บทที่ 62 อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!

"รับทราบ!"

เหล่านายทัพขานรับคำสั่งโดยพร้อมเพรียงกัน

เห็นได้ชัดว่าหลี่เถิงให้ความสำคัญกับห้องยาทิพย์แห่งนี้เป็นอย่างมาก และเมื่อพิจารณาจากสีหน้าของเหล่านายทัพรอบกายเขาแล้ว ทุกคนก็ดูจะมีความคิดเห็นไปในทิศทางเดียวกัน

บางทีนี่อาจเป็นความแตกต่างของยุคสมัย ในสายตาของพวกเขา โอสถเหล่านี้คือยาทิพย์รักษาโรคหรือยาอายุวัฒนะที่ทรงคุณค่า หาใช่ยาพิษอย่างที่จ้าวเฟิงเข้าใจไม่ พวกเขาหาได้ล่วงรู้เรื่องพิษจากโลหะหนักหรือสิ่งอื่นใดไม่

ในสายตาของจ้าวเฟิง โอสถในห้องหินแห่งนี้ล้วนเป็นของไร้ค่าที่หาประโยชน์อันใดมิได้เลย

ทว่า! ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่จ้าวเฟิงคาดการณ์ไว้ การที่เขาขนย้ายสมุนไพรจากห้องโอสถและชิงเอาดาบสั้นกับชุดเกราะจากห้องศัสตราไปนั้น มิได้สร้างความสงสัยให้แก่ผู้ใดเลย ใครเล่าจะจินตนาการได้ว่าจ้าวเฟิงจะสามารถพกพาของมหาศาลเหล่านั้นไปได้ด้วยตัวคนเดียว

"นึกไม่ถึงว่าในพระราชวังจะมีทางลับที่ซ่อนเร้นถึงเพียงนี้ หากมิใช่เพราะจ้าวเฟิงเป็นคนละเอียดรอบคอบ เกรงว่าพวกเราคงไม่มีวันรู้ถึงการมีอยู่ของทางลับนี้เลย" ไคว่ผู่เอ่ยกลั้วหัวเราะ

"จริงแท้" หลี่เถิงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะยิ้มออกมา "หากจ้าวเฟิงสามารถจับกุมหานหวังกลับมาได้ นั่นย่อมถือเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงอย่างแท้จริง ด้วยความชอบในการทลายเมืองรวมกับความชอบในการจับกุมกษัตริย์ ต้าหวังย่อมต้องทรงพระเกษมสำราญและปูนบำเหน็จรางวัลให้อย่างหนักแน่นอน"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่านายทัพรอบข้างต่างพากันเงียบงันและพยักหน้าเห็นด้วย ทว่าในใจคนย่อมยากแท้หยั่งถึง บางคนอาจเลื่อมใสศรัทธาในตัวจ้าวเฟิง แต่ผู้ที่ริษยาก็คงมีมิใช่น้อย

'จ้าวเฟิงช่างโชคดีนัก' 'นึกไม่ถึงว่าจะพบทางลับนี้ หากจับหานหวังได้จริง นั่นย่อมเป็นผลงานที่สั่นสะเทือนกองทัพ' 'เหตุใดข้าถึงไม่มีโชคดีเช่นนี้บ้างนะ' 'หากข้าเป็นคนพบทางลับนี้และจับหานหวังได้ ผลงานครั้งนี้คงช่วยให้ข้าเลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นได้อีกอย่างน้อยสองขั้นทีเดียว'

...

เหล่านายทัพรอบกายหลี่เถิงต่างพากันขบคิดไปต่างๆ นานา ทว่าเรื่องเหล่านี้ จ้าวเฟิงย่อมมิอาจล่วงรู้ได้

ยามราตรี! ณ ปลายอีกด้านหนึ่งของทางลับ

"พับผ่าสิ”

“ทางลับนี่ช่างยาวนัก เกรงว่าจะมีระยะทางไม่ต่ำกว่าสิบห้าลี้ ดูท่าทางลับนี้มิได้ขุดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน ทว่าคงเป็นเส้นทางหนีทีไล่ที่ราชวงศ์หานเตรียมไว้ให้ตนเองมานานปี”

“ข้าเองก็เดินมาตั้งนานกว่าจะถึงสุดทางเสียที" เมื่อเห็นว่าตนเดินมาจนถึงสุดปลายทางลับแล้ว จ้าวเฟิงลอบสบถเบาๆ ทว่าใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มออกมา

"ประตูบานสุดท้ายแล้วสินะ มิรู้ว่าจะนำไปสู่ที่ใดกันแน่" จ้าวเฟิงจ้องมองไปยังประตูเบื้องหน้า ค่อยๆ ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง พลันชักหลงเฉวียนข้างเอวออกมา พร้อมแผ่พลังจิตออกไปสำรวจภายนอก

"มีคนเฝ้าอยู่ข้างนอก”

“ดูท่าจะเป็นคนของหานหวัง”

“เป็นไปตามคาด หานหวังหนีออกมาทางลับสายนี้จริงๆ" ด้วยการตรวจจับจากพลังจิต แม้ดวงตาจะยังมองไม่เห็น ทว่าจ้าวเฟิงก็ล่วงรู้ได้ทันทีว่ามีคนเฝ้าอยู่ด้านนอก และมีจำนวนมิใช่น้อยเลยทีเดียว ทว่าจ้าวเฟิงหาได้มีความเกรงกลัวไม่ หานหวังหลบหนีออกมาทางลับเช่นนี้ย่อมนำคนติดตัวมาไม่มาก เพราะยิ่งคนมาก ความลับก็ยิ่งรั่วไหลและไม่ปลอดภัยสำหรับเขา

จากนั้นจ้าวเฟิงก็ทำเช่นเดียวกับตอนเข้าคลังสมบัติ เขาใช้คมดาบวาดผ่านช่องว่างของประตูเพียงครั้งเดียว พริบตาเดียว แม่กุญแจด้านนอกก็ถูกตัดขาด กระบี่หลงเฉวียนคือศัสตราวุธระดับเสวียน การจะตัดเครื่องเหล็กในยุคสมัยนี้ย่อมง่ายดายประดุจตัดหยวกกล้วย

เมื่อโซ่ตรวนถูกตัดขาด เคร้ง! มันร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทันที

และที่ภายนอกทางลับนั้น ทหารรักษาพระองค์ของหานนับสิบนายต่างถูกดึงดูดด้วยเสียงนั้น พวกเขารีบหันกลับมามองทันที

"เหตุใดโซ่ตรวนถึงขาดลงกะทันหันเช่นนี้?" ทหารหานนายหนึ่งเอ่ยด้วยความฉงน "ข้าก็มิรู้”

“หรือว่าโซ่นี่จะมิมั่นคงพอ?" ทหารอีกนายเอ่ยตอบด้วยความประหลาดใจไม่แพ้กัน "รีบเอาโซ่เหล็กอีกเส้นมาคล้องไว้เร็ว”

“ที่นี่คือทางลับที่ตรงจากวังหลวง จะให้เกิดความผิดพลาดมิได้เด็ดขาด”

“ยามนี้ทัพฉินตีเมืองแตกแล้ว พวกเราต้องรอจังหวะถึงจะหนีออกไปได้" ทหารหานนายหนึ่งเอ่ยสั่ง

กล่าวจบ เขาก็เดินตรงไปยังประตูทางลับนั้น ทว่าในวินาทีถัดมา โครม! บานประตูที่เคยปิดสนิทพลันถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง

ทหารรักษาพระองค์ด้านนอกต่างพากันตกตะลึงลาน ทว่ามิทันได้ตั้งตัว เงาร่างหนึ่งก็วูบผ่านหน้าทหารกลุ่มหน้าสุดไปอย่างรวดเร็ว

ฉับ! แสงกระบี่มาพร้อมกับโลหิตที่สาดกระเซ็น ทหารรักษาพระองค์สามนายแรกถูกบั่นคอจนศีรษะหลุดจากบ่า ร่างไร้วิญญาณล้มลงกับพื้น เลือดพุ่งกระฉูดออกจากลำคออย่างน่าสยดสยอง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ทหารที่เหลืออีกนับสิบนายเสียขวัญไปชั่วขณะ ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นจ้าวเฟิง และเห็นชุดเกราะนรุ่ยซื่อแห่งฉินที่เขาสวมใส่ หลังจากความตระหนก พวกเขาก็ได้สติคืนมาทันที

"เป็นคนของฉิน!”

“รีบฆ่ามันเร็ว!”

“สังหาร!" ทหารรักษาพระองค์นับสิบนายต่างชักกระบี่คู่กายออกมา แล้วกรูเข้าล้อมกรอบโจมตีจ้าวเฟิงพร้อมกัน

จ้าวเฟิงมิได้ลังเลแม้แต่น้อย เขาชูกระบี่พุ่งเข้าใส่ทันที เงาร่างของเขาเคลื่อนไหววูบวาบด้วยความเร็วที่ทหารหานเหล่านี้มิอาจจับทิศทางได้ ทุกครั้งที่เงาร่างของเขาปรากฏ ย่อมต้องมีทหารหานสังเวยชีวิตหนึ่งนาย

เพียงชั่วพริบตา ทหารรักษาพระองค์ที่เฝ้ายามอยู่ทั้งหมดต่างล้มจมกองเลือด ทว่าจ้าวเฟิงกลับจงใจเหลือรอดไว้เพียงผู้เดียว

[สังหารทหารหาน 1 นาย เก็บกู้พละกำลัง 5 แต้ม]

[สังหารทหารหาน 1 นาย เก็บกู้ความเร็ว 5 แต้ม]

แผงหน้าจอแจ้งเตือนไม่หยุดหย่อน ทหารที่ถูกสังหารเหล่านี้ล้วนกลายเป็นแหล่งพลังให้จ้าวเฟิงแข็งแกร่งขึ้น

"ข้าจะถามเพียงครั้งเดียว”

“หานหวังอยู่ที่ใด?" จ้าวเฟิงเดินเข้าไปหาทหารหานเพียงคนเดียวที่เหลือรอด กระบี่หลงเฉวียนในมือยังคงมีเลือดหยดซึม ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

"ข้า... ข้า..." ทหารนายนั้นจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากกายจ้าวเฟิงอย่างชัดเจน สิ่งนี้ทำให้เขาสั่นเทาไปทั้งตัว

"เจ้าไม่อยากพูดรึ?" จ้าวเฟิงขมวดคิ้ว คมกระบี่ในมือค่อยๆ ยกขึ้น "ข้ายอมพูดแล้ว ข้ายอมพูดแล้ว!”

“ต้าหวังซ่อนตัวอยู่ในมหาตำหนักลับท่ามกลางป่าลึกแห่งนี้ขอรับ" ทหารนายนั้นทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพลางรายงานด้วยความตระหนก

"ข้างกายเขามีคนกี่คน?" จ้าวเฟิงถามต่อ "สาม... สามร้อยนายขอรับ”

“มิใช่ทหารรักษาพระองค์ธรรมดา ทว่าคือองครักษ์เงาที่อารักขาความปลอดภัยของต้าหวังโดยเฉพาะ เป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือของมหาหานเราขอรับ" ทหารนายนั้นตอบด้วยความหวาดผวาถึงที่สุด

"ดีมาก”

“เจ้ารู้จักกาลเทศะดี" จ้าวเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเก็บกระบี่เข้าฝัก "ถอดชุดเกราะออกเสีย แล้วไปใช้ชีวิตเป็นราษฎรธรรมดาเถอะ ข้าจะรักษาสัญญาไว้ชีวิตเจ้าหนึ่งครั้ง"

กล่าวจบ จ้าวเฟิงก็หมุนตัวเดินไปตามทิศทางที่ทหารนายนั้นชี้บอก

เมื่อมองตามแผ่นหลังของจ้าวเฟิงไป ทหารหานผู้นั้นกวาดสายตามองซากศพของเพื่อนร่วมทางที่สิ้นชีพอยู่บนพื้น พลางรู้สึกเหมือนตนเองเพิ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชมาได้อย่างหวุดหวิด เมื่อครู่นี้พวกเขายังคงพูดคุยหัวเรากันอยู่ ทว่ายามนี้กลับเหลือเขาเพียงคนเดียวเสียแล้ว

"เขาเป็นสัตว์ประหลาดหรืออย่างไร?" เมื่อเห็นเงาร่างของจ้าวเฟิงค่อยๆ ลับตาไป ทหารรักษาพระองค์ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวก็ได้แต่ทอดถอนใจออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทว่าเขาก็มิได้รั้งรออยู่ที่นั่นนานนัก เขารีบถอดชุดเกราะทหารหานออกแล้วทิ้งลงบนพื้น พร้อมกับโยนอาวุธทิ้งไป ก่อนจะรีบหนีไปยังอีกทิศทางหนึ่งทันที

ยามนี้มหาหานล่มสลายแล้ว การถอดชุดเกราะกลับไปเป็นชาวบ้านธรรมดา บางทีอาจจะเป็นทางเดียวที่ช่วยรักษาชีวิตเขาไว้ได้จริงๆ

จ้าวเฟิงกวาดสายตามองไปรอบด้าน ทางออกของทางลับนี้ตั้งอยู่ภายในหุบเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากนครซินเจิ้งนัก มันคือภูเขาเพียงลูกเดียวในบริเวณนี้ และนับเป็นจุดสังเกตที่สำคัญของซินเจิ้ง ที่ผ่านมา ป่าเขาแห่งนี้คือเขตล่าสัตว์ของราชวงศ์หาน ราษฎรธรรมดาหาได้มีสิทธิ์ย่างกรายเข้ามาไม่ ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า ที่แห่งนี้คือเส้นทางรอดตายของราชวงศ์หานเช่นกัน