บทที่ 59 จ้าวเฟิงกำไรมหาศาล!!!!

เห็นได้ชัด!

นี่คือสิ่งที่หานหวังเริ่มดำเนินการขนย้าย หลังจากตระหนักได้ว่ามิอาจต้านทานทัพฉินได้อีกต่อไป

"ตามหน้าประวัติศาสตร์"

"เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ของหกแคว้นคือเสาหลักในการต่อต้านฉิน การจะระดมพลและม้าศึกนอกจากชื่อเสียงบารมีแล้ว ยังต้องมีเงินทองและเสบียง เห็นได้ชัดว่าเงินทองของขุนนางหกแคว้นในประวัติศาสตร์ นอกจากของตระกูลตนเองแล้ว คลังสมบัติของราชวงศ์ก็คือส่วนหนึ่งในนั้นด้วย"

"พับผ่าสิ"

"คลังสมบัติของหานคงมิใช่ว่าถูกขนออกไปจนเกลี้ยงแล้วหรอกนะ?"

จ้าวเฟิงลอบสบถในใจ

จากนั้นเขาก็เดินลึกเข้าไปข้างใน

เมื่อมองดู

ก็พบเพียงพื้นที่ว่างเปล่าจุดแล้วจุดเล่า หากพิจารณาจากฝุ่นบนพื้น ที่แห่งนี้เดิมทีต้องมีหีบวางเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมากแน่นอน

"บัลซบ หรือว่าข้าจะคาดหวังเก้อเสียแล้ว?"

จ้าวเฟิงสบถอีกครั้ง

เขายังคงเดินรุดหน้าต่อไป

คลังสมบัติแห่งนี้กว้างขวางนัก ทว่าเท่าที่สายตากวาดไปถึง กลับถูกขนย้ายออกไปจนเกือบหมดสิ้น

ไม่นานนักจ้าวเฟิงก็มาถึงส่วนในสุดของคลังสมบัติ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป

ดวงตาของจ้าวเฟิงพลันเป็นประกาย

อีกทั้งเขายังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดบางอย่าง

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา

คือเครื่องหยกวางเรียงรายอยู่บนชั้น แม้จะถูกขนย้ายออกไปบ้างแล้ว และมีบางส่วนตกแตกอยู่บนพื้น ทว่ายังคงเหลืออยู่อีกมหาศาล

แม้เครื่องหยกเหล่านี้จะมิตรงคล่องตัวในการแลกเปลี่ยนเท่าทองคำ ทว่าสิ่งของที่สามารถเข้ามาอยู่ในคลังหลวงของวังหลวงหานได้ ย่อมต้องมีค่าไม่น้อยในทุกชิ้น

และเมื่อมองดูด้วยสายตา ยังเหลืออยู่อีกหลายร้อยชิ้น

จากร่องรอยการแตกหักบนพื้น เห็นได้ชัดว่าหยกเหล่านี้แตกหักง่าย พวกเขาจึงขนย้ายออกไปมิตรงทันเวลา

จ้าวเฟิงหาได้รีบร้อนเก็บเครื่องหยกเหล่านี้เข้าสู่มิติพกพาไม่

ทว่าเขาเลือกจะแผ่พลังจิตออกไปเพื่อโอบล้อมเครื่องหยกเหล่านั้นไว้

ผ่านการรับรู้ด้วยพลังจิต

จ้าวเฟิงมองเห็นอย่างชัดแจ้งว่าบนเครื่องหยกเหล่านั้นมีไออุ่นจางๆ ปกคลุมอยู่

"สิ่งที่อยู่บนหยกเหล่านี้ คงมิใช่ปราณฟ้าดินหรอกนะ?"

เพียงแวบเดียว จ้าวเฟิงก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของไออุ่นประหลาดนั้น

"ช่างเถอะ"

"ไว้ค่อยศึกษาวันหลัง"

"เก็บไปให้หมดก่อนเป็นพอ"

"เครื่องหยกเหล่านี้มีมูลค่าสูงยิ่ง สามารถเปลี่ยนเป็นทุนรอนในอนาคตของข้าได้" จ้าวเฟิงขบคิด พลางแผ่พลังจิตออกไปเก็บเครื่องหยกที่เหลือทั้งหมดในคลังสมบัติทันที

ทุกย่างก้าวที่จ้าวเฟิงเดินผ่าน

เครื่องหยกบนชั้นเหล่านั้นต่างพากันหายเข้าไปอยู่ในมิติพกพาของเขาทั้งหมด

"มาคลังสมบัติรอบนี้ กำไรเห็นๆ"

เมื่อเห็นเครื่องหยกกองพะเนินอยู่ในมิติพกพา จ้าวเฟิงก็ยิ้มออกมา

คลังสมบัตินี้ตกอยู่ในสภาพระเกะระกะและถูกหานหวังขนย้ายไปก่อนแล้ว การที่จ้าวเฟิงจะขนหยกที่เหลือไป ย่อมมิตรงหลงเหลือร่องรอยอันใด ใครเล่าจะนึกฝันว่าเป็นฝีมือของเขา

"ผิดปกติ"

เมื่อจ้าวเฟิงแผ่พลังจิตออกไปจนสุด เขาก็ตรวจพบสิ่งบางอย่าง

เขาค่อยๆ เดินตรงไปยังชั้นวางหยกชั้นหนึ่ง

ลองออกแรงผลักเบาๆ

ทว่าชั้นวางนั้นกลับนิ่งสนิทมิตรงไหวติง

"กลไกรึ?"

จ้าวเฟิงมองออกในทันทีว่าชั้นวางนี้คือกลไกซ่อนเร้น ภายในต้องมีความลับซ่อนอยู่

"คนอื่นอาจจะหาจุดเปิดกลไกได้ยาก ทว่าสำหรับข้า มันง่ายนิดเดียว" จ้าวเฟิงหัวเราะเบาๆ พลางแผ่พลังจิตสำรวจ

เพียงอึดใจเดียวเขาก็พบจุดที่แปลกแยก

มันคือจุดบิดหมุนที่ซ่อนอยู่บนชั้นวางนั่นเอง

จ้าวเฟิงเดินเข้าไปบิดมันทันที

วินาทีนั้น

ครืน ครืน ครืน!

แว่วเสียงสั่นสะเทือนดังขึ้น

ชั้นวางที่ติดกับผนังพลันเลื่อนเปิดออก ปรากฏเส้นทางลับสายหนึ่งขึ้นมา

"ว่าแล้วว่าต้องมีความลับ"

"นึกไม่ถึงว่าจะมีทางลับอยู่ด้วย"

เมื่อเห็นเส้นทางลับปรากฏเบื้องหน้า จ้าวเฟิงก็ยิ้มออกมา

ทว่าเพียงพริบตาเดียว

จ้าวเฟิงเพ่งมองไปที่ปากทางลับ เขาพบรอยเท้ามากมาย และรอยเท้านั้นยังดูใหม่เอี่ยม มิใช่ร่องรอยเก่าก่อน

จ้าวเฟิงฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้: "หานหวังคงมิใช่หนีไปทางลับสายนี้หรอกนะ?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ในส่วนลึกของใจจ้าวเฟิงก็บังเกิดความยินดี หากเป็นเช่นนั้นจริง ความดีความชอบในการจับกุมกษัตริย์ย่อมต้องเป็นของเขาแน่นอน

การตามรอยผ่านทางลับนี้ไป บางทีอาจจะนำไปสู่ที่กบดานของหานหวังได้

จ้าวเฟิงหาได้วู่วามพุ่งเข้าไปในทางลับทันทีไม่ ทว่าเขาแผดเสียงเรียก: "พี่เว่ย"

สุรเสียงนั้นดังก้องออกไปนอกคลังสมบัติ

เว่ยเฉวียนรีบนำเหล่านรุ่ยซื่อพุ่งเข้ามาในคลังสมบัติทันที

ระหว่างทางเมื่อเห็นคลังสมบัติที่ว่างเปล่า เว่ยเฉวียนก็มีสีหน้าประหลาดใจนัก

"ท่านตูกวาน"

ในยามที่มีคนนอกอยู่ เว่ยเฉวียนย่อมทำความเคารพตามระเบียบวินัย

"คลังสมบัตินี้ถูกหานหวังขนย้ายออกไปแล้ว ทว่าข้าพบทางลับสายหนึ่ง ซึ่งอาจจะนำไปสู่ที่แห่งใดสักแห่ง พวกเจ้าจงเฝ้าดูแลที่นี่ให้มั่น ส่วนศีรษะสองหัวนี้ช่วยนำไปส่งมอบให้หน่วยบันทึกความดีความชอบแทนข้าที ข้าจะเข้าไปสำรวจในทางลับนี้ดูเสียหน่อย" จ้าวเฟิงสั่งการเว่ยเฉวียน พร้อมกับยื่นศีรษะสองหัวข้างเอวส่งให้

หลังจากเว่ยเฉวียนรับไป

เขากล่าวด้วยความเป็นห่วงว่า: "ทางลับนี้ลึกลับนัก ภายในอาจมีกับดักซุ่มโจมตีหรือไม่? จำต้องรายงานเบื้องบนเพื่อขอกำลังเสริมก่อนตัดสินใจหรือไม่ขอรับ?"

"ด้วยฝีมือของข้า พี่เว่ยไม่ต้องกังวลไปหรอก"

"พี่จงรักษาที่นี่ไว้ให้ดีเถิด" จ้าวเฟิงมิตรงกล่าวมากความ เขาพุ่งตัวเข้าสู่ทางลับนั้นทันที

ภายในทางลับ!

หาได้มืดมิดไร้แสงไม่ บนผนังทั้งสองด้านมีตะเกียงน้ำมันหมื่นปีทอแสงรำไร

ขณะที่จ้าวเฟิงรุดหน้าเข้าไปส่วนลึก

เขาก็เร่งความเร็วฝีเท้าขึ้น

ไม่นานนักก็มาถึงห้องโถงกว้างแห่งหนึ่ง

"ห้องโอสถ"

"ห้องศัสตรา"

"ห้องยาทิพย์"

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาจ้าวเฟิงยามนี้คือห้องหับแยกสัดส่วนสามห้องที่มีอักษรหานสลักกำกับไว้

จ้าวเฟิงมีความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง เขาจึงเดินเข้าสู่ห้องโอสถเป็นแห่งแรก

เมื่อก้าวเข้าไป

กลิ่นยาสมุนไพรพลันพุ่งเข้าปะทะจมูก

เมื่อกวาดสายตามอง ห้องหินแห่งนี้มีชั้นวางนับสิบชั้น แต่ละชั้นวางยาสมุนไพรนานาชนิดไว้เป็นระเบียบ

"นี่คือห้องเก็บสมุนไพรจริงๆ สินะ มีครบครันเสียด้วย"

"นึกไม่ถึงว่าจะมีโสมร้อยปีอยู่ด้วย แม้จะเทียบกับโสมโลหิตพันปีในวังฉินมิได้ ทว่าก็นำไปบำรุงร่างกายให้ท่านแม่ได้ดียิ่งนัก"

"เมื่อเทียบกับเครื่องหยกแล้ว ของที่นี่นับว่ามีประโยชน์ต่อข้าไม่น้อยเลยทีเดียว"

จ้าวเฟิงซึ่งมีความรู้พื้นฐานด้านการแพทย์ย่อมแยกแยะกลิ่นได้ ที่นี่มีตัวยาสมุนไพรครบถ้วน แม้จะไม่ใช่ของวิเศษล้ำเลิศที่สุด ทว่าสมุนไพรหลายชนิดที่หาไม่ได้ในหมู่ชาวบ้าน ที่นี่กลับมีสะสมอยู่บ้าง

"เก็บไปให้หมด"

"อย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือข้า"

จ้าวเฟิงหาได้ลังเลไม่ เขาแผ่พลังจิตออกไปทันที และเริ่มลำเลียงยาสมุนไพรในห้องหินทั้งหมดเข้าสู่มิติพกพา

มิติขนาดเก้าลูกบาศก์เมตรนั้น เพียงพออย่างยิ่งที่จะบรรจุสมุนไพรเหล่านี้จนสิ้น

เพียงไม่กี่สิบอึดใจ

ชั้นวางในห้องหินก็ว่างเปล่า

"ไปดูห้องศัสตราต่อดีกว่า" จ้าวเฟิงขบคิดด้วยความคาดหวัง แล้วเดินไปยังห้องหินอีกห้องหนึ่ง

ภาพที่เห็น

คือชั้นวางศาสตราวุธเรียงราย ทว่าห้องหินแห่งนี้กว้างขวางกว่าห้องโอสถมากนัก

ชุดเกราะ

หง้าว

ดาบเหล็ก

ธนูและหน้าไม้

ลูกศร

ศัสตราวุธที่ใช้ในการศึกทั่วไปเหล่านี้ปรากฏแก่สายตาของจ้าวเฟิง

"ตามประวัติศาสตร์ ฉินสือหวงสั่งริบอาวุธจากทั่วใต้หล้าเพื่อมิให้ชาวบ้านมีศาสตราไว้ก่อกบฏ มิน่าเล่าขุนนางหกแคว้นในประวัติศาสตร์ถึงได้ก่อกบฏได้รวดเร็วนัก ราวกับอาวุธมันผุดขึ้นมาจากดิน ห้องศัสตราแห่งนี้หลังจากหานล่มสลายย่อมมิถูกทัพฉินตรวจพบเป็นแน่ และเพราะเหตุนี้เอง เมื่อสิ้นสือหวง อาวุธเหล่านี้จึงถูกนำกลับมาใช้งานอีกครั้ง"

"เพียงอาวุธในห้องหินแห่งนี้ ต่อให้มิมากนัก ทว่าก็เพียงพอจะติดอาวุธให้กองทัพที่สวมเกราะได้ถึงห้าพันนายเชียวล่ะ"

เมื่อมองดูศัสตราวุธนานาชนิดในห้องหินแห่งนี้

จ้าวเฟิงก็อดที่จะนึกเชื่อมโยงไปถึงหน้าประวัติศาสตร์มิได้

เชื้อพระวงศ์และขุนนางหกแคว้น

พวกเขามิตรงธรรมดาเลยจริงๆ ต่างมีไพ่ตายซ่อนไว้กันทั้งนั้น

หานมีห้องหินลึกลับเช่นนี้ แคว้นอื่นอีกห้าแคว้นก็คงมิตรงต่างกัน

พวกเขาย่อมต้องแอบซุกซ่อนอาวุธไว้ไม่น้อยแน่นอน

"ทว่ายามนี้ ลาภลอยตกเป็นของข้าแล้ว"

จ้าวเฟิงกวาดสายตามอง แววตาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน

...