บทที่ 64 ความดีความชอบในการจับกุมกษัตริย์!

จ้าวเฟิงบุกทะลวงสังหารไปตลอดทาง

รอบกายเต็มไปด้วยซากศพของทหารรักษาพระองค์หาน

เพียงชั่วพริบตาเดียว จ้าวเฟิงก็ตีฝ่าวงล้อมทหารรักษาพระองค์หานจนแตกพ่าย และพุ่งเข้าถึงตัวหานหวัง

เขาวาดหลงเฉวียนเพียงครั้งเดียว

คมกระบี่ก็จ่อเข้าที่ลำคอของหานหวังทันที

หยาดโลหิตที่รินไหลจากใบดาบหยดลงบนฉลองพระองค์ของหานหวังอย่างต่อเนื่อง

"หากพวกเจ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว ชีวิตกษัตริย์ของพวกเจ้าจบสิ้นแน่"

จ้าวเฟิงหมุนตัวกลับไปจ้องมองเหล่าทหารรักษาพระองค์รอบด้านพลางคำรามเสียงเย็น

"อย่าเข้ามานะ!"

"ทุกคนถอยไปให้หมด!" หานหวังแผดเสียงร้องด้วยความหวาดผวา

"รับทราบ!"

ทหารรักษาพระองค์หานรอบข้างต่างพากันถอยร่นออกไป มิกล้าขยับเขยื้อนโดยพลการ

"พ่อหนุ่มผู้กล้า"

"ท่านเป็นเพียงตูกวานตัวเล็กๆ ของฉิน มิตรงต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้เลย"

"ขอเพียงท่านปล่อยข้าไป ข้าจะมอบความมั่งคั่งร่ำรวยให้ท่านอย่างมหาศาล อีกทั้งข้ายังสามารถพาท่านไปยังแคว้นเว่ย แต่งตั้งให้ท่านเป็นแม่ทัพ เป็นถึงต้าเจียงจวินผู้กุมกำลังพลนับหมื่น"

"ยิ่งไปกว่านั้น"

"ข้ามีธิดาอยู่หนึ่งนาง สิริโฉมงดงามปานล่มเมือง หากท่านยอมปล่อยข้า ข้าจะยกลูกสาวให้ท่าน ตบแต่งท่านเป็นราชบุตรเขยของข้า"

เมื่อต้องเผชิญกับจ้าวเฟิงที่แผ่รังสีสังหารออกมา หานหวังอานจึงเอ่ยข้อเสนอด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

"สบายใจได้"

"ตราบใดที่ท่านอยู่นิ่งๆ ข้าจะไม่ฆ่าท่าน"

"ทว่าหากท่านเล่นตลกรึก็ไม่แน่ คมกระบี่ของข้าอาจจะพลั้งพลาดปาดคอท่านเข้าให้ก็ได้" จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ความมั่งคั่งร่ำรวย ทั้งยังยกลูกสาวที่เป็นกงจู่ให้

ฟังดูช่างเย้ายวนใจนัก

หากเป็นสิ่งที่ฉินหวังประทานให้ จ้าวเฟิงอาจจะรับไว้พิจารณา

ทว่ายามนี้คนพูดคือกษัตริย์ของแคว้นที่ล่มสลายไปแล้ว รับมาแล้วก็ต้องมาลุ้นอีกทีว่าจะได้มีโอกาสเสวยสุขหรือไม่

"ท่านผู้กล้า"

"ขอเพียงท่านปล่อยข้าไป ข้าจะมอบทรัพย์สมบัติในคลังมหาสมบัติของมหาหานให้ท่านสามส่วน... ไม่สิ ให้ห้าส่วนเลย!"

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงนิ่งเฉย หานหวังอานจึงรีบเพิ่มเดิมพันขึ้นอีก

จ้าวเฟิงคร้านจะใส่ใจ เขาเหลือบมองไปรอบๆ ก่อนจะสั่งเสียงเย็นว่า: "สั่งให้คนของท่านทุกคนวางอาวุธ แล้วไปคุกเข่ารวมกันตรงนั้น"

"วาง... รีบวางอาวุธเร็วเข้า!"

"ไปคุกเข่าให้หมด!" หานหวังอานมีหรือจะกล้าขัดขืน เขาเป็นคนรักตัวกลัวตายอยู่แล้ว ยิ่งยามนี้คมกระบี่จ่ออยู่ที่คอหอย

ทหารรักษาพระองค์หานรอบด้านมิกล้าขัดคำสั่ง ต่างพากันโยนอาวุธทิ้งแล้วลงไปคุกเข่าราบกับพื้น

"ดีมาก"

"ท่านมีชีวิตรอดแล้ว"

จ้าวเฟิงพึงพอใจต่อท่าทีของหานหวังยิ่งนัก

"ท่าน... ท่านผู้กล้า..." หานหวังยังคิดจะเอ่ยปากขอร้องอ้อนวอนต่อ

"หากท่านพูดอีกเพียงคำเดียว ข้าจะบั่นคอท่านทิ้งซะ" จ้าวเฟิงกล่าวตัดบทอย่างเย็นชา

เมื่อสบเข้ากับแววตาของจ้าวเฟิง หานหวังก็หวาดกลัวจนมิกล้าปริปาก ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว

"นี่น่ะหรือ กษัตริย์"

"สรุปแล้ว"

"หมอนี่ก็แค่คนดวงดีที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง ทว่าเป็นเพียงไอ้ขี้แพ้ที่ไร้ค่า"

"กษัตริย์ที่มิอาจอยู่สู้ตายเคียงคู่แผ่นดินและราษฎรของตนได้ จะมีคุณสมบัติอันใดมาคู่ควรกับฐานันดรอันสูงส่งนี้?"

เมื่อเห็นท่าทางขี้ขลาดตาขาวของหานหวังอาน แววตาของจ้าวเฟิงก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

ในส่วนลึกของใจจ้าวเฟิง

เขามีบรรทัดฐานในการวัดคุณค่าของกษัตริย์แว่นแคว้นอยู่ประการหนึ่ง

โดยเฉพาะนิยามของกษัตริย์ในยามที่บ้านเมืองพินาศย่อยยับ

ประโยคที่จ้าวเฟิงชื่นชอบที่สุดก็คือ: "โอรสสวรรค์เฝ้าประตูเมือง กษัตริย์พลีชีพเพื่อบ้านเมือง!"

และเมื่อจ้าวเฟิงเริ่มมีความทะเยอทะยาน เขาก็ตั้งมั่นไว้เช่นนั้น หากวันหน้าเขาสามารถสร้างรากฐานความเป็นใหญ่ของตนเองขึ้นมาได้ท่ามกลางกลียุคปลายสมัยฉิน

จ้าวเฟิงก็จะขอเป็นกษัตริย์เช่นนั้น

ยอมตายเพื่อแผ่นดิน มอดมลายไปพร้อมกับบ้านเมือง

ลูกผู้ชายตัวจริง พึงเป็นเช่นนี้!

กาลเวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป!

จ้าวเฟิงสยบหานหวังได้ด้วยตัวคนเดียว ทหารรักษาพระองค์หานกว่าสองร้อยนายต่างคุกเข่าสงบนิ่งมิกล้าขยับเขยื้อน

ภาพที่เห็นนี้ ไม่ว่าใครมาพบเข้าย่อมต้องมองว่าเป็นเรื่องที่ยากจะเกิดขึ้นได้

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังแว่วมาจากป่าเขาเบื้องนอก

เมื่อมองไป

พบว่าเว่ยเฉวียนกำลังนำเหล่านรุ่ยซื่อห้าร้อยนายมุ่งตรงมายังตำหนักลับแห่งนี้

เมื่อได้เห็นสถานการณ์ภายนอกตำหนัก

เว่ยเฉวียนและเหล่านรุ่ยซื่อที่ติดตามมาต่างพากันตกตะลึงลาน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เจ้าหนุ่มจ้าวจัดการทหารหานมากมายขนาดนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวรึ?"

"ซ้ำยังจับกุมหานหวังได้อีก?"

เว่ยเฉวียนเพ่งมองชัดๆ ก็เห็นหานหวังที่ถูกจ้าวเฟิงควบคุมตัวไว้ รวมถึงทหารหานที่คุกเข่าเรียงรายอยู่บนพื้น

"การตามเจ้าหนุ่มจ้าวมา นับว่าข้าเลือกไม่ผิดจริงๆ"

เว่ยเฉวียนลอบคิดในใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาจ้าวเฟิง

ในขณะเดียวกันเขาก็สั่งการให้นรุ่ยซื่อด้านหลังบุกเข้าไป

เหล่านรุ่ยซื่อต่างผ่านศึกร่วมนรกกันมาจนรู้ใจ เพียงเห็นสัญญาณมือก็เข้าใจเจตนา พวกเขารีบพุ่งเข้าไปหาทหารหานที่คุกเข่าอยู่ พลันชักดาบออกจากฝักและควบคุมตัวไว้ทันที

"ท่านตูกวาน ท่านมิเป็นไรใช่หรือไม่?"

เว่ยเฉวียนเดินเข้ามาถามด้วยความห่วงใย

"มาได้จังหวะพอดี"

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ ก่อนจะเก็บกระบี่เข้าฝัก แล้วผลักตัวหานหวังออกไป

"คุมตัวไว้ นำกลับไปส่งมอบให้ท่านแม่ทัพหลี่" จ้าวเฟิงสั่งการ

นรุ่ยซื่อสองนายรีบก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วเข้าควบคุมตัวหานหวังไว้ทันที

"อย่ามาหยาบคายกับข้านะ!"

"ต่อให้ข้าถูกพวกเจ้าจับตัวได้ ทว่าข้าก็ยังเป็นกษัตริย์"

"หากพวกเจ้ากล้าปฏิบัติกับข้าอย่างไร้มารยาท ฉินหวังไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่"

เมื่อถูกนรุ่ยซื่อทั้งสองปฏิบัติอย่างรุนแรง หานหวังก็แผดเสียงโวยวายด้วยความไม่พอใจทันที

ทว่าจ้าวเฟิงหาได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

"นี่น่ะหรือ กษัตริย์?"

"ดูไปแล้วไม่ต่างจากพวกชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปเลยนะขอรับ"

เว่ยเฉวียนขยับเข้าใกล้จ้าวเฟิงพลางกระซิบกระซาบ

เมื่อเห็นท่าทางของหานหวังเช่นนี้ มันสร้างความตกตะลึงให้แก่เว่ยเฉวียนอย่างบอกไม่ถูก

สายตาของเขาคล้ายจะตั้งคำถามว่า นี่น่ะหรือคือคนที่เป็นถึงกษัตริย์?

"หึๆ"

จ้าวเฟิงหัวเราะเบาๆ มิได้เอ่ยคำใดต่อ

ณ พระราชวังหาน! ท้องพระโรงประชุมราชสำนัก!

"รายงาน!"

"กราบเรียนท่านแม่ทัพ"

"เพิ่งได้รับรายงานการศึก ตูกวานจ้าวเฟิงสามารถจับกุมหานหวังได้แล้ว ยามนี้กำลังคุมตัวมุ่งหน้ากลับมายังวังหลวงขอรับ"

นายกององครักษ์วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น รายงานต่อหลี่เถิง

เมื่อได้ยินดังนั้น!

ใบหน้าของหลี่เถิงพลันปรากฏแววตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง: "ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมที่สุด!"

"ในที่สุดก็จับตัวได้เสียที"

"การดับสิ้นหานครั้งนี้ ถึงจะถือได้ว่าสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง"

"ข้าแม่ทัพจะได้มีหน้าไปรายงานต่อท่านซั่งเจียงจวินและกราบทูลต่อต้าหวังได้เสียที"

สำหรับหลี่เถิงแล้ว

การจับตัวหานหวังกลับมาได้ ย่อมถือเป็นข่าวดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ในฐานะแม่ทัพใหญ่ผู้ดับสิ้นหาน เขาย่อมต้องแบกรับความกดดันมหาศาล และถูกจับจ้องจากทั่วทั้งราชสำนัก

หากปล่อยให้หานหวังหนีรอดไปได้ แม้เขาจะมีความชอบทว่ากลับไม่สมบูรณ์

ในอนาคตหากหานหวังถูกแคว้นอื่นใช้เป็นหมากในการเดินเกม ความดีความชอบของเขาอาจแปรเปลี่ยนเป็นความผิดพลาดได้

ทว่ายามนี้ ข้อผิดพลาดนั้นถูกลบเลือนไปจนสิ้น มีหรือที่หลี่เถิงจะไม่ปรีดา

"ข้าจะออกไปต้อนรับตูกวานจ้าวเฟิงด้วยตนเอง"

"เขาสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงให้แก่ต้าฉินเราแล้ว"

หลี่เถิงกล่าวกลั้วหัวเราะ ก่อนจะรุดเดินออกจากตำหนักไปอย่างรวดเร็ว

เพื่อไปต้อนรับจ้าวเฟิงด้วยตนเอง

ในการดับสิ้นหานครั้งนี้

จ้าวเฟิงนับว่ารวบรวมทั้งความดีความชอบในการทลายเมืองหลวงและความดีความชอบในการจับกุมกษัตริย์ไว้ได้อย่างครบถ้วน

ณ ภายนอกพระราชวัง

บนรถนักโทษคันหนึ่ง

หานหวังในชุดฉลองพระองค์เต็มยศถูกคุมขังไว้ภายใน

เหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินที่ลาดตระเวนอยู่รอบด้านเมื่อเห็นเข้า ต่างก็พากันหันมองด้วยความสนใจ

"นั่นน่ะหรือ กษัตริย์แห่งแคว้นหาน?"

"ดูแล้วก็งั้นๆ นะ"

"นั่นสิ"

"เป็นถึงกษัตริย์กลับหนีหัวซุกหัวซุน ช่างน่าอับอายขายหน้าจริงๆ"

"นั่นใช่ท่านตูกวานจ้าวเฟิงแห่งค่ายทัพหน้าหรือไม่ ครั้งนี้ความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายซินเจิ้งก็เป็นของท่านตูกวานจ้าว หรือว่าหานหวังผู้นี้ท่านตูกวานจ้าวก็เป็นคนจับมาได้อีก?"

"ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

"หากเป็นฝีมือท่านตูกวานจ้าวจริงๆ ละก็ ท่านตูกวานคงได้สร้างความดีความชอบที่สะเทือนเลื่อนลั่นกองทัพแล้วล่ะ"

...