บทที่ 57 จ้าวเฟิง: คลังมหาสมบัติในพระราชวังหานน่าจะมีของดีไม่น้อย!

สิ้นคำกล่าวนี้!

ใบหน้าของหานเฟยพลันปรากฏแววตระหนก: "เหตุใดท่านแม่ทัพหลี่ถึงมิตรงรักษาสัญญา?"

"ท่านคือบุคคลที่ต้าหวังทรงระบุพระนามว่าต้องการตัว หากท่านสิ้นชีพไป ข้าจะกราบทูลรายงานต่อพระองค์ได้อย่างไร"

"ดังนั้น ขอให้กงจื่อโปรดสำรวมตนด้วยเถิด"

หลี่เถิงกล่าวออกมาช้าๆ

พูดจบ

เขาพยักหน้าให้สัญญาณครั้งหนึ่ง

รองแม่ทัพนายหนึ่งพุ่งเข้าไปเบื้องหน้าหานเฟยทันที แล้วชิงกระบี่คู่กายในมือของหานเฟยไป

"ดูท่าบันทึกประวัติศาสตร์จะเป็นเรื่องจริง"

"ฉินสือหวงทรงให้ความสำคัญกับหานเฟยมาก ทว่าความโปรดปรานนี้เองที่ทำให้หลี่สื่อเกิดความริษยา จนสุดท้ายหลี่สื่อก็ลงมือลอบสังหารเขา"

"หานเฟยผู้รวบรวมแนวคิดสำนักนิติธรรมจนแตกฉาน ช่างน่าเสียดายที่มิตรงได้สำแดงความสามารถในราชวงศ์ฉินก็ต้องมอดมลายไปเสียก่อน"

แม้จะยืนห่างออกไปพอสมควร ทว่าด้วยโสตประสาทที่เหนือล้ำ จ้าวเฟิงย่อมได้ยินบทสนทนาทุกคำอย่างชัดเจน

สำหรับชะตากรรมของหานเฟยนั้น

จ้าวเฟิงย่อมแจ้งแก่ใจดี

ทว่าต่อให้รู้แจ้งเพียงใด เรื่องนี้ก็ดูเหมือนจะมิได้เกี่ยวข้องกับตัวเขา

ดูเหมือนหานเฟยจะเตรียมใจตายไว้แต่ต้นแล้ว ต่อให้หลี่สื่อมิลงมือ หานเฟยก็หาได้มีใจจะรั้งอยู่สืบไป และยิ่งไม่มีวันสวามิภักดิ์ต่อฉิน

จ้าวเฟิงมิได้เบาปัญญาพอจะคิดว่าเพียงวาจาไม่กี่ประโยค จะสามารถทำให้อ๋องกงจื่อผู้สูงศักดิ์และยอดคนผู้มีชื่อเสียงระบือไกลมายอมก้มหัวรับใช้ตนได้ หากคิดว่าคนโบราณจะชักจูงได้ง่ายเพียงนั้นก็นับว่าโง่เขลาเกินไปแล้ว

"คุมตัวใต้เท้าหานและเหล่าขุนนางหานไปกักตัวไว้ และดูแลให้ดีอย่าให้ขาดตกบกพร่อง"

หลี่เถิงออกคำสั่งเสียงดัง

"รับทราบ!"

องครักษ์ข้างกายขานรับทันที ก่อนจะคุมตัวหานเฟยและขุนนางหานอีกหลายสิบนายออกไป

จากนั้น

หลี่เถิงหันไปมองเหล่านรุ่ยซื่อที่จัดกระบวนทัพรอรับคำสั่ง แล้วแผดเสียงกึกก้อง: "จัดกระบวนทัพ แยกย้ายกำลัง!"

ภายใต้การบัญชาการของนายทัพแต่ละหน่วย

กองทัพใหญ่เริ่มกระจายกำลังออกอย่างเป็นระเบียบ

"ถ่ายทอดคำสั่งข้า"

"ให้เฉินเทานำทัพค่ายตูกวานในสังกัดบุกเข้ายึดพระราชวัง ค้นหาทุกซอกทุกมุม และขับไล่ทุกคนภายในวังออกมาให้สิ้น"

"เมื่อเข้าสู่เขตพระราชวัง ผู้ใดบังอาจขัดขืน... สังหารมิต้องละเว้น! และจงสั่งให้ทหารหานทั้งหมดวางอาวุธแล้วออกจากวังไปเสีย" หลี่เถิงประกาศกร้าว

"ผู้น้อยน้อมรับบัญชา"

เฉินเทารีบขานรับทันที

จากนั้นเขาหันมามองทหารในสังกัด โดยเฉพาะจ้าวเฟิง: "ตูกวานจ้าวเฟิง เจ้านำทัพรุดหน้าไปก่อน หลิวอู่ เจ้านำทัพตามไปสมทบ"

"รับทราบ!"

จ้าวเฟิงขานรับทันควัน

ขณะที่หลิวอู่ยามนี้ดูอิดโรยนัก ร่างกายมีบาดแผลอยู่หลายแห่ง

หลังจากผ่านศึกหนักครั้งนี้มา

นอกจากค่ายทัพหน้ากลุ่มแรกที่สูญเสียไปกว่าครึ่งแล้ว หน่วยที่บอบช้ำที่สุดก็คือค่ายตูกวานในสังกัดของหลิวอู่นี่เอง จบศึกแล้วทหารนรุ่ยซื่อห้าพันนายกลับเหลือรอดไม่ถึงสองพันคน ในทางตรงกันข้าม ค่ายตูกวานภายใต้การนำของจ้าวเฟิง แม้ทุกคนจะมีรอยแผลฝากไว้บนกาย ทว่ากลับมีผู้รอดชีวิตถึงสี่พันกว่านาย

"เหล่าจวินโหวรับคำสั่ง ตามข้าบุกเข้าสู่พระราชวัง" จ้าวเฟิงตะโกนสั่งการ

ทว่าในใจของจ้าวเฟิงนั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อพระราชวังหานแห่งนี้: "วังหลวงของแว่นแคว้น มิรู้ว่าหานหวังจะมีเวลาขนย้ายสมบัติในคลังมหาสมบัติไปหมดหรือยังนะ หากยังเหลืออยู่ มิใช่ว่าข้าจะได้เข้าไปยลโฉมคลังสมบัติแผ่นดินหรอกหรือ?"

เมื่อขบคิดได้ดังนั้น

ในใจจ้าวเฟิงพลันเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

หากเป็นผู้อื่น ต่อให้เป็นระดับว่านจ้านก็คงมิอาจลักลอบนำของล้ำค่าออกจากวังไปได้ ทว่าจ้าวเฟิงนั้นมีพื้นที่มิติพกพาขนาดเก้าลูกบาศก์เมตร ซึ่งยามนี้ว่างเปล่าไร้สิ่งของ หากมีของล้ำค่าอยู่จริง ใครเล่าจะล่วงรู้ว่าเขาเป็นคนฉกฉวยไป

ยามนี้จิตใจของจ้าวเฟิงแปรเปลี่ยนไปแล้ว เพื่อตนเองและเพื่ออนาคต เพื่อชิงชัยความเป็นใหญ่ในวันหน้า การสะสมทรัพยากรไว้ตั้งแต่ยามนี้ย่อมเป็นกุญแจสำคัญ

จากนั้น

จ้าวเฟิงก็ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าเข้าสู่เขตพระราชวังทันที

จวินโหวทั้งห้านายรีบนำทหารในสังกัดติดตามเข้าวังไปอย่างรวดเร็ว

"นายทัพส่วนที่เหลือจงนำกำลังปิดล้อมนครซินเจิ้งไว้ ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยมิได้รับคำสั่งจากข้า"

"จงค้นหาแบบปูพรมทุกบ้านเรือน"

"ผู้ใดพบร่องรอยของหานหวัง จะมีรางวัลให้อย่างงาม"

"ข้ามิตรงเชื่อว่าหานหวังจะหลบหนีไปได้รวดเร็วถึงเพียงนี้" หลี่เถิงคำรามเสียงเย็น

ดับสิ้นหานทั้งแคว้น ทว่าหากไร้เงาหานหวัง ย่อมถือเป็นความด่างพร้อยในผลงานของเขา ความดีความชอบในการดับแคว้นย่อมถูกลดทอนลงไป หลี่เถิงไม่มีวันยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

"น้อมรับบัญชา!"

เหล่านายทัพขานรับพร้อมกัน

ภายในพระราชวังหาน!

ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยทหารหานที่ขวัญเสียและตกอยู่ในความหวาดผวา

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงนำทัพฉินบุกเข้ามาภายในวังหลวง พวกเขาทุกคนต่างมีสีหน้าหวาดกลัวถึงขีดสุด

ซ้ำร้ายทหารหานจำนวนมากเมื่อสบตากับจ้าวเฟิง ร่างกายพลันสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นสะพรึงกลัวอย่างที่สุด

"เป็นมัน... เทพสังหารผู้นั้น"

"เป็นเขานั่นเอง..."

ทหารหานหลายคนจำจ้าวเฟิงได้ในทันที

ทหารเหล่านี้บ้างก็หนีตายมาจากเมืองชั้นนอก บ้างก็ร่นถอยมาจากเมืองชั้นใน

นับตั้งแต่กำแพงซินเจิ้งถูกทลายลงจนกระทั่งทัพฉินบุกมาถึงที่แห่งนี้ ผลงานของจ้าวเฟิงนั้นโดดเด่นเหนือใคร

อาจกล่าวได้ว่าค่ายตูกวานในสังกัดของเขาบุกตะลุยสังหารมิตรงหยุดพัก โดยเฉพาะความโหดเหี้ยมและพละกำลังที่น่าสยดสยองของจ้าวเฟิง ได้ประทับลงในใจทหารหานทุกคนจนขวัญหนีดีฝ่อ

เทพสังหาร ดาวมฤตยู

พวกเขาลอบกล่าวขานกันเช่นนี้ยามหนีตาย เกรงว่าจะต้องเผชิญหน้ากับจ้าวเฟิงผู้เปรียบเสมือนดาวมฤตยูผู้นี้อีก

จ้าวเฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่ทหารหานมีต่อตน ทว่าเขามิได้ใส่ใจนัก

"กษัตริย์ของพวกเจ้าหนีไปแล้ว กงจื่อหานเฟยก็ได้มอบตราลัญจกรยอมจำนนต่อมหาฉินแล้วเช่นกัน"

"หากอยากมีชีวิตรอด จงวางอาวุธทิ้งเสียแล้วออกไปนอกวังซะ"

จ้าวเฟิงแผดเสียงสั่งการทหารหานรอบกาย

สิ้นเสียงสั่ง

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

ทหารหานต่างพากันโยนศาสตราทิ้งแล้วรีบวิ่งกรูออกไปนอกวังหลวงอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียวจะถูกปลิดชีพ

"พวกเขารู้จักกาลเทศะดีแท้" จ้าวเฟิงเอ่ยอย่างมีความรู้สึก

"ท่านตูกวาน"

"ท่านมิเห็นสายตาที่ทหารพวกนั้นมองท่านรึขอรับ?"

"ยังกับเห็นผีสางเทวดาแน่ะ"

"คาดว่าท่านตูกวานคงจะสังหารจนพวกมันขวัญกระเจิงหมดแล้วขอรับ" จางหานเอ่ยเย้าพร้อมรอยยิ้ม

"พวกเขายอมจำนนก็ดีแล้ว เรื่องเก็บกวาดแถวนี้ยกให้ค่ายตูกวานที่สองจัดการเถอะ พวกเรารุดหน้าเข้าวังชั้นในกันต่อ" ในใจของจ้าวเฟิงยามนี้จดจ่ออยู่เพียงคลังสมบัติของหาน คลังสมบัติของแผ่นดินย่อมต้องมีของดีมหาศาล เขาไม่มีทางยอมพลาดแน่นอน

"รับทราบ!"

จางหานและคนอื่นๆ มิรอช้า นำเหล่านรุ่ยซื่อติดตามจ้าวเฟิงรุดหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของพระราชวังต่อไป

หลังจากจ้าวเฟิงนำทัพเข้าไปแล้ว

หลิวอู่ถึงได้นำทหารที่เหลือรอดเดินเข้ามา เมื่อเห็นศัสตราวุธทิ้งเกลื่อนพื้นและทหารหานที่รีบหนีออกจากวัง เขาก็รีบออกคำสั่งควบคุมสถานการณ์ทันที

ผ่านศึกครั้งนี้มา

หลิวอู่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ทำให้ความฮึกเหิมลำพองใจก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น

ภายในวังหลวง

ณ ลานกว้างหน้าตำหนักที่หานเคยใช้ประชุมราชสำนัก

เหล่านางกำนัลและขันทีนับพันนางต่างคุกเข่าอยู่บนพื้น

ท่ามกลางคนเหล่านั้น ยังมีเหล่าพระสนมกำนัลในชุดหรูหราปะปนอยู่มากมาย

"หานเฟยช่างเป็นคนฉลาดจริงๆ"

"เตรียมการจัดการเรื่องสวามิภักดิ์ภายในวังหลวงไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย มิฉะนั้นยามทัพเราบุกเข้ามา หากคนในวังพากันวิ่งวุ่นคงได้มีการล้มตายกันมหาศาลแน่"

เมื่อเห็นผู้คนในวังคุกเข่ารออย่างเป็นระเบียบ จ้าวเฟิงก็อดที่จะลอบชมในใจมิได้

เห็นได้ชัดว่า

นี่คือสิ่งที่หานเฟยจัดเตรียมไว้

"ท่านตูกวาน"

"กงจู่และหวังเฟยอยู่ที่นี่เพียบเลยขอรับ ให้ผู้น้อยช่วยจับตัวงามๆ สักสองสามนาง ส่งไปที่กระโจมพักของท่านคืนนี้ดีหรือไม่ขอรับ?"

จางหานมองไปยังเหล่าพระสนมที่คุกเข่าอยู่ ซึ่งหลายนางมีสิริโฉมงดงามยิ่งนัก เขาจึงได้เอ่ยกระเซ้าจ้าวเฟิงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์...