บทที่ 60 จ้าวเฟิงกำไรมหาศาล! เฉินเทานึกเสียใจ!!

"ศาสตรามากมายเพียงนี้มิอาจนำไปได้หมด มิฉะนั้นพื้นที่มิติพกพาคงไม่พอแน่"

จ้าวเฟิงสำรวจพื้นที่มิติพกพาของตน พบว่ายามนี้ถูกใช้ไปแล้วราวหนึ่งในสาม โดยของทุกอย่างถูกกองทับถมกันอยู่

ทว่าสำหรับจ้าวเฟิงแล้ว ต่อให้กองสุมกันเพียงใด เขาก็สามารถเรียกใช้สิ่งที่ต้องการออกมาได้อย่างแม่นยำ

ศาสตราวุธสำหรับห้าพันนายนี้ จ้าวเฟิงย่อมมิอาจนำไปได้ทั้งหมด

"ง้าวและหอกยาวซึ่งเป็นอาวุธยาวเหล่านั้นไม่เอาดีกว่า"

"แต่อาวุธสั้น หน้าไม้ และชุดเกราะจะทิ้งไปมิได้เด็ดขาด เบียดเสียดกันเสียหน่อยย่อมพอไหว"

จ้าวเฟิงขบคิดครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจ

จากนั้นเขาจึงเดินไปยังจุดที่วางดาบเหล็กเกือบพันเล่ม แล้วเก็บเข้าสู่มิติทั้งหมด ตามด้วยหน้าไม้และชุดเกราะ

หลังจากเก็บของเหล่านี้เข้าไป

พื้นที่มิติพกพาของจ้าวเฟิงก็ถูกเติมเต็มจนเกือบเต็มพิกัด แน่นอนว่าสิ่งของเหล่านี้หาได้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบไม่ ทว่าถูกอัดแน่นกระจัดกระจายอยู่ภายใน มิเช่นนั้นคงมิอาจบรรจุได้หมด

ศาสตราวุธยาวที่เหลือจ้าวเฟิงมิได้เก็บไปอีก เพราะพื้นที่ไม่เพียงพอจริงๆ

"อาศัยศาสตราวุธเหล่านี้ ขอเพียงแอบรับสมัครคนเพิ่มอีกสักหน่อย ข้าก็สามารถสร้างกองกำลังสวมเกราะได้ถึงหนึ่งพันนายทีเดียว"

เมื่อมองดูศาสตราในมิติพกพา จ้าวเฟิงก็รู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก

การมาเยือนคลังสมบัติครั้งนี้ช่างคุ้มค่าจริงๆ

และถึงแม้เขาจะเก็บกวาดไปมากมายถึงเพียงนี้ ทว่าในภายหลังหากมีคนในกองทัพมาตรวจตราคลังสมบัติแห่งนี้ พวกเขาก็ย่อมไม่มีวันสงสัยในตัวเขาแน่นอน

ด้วยศาสตรามหาศาลเพียงนี้ ย่อมมิใช่สิ่งที่คนเพียงคนเดียวจะขนย้ายออกไปได้

"ยังมีห้องยาทิพย์อีกห้องหนึ่ง จะมีโอสถวิเศษอยู่จริงรึ? คงเป็นเพียงยาพิษจากโลหะหนักกระมัง?"

จ้าวเฟิงเดินออกมาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องหินห้องสุดท้าย

สำหรับห้องนี้ จ้าวเฟิงหาได้มีความคาดหวังอันใดไม่

ในยุคสมัยนี้ หรือจะกล่าวว่าในยุคโบราณ กษัตริย์ทั้งหลายล้วนถวิลหาความเป็นอมตะ ทว่าสิ่งที่เรียกว่ายาทิพย์อมตะเหล่านั้นล้วนเป็นของปลอม หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นยาพิษดีๆ นี่เอง หากกินเข้าไปมากๆ ย่อมมีแต่ความตายรออยู่

ตามประวัติศาสตร์ ฉินสือหวงสวรรคตอย่างกะทันหันระหว่างการเสด็จประพาสทุ่งทราย (ซาชิว) ก็เนื่องมาจากเสวยยาทิพย์ที่มีส่วนผสมของโลหะหนักมากเกินไปจนเป็นพิษนั่นเอง

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องที่เรียกว่าห้องยาทิพย์

กลิ่นหอมของโอสถพลันพุ่งเข้าแตะจมูก

"กลิ่นหอมนี้ดูท่าจะปรุงมาจากสมุนไพรบำรุงร่างกายมหาศาล ทว่าสมุนไพรดีๆ กลับถูกทำให้เสียของไปหมด ซ้ำเมื่อผ่านสิ่งที่เรียกว่าการกลั่นกรอง ก็แปรเปลี่ยนเป็นยาพิษไปเสียแล้ว"

"ของดีเหล่านี้ยกให้หลี่เถิงไปจัดการเถิด"

จ้าวเฟิงกวาดสายตามองปราดเดียว ห้องหินแห่งนี้มีตัวยาจัดวางอยู่ไม่น้อย ทว่าจ้าวเฟิงหาได้มีความสนใจไม่

หลังจากเขามั่นใจแล้วว่าภายในทางลับนี้ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

เขาก็เดินออกจากห้องหิน มุ่งหน้าตรงไปยังปลายอีกด้านหนึ่งของทางลับทันที

การที่หานหวังสามารถหลบหนีออกจากซินเจิ้งและวังหลวงได้อย่างไร้ร่องรอย แม้แต่หานเฟยยังมิล่วงรู้ ย่อมต้องใช้ทางลับสายนี้เป็นแน่

และนี่คือโอกาสเดียวที่จะจับตัวเขาให้ได้

หากจับกุมได้จริง ความดีความชอบในการจับกุมกษัตริย์จะช่วยให้จ้าวเฟิงก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ที่สูงส่งยิ่งขึ้น

ณ พระราชวังหาน!

หลังจากทหารหานที่ยอมจำนนเริ่มทยอยออกจากเขตพระราชวัง

นรุ่ยซื่อแห่งฉินก็ได้เข้ายึดครองวังหลวงได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ภายในท้องพระโรงประชุมราชสำนักของหาน!

หลี่เถิงยืนอยู่กลางโถง โดยมีเหล่านายทัพยืนรั้งตำแหน่งอยู่ด้านหลัง

"นครซินเจิ้งถูกต้าฉินยึดครองโดยสมบูรณ์แล้ว ขอแสดงความยินดีกับท่านแม่ทัพที่สร้างความดีความชอบใหญ่หลวงในการดับแว่นแคว้นให้แก่ต้าฉินขอรับ" รองแม่ทัพนายหนึ่งเอ่ยแสดงความยินดีอย่างตื่นเต้น

ทว่าหลี่เถิงหาได้มีสีหน้ายินดีเท่าใดนัก เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า: "หานหวังยังมิถูกจับกุม มีเพียงการจับกุมเขาได้เท่านั้น แคว้นหานถึงจะถือว่าดับสูญอย่างแท้จริง"

"ขอท่านแม่ทัพโปรดวางใจ"

"ยามนี้กองทัพเราได้ปิดล้อมเมืองไว้ทุกทิศทางแล้ว อีกทั้งยังได้ส่งหน่วยทหารม้าออกไล่ล่าเป็นการเฉพาะอีกด้วย"

"ต่อให้หานหวังจะหนีออกจากซินเจิ้งไปได้จริง เขาก็คงหนีไปได้ไม่ไกลนัก ต้องจับตัวได้แน่นอนขอรับ" รองแม่ทัพรีบเอ่ยเสริม

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"

"หากหานหวังหนีรอดไปได้ ความดีความชอบในการดับแว่นแคว้นครั้งนี้ย่อมต้องถูกลดทอนลงไปมหาศาล" หลี่เถิงทอดถอนใจ

แผ่นดินล่มสลาย ทว่ากษัตริย์กลับหนีรอด

หากหานหวังหนีไปพึ่งพิงแคว้นอื่นแล้วส่งเสียงป่าวประกาศ รวบรวมกำลังพลแคว้นอื่นกลับมารุกราน นั่นย่อมเป็นการเปิดช่องว่างให้แคว้นอื่นอ้างความชอบธรรมในการเคลื่อนทัพ

เรื่องนี้ ย่อมมิใช่เรื่องดีเลย!

นั่นคือสาเหตุที่หลี่เถิงวิตกกังวลถึงเพียงนี้

หากหาตัวหานหวังไม่พบและปล่อยให้เขาหนีไปได้จริง ย่อมจะเป็นภัยต่อเนื่องแก่ต้าฉินในอนาคต

"ในสายตาของพวกท่าน"

"หากหานหวังหนีออกจากซินเจิ้งไปได้จริง ท่านคิดว่าเขาจะหนีไปแคว้นใด?"

หลี่เถิงหมุนตัวกลับมาจ้องมองเหล่านายทัพด้วยสีหน้าจริงจัง

"เรียนท่านแม่ทัพ"

"ย่อมต้องเป็นแคว้นเว่ยแน่นอนขอรับ" รองแม่ทัพนายหนึ่งตอบทันที

"เหตุใดถึงไม่ใช่แคว้นฉู่เล่า?" หลี่เถิงถามย้อน

"แคว้นฉู่แต่โบราณถูกเรียกว่าดินแดนเถื่อน ทว่าหาน จ้าว และเว่ย ต่างมีรากเหง้าเดียวกันมาจากสามจิ้น หากหานหวังหนีไปได้จริง ย่อมต้องมุ่งหน้าสู่แคว้นเว่ยก่อนจะต่อไปยังแคว้นจ้าว เพื่อขอความคุ้มครอง"

"ส่วนแคว้นฉู่นั้นมีความสัมพันธ์อันดีกับต้าฉินเรา เขาคงไม่กล้าเสี่ยงเข้าฉู่ และหานหวังคงไม่ปรารถนาจะก้าวเข้าสู่ดินแดนที่เขาเรียกว่าป่าเถื่อนนั่นหรอกขอรับ" รองแม่ทัพรายงาน

หลี่เถิงพยักหน้าเห็นด้วยพลางยิ้มออกมา: "ข้าเองก็คิดเช่นนั้น"

"ดังนั้นขอท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ด้วยแสนยานุภาพของทหารม้าเรา ย่อมต้องตามตัวหานหวังพบแน่นอนขอรับ" รองแม่ทัพให้คำมั่นอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง

หลี่เถิงหันไปมองเฉินเทา: "แม่ทัพเฉิน ในการบุกเมืองครั้งนี้ กองพลหมื่นนายในสังกัดของท่านสร้างผลงานไว้ไม่น้อย โดยเฉพาะจ้าวเฟิง ผู้มีพละกำลังดั่งเทพจุติ พังประตูเมืองได้ด้วยตัวคนเดียว หากมิใช่เพราะเขาพังประตูเข้ามา กองทัพเราคงมิอาจยึดซินเจิ้งได้ง่ายดายถึงเพียงนี้"

เฉินเทารีบก้าวออกมา ก้มกายคำนับอย่างนอบน้อม: "เป็นดังที่ท่านแม่ทัพกล่าวขอรับ หากไร้จ้าวเฟิง กองทัพเราคงมิอาจทลายเมืองได้รวดเร็วเช่นนี้ ความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายเมืองครั้งนี้ ย่อมต้องเป็นของตูกวานจ้าวเฟิงขอรับ"

แม้ในใจลึกๆ เฉินเทาจะปรารถนาให้หลิวอู่เป็นผู้คว้าความดีความชอบนี้ไป

ทว่าในกองทัพฉิน กฎเกณฑ์เรื่องผลงานการศึกนั้นเข้มงวดนัก และสามารถกราบทูลรายงานถึงเบื้องพระเนตรพระกรรณได้โดยตรง ไม่มีผู้ใดกล้าปลอมแปลงผลงานการศึกเด็ดขาด

เพราะนี่คือรากฐานความแข็งแกร่งของมหาฉิน

"จ้าวเฟิง"

"ยอดเยี่ยมมาก"

"การที่เขาถูกย้ายจากหน่วยพลาธิการเข้าสู่สังกัดของท่าน นับว่าเป็นวาสนาของท่านจริงๆ" หลี่เถิงกล่าวกลั้วหัวเราะ

"เป็นดังที่ท่านแม่ทัพว่ามาขอรับ นับว่าเป็นโชคของผู้น้อยจริงๆ หากไร้จ้าวเฟิง ผู้น้อยก็คงมิได้รับความชอบนี้" เฉินเทาเอ่ยเสริมอย่างคล้อยตาม

"ทว่าหลังจากศึกนี้"

"จ้าวเฟิงคงต้องได้รับการเลื่อนตำแหน่งอีกครั้งแล้วล่ะ"

"ผลงานครั้งนี้! ข้าได้แจ้งเรื่องไปยังจงจวินซือหม่าเรียบร้อยแล้ว"

"ด้วยความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายเมือง ย่อมเพียงพอจะส่งให้เขาเลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกขั้น" หลี่เถิงกล่าวออกมาช้าๆ

ความหมายในถ้อยคำนั้น ย่อมกระจ่างแจ้งยิ่งนัก

"ในกองทัพต้าฉินเรา ถือผลงานการศึกและพละกำลังเป็นที่ตั้ง ในเมื่อตูกวานจ้าวเฟิงมีความสามารถเพียงนี้ ผู้น้อยย่อมไม่มีสิ่งใดจะขัดขวางขอรับ" เฉินเทารีบตอบกลับทันที

ทว่าในส่วนลึกของใจนั้น

เฉินเทากลับรู้สึกเสียใจภายหลังอยู่ไม่น้อย

"เฮ้อ"

"หากตั้งแต่แรกข้าส่งจ้าวเฟิงออกไป แทนที่จะกดเขาไว้แล้วส่งหลิวอู่ออกไปแทน"

"กองพลหมื่นนายของข้าคงมิต้องสูญเสียเหล่านรุ่ยซื่อไปมากมายถึงเพียงนี้ ซ้ำครั้งนี้ยังเกรงว่าจะทำให้จ้าวเฟิงเกิดความขุ่นเคืองเข้าเสียแล้ว" เฉินเทาลอบคิดด้วยความเสียดาย

ในศึกนี้!

ทุกคนต่างประจักษ์ถึงพลังรบอันมหาศาลของจ้าวเฟิง รวมถึงพรสวรรค์อันไร้ขีดจำกัดของเขา

แม้การส่งคนสนิทออกไปเป็นทัพหน้าเพื่อชิงผลงานก่อนจะเป็นเรื่องปกติในกองทัพ ทว่านั่นก็ได้ตัดขาดโอกาสที่จะสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับจ้าวเฟิงในอนาคตไปเสียแล้ว

ด้วยความสำเร็จของจ้าวเฟิงในยามนี้ วันหน้าเขาอาจจะก้าวขึ้นมาอยู่เหนือหัวเฉินเทาก็เป็นได้ เรื่องเช่นนี้ไม่มีสิ่งใดแน่นอนเลย

...