาจหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว"

"ส่วนภายในวังหลวงยังคงนิ่งเฉยมิได้มีการเคลื่อนไหวอันใด ผู้น้อยและเหล่านายทัพต่างรอคอยคำสั่งจากท่านแม่ทัพเพื่อดำเนินการต่อไปขอรับ" รองแม่ทัพรายงานด้วยความเคารพ

"ถ่ายทอดคำสั่งข้า"

"จงไปประกาศต่อวังหลวงหาน ข้ามอบเวลาให้หานหวังตัดสินใจเพียงหนึ่งก้านธูป หากปรารถนาจะมีชีวิตรอดและรักษาศาลบรรพชนไว้ จงรีบเปิดประตูวังหลวง และสั่งการให้ทหารหานทั้งหมดวางอาวุธยอมจำนนเสีย"

"หากพ้นกำหนดหนึ่งก้านธูปแล้วยังมิตรงตัดสินใจ กองทัพเราจะบุกสังหารหมู่ในวังหลวงหานให้สิ้นซาก ไม่ให้เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัข" หลี่เถิงกล่าวด้วยเสียงอันหนักแน่น

สิ้นคำกล่าว

ทหารสื่อสารนายหนึ่งเดินไปที่หน้าประตูวังหลวงหานพลางตะโกนกึกก้อง: "ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉินมีคำสั่ง มอบเวลาให้หานหวังตัดสินใจหนึ่งก้านธูป หากพ้นหนึ่งก้านธูปแล้วยังมิเปิดประตูวังยอมจำนน กองทัพเราจะบุกทะลวงสังหารหมู่ ไม่ให้เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัข!"

หลังจากเขาประกาศจบ ก็มีทหารสื่อสารอีกหลายนายช่วยกันตะโกนย้ำคำสั่ง กลิ่นอายแห่งความกดดันดังกังวาลเข้าไปถึงภายในวังหลวง

และหลังจากสิ้นเสียงประกาศนั้นเอง

ประตูพระราชวังหานก็แง้มเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ พอให้คนเดินผ่านได้เพียงคนเดียว

บุรุษผู้หนึ่งสวมชุดขุนนางหาน วัยกลางคน มีท่าทางสุขุมนิ่งลึกและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ

แม้ต้องเผชิญกับเหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินนับหมื่นที่แผ่รังสีอำมหิตอยู่เบื้องหน้า ทว่าคนผู้นี้กลับหาได้มีความลนลานไม่ แม้แต่คมธนูของทัพฉินที่เล็งเป้ามาที่เขา เขาก็หาได้มีความหวาดกลัว มิตรงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ช่างมีสง่าราศีประดุจหลินเซี่ยงหรู อัครเสนาบดีแห่งแคว้นจ้าวในอดีต

ที่แม้คมขวานดาบจ่อคอก็หาได้เกรงกลัวไม่

"คนผู้นี้ช่างมีจิตใจที่ห้าวหาญนัก"

"ธนูมากมายเล็งมาที่เขา เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินเราแต่ละคนต่างก็ประดุจเสือพยัคฆ์ จ้องมองเขาเป็นดั่งเหยื่อ ทว่าเขากลับมินิ่งเฉยได้ถึงเพียงนี้"

"ช่างเป็นยอดคนจริงๆ"

และทันทีที่คนผู้นี้ปรากฏกายออกมา

จ้าวเฟิงก็มองไปด้วยความประหลาดใจ และลอบชื่นชมในสง่าราศีและความห้าวหาญของบุรุษผู้นี้อยู่ไม่น้อย

ไม่ช้า

เขาก็เดินมาถึงเบื้องหน้ารถศึกของหลี่เถิง ก้มกายประสานมือทำความเคารพตามธรรมเนียม: "ท่านแม่ทัพหลี่ ยินดีที่ได้พบ"

"หากมองไปทั่วทั้งมหาหาน ผู้ที่เปี่ยมด้วยสง่าราศีและความห้าวหาญเพียงนี้ ย่อมมีเพียงผู้เดียว"

"นั่นก็คือกงจื่อเฟย ผู้มีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วใต้หล้า"

"ท่านผู้นี้คงจะเป็นกงจื่อหานเฟยสินะ"

หลี่เถิงปรายตามองผู้มาเยือนพลางยิ้มบางๆ

"เป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม หาได้มีสิ่งใดเป็นความจริงไม่" หานเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างที่สุด

"ในเมื่อกงจื่อเฟยออกมาด้วยตนเอง คาดว่าคงนำพระบรมราชโองการของหานหวังมาด้วยสินะ"

"ข้าหลี่เถิงเป็นเพียงชายชาติทหาร มิชอบเจรจาเยิ่นเย้อ จงกล่าวมาตามตรงเถิด"

"หานหวังจะสู้หรือจะยอมสยบ?" หลี่เถิงจ้องเขม็งไปยังหานเฟยด้วยรังสีข่มขวัญ

หานเฟยหาได้มีความหวาดกลัวไม่ เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองหลี่เถิงอย่างองอาจพลางเอ่ยถามว่า: "ขอถามท่านแม่ทัพ หากกษัตริย์ของข้ายอมจำนน ฉินจะจัดการกับพระองค์อย่างไร? และจะจัดการกับเหล่าขุนนางอย่างไร?"

"การจะจัดการอย่างไรนั้น ล้วนขึ้นอยู่กับพระกระแสรับสั่งของฉินหวังเพียงพระองค์เดียว"

"หากยามที่เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินบุกถึงนครซินเจิ้ง หานหวังรีบเปิดเมืองยอมจำนนแต่โดยดี มิได้หวังลมๆ แล้งๆ ยามนั้นกษัตริย์ของข้าย่อมทรงพระเมตตาอย่างแน่นอน"

"ทว่ายามนี้พวกเรามาประชิดติดประตูวังหลวงแล้ว แคว้นหานของท่านเดินมาถึงจุดจบแล้ว การจะได้รับพระเมตตาเช่นนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ ในครานี้ ข้าทำได้เพียงรับประกันว่าพวกท่านจะมีชีวิตรอดต่อไปได้เท่านั้น" หลี่เถิงกล่าวด้วยเสียงอันหนักแน่น

ความหมายที่แฝงอยู่ในถ้อยคำนี้ชัดเจนยิ่งนัก

หากยอมจำนนตั้งแต่ตอนที่ทัพฉินประชิดเมือง ย่อมจะช่วยลดความสูญเสียของเหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินไปได้มหาศาล ยึดเมืองได้โดยมิตรงเสียเลือดเนื้อ ซึ่งย่อมเป็นประโยชน์ต่อฉิน

ทว่ายามนี้ทัพฉินทลายเมืองซินเจิ้งเข้ามาได้แล้ว หานเหลือเพียงวังหลวงแห่งเดียว

แคว้นหานไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเจรจาต่อรองกับฉินได้อีกต่อไป

เมื่อได้รับฟังถ้อยคำของหลี่เถิง

หานเฟยหาได้สีหน้าเปลี่ยนไปไม่ ทว่าเขากลับตอบกลับอย่างมั่นคงว่า: "หากกษัตริย์ของข้ายอมจำนน จะมิตรงตกเป็นนักโทษพันธนาการ มิตรงเดินทางเข้าสู่แคว้นฉิน ทว่าขอเดินทางไปยังแคว้นอื่นได้หรือไม่?"

"กงจื่อเฟย"

"ท่านคิดว่าเป็นไปได้รึ?" หลี่เถิงแค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะกล่าวเสริมว่า: "สรุปง่ายๆ! ซินเจิ้งแตกแล้ว ข้าหาได้ใส่ใจไม่ว่าหานหวังจะยอมจำนนหรือไม่ หากมิยอมจำนน เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินก็ทลายวังหลวงแห่งนี้ได้โดยง่าย หากหานหวังยอมจำนน ก็ยังพอมีทางรอดชีวิต"

"ดังนั้น"

"กงจื่อเฟย ท่านเข้าใจหรือไม่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น!

ใบหน้าของหานเฟยปรากฏรอยยิ้มขมขื่น ก่อนจะกล่าวว่า: "จะขอความกรุณาจากท่านแม่ทัพหลี่ มอบเวลาให้กษัตริย์ของข้าพิจารณาอีกสักนิดได้หรือไม่ เพียงหนึ่งชั่วยาม ข้าจะให้คำตอบอย่างแน่นอน!"

"มีเงื่อนงำ"

ทันทีที่ได้ยินหานเฟยขอเวลาหนึ่งชั่วยาม จ้าวเฟิงสัมผัสได้ทันทีว่าต้องมีสิ่งผิดปกติแฝงอยู่อย่างแน่นอน...