บทที่ 63 หานหวัง! หานหวัง!!!

ท่ามกลางหุบเขา!

มีตำหนักลับแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

ภายนอกตำหนักมีเหล่าทหารรักษาพระองค์ฝีมือฉกาจแห่งหานเดินตรวจตราอย่างเข้มงวดสลับสับเปลี่ยนเวรยามกันมิตรงขาดสาย

ภายในตำหนัก

"สามวันแล้ว"

"เมืองหลวงถูกทัพฉินตีแตกย่อยยับไปแล้ว"

"เมื่อไหร่พวกเราถึงจะออกเดินทางได้เสียที?"

"รั้งอยู่ที่นี่ใจของข้ามิมั่นคงเลย"

"หากถูกทัพฉินตรวจพบ ข้าคงพินาศสิ้นแน่"

หานหวังอานเอ่ยถามขุนนางเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ต้าหวังทรงทราบดีว่าเมืองหลวงถูกตีแตกแล้ว เมื่อซินเจิ้งแตกพ่าย ทัพฉินย่อมต้องระดมกำลังค้นหาตัวต้าหวังอย่างพลิกแผ่นดิน ยามนี้ภายนอกต้องมีทัพฉินลาดตระเวนอยู่หนาแน่นแน่นอน หากพวกเราวู่วามออกไปตอนนี้ ย่อมถูกพวกมันพบตัวเข้าแน่ขอรับ"

"เมื่อถึงยามนั้น ทุกอย่างคงจบสิ้นจริงๆ" ขุนนางกราบทูลอย่างนอบน้อม

"หรือจะให้ข้าเฝ้ารออยู่ที่นี่ไปนรันดร์รึ?"

"หากวันใดทัพฉินค้นภูเขาแล้วเจอข้าเข้า จะทำเช่นไร?" หานหวังอานยังคงมีสีหน้าอมทุกข์

ในยามนี้ทุกวันคืนของเขาประดุจถูกฝันร้ายตามหลอกหลอน ตราบใดที่ยังมิพ้นเขตแดนแว่นแคว้นของตน เขาย่อมมิอาจสงบใจได้ รู้สึกราวกับทัพฉินจะบุกเข้ามาปลิดชีพได้ทุกเมื่อ

ดังนั้นแม้จะหลบซ่อนอยู่ในที่ปลอดภัยเช่นนี้ เขาก็ยังคงกระวนกระวายใจยิ่งนัก

"ขอต้าหวังโปรดวางพระทัย"

"ตำหนักลับแห่งนี้ซ่อนเร้นอย่างมิดชิด ต่อให้ทัพฉินพลิกภูเขาทั้งลูกค้นหาก็ไม่มีทางหาเจอแน่นอนขอรับ" ขุนนางให้คำมั่นอีกครั้ง

"แล้วถ้าทางลับถูกพบเข้าล่ะ หากทัพฉินบุกตามทางลับมาจะทำอย่างไร?" หานหวังถามต่อ

เมื่อได้ยินดังนั้น

ขุนนางยิ้มอย่างมั่นใจพลางกราบทูลว่า: "เช่นนั้นต้าหวังยิ่งต้องวางพระทัยขอรับ ทรัพย์สมบัติในคลังมหาสมบัติถูกขนย้ายออกไปหมดแล้ว คลังที่ว่างเปล่าเช่นนั้นทัพฉินคงมิได้ใส่ใจค้นหาละเอียดนัก อีกทั้งกลไกประตูทางลับก็ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ไม่มีทางที่ชาวฉินจะหาเจอเด็ดขาดขอรับ"

หานหวังอานพยักหน้าตามคำปลอบโลม ทว่าความกังวลบนใบหน้าหาได้เลือนหายไปไม่

ในขณะเดียวกันนั่นเอง!

"รายงาน!"

"ต้าหวัง"

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะย่ะค่ะ"

"พบทัพฉินปรากฏตัวที่หน้าตำหนักพะย่ะค่ะ"

ทหารรักษาพระองค์นายหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาในตำหนักด้วยท่าทางลนลาน

สิ้นคำรายงาน

ใบหน้าของหานหวังอานพลันซีดเผือดราวกับกระดาษ

"ทัพ... ทัพฉินพบข้าแล้วรึ?" หานหวังอานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ขุนนางข้างกายก็ตกตะลึงกับข่าวนี้ไม่แพ้กัน

"ทัพฉินมากันกี่คน?" ขุนนางรีบถาม

"พบเพียงคนเดียวพะย่ะค่ะ"

"ยามนี้เขากำลังยืนประกาศให้พวกเรายอมจำนนอยู่หน้าตำหนักพะย่ะค่ะ" ทหารรายงานทันที

"คนเดียวรึ?" สีหน้าของหานหวังอานดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทว่ายังคงเครียดขรึมอยู่

"ต้าหวัง"

"แผนการต้องเลื่อนให้เร็วขึ้นแล้วขอรับ"

"พวกเราต้องรีบหนีไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" ขุนนางรีบกราบทูล

"ทุกอย่างสุดแท้แต่ท่านจะจัดการเถิด" หานหวังพยักหน้าทันที

ยามนี้เขาประดุจสุนัขจนตรอก นอกจากการเชื่อใจขุนนางผู้นี้แล้วก็หาได้มีหนทางอื่นไม่

"ถ่ายทอดคำสั่งออกไป"

"จัดการพลทหารฉินผู้นั้นเสีย แล้วรีบอารักขาต้าหวังออกเดินทางทันที" ขุนนางสั่งการทหารรักษาพระองค์

"รับทราบ!" ทหารรับคำสั่งแล้วรีบถอยออกไป

"ต้าหวัง ช้ามิได้แล้ว พวกเรารีบไปกันเถิดขอรับ" ขุนนางหันมากล่าวกับหานหวัง

"ดีๆๆ"

"ไปกันเดี๋ยวนี้" หานหวังพยักหน้าหงึกๆ

ภายนอกตำหนักลับ!

ทหารรักษาพระองค์ฝีมือฉกาจแห่งหานทั้งสามร้อยนายมารวมตัวกัน บ้างถือหน้าไม้ บ้างกระชับดาบ ทุกคนต่างจ้องมองจ้าวเฟิงที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความระแวดระวัง

แม้ในแง่จำนวนพวกเขาจะได้เปรียบอย่างมหาศาล ทว่าเมื่อเห็นจ้าวเฟิงที่มาเพียงลำพังกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย พวกเขากลับสัมผัสได้ถึงความกดดันบางอย่าง และพากันคิดไปว่าเบื้องหลังของชายผู้นี้ต้องมีทัพฉินอีกจำนวนมากซุ่มรออยู่แน่

"พวกเจ้าถูกกองทัพของข้าล้อมไว้หมดแล้ว"

"จงวางอาวุธเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิต"

จ้าวเฟิงชูกระบี่ขึ้น เอ่ยโน้มน้าวทหารหานนับร้อยเบื้องหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างที่สุด

เมื่อได้ยินดังนั้น

เหล่าทหารรักษาพระองค์หาได้มีผู้ใดขานรับไม่ ทว่ากลับจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาที่ระแวดระวังยิ่งกว่าเดิม

พวกเขาคือเหล่านักรบที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี และเป็นนักรบเดนตายที่จงรักภักดีต่อหานหวัง ย่อมมิยอมจำนนโดยง่าย

ทหารที่บอกร่องรอยหานหวังก่อนหน้านี้ เป็นเพราะถูกความโหดเหี้ยมของจ้าวเฟิงบดขยี้ขวัญจนกระเจิง อีกทั้งยังไร้ทางสู้และตกอยู่ภายใต้การข่มขู่ถึงชีวิตจึงยอมปริปาก

ทว่าถึงแม้ทหารกลุ่มนี้จะไม่ขลาดกลัว แต่พวกเขาก็ยังมิวู่วามลงมือในทันที

ในตอนนั้นเอง!

ประตูตำหนักเปิดออก

หานหวังเดินออกมาภายใต้การอารักขาของเหล่าทหารรักษาพระองค์

เมื่อเห็นชัดแจ้งว่ามีพลทหารฉินเพียงนายเดียวที่อยู่เบื้องหน้า หานหวังก็ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"โชคดีที่มีเพียงคนเดียว หากเป็นกองทัพใหญ่ของฉินจริงๆ ข้าคงมิมีทางหนีพ้นแน่" หานหวังลอบคิดในใจ

จากนั้น

หานหวังทำสีหน้าเย็นชา จ้องมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร: "เหล่านักรบทั้งหลาย ชายผู้นี้เป็นเพียงทหารสอดแนมของฉินเท่านั้น ขอเพียงสังหารมันได้ ข้าจะนำพวกเจ้าตีฝ่าวงล้อมออกไป เมื่อถึงแคว้นเว่ย ข้าจะปูนบำเหน็จรางวัลให้พวกเจ้าอย่างงาม จะมิตรงปฏิบัติต่อพวกเจ้าอย่างลำบากเด็ดขาด"

"จงสังหารมันเสีย!"

สิ้นเสียงสั่งการ

ทหารรักษาพระองค์รอบกายเริ่มเคลื่อนไหวทันที

"สังหาร!"

เหล่าทหารหานกู่ร้องคำราม

ทหารนับร้อยที่ถือหน้าไม้รีบเล็งเป้าไปที่จ้าวเฟิง ก่อนจะเหนี่ยวไกพุ่งศรออกไปพร้อมกัน

ห่าธนูพุ่งทะยานเข้าใส่

ทว่าจ้าวเฟิงกลับหาได้ลนลานไม่

"แผ่ขยายพลังจิต!"

จ้าวเฟิงรีบเร้นกายใช้พลังจิตแผ่ออกไปโอบล้อมรอบตัวทันที

ยามห่าธนูพุ่งเข้าประชิด

จ้าวเฟิงร่ายรำหลงเฉวียนในมือ

ในสายตาของทหารหาน จ้าวเฟิงเพียงแต่วาดกระบี่ไปมาตามใจชอบ ทว่าด้วยพละกำลังและความเร็วที่เหนือล้ำของเขา แท้จริงแล้วมันกลับกลายเป็นตาข่ายกระบี่ที่แน่นหนาจนลมมิอาจลอดผ่าน

เคร้ง เคร้ง!

แว่วเสียงโลหะปะทะกันดังระรัว

ลูกศรดอกแล้วดอกเล่าถูกฟันร่วงหล่นสู่พื้นดิน

"มันเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า?"

ทหารรักษาพระองค์จำนวนมากมองจ้าวเฟิงด้วยความสยดสยอง คาดมิถึงเลยว่าภายใต้ห่าธนูเช่นนี้ จ้าวเฟิงจะสามารถปัดป้องได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

มิทันให้ทหารหานได้ตั้งตัว

จ้าวเฟิงถีบเท้าพุ่งทะยานออกไปหนึ่งครั้ง

เงาร่างของเขาเลือนหายไปจากจุดเดิมทันที

ลูกศรจำนวนมากพุ่งผ่านความว่างเปล่าไปอย่างเปล่าประโยชน์

"คนหายไปไหนแล้ว?"

เหล่าทหารหานจ้องมองจุดที่จ้าวเฟิงเคยยืนอยู่ด้วยความตกตะลึง

"มันบุกเข้ามาแล้ว!"

"พลธนูถอยไป!"

"เข้าปะทะ!"

นายกองทหารรักษาพระองค์แผดเสียงสั่งการ

ทุกคนจึงได้สติ เงาร่างหนึ่งกำลังพุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์มิอาจจับทิศทางได้

รวดเร็วประดุจภูตพราย

พลหน้าไม้หานไม่มีโอกาสแม้แต่จะถอยร่น

แสงกระบี่วูบผ่าน

"อ๊าก!"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น

โลหิตสาดกระเซ็น

ทหารรักษาพระองค์หลายนายถูกปลิดชีพลงกองกับพื้นในพริบตา

[สังหารทหารหาน 1 นาย เก็บกู้พละกำลัง 5 แต้ม] [สังหารทหารหาน 1 นาย เก็บกู้พละกำลัง 5 แต้ม] ...

แผงหน้าจอแจ้งเตือนไม่หยุดหย่อน

เพียงการจู่โจมเดียว

กระบวนทัพหานเบื้องหน้าก็ระส่ายระส่าย

ทว่าจ้าวเฟิงหาได้รั้งรออยู่กับที่เพื่อสู้รบติดพันไม่ เขาบุกทะลวงไปข้างหน้า วาดคมกระบี่สังหารทหารหานที่ขวางทางลงทีละคนอย่างง่ายดาย

สายตาของจ้าวเฟิงจับจ้องนิ่งอยู่ที่หานหวัง เพราะหานหวังผู้นี้ต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริงของเขา

"เร็ว... รีบฆ่ามันเร็วเข้า!"

"อารักขาข้าเดี๋ยวนี้!"

หานหวังคล้ายจะสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตาของจ้าวเฟิง เขาถอยหนีด้วยความหวาดผวา พลางตะโกนเรียกให้ทหารรักษาพระองค์รอบกายเข้ามาคุ้มกันทันที

เขามันก็แค่คนอ่อนแอไร้กำลัง

นอกจากอำนาจที่ใช้สั่งการแล้ว ก็หาได้มีหนทางอื่นในการเอาชีวิตรอดไม่

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงรุกคืบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในใจของเขาย่อมเต็มไปด้วยความขวัญเสีย

"อารักขาต้าหวัง!"

"เร็ว!"

ขุนนางข้างกายก็แผดเสียงเร่งเร้าไม่หยุด

ทหารรักษาพระองค์หานรีบกรูเข้ามารวมตัวกัน ปกป้องหานหวังไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา

แม้แคว้นหานจะล่มสลายไปแล้ว

ทว่าเหล่านักรบรักษาพระองค์ผู้เป็นยอดฝีมือเหล่านี้ ย่อมมีพลังรบที่ไม่ธรรมดา ลำพังเพียงสามร้อยนายก็เพียงพอจะรับศึกจากทหารเลวทั่วไปนับพันได้

ทว่าพวกเขากลับโชคร้ายนัก ที่ต้องมาเผชิญหน้ากับยอดขุนพลผู้มีพละกำลังเหนือมนุษย์อย่างจ้าวเฟิง!