บทที่ 58 คลังมหาสมบัติในวังหลวง!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

จ้าวเฟิงหันกลับมามองพลางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "หากเจ้ามิตัวกลัวกฎอัยการศึกก็ตามใจ"

กองทัพฉินมีระเบียบวินัยที่เข้มงวด หากแม่ทัพมิได้สั่งการ การฆ่าล้างเมืองหรือการล่วงละเมิดสตรีเป็นสิ่งที่มิอาจอนุญาตให้เกิดขึ้นเด็ดขาด

ฉินหวังทรงมุ่งหมายชิงใต้หล้า สิ่งที่พระองค์ทรงแสวงหาคือรากฐานนับหมื่นปี มิใช่เพียงความสุขชั่วคราว

ดังนั้นในการเคลื่อนทัพบดขยี้หานในครั้งนี้ ฉินหวังจึงทรงมีพระบรมราชโองการกำชับไว้

เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินมีหน้าที่สังหารศัตรูในสนามรบเท่านั้น ห้ามทำร้ายทหารที่ยอมสยบจำนน และห้ามเบียดเบียนราษฎรผู้บริสุทธิ์เป็นอันขาด

ยามนี้เหล่าพระสนม นางกำนัล และขันทีนับพันบนลานกว้างล้วนยอมจำนนแล้ว แม้ในอนาคตชีวิตของพวกเขาจะมิได้สุขสบายนัก ส่วนใหญ่คงถูกรวบตัวเป็นทาสหรือถูกประทานให้แก่ขุนนางผู้มีความชอบ ทว่าในเมื่อมีกฎระเบียบอยู่ ย่อมมิอาจกระทำการตามอำเภอใจได้

หากปล่อยให้ทุกคนทำตามใจ ระเบียบวินัยทหารจะยังหลงเหลือสิ่งใด?

ทหารฉินหาใช่กองโจรป่าไม่

เมื่อได้ฟังคำกล่าวของจ้าวเฟิง

จางหานยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ยว่า "ถือเสียว่าผู้น้อยมิได้พูดก็แล้วกันขอรับ"

จ้าวเฟิงปรายตามองเพียงครู่เดียว มิได้ใส่ใจจะกล่าวสิ่งใดมากความ เขาหันไปสั่งการจวินโหวทั้งห้านายตามลำดับ: "จางหาน เจ้านำทหารในสังกัดเฝ้าระวังที่แห่งนี้ไว้"

"หลัวหัว หลิวว่าง จวงเหว่ย พวกเจ้าทั้งสามคนจงแยกย้ายกันไปค้นหาให้ทั่วพระราชวังหาน"

"เว่ยเฉวียน ตามข้าเข้าไปส่วนลึกของวังหลวง"

สิ้นเสียงสั่งการ!

เหล่าจวินโหวต่างพากันก้มกายรับคำ: "น้อมรับบัญชา!"

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่

"พี่เว่ย ลองหาคนในวังหลวงมาสักคน ถามดูว่าคลังมหาสมบัติของแผ่นดินอยู่ที่ใด"

"ที่นั่นสำคัญยิ่งนัก จะผิดพลาดมิได้เด็ดขาด" จ้าวเฟิงหันไปกำชับเว่ยเฉวียน

"รับทราบ!" เว่ยเฉวียนรับคำทันที

จากนั้นเขาก็พาทหารนรุ่ยซื่อสองนายไปคุมตัวขันทีอาวุโสผู้หนึ่งมา

"ท่านตูกวาน"

"เจ้าหมอนี่ดูมีอายุมากแล้ว น่าจะล่วงรู้เรื่องในวังดีขอรับ" เว่ยเฉวียนกล่าวพลางชี้ไปที่ขันทีผู้นั้น

"เจ้ามีตำแหน่งใดในวังหลวงแห่งนี้?" จ้าวเฟิงก้าวเข้าไปถามโดยตรง

"บ่าว... บ่าวเป็นจ่งก่วน (ผู้ดูแล) ในวังขอรับ" ขันทีอาวุโสรายงานด้วยความหวาดหวั่น

"เช่นนั้นก็ถามถูกคนแล้ว"

"คลังมหาสมบัติอยู่ที่ใดเจ้ารู้ใช่หรือไม่?"

"นำทางไปเดี๋ยวนี้" จ้าวเฟิงสั่งการทันที

"ขอรับ"

"เชิญท่านแม่ทัพตามบ่าวมาเถิดขอรับ" ขันทีผู้นั้นพยักหน้าด้วยความตระหนก ก่อนจะรีบก้มตัวนำทางไป

ยามนี้เหล่านางกำนัลและขันทีในวังหลวงต่างถูกรวบรวมไว้ที่ลานหน้าตำหนักประชุมราชสำนักจนสิ้น นับพันกว่าชีวิต ภายใต้การนำทางของผู้ดูแลอาวุโสผู้นี้ จึงไม่มีสิ่งใดมาขัดขวางการเดินทางได้เลย

ส่วนทหารรักษาพระองค์ที่เคยเฝ้าวังหลวงนั้น ส่วนใหญ่ถูกจัดวางไว้เป็นด่านป้องกันด่านแรกบนกำแพงเมือง และเกือบทั้งหมดได้พลีชีพไปหมดแล้ว ภายในวังหลวงจึงไร้ซึ่งผู้คุมกันอย่างสิ้นเชิง

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ผู้ดูแลอาวุโสก็พาจ้าวเฟิงมาหยุดอยู่ที่หน้าตำหนักขนาดใหญ่หลังหนึ่ง

ประตูหน้าของตำหนักเป็นบานประตูสำริดที่ดูหนาหนักและมั่นคงยิ่งนัก

"ท่านแม่ทัพ ที่นี่คือคลังมหาสมบัติของวังหลวงขอรับ"

"ทว่ากุญแจนั้นถูกเก็บรักษาไว้โดยต้าหวัง หากไร้กุญแจย่อมมิอาจเข้าไปได้ขอรับ"

จ่งก่วนอาวุโสก้มตัวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ยามนี้แคว้นหานของเขาดับสูญแล้ว ในฐานะคนของแผ่นดินที่ล่มสลาย ย่อมมีความหวาดกลัวเป็นธรรมดา

"เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว ให้คนไปลากซุงกระทุ้งประตูมาพังเข้าไปก็สิ้นเรื่อง" เว่ยเฉวียนมองประตูสำริดพลางหัวเราะกล่าว

"พี่เว่ย"

"ให้พี่น้องกระจายกำลังเฝ้าระวังไว้"

จ้าวเฟิงมองไปรอบๆ ก่อนจะสั่งการเว่ยเฉวียน

"ได้"

เว่ยเฉวียนพยักหน้าทันที

"เหล่านรุ่ยซื่อรับคำสั่ง กระจายกำลังเฝ้าเวรยามไว้ หากมิได้รับคำสั่งจากท่านตูกวาน ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ที่นี่เด็ดขาด" เว่ยเฉวียนแผดเสียงสั่ง

สิ้นเสียงสั่ง

นรุ่ยซื่อกว่าเจ็ดร้อยนายในสังกัดจวินโหวรีบกระจายกำลังออกไปประจำการรอบทิศทางทันที

"เจ้าชื่ออะไร?" จ้าวเฟิงยังมิได้ลงมือเปิดประตูคลังสมบัติ ทว่าหันกลับมาถามขันทีผู้นั้น

"เรียนท่านแม่ทัพ"

"บ่าวชื่อ หานสี่ ขอรับ"

ขันทีกราบทูลด้วยความหวาดวิตก

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้คนในวังหลวงแห่งนี้จะมีจุดจบเช่นไร?" จ้าวเฟิงถามต่อ

เมื่อได้ยินดังนั้น!

หานสี่สีหน้าพลันซีดเผือด เอ่ยด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังว่า "สถานเบาก็ถูกลดตัวเป็นทาส สถานหนักก็ถูกส่งไปเป็นแรงงานข้าทาสขอรับ"

จ้าวเฟิงมิได้เอ่ยสิ่งใด ทว่าจ้องมองไปที่หานสี่อย่างลึกซึ้ง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตานั้น หานสี่คล้ายจะเข้าใจความหมายบางอย่าง เขาจึงรีบคุกเข่าลงเบื้องหน้าจ้าวเฟิงทันที: "บ่าวยินดีจะรับใช้เป็นข้าทาสข้างกายท่านแม่ทัพ ขอท่านแม่ทัพโปรดเมตตารับบ่าวไว้ด้วยเถิดขอรับ"

"พี่เว่ย คนผู้นี้ใช้ได้ ให้เขาติดตามพวกพี่ไว้ พอตกดึกจงหาโอกาสพาเขาออกไปด้านนอก แล้วหาที่พักสักแห่งในเมืองซินเจิ้งให้เขาหลบซ่อนตัวเสีย"

"เรื่องนี้ จงทำอย่างลับๆ" จ้าวเฟิงกำชับเว่ยเฉวียนทันที

แม้เว่ยเฉวียนจะสงสัยว่าเหตุใดจ้าวเฟิงถึงต้องการตัวขันทีคนหนึ่งไว้ ทว่าเขารู้ดีว่าจ้าวเฟิงย่อมมีเจตนาบางอย่าง จึงพยักหน้ารับคำ

ยามนี้นครซินเจิ้งเพิ่งจะถูกตีแตก ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาวะสับสนอลหม่าน พระราชวังก็เช่นกัน

การจะพาขันทีเพียงคนเดียวออกไปย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย และการจัดหาที่พำนักให้เขาก็ยิ่งง่ายกว่านั้น

เพราะเขาหาใช่บุคคลสำคัญที่ผู้ใดจะใส่ใจ

"ขอบคุณท่านแม่ทัพ ขอบคุณท่านแม่ทัพขอรับ"

"บ่าวขอถวายความภักดีต่อท่านแม่ทัพจนตัวตายขอรับ" หานสี่รีบโขกศีรษะให้จ้าวเฟิงรัวๆ เขาล่วงรู้ดีว่ายามนี้ชีวิตของเขาปลอดภัยแล้ว และอาจจะมิต้องตกไปเป็นทาสหรือแรงงานชั้นต่ำอีก

สำหรับจ้าวเฟิงแล้ว

หานสี่ผู้นี้มีประโยชน์ต่อเขาแน่นอน

ในฐานะจ่งก่วนแห่งพระราชวังหาน เขาย่อมคุ้นเคยกับวังหลวงและนครซินเจิ้งเป็นอย่างดี

ยามนี้หานดับสูญแล้ว ในระยะเวลาสั้นๆ ทัพฉินจะยังไม่ถอนกำลัง ทว่าย่อมต้องปักหลักรักษาการณ์อยู่ที่นี่

จ้าวเฟิงจึงต้องฉกฉวยโอกาสนี้เพื่อระบายทองคำในมิติพกพาออกไป บ่มเพาะขุมกำลังที่เป็นของตนเองอย่างแท้จริง เพื่อสร้างรากฐานที่มั่นคงในอนาคต

และงานเช่นนี้ย่อมต้องการคนดำเนินการ

ทหารในสังกัดล้วนเป็นทัพฉิน ย่อมไม่สะดวกที่จะเรียกใช้โดยตรง ทว่าหานสี่ผู้นี้ต่างออกไป การให้เขาไปจัดการเรื่องราวต่างๆ ให้ย่อมง่ายดายกว่ามาก

หลังจากสั่งการเสร็จ

จ้าวเฟิงก็เดินตรงไปยังประตูคลังมหาสมบัติ

บานประตูสำริดที่ปิดสนิทเบื้องหน้านั้นดูหนาหนักยิ่งนัก หากไร้ซึ่งกุญแจ บางทีคงต้องใช้กำลังเข้าหักโหม

ทว่าช่างน่าเสียดายที่มันเป็นประตูบานคู่

จ้าวเฟิงชักกระบี่หลงเฉวียนออกมา เล็งไปที่ช่องว่างระหว่างบานประตูแล้วฟันลงไปตรงๆ

จากนั้นเขากดแรงลงเพียงเล็กน้อย แว่วเสียงดังเคร้ง

แม่กุญแจที่เชื่อมต่อบานประตูพลันขาดสะบั้นลงในพริบตา

จ้าวเฟิงใช้มือผลักเบาๆ ประตูก็เปิดออก

"พี่เว่ย พี่คอยเฝ้าอยู่ข้างนอกนะ ข้าจะเข้าไปดูเสียหน่อยว่าคลังสมบัติของหานมีสิ่งใดบ้าง" จ้าวเฟิงหันมายิ้มกล่าว

"เจ้าหนุ่มจ้าว"

"คลังสมบัตินี่เจ้าเข้าไปดูได้ แต่อย่าได้หยิบฉวยสิ่งใดตามใจชอบเด็ดขาด กฎระเบียบทหารนั้นค้ำคออยู่ ในวังหลวงคนมากหน้าหลายตา หากถูกผู้ใดร้องเรียนไปยังจงจวินซือหม่า ย่อมเป็นอาญาร้ายแรง"

"ครั้งนี้เจ้าสร้างความดีความชอบใหญ่หลวง อนาคตยังอีกไกล อย่าได้ทำเรื่องเสี่ยงๆ เลย"

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงกำลังจะก้าวเข้าสู่คลังสมบัติ เว่ยเฉวียนก็รีบเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

"พี่สบายใจเถอะ"

"ต่อให้ข้าอยากจะเอาไป ก็คงเอาไปมิได้หรอก"

"อีกอย่าง ศีรษะสองหัวนี่ก็มีค่าควรเมืองอยู่แล้ว"

"ข้าเพียงแค่จะเข้าไปชมดูเท่านั้น"

จ้าวเฟิงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม พลางชูมือทั้งสองข้างออก ศีรษะสองหัวที่ข้างเอวยังคงมีโลหิตหยดซึม ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก นี่คือหลักฐานความดีความชอบของเขา ซึ่งยังมิอาจให้ห่างกายได้

"เช่นนั้นก็ดี" เว่ยเฉวียนพยักหน้าอย่างเบาใจ เขาหวังดีต่อจ้าวเฟิงจากใจจริง

จากนั้น

จ้าวเฟิงก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าสู่คลังมหาสมบัติของหาน

เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป

"เหตุใดคลังสมบัตินี้ถึงดูเหมือนถูกรื้อค้นกระจุยกระจายเช่นนี้?"

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา

คือหีบขนาดมหึมาจำนวนมาก ทว่าหีบเหล่านั้นล้วนถูกเปิดทิ้งไว้จนสิ้น

ซ้ำทุกหนแห่งในคลังสมบัติยังตกอยู่ในสภาพระเกะระกะยับเยิน...