บทที่ 56 หานหวังหนีไปแล้ว!

สถานการณ์ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว หาได้มีทางเลือกอื่นใดไม่ มิสู้ตายก็ต้องยอมจำนน ทว่าเหตุใดหานเฟยยังต้องการเวลาอีกหนึ่งชั่วยามเพื่อพิจารณา? เขาคิดจะกระทำการสิ่งใดกันแน่? หรือว่าพวกเขายังมีแผนการลับซ่อนเร้นอยู่อีก?

"หานเฟย”

“ท่านคิดว่าข้าแม่ทัพผู้นี้โง่เขลานักรึ?" หลี่เถิงจ้องเขม็งไปที่หานเฟยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดสี "ข้ามอบเวลาให้ท่านเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น หลังจากสิ้นธูปนี้ กองทัพของข้าจะเหยียบย่ำวังหลวงให้พินาศ ไม่ให้เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัข" หลี่เถิงคำรามกร้าวด้วยน้ำเสียงที่มิอาจโต้แย้งได้

เมื่อได้ยินดังนั้น! หานเฟยประสานมือทำความเคารพ มิได้เอ่ยคำใดอีก แต่หมุนตัวเดินกลับเข้าสู่พระราชวังไป หลี่เถิงมิได้สั่งให้โจมตี เพียงแต่ยืนมองหานเฟยเดินกลับเข้าสู่วังหลวงไปอย่างเงียบเชียบ ยามนี้สถานการณ์กระจ่างแจ้งแล้ว ย่อมมิต้องรีบร้อน ผู้ที่ต้องร้อนรนใจคือผู้ที่อยู่ภายในวังหลวงแห่งนี้ต่างหาก

"ท่านแม่ทัพ”

“เหตุใดต้องมอบเวลาให้พวกมันด้วยเล่าขอรับ บุกเข้าไปเหยียบวังหลวงให้ราบคาบเลยมิเป็นการดีกว่าหรือ?" รองแม่ทัพนายหนึ่งเอ่ยขึ้น "ข้ากล่าวว่าหนึ่งก้านธูปก็คือหนึ่งก้านธูป" หลี่เถิงสะบัดมือ มิได้ใส่ใจคำทัดทาน

ภายในพระราชวังหาน ณ ท้องพระโรง! บนบัลลังก์ทองอันสูงส่งกลับว่างเปล่า หานหวังอานมิได้ประทับอยู่ ณ ที่นั้น ซ้ำภายในท้องพระโรงก็หาได้มีขุนนางอยู่ครบครันไม่ ขุนนางบู๊และพลเรือนที่เคยมีนับร้อย ยามนี้เหลือไม่ถึงครึ่ง บรรดาผู้ที่หายไปนั้นหนีไปที่ใดกันหมด? คำตอบย่อมชัดเจนอยู่ในตัว พวกเขาหนีไปนานแล้ว ยามแผ่นดินใกล้ดับสูญ ใช่ว่าทุกคนจะยอมอยู่สู้ตายเคียงคู่บ้านเมือง โดยเฉพาะเหล่าผู้มีอันจะกินและผู้มีอำนาจวาสนา พวกเขาย่อมหาหนทางโยกย้ายทรัพย์สินและหลบหนีไปยังแคว้นอื่น เพื่อให้ตนเองยังคงมีชีวิตที่มั่งคั่งต่อไปได้

และในยามนี้ มิใช่เพียงเหล่าขุนนางที่หนีไปกว่าครึ่ง แม้แต่หานหวังก็หาตัวมิเจอเสียแล้ว ในยามที่ทหารหานนับหมื่นกำลังห้ำหั่นสู้ตายกับทัพฉิน แท้จริงแล้วหานหวังได้แอบหลบหนีไปอย่างเงียบเชียบเนิ่นนานแล้ว แม้แต่ขุนนางที่เหลืออยู่ก็ยังมิล่วงรู้

"กงจื่อ”

“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?" ทันทีที่หานเฟยเดินกลับเข้ามาในวังหลวง เหล่าขุนนางที่ยังรั้งอยู่ต่างพากันปรี่เข้ามาหา "หลังจากสิ้นธูปหนึ่งก้าน ทัพฉินจะเริ่มโจมตี" หานเฟยทอดถอนใจยาว

"ต้าหวังหนีไปแล้ว”

“เราจะทำอย่างไรกันดี?”

“กำลังทหารในวังหลวงมีเพียงสองหมื่นเศษ ขวัญกำลังใจก็มลายสิ้น ไม่มีทางต้านทานทัพฉินได้เลย”

“หรือว่า... พวกเราจำต้องยอมจำนนจริงๆ?" เหล่าขุนนางหานในราชสำนักต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ บ้างก็ยังไม่ยินยอม ทว่าส่วนใหญ่กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อทัพฉิน

"แม้แต่กษัตริย์ของพวกเรายังหนีไปแล้ว”

“หากมิยอมจำนน ยังจะทำสิ่งใดได้อีก?”

“ข้าหานเฟยยอมมอดมลายไปพร้อมกับแผ่นดินได้ พวกท่านใต้เท้าทั้งหลายก็ยอมได้”

“ทว่าการปล่อยให้ทหารนับหมื่นต้องมาพลีชีพโดยไร้ประโยชน์ มีเหตุผลอันใดเล่า?”

“พวกเราปลอมแปลงพระบรมราชโองการเคลื่อนทัพ ก็เพื่อปกป้องนักรบเหล่านี้มิให้ต้องตายเปล่ามิใช่รึ" หานเฟยกล่าวพลางยิ้มขื่น

"หากยอมจำนน ทัพฉินจะปฏิบัติต่อพวกเราเช่นไร?" ขุนนางนายหนึ่งเอ่ยถามด้วยความกังวล "จะทำเช่นไรได้อีกล่ะ?”

“ก็คงได้แต่ตกเป็นนักโทษพันธนาการเท่านั้น" หานเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น ทว่ามิได้ลังเลใจนานนัก เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องบนของท้องพระโรง จ้องมองไปยังบัลลังก์ทองนั้น หานเฟยค่อยๆ เดินขึ้นไป เปิดกล่องที่บรรจุหวังสีออกมา ภายในนั้นคือตราลัญจกรประจำแผ่นดินของมหาหาน

"ขอน้อมกราบบูรพกษัตริย์ทุกรัชกาล”

“ขอน้อมกราบเหล่าบรรพชนแห่งมหาหาน”

“หานเฟยไร้ความสามารถ”

“มิอาจกอบกู้วาสนาของแผ่นดินไว้ได้" หานเฟยเต็มไปด้วยความละอายใจ และยิ่งเปี่ยมด้วยความตั้งใจที่จะมอดมลายไปพร้อมกับบ้านเมือง เขาประคองตราลัญจกรขึ้นมา

"พวกท่านใต้เท้าทั้งหลาย”

“เวลาหนึ่งก้านธูปใกล้จะหมดลงแล้ว”

“ออกไปนอกวังกันเถิด!" หานเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจอย่างที่สุด

จากนั้น เขาสองมือประคองตราลัญจกร ก้าวเท้าอันหนักอึ้งมุ่งหน้าออกสู่ประตูนอกวังหลวง เหล่าขุนนางหานในท้องพระโรงต่างพากันเดินตามแผ่นหลังของหานเฟยออกไป

ภายนอกวังหลวง! หลี่เถิงจ้องมองไปยังประตูวังหลวงอย่างไม่วางตา

ในตอนนั้นเอง! "กราบเรียนท่านแม่ทัพ”

“เวลาหนึ่งก้านธูปใกล้จะสิ้นสุดแล้วขอรับ" รองแม่ทัพแผดเสียงรายงาน "อืม" หลี่เถิงพยักหน้า รังสีสังหารในดวงตาค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

วินาทีถัดมา หลี่เถิงค่อยๆ ยกมือขึ้น เหล่านายทัพฉินโดยรอบต่างมีสายตาอันร้อนแรงและเต็มไปด้วยจิตสังหาร เพียงแค่คำสั่งลงมา ห่าธนูนับหมื่นจะพุ่งเข้าครอบคลุมวังหลวงทั้งหลังในพริบตา เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินจะบุกทะลายประตูวังและสังหารเข้าไปภายใน

ทว่าในตอนนั้นเอง ประตูวังหลวงที่เคยปิดสนิทพลันเคลื่อนไหว และค่อยๆ เปิดออกอย่างรวดเร็ว

"ในที่สุดก็ตัดสินใจได้เสียที" เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่เถิงฉายแววยิ้มออกมาในดวงตา ท่ามกลางสงครามชุลมุนสิ่งใดก็เกิดขึ้นได้ หากหานหวังต้องพลีชีพท่ามกลางคมดาบย่อมมิใช่เรื่องดี การยอมจำนนโดยมิตรงออกศึกย่อมเป็นโอกาสที่ดีที่สุด

จากนั้น หลี่เถิงจึงลดมือที่ยกขึ้นลง สายตาจดจ้องมองไป

ประตูวังเปิดกว้าง หานเฟยประคองตราลัญจกรหาน ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ โดยมีเหล่าขุนนางทั้งฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารเดินตามมาเบื้องหลัง ทว่าเมื่อเห็นภาพนี้ หลี่เถิงกลับขมวดคิ้วแน่น

"หานเฟย เชื้อพระวงศ์แห่งหาน นำเหล่าขุนนางในวังหลวงยอมจำนนต่อมหาฉิน”

“หวังว่าท่านแม่ทัพจะคำนึงถึงความเมตตาของสวรรค์ มิตรงก่อการสังหารด้วยศัสตราวุธ และไว้ชีวิตเหล่านักรบในวังหลวงด้วยเถิด" หานเฟยประคองตราลัญจกรไว้ด้วยความเศร้าโศก ก่อนจะก้มกายทำความเคารพ

ทว่าในยามนี้ หลี่เถิงที่ยืนตระหง่านอยู่บนรถศึกกลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "ในเมื่อมหาหานยอมจำนน แล้วหานหวังอยู่ที่ใด?”

“กษัตริย์ของข้า ได้หลบหนีไปเนิ่นนานแล้ว มิอาจทราบร่องรอยได้" หานเฟยเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น

"ท่านว่าอย่างไรนะ?" หลี่เถิงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าฉายแววโทสะออกมาทันที: "มันหนีไปที่ใด?”

“ยามที่กษัตริย์ของข้าหลบหนี พวกข้าหาได้ล่วงรู้ไม่”

“ยามนี้พระองค์ประทับอยู่ที่ใด พวกข้ายิ่งมิอาจทราบได้" หานเฟยส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่น

สิ่งนี้หาใช่คำลวง ทว่าเป็นความสัตย์จริง หานหวังลอบหนีไปโดยมิได้บอกกล่าวผู้ใด แม้แต่ตัวเขาที่เป็นหรวงซูในนามก็มิได้ล่วงรู้ หลี่เถิงมิได้เอ่ยคำใด แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหานเฟย ราวกับจะมองให้ทะลุว่าเขากล่าวเท็จหรือไม่

ทว่าในดวงตาของหานเฟยกลับไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ มีเพียงความขมขื่นของการเป็นผู้แพ้สงคราม ขณะที่เหล่าขุนนางเบื้องหลังหานเฟยส่วนใหญ่ต่างมีสีหน้าหวาดวิตก "กงจื่อเฟยคือสุภาพชนผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วใต้หล้า ย่อมมิกล่าวคำเท็จ”

“ข้าแม่ทัพ ยอมเชื่อท่าน" หลี่เถิงกล่าวออกมาช้าๆ

"เช่นนั้นท่านแม่ทัพจะยอมรับการยอมจำนนของเหล่านักรบในวังหลวงหรือไม่?" หานเฟยเงยหน้าขึ้นถามเสียงดัง "วางอาวุธลง ย่อมไว้ชีวิต" หลี่เถิงประกาศกึกก้อง

"เช่นนั้น”

“หานเฟยขอขอบคุณท่านแม่ทัพหลี่" ใบหน้าของหานเฟยปรากฏรอยยิ้มที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย เขาค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า ประคองตราลัญจกรประจำแผ่นดินขึ้นส่งมอบให้แก่หลี่เถิง: "นับแต่นี้ไป มหาหานจักไม่มีอยู่อีกแล้ว!"

หลี่เถิงใช้สองมือรับตราลัญจกรประจำแผ่นดินมาไว้ในครอบครอง "หวังว่าท่านแม่ทัพจะรักษาสัญญา มิสร้างความสูญเสียแก่ราษฎรมหาหานของข้าอีก หานเฟยขอขอบคุณจากใจ" หานเฟยเอ่ยขึ้นอีกครั้งช้าๆ

จากนั้น หานเฟยถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลันชักกระบี่ออกจากฝักข้างเอวอย่างรวดเร็ว

"สามหาว!" เหล่านรุ่ยซื่อรอบข้างรีบยกหน้าไม้เล็งไปที่หานเฟยทันที "อย่าเพิ่งลงมือ!" หลี่เถิงรีบตวาดสั่ง เหล่านรุ่ยซื่อจึงได้ลดหน้าไม้ลง

ทว่าหานเฟยกลับกุมกระบี่ไว้ พลันจ่อลงที่ลำคอของตนเองด้วยความเศร้าโศกเสียใจ: "วาสนาของมหาหานดับสิ้นแล้ว หานเฟยในฐานะกงจื่อเชื้อพระวงศ์ ขอยอมดับสูญไปพร้อมกับบ้านเมือง!" กล่าวจบ หานเฟยเตรียมจะเชือดคอตัวเองทันที หลี่เถิงเห็นดังนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป รีบแผดเสียงสั่งการทันที: "หานเฟย หากท่านกล้าตาย ข้าแม่ทัพจะสั่งฆ่าล้างวังหลวงหานให้สิ้นซาก!"