บทที่ 61 หลี่เถิงผู้ตกตะลึง!

"เหล่านายทัพทั้งหลาย"

"ศึกนี้ความดีความชอบอันดับหนึ่งตกเป็นของจ้าวเฟิง ทว่าผู้ที่บุกยึดเมืองชั้นนอกจนเบ็ดเสร็จ และสังหารเฉาอี้ ซั่งเจียงจวินคนใหม่แห่งหานได้นั้นยังหาตัวมิพบ"

"ตกลงแล้วเป็นฝีมือผู้ใดกันแน่?"

"อีกทั้งข้ายังได้ยินมาว่า จางผิง อัครเสนาบดีแห่งหาน ก็ถูกนรุ่ยซื่อในกองทัพเราสังหารด้วยเช่นกัน"

"เรื่องเหล่านี้จำต้องสืบเสาะให้กระจ่างแจ้ง เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความดีความชอบทางทหาร"

"ต้าหวังย่อมมิตรงละเลยผู้ที่มีความชอบต่อแผ่นดินเป็นอันขาด" หลี่เถิงกล่าวแก่เหล่านายทัพที่รั้งอยู่

ในตอนนั้นเอง!

"จงจวินซือหม่า ไคว่ผู่ มาถึงแล้ว!"

สุรเสียงประกาศดังขึ้นจากภายนอกตำหนัก

"ฮ่าๆ ขอแสดงความยินดีกับท่านแม่ทัพหลี่ที่สร้างผลงานอันน่าอัศจรรย์ ทลายซินเจิ้งและดับสิ้นแว่นแคว้นหานได้สำเร็จนะขอรับ"

นายทัพผู้หนึ่งในชุดเกราะก้าวเดินเข้ามาในท้องพระโรงอย่างรวดเร็ว

จงจวินซือหม่า

ผู้กุมอำนาจในการตรวจตรากองทัพ และดูแลเรื่องการปูนบำเหน็จหรือลงทัณฑ์ในกองทัพ

เขารับคำสั่งโดยตรงจาก เว่ยเหลียว หนึ่งในจิ่วชิง และหวังเจี่ยน ซั่งเจียงจวินแห่งหลานเถียน

แม้ตำแหน่งขุนนางจะต่ำกว่าหลี่เถิง ทว่าหลี่เถิงกลับมิอาจก้าวก่ายอำนาจของเขาได้

"ท่านแม่ทัพไคว่"

หลี่เถิงรีบประสานมือทักทายพร้อมรอยยิ้ม

"ภายใต้สังกัดของท่านแม่ทัพหลี่ มียอดขุนพลปรากฏกายขึ้นแล้วนะขอรับ"

"พละกำลังเพียงคนเดียวพังประตูเมืองซินเจิ้ง ซ้ำยังนำทัพบุกสังหารศัตรูอย่างห้าวหาญ จนบั่นคอเฉาอี้ ซั่งเจียงจวินแห่งหาน และสังหารจางผิง อัครเสนาบดีแห่งหานลงได้"

"ช่างน่าตกใจยิ่งนัก"

"ข้าเองก็ปรารถนาจะพบปะบุคคลผู้นี้อยู่ไม่น้อยทีเดียว" ไคว่ผู่กล่าวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

เดิมทีหลี่เถิงยังคงยิ้มแย้มรับฟัง ทว่ายิ่งฟังสีหน้าของเขาก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

"ท่านว่าอย่างไรนะ?"

"เฉาอี้และจางผิงล้วนตายด้วยน้ำมือของจ้าวเฟิงรึ?" หลี่เถิงถามด้วยความตกตะลึง

เดิมทีเขายังคงตามหาตัวนรุ่ยซื่อผู้ที่ปลิดชีพบุคคลสำคัญในราชสำนักหานทั้งสองคนนี้ เพื่อนำมาพิจารณาปูนบำเหน็จรางวัล

ในศึกการรุกรานครั้งนี้

เมื่อประตูเมืองแตกพ่าย ชีวิตของเฉาอี้และจางผิงหากเทียบกับเหล่าเชื้อพระวงศ์หานแล้วอาจมิได้สำคัญที่สุด และหากเทียบกับความดีความชอบในการทลายเมืองก็นับว่าห่างชั้นกันนัก ทว่าความชอบย่อมคือความชอบ ย่อมต้องมีการให้รางวัล

"ท่านแม่ทัพหลี่มิรู้หรอกรึขอรับ?"

"ศีรษะของเฉาอี้และจางผิง ยามนี้ถูกส่งมาถึงหน่วยบันทึกความดีความชอบของข้าเรียบร้อยแล้ว"

"ผู้ที่บั่นศีรษะของทั้งสองคนนี้ก็คือ ตูกวานจ้าวเฟิง นั่นเองขอรับ" ไคว่ผู่กล่าวกลั้วหัวเราะ

"ข้าอุตส่าห์ตามหาคนแทบตาย นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือของจ้าวเฟิงอีกแล้ว" หลี่เถิงฉายแววประหลาดใจอย่างที่สุด

"มิน่าเล่า ก่อนหน้านี้ท่านแม่ทัพหวังเปิ้นถึงได้พยายามแย่งชิงตัวจ้าวเฟิงไปเข้าสังกัดกองพลหลักของท่านต่อหน้าท่านซั่งเจียงจวิน ด้วยความสามารถระดับนี้ มีหรือท่านแม่ทัพหวังจะมิหวั่นไหว" ไคว่ผู่เอ่ยพลางทอดถอนใจ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

เหล่านายทัพในท้องพระโรงต่างพากันสบตาด้วยความอึ้งตะลึง มิต้องสงสัยเลยว่าทุกคนต่างก็ถูกความดีความชอบมหาศาลของจ้าวเฟิงทำให้ตกใจจนพูดไม่ออก

"ความดีความชอบทั้งสามประการนี้ข้าได้รายงานเบื้องบนไปแล้ว เชื่อว่าท่านซั่งเจียงจวินย่อมมีการตัดสินใจที่เหมาะสม"

"ส่วนความดีความชอบของนายทัพท่านอื่นๆ ก็เช่นกัน ข้าได้ส่งรายงานถึงท่านซั่งเจียงจวินหมดแล้วขอรับ" ไคว่ผู่กล่าวต่อหลี่เถิง

หลี่เถิงตอบกลับทันที: "ลำบากท่านแล้ว"

การบันทึกความดีความชอบในกองทัพนั้น เริ่มต้นจากพลทหารบันทึกรายงานก่อนจะส่งต่อให้จงจวินซือหม่า จากนั้นจงจวินซือหม่าจะรายงานต่อซั่งเจียงจวิน และส่งถึงมือเว่ยเหลียว หนึ่งในจิ่วชิงผู้รับผิดชอบโดยตรง

"ส่วนเรื่องความดีความชอบในการสังหารศัตรูของนรุ่ยซื่อคนอื่นๆ ท่านแม่ทัพหลี่จำต้องส่งคนไปจัดการเก็บกวาดซากศพในเมืองเพื่อทำการตรวจสอบและบันทึกต่อไปนะขอรับ" ไคว่ผู่กล่าว

"ขอท่านแม่ทัพไคว่โปรดวางใจ ข้าได้สั่งการให้หน่วยพลาธิการเร่งเดินทางมาแล้ว คาดว่าภายในสองวันจะมาถึงนครซินเจิ้ง คืนนี้จึงให้เหล่านรุ่ยซื่อได้พักผ่อนเอาแรงก่อน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มดำเนินการเก็บกวาด" หลี่เถิงกล่าวสรุป

ตามธรรมเนียมปฏิบัติในสนามรบ เหล่านรุ่ยซื่อจะเป็นผู้เข้าไปเคลียร์พื้นที่และบันทึกผลงานการสังหารเป็นอันดับแรก พร้อมทั้งจัดการกับทหารศัตรูที่แกล้งตายให้สิ้นซาก จากนั้นหน่วยพลาธิการถึงจะเข้ามารับช่วงต่อเพื่อเก็บกวาดพื้นที่จนเบ็ดเสร็จ

ไคว่ผู่พยักหน้าพลางกวาดสายตามองเหล่านายทัพ แล้วยิ้มถามว่า: "มิทราบว่าท่านใดคือตูกวานจ้าวเฟิงรึ?"

"เรียนท่านจงจวินซือหม่า ตูกวานจ้าวเฟิงมิได้อยู่ที่นี่ขอรับ ทว่าเขากำลังประจำการรักษาการณ์อยู่ในเขตพระราชวังจุดหนึ่ง" เฉินเทารีบรายงานแทน

ในตอนนั้นเอง!

"รายงาน!"

"จวินโหวจางหาน ผู้รักษาสังกัดค่ายตูกวาน ขอเข้าพบขอรับ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายนอกท้องพระโรง

"เข้ามา" หลี่เถิงสั่งทันที

จางหานก้าวยาวๆ เข้ามาในโถง ก้มกายคำนับหลี่เถิงอย่างนอบน้อม: "ผู้น้อยคารวะท่านแม่ทัพหลี่"

"มิต้องมากพิธี"

"เจ้ามีธุระอันใดถึงมาพบข้า?" หลี่เถิงสะบัดมือพลางถามจางหาน

"เรียนท่านแม่ทัพหลี่"

"ตูกวานจ้าวเฟิงได้ค้นพบทางลับสายหนึ่งภายในคลังมหาสมบัติของหาน เส้นทางดูเหมือนจะทอดยาวไปไกล ท่านตูกวานจึงคาดการณ์ว่าหานหวังอาจจะหลบหนีไปทางลับสายนี้ จึงส่งผู้น้อยมารายงานขอรับ" จางหานรายงานอย่างนอบน้อม

"ทางลับรึ?"

หลี่เถิงและไคว่ผู่สบตากันทันที ก่อนที่ฝ่ายแรกจะมีสีหน้าตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง

"ข้าได้รับฟังจากเหล่าขุนนางหานที่ยอมจำนนว่า หานหวังหายตัวไปหลังจากทัพต้าฉินของเรามาประชิดเมือง โดยที่มิได้บอกกล่าวขุนนางคนใดและมิได้มีผู้ใดล่วงรู้ร่องรอย สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่าเขาหาได้หลบหนีออกจากประตูเมืองไม่"

"ยามนี้จ้าวเฟิงพบทางลับแล้ว บางทีหานหวังอาจจะหนีไปทางนั้นจริงๆ" หลี่เถิงกล่าวด้วยความมั่นใจ

"มีความเป็นไปได้สูง" ไคว่ผู่พยักหน้าเห็นด้วย

"แล้วยามนี้จ้าวเฟิงอยู่ที่ใด?" หลี่เถิงถามจางหาน

"ท่านตูกวานรุดหน้าเข้าสำรวจในทางลับไปก่อนแล้วขอรับ" จางหานตอบ

"ช้ามิได้แล้ว"

"จงนำข้าไปดูที่นั่นเดี๋ยวนี้" หลี่เถิงสั่งการจางหานทันที

ยามนี้ซินเจิ้งแตกพ่าย ขุนนางยอมจำนน

แคว้นหานดับสิ้นแล้ว

หานหวังคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายในการดับสูญอย่างสมบูรณ์ ขอเพียงจับกุมเขาได้ ต้าฉินก็จะจัดการภัยหนามตำใจอย่างแคว้นหานได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

ตราบเท่าที่ไม่ปล่อยให้หานหวังหนีไปพึ่งพิงแคว้นอื่นได้ วันหน้าย่อมไม่มีผู้ใดสามารถแอบอ้างนามของหานหวังเพื่อลุกขึ้นมาต่อต้านต้าฉินได้อีก

"เชิญท่านแม่ทัพตามผู้น้อยมาทางนี้ขอรับ" จางหานรีบนำทางไป

เมื่อมาถึงหน้าคลังมหาสมบัติของหาน

ทุกจุดล้วนมีนรุ่ยซื่อเฝ้าเวรยามอย่างหนาแน่น

เมื่อก้าวเท้าเข้าสู่คลังสมบัติ

พบเพียงความว่างเปล่าและสภาพที่ถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย

"ไอ้หานหวังบัดซบ ของในคลังสมบัตินี่ถูกขนย้ายไปหมดแล้วจริงๆ"

หลี่เถิงมองดูแล้วอดที่จะลอบสบถมิได้

"ท่านแม่ทัพ"

"ของถูกขนย้ายไปเกือบหมดแล้วจริงๆ ขอรับ คลังสมบัติเหลือเพียงห้องว่างเปล่า"

"ทว่าภายในทางลับยังมีของบางส่วนหลงเหลืออยู่บ้างขอรับ" จางหานรายงานทันที

"หลงเหลือสิ่งใดไว้รึ?" หลี่เถิงรีบถาม

"หลงเหลือศาสตราอยู่บ้าง และยังมีโอสถทิพย์อีกห้องหนึ่งเต็มๆ ขอรับ"

"ปากทางลับอยู่ทางนี้ขอรับ" จางหานรายงานตามความสัตย์จริงพลางชี้ไปยังปากทางลับ

หลี่เถิงค่อยๆ เดินเข้าไปดู

ท่ามกลางชั้นวางที่แยกออกจากกัน ปรากฏปากทางเข้าขนาดพอดีตัวคนอยู่เบื้องหน้า

"จ้าวเฟิงพาคนเข้าไปกี่คน?" หลี่เถิงเอ่ยถาม

"เรียนท่านแม่ทัพ"

"ท่านตูกวานรุดหน้าไปสำรวจเพียงลำพังก่อน ทว่าจวินโหวเว่ยเฉวียนแห่งค่ายตูกวานได้นำพี่น้องอีกห้าร้อยนายติดตามไปสมทบแล้วขอรับ" จางหานรายงาน

หลี่เถิงพยักหน้าก่อนจะสั่งการว่า: "ระดมองครักษ์ส่วนตัวของข้าทั้งหมด รุดหน้าเข้าทางลับไปติดตามจ้าวเฟิงเดี๋ยวนี้"

"หานหวังหนีไปได้สามวันแล้ว ข้างกายต้องมียอดฝีมือคอยอารักขาแน่นอน นรุ่ยซื่อห้าร้อยนายมิเพียงพอ" หลี่เถิงสั่งการด้วยเสียงอันดัง

"รับทราบ!"

ผู้บังคับกององครักษ์รีบรับคำสั่งทันที

จากนั้นเขาสั่งให้กององครักษ์พุ่งเข้าสู่ทางลับเพื่อไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากองครักษ์นับพันเข้าไปหมดแล้ว

หลี่เถิงก็นำเหล่านายทัพเดินเข้าสู่ทางลับเช่นกัน

เพียงไม่นานก็มาถึงห้องหินทั้งสามห้อง

ห้องโอสถ ว่างเปล่าไปแล้ว

ห้องศัสตรา หลงเหลือศาสตราอาวุธยาวอยู่หลายพันชิ้น ทว่าชั้นวางจำนวนมากกลับว่างเปล่า

ห้องยาทิพย์ กลิ่นหอมโอสถฟุ้งกระจาย ยังไม่มีร่องรอยการแตะต้อง

"หลงเหลืออาวุธไว้มากมายเพียงนี้ ดูท่าหานหวังคงจะขนย้ายออกไปมิตรงทันจริงๆ"

"และโอสถเหล่านี้ ล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น"

"ใครก็ได้!"

"จงเฝ้ารักษาที่นี่ไว้อย่างเข้มงวด"

"หากมิได้รับคำสั่งจากข้า ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ที่นี่เด็ดขาด" หลี่เถิงออกคำสั่งเด็ดขาดทันที