บทที่ 65 ทั้งกองทัพยำเกรง!

"ดูนั่นสิ ท่านตูกวานจ้าวยืนอยู่หน้าหน้ารถนักโทษ ทหารที่อารักขาอยู่ด้านหลังล้วนเป็นคนในสังกัดของท่านตูกวานจ้าวทั้งสิ้น หานหวังถูกท่านตูกวานจ้าวจับตัวมาได้จริงๆ ด้วย"

"เก่งกาจนัก"

"ครั้งนี้การทลายเมืองนับเป็นความดีความชอบอันดับหนึ่งของท่านตูกวานจ้าว นึกไม่ถึงว่าจะยังจับตัวหานหวังมาได้อีก เมื่อใดที่ต้าหวังทรงทราบถึงผลงานการศึกของท่านตูกวานจ้าว เห็นทีวันหน้าพวกเราคงต้องเปลี่ยนคำเรียกขานเป็น ท่านแม่ทัพจ้าว เสียแล้ว"

"นั่นสิ"

"หวังว่าวันหน้าหากท่านตูกวานจ้าวได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพ จะมาบัญชาการกองทัพของพวกเราบ้าง นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ทีเดียว"

"ข้าก็หวังเช่นนั้น"

"ข้าได้ยินมาว่า ศึกครั้งนี้พี่น้องในสังกัดของท่านตูกวานจ้าวล้วนสังหารศัตรูได้มากกว่าห้าคนขึ้นไปทุกคน สร้างความดีความชอบกันถ้วนหน้า"

"สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพราะท่านตูกวานจ้าวนำพวกรบพุ่งออกมาทั้งนั้น..."

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงอารักขารถนักโทษเข้าสู่พระราชวัง เหล่านรุ่ยซื่อที่มุงดูอยู่รอบด้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ สายตาที่มองไปยังจ้าวเฟิงเต็มไปด้วยความยำเกรงที่มีต่อยอดคนผู้แข็งแกร่งในกองทัพ อีกทั้งยังฉายแววอิจฉาลึกๆ ต่อเหล่านรุ่ยซื่อในสังกัดของจ้าวเฟิงด้วย

นับตั้งแต่ซินเจิ้งแตกพ่ายมาได้หนึ่งวันหนึ่งคืน

ผลงานการทลายเมืองของจ้าวเฟิง และผลงานการสังหารศัตรูของค่ายตูกวานใต้บังคับบัญชาได้เลื่องลือไปทั่วทั้งกองทัพ

สิ่งเหล่านี้ย่อมทำให้นรุ่ยซื่อคนอื่นๆ อดที่จะอิจฉามิได้

และในยามนี้

ณ หน้าประตูวังหลวง!

หลี่เถิงในชุดเกราะเต็มยศ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนด้ามกระบี่ข้างเอว มีองครักษ์รายล้อมอยู่รอบกาย

นอกจากเขาแล้ว

ยังมีจงจวินซือหม่า ไคว่ผู่ รั้งตำแหน่งอยู่ ณ ที่นั้นด้วย

ยามนี้ทั้งคู่ต่างมีสีหน้าไม่ต่างกัน คือความคาดหวังยามจ้องมองไปยังจ้าวเฟิงที่กำลังคุมตัวหานหวังมุ่งหน้ามา

"ท่านแม่ทัพหลี่"

"จับกุมหานหวังได้เช่นนี้ ความดีความชอบในการดับแว่นแคว้นครั้งนี้ก็นับว่าสมบูรณ์แบบแล้วขอรับ" ไคว่ผู่เอ่ยยิ้มๆ

"ฮ่าๆ"

"เป็นเช่นนั้นจริงๆ"

"เมื่อหานหวังถูกจับตัวกลับมาได้เช่นนี้ ภูเขาที่กดทับอยู่ในใจข้าก็ถือว่ายกออกไปได้เสียที" หลี่เถิงตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะร่า

"เช่นนั้นท่านคงต้องขอบใจจ้าวเฟิงให้มากหน่อยแล้ว หากมิใช่เขาพบทางลับ และมิตรงเข้าไล่ล่า เกรงว่าพวกเราคงไม่มีทางพบร่องรอยของหานหวังได้เลย" ไคว่ผู่เอ่ยเสริม

"ข้าต้องขอบใจเขาอย่างงามแน่นอน"

"ทว่าหนทางขอบคุณที่ดีที่สุด ย่อมเป็นการกราบทูลรายงานความดีความชอบของเขาต่อต้าหวัง ศึกครั้งนี้เขาสร้างผลงานมหาศาล มิมั่นว่าอาจจะได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นจู่จ้าน (แม่ทัพใหญ่) เลยก็ได้นะ" หลี่เถิงยิ้มกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น

ไคว่ผู่กลับส่ายหน้าพลางยิ้มว่า: "แม้ผลงานของจ้าวเฟิงจะยิ่งใหญ่นัก ทว่าการจะขึ้นสู่ตำแหน่งจู่จ้านยามนี้ดูจะยังขาดไปบ้าง ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่นั้น ประการแรกคืออาวุโส ประการที่สองคือผลงาน ประการที่สามคือความสามารถในการบัญชาการรบ ซึ่งขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งมิได้ และทุกอย่างล้วนต้องผ่านการทดสอบอย่างเข้มงวดขอรับ"

หลี่เถิงพยักหน้าเห็นด้วย มิตรงเอ่ยสิ่งใดต่อ

ในตอนนั้นเอง!

จ้าวเฟิงได้นำทหารในสังกัดคุมตัวหานหวังมาถึงเบื้องหน้าแล้ว

"ท่านแม่ทัพหลี่"

"จับกุมหานหวังได้สำเร็จแล้วขอรับ โปรดท่านแม่ทัพพิจารณาสั่งการ"

"ส่วนองครักษ์ข้างกายหานหวังอีกสองร้อยกว่านายก็ถูกจับกุมไว้ได้ทั้งหมด ยามนี้ถูกคุมตัวไว้รวมกับทหารที่ยอมจำนนแล้วขอรับ" จ้าวเฟิงก้มกายประสานมือรายงาน

"ตูกวานจ้าวลำบากท่านแล้ว"

หลี่เถิงก้าวเข้าไปหาพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"เป็นหน้าที่ขอรับ" จ้าวเฟิงตอบกลับ

หลี่เถิงค่อยๆ เดินไปที่รถนักโทษของหานหวัง พลันยิ้มบางๆ: "หานหวัง ท่านหนีได้รวดเร็วนัก ซ้ำยังทอดทิ้งเหล่าขุนนางไว้เบื้องหลัง แคว้นหานมีกษัตริย์เช่นท่าน มีหรือจะไม่ล่มสลาย"

เมื่อต้องเผชิญกับวาจาเสียดสีเช่นนี้

หานหวังอานแม้ในใจจะขุ่นเคือง ทว่าก็ไม่อาจหาคำใดมาโต้แย้งได้

พ่ายแพ้ก็คือพ่ายแพ้

"ใครก็ได้"

"คุมตัวหานหวังไปกักขังไว้ในคุกชั่วคราวก่อน"

"รอจนกว่าจะจัดการพื้นที่รอบซินเจิ้งให้เรียบร้อย แล้วค่อยคุมตัวไปยังเสียนหยางเพื่อถวายแด่ต้าหวัง" หลี่เถิงแผดเสียงสั่งการ

สิ้นเสียงสั่ง

องครักษ์ด้านหลังรีบก้าวออกมา รับช่วงคุมรถนักโทษของหานหวังไปทันที

"ตูกวานจ้าวลำบากท่านมามากแล้ว"

"จงนำทหารในสังกัดกลับไปพักผ่อนเสียเถิด"

"ท่านนำทัพทลายเมืองมีความชอบยิ่งนัก คราวนี้ยังจับตัวหานหวังมาได้อีก ข้าในฐานะแม่ทัพขอตัดสินใจ มอบเหล้าชั้นเลิศให้ค่ายตูกวานของท่านคนละหนึ่งไห คืนนี้อนุญาตให้ค่ายตูกวานของท่านดื่มกินได้อย่างเต็มที่"

"ความดีความชอบของท่าน และของค่ายตูกวาน จงจวินซือหม่าได้บันทึกไว้หมดแล้ว ต้าฉินย่อมมิตรงละเลยขุนนางผู้มีความชอบแน่นอน" หลี่เถิงเอ่ยให้กำลังใจจ้าวเฟิงพร้อมรอยยิ้ม

"ผู้น้อยขอขอบคุณท่านแม่ทัพหลี่ขอรับ" จ้าวเฟิงรีบกล่าวขอบคุณ

"นี่คือสิ่งที่ท่านพึงได้รับ"

"ไปพักผ่อนเถอะ" หลี่เถิงยิ้มพลางมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตา

"ยามนี้ยังหัวค่ำนัก"

"ผู้น้อยขออาสานำกำลังพลเข้าเก็บกวาดซากศพภายในเมืองขอรับ" จ้าวเฟิงเอ่ยขึ้น

"ทหารในสังกัดของท่านยังพอได้พักผ่อนมาหนึ่งคืน ทว่าท่านมิตรงได้พักเลยตั้งแต่ทลายเมืองมา ท่านไม่คิดจะไปพักผ่อนสักหน่อยรึ?" หลี่เถิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"ซินเจิ้งเพิ่งสงบลง ผู้น้อยขอจัดการเก็บกวาดให้เสร็จสิ้นก่อนค่อยพักผ่อนขอรับ" จ้าวเฟิงยิ้มตอบ

การทลายซินเจิ้งและสังหารศัตรูในครั้งนี้ทำให้ค่าสถานะทั้งหมดของจ้าวเฟิงเพิ่มขึ้นกว่าสองร้อยแต้ม ทว่าค่าสถานะจากการเก็บศพของทหารในสังกัด จ้าวเฟิงก็มิตรงการจะพลาดไป แม้จะเป็นเพียงส่วนเสี้ยวทว่ารวมกันแล้วย่อมมหาศาล ยิ่งมีคนในสังกัดนับพันไปเก็บศพ ต่อให้ได้รับค่าสถานะเพียงหนึ่งในสิบก็นับว่ามหาศาลนัก

"ในเมื่อท่านมีใจมุ่งมั่นเช่นนี้ ข้าก็มิขัดศรัทธา" หลี่เถิงยิ้มกว้าง หาได้ปฏิเสธความต้องการของจ้าวเฟิงไม่

"ขอบคุณท่านแม่ทัพหลี่ขอรับ" จ้าวเฟิงประสานมือขอบคุณทันที

จากนั้นเขาหมุนตัวไปหาเว่ยเฉวียน: "พี่เว่ย ไปตามจางหานและคนอื่นๆ ให้นำทหารเข้ามาเก็บกวาดซากศพในเมือง คืนนี้มีเหล้าชั้นเลิศจากท่านแม่ทัพรออยู่"

"รับทราบ!" เว่ยเฉวียนขานรับทันที

ส่วนจ้าวเฟิงก็เดินตรงมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาทันที

"จ้าวเฟิงผู้นี้น่าสนใจนัก"

"เมื่อก่อนได้ยินว่าเขาประจำอยู่ในหน่วยพลาธิการ ยามนี้เข้าสู่กองพลรบหลักแล้วก็ยังมิวายชอบเก็บศพอยู่อีก" ไคว่ผู่เอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

"บางทีเขาอาจจะเกิดมาเพื่อทำงานในกองทัพโดยแท้"

"ยามอยู่ในกองพลรบหลักก็ห้าวหาญสังหารศัตรู"

"ยามอยู่ในหน่วยพลาธิการก็สามารถเก็บกวาดร่องรอยสงครามได้หมดจด" หลี่เถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ข้าได้ยินมาว่าจ้าวเฟิงยังเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่ขอรับ?" ไคว่ผู่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลี่เถิงยิ้มกว้าง: "ท่านซือหม่าไคว่ช่างหูไวตาไวนัก จ้าวเฟิงเชี่ยวชาญวิชาแพทย์จริงๆ และหากมิใช่เพราะท่านซั่งเจียงจวินพยายามแย่งชิงตัวมา จ้าวเฟิงคงมิตรงได้เข้ากองพลรบหลักหรอก ทว่าคงถูกส่งไปประจำค่ายหมอทหารไปแล้ว"

"ข้าได้ยินมาว่า"

"แม้แต่ท่านยอดหมอเซี่ยที่เสียนหยาง ยังมีใจอยากจะรับจ้าวเฟิงเป็นศิษย์เอกสายตรงด้วยซ้ำ"

"ทว่าเรื่องนี้ก็ต้องพับไปเพราะเขาถูกโยกย้ายเข้าสู่กองพลรบหลักนี่เอง"

เมื่อได้ยินดังนั้น

ใบหน้าของไคว่ผู่พลันปรากฏความตกตะลึง: "ท่านยอดหมอเซี่ยรึ? ยอดฝีมืออันดับหนึ่งด้านการแพทย์แห่งต้าฉินเราน่ะหรือขอรับ?"

"เป็นเขาแน่นอน" หลี่เถิงพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

"เหนือฟ้ายังมีฟ้าโดยแท้"

"จ้าวเฟิงดูอายุยังน้อย ทว่าความสามารถกลับโดดเด่นถึงเพียงนี้" ไคว่ผู่เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง

"ท่านซือหม่าไคว่ ท่านรีบไปบันทึกความดีความชอบเถิด"

"ยามนี้จับตัวหานหวังได้แล้ว มิตรงต้องระดมพลค้นหาทั้งเมืองอีก ต่อไปก็เป็นเรื่องการเข้ายึดครองเมืองที่เหลือรอบซินเจิ้ง"

"ข้าเองก็ต้องรีบส่งกองทัพใหญ่ออกไปจัดการแล้ว" หลี่เถิงกล่าวสรุป

"หน่วยพลาธิการยังต้องใช้เวลาอีกสองวันถึงจะมาถึง ช่วงเวลานี้คงต้องลำบากเหล่านรุ่ยซื่อในกองพลหลักหน่อยแล้วล่ะขอรับ" ไคว่ผู่ยิ้มกล่าว

หลังจากจ้าวเฟิงคุมตัวหานหวังกลับมา ข้อจำกัดเดิมของหลี่เถิงก็ถูกทลายลงทันที เขาไม่ต้องพะวักพะวนอยู่แต่ในซินเจิ้งอีกต่อไป ทว่าสามารถส่งกำลังไปยึดครองหัวเมืองอื่นๆ ต่อได้ทันที

ขณะที่จ้าวเฟิงกำลังนำเหล่านรุ่ยซื่อในสังกัดเข้าเก็บกวาดซากศพภายในเมือง

"พี่น้องทั้งหลาย"

"รีบเก็บกวาดกันหน่อย คืนนี้มีเหล้าเลิศรสให้ดื่มกินกันถ้วนหน้า"

"พวกเราเน้นเก็บกวาดศพทหารหาน ขนออกไปหาที่ฝังเสีย ส่วนศพของเพื่อนร่วมศึกให้พี่น้องจากค่ายอื่นจัดการ" จ้าวเฟิงตะโกนบอกเหล่านรุ่ยซื่อในสังกัดของตน