บทที่ 66 จ้าวเฟิงคนที่ย้ายมาจากหน่วยพลาธิการผู้นั้นรึ?

"ท่านตูกวานวางใจได้เลย"

"พวกเรากำลังรอเหล้าเลิศรสในคืนนี้อยู่เชียว"

"วันนี้พวกเราจะดื่มกับท่านตูกวานให้สำราญใจไปเลย"

"เรื่องอื่นไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ วันนี้ต้องมอมท่านตูกวานให้ฟุบไปกับพื้นให้ได้"

"ฮ่าๆ ใช่แล้ว..."

เหล่านรุ่ยซื่อต่างพากันหัวเราะร่าและขานรับ

แม้ในกองทัพจะมีชนชั้นบังคับบัญชาที่เข้มงวด ทว่ามิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมศึกที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันนั้นหาได้ถูกแบ่งแยกด้วยยศถาบรรดาศักดิ์ไม่ เพราะนี่คือสหายร่วมเป็นร่วมตาย

จ้าวเฟิงแม้จะเป็นผู้บังคับบัญชาของพวกเขา ทว่าเขาก็เป็นเพื่อนร่วมรบของพวกเขาเช่นกัน

"จะมอมข้าให้ล้มรึ?"

"ก็ลองดูว่าพวกเจ้าจะมีความสามารถแค่ไหน" จ้าวเฟิงหัวเราะร่าพลางตอบกลับ

ค่ายตูกวานของจ้าวเฟิงครึกครื้นยิ่งนัก

แม้ในขณะที่กำลังเก็บกวาดซากศพภายในเมือง บรรยากาศก็ยังคงเต็มไปด้วยความฮึกเหิม

"ข้าละอิจฉาพี่น้องในสังกัดของท่านตูกวานจ้าวเหลือเกิน พวกเขาอยู่กันเหมือนพี่เหมือนน้อง ไม่ได้เข้มงวดเคร่งครัดจนเกินไป"

"นั่นสิ"

"ศึกครั้งนี้ท่านตูกวานจ้าวเป็นผู้นำทัพบุกทลายเมืองด้วยตนเอง ท่านตูกวานรุดหน้าอยู่แนวหน้า นำพี่น้องเข้าสังหารศัตรู ตูกวานของพวกเราแม้จะคุมการรบเหมือนกัน แต่ความรู้สึกมันต่างกันลิบลับเลย"

...

เหล่านรุ่ยซื่อจากค่ายอื่นที่เห็นบรรยากาศอันครึกครื้นของค่ายจ้าวเฟิง ต่างก็พากันอิจฉาตาร้อน

การปฏิบัติต่อทหารในสังกัดประดุจพี่น้องเช่นนี้ ใช่ว่าใครจะทำได้อย่างจ้าวเฟิง

อีกด้านหนึ่ง ณ ชายแดนฉิน-หาน!

ค่ายบัญชาการใหญ่ของท่านซั่งเจียงจวิน

"ท่านพ่อ"

"ข่าวดี"

"ข่าวดีสวรรค์ประทานเลยขอรับ"

หวังเปิ้นวิ่งพรวดพราดเข้ามาในกระโจมที่พักของหวังเจี่ยนด้วยท่าทางตื่นเต้น

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น หวังเจี่ยนขมวดคิ้วแน่นพลางทำหน้าดุใส่

หวังเปิ้นเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองมิวู่วามเกินไป จึงรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นสำรวมและก้มกายคำนับหวังเจี่ยน: "แม่ทัพหลี่ส่งรายงานชัยชนะกลับมาแล้วขอรับ"

"คนจะสามสิบอยู่แล้ว ทำงานทำการควรจะพ้นวัยผลีผลามเสียที"

"เจ้าแม้จะเป็นจู่จ้านทว่าเจ้าก็ควรจะรู้ตัวว่าก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งนี้มาได้อย่างไร" หวังเจี่ยนยังมิได้รับรายงานการศึกในทันที ทว่ากลับอบรมสั่งสอนบุตรชายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อได้รับฟังเช่นนี้

หวังเปิ้นมิกล้าโต้แย้งแม้แต่คำเดียว เขาตอบกลับอย่างนอบน้อมว่า: "คำสั่งสอนของท่านพ่อ ลูกแจ้งแก่ใจดีขอรับ ที่ลูกสามารถรั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่นี้ได้ นอกจากตอนนั้นที่ร่วมกับท่านพ่อปราบกบฏเหลาอ่ายแล้ว กุญแจสำคัญคือความเมตตาของต้าหวัง หากวัดกันที่อาวุโสหรือผลงานการศึก ลูกยังมิอาจเทียบเหมิงเถียนได้ และยังมิดีพอจะรั้งตำแหน่งนี้ด้วยซ้ำขอรับ"

"เจ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว" หวังเจี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย: "การดับสิ้นหานในครั้งนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดมิใช่เจ้าที่เป็นผู้นำทัพออกศึก ทว่าเป็นหลี่เถิง?"

"ความเมตตาที่ต้าหวังมีต่อตระกูลหวังของเรานั้นมากล้นเกินไปแล้ว ยามนี้ในราชสำนักเริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ หากยังให้ลูกนำทัพออกศึกอีก ย่อมจะเกิดความปั่นป่วนในราชสำนักแน่นอนขอรับ" หวังเปิ้นตอบ

"เพราะฉะนั้น เปิ้นเอ๋อร์เอ๋ย"

"ไม่ว่าเมื่อไหร่ เจ้าต้องจำไว้ให้มั่น เมื่อเจอเรื่องใดอย่าได้ผลีผลาม ต้องสุขุมรอบคอบ"

"ไม่ว่าจะเป็นในกองทัพ หรือในราชสำนัก"

"การอยู่บนตำแหน่งสูงนั้นเต็มไปด้วยภยันตรายรอบด้าน"

"ยามนี้ตระกูลหวังของเราอาจจะรุ่งโรจน์โชติช่วง ทว่าภายใต้พระราชอำนาจ ทุกอย่างอาจมอดมลายได้ทุกเมื่อ" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หวังเปิ้นพยักหน้าอย่างตั้งใจ: "คำสอนของท่านพ่อ ลูกจะจำใส่ใจไว้มิลืมขอรับ"

ในตอนนั้นเอง

หวังเจี่ยนจึงรับรายงานการศึกมาเปิดอ่าน

"ยอดเยี่ยม!"

ใบหน้าของหวังเจี่ยนปรากฏรอยยิ้มออกมา: "นครซินเจิ้งถูกตีแตกแล้ว หานเฟยนำเหล่าขุนนางยอมสยบจำนน แคว้นหานดับสูญแล้ว!"

"ลูกรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นข่าวดีเช่นนี้" หวังเปิ้นยิ้มกล่าว

"แม่ทัพหลี่ไม่ทำให้ต้าหวังผิดหวัง และไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ" หวังเจี่ยนหัวเราะร่า

"นั่นสิขอรับ"

"กำหนดเดิมคือสองเดือน ทว่าแม่ทัพหลี่ใช้เวลาไม่ถึงเดือนก็ทลายเมืองหลวงของหานได้สำเร็จ"

"นี่ถือเป็นข่าวดีที่สุดสำหรับต้าหวังเลยทีเดียว"

"แคว้นจ้าวและแคว้นเว่ยต่อให้คิดจะเคลื่อนทัพยามนี้ก็สายไปเสียแล้ว การล่มสลายของหานมิอาจย้อนคืนได้ ต่อไปภารกิจของเราคือการปักหลักรักษาดินแดนหานและผนวกดินแดนเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับเราขอรับ" หวังเปิ้นเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

แม้ผลงานครั้งนี้มิใช่ฝีมือเขา ทว่าในฐานะขุนพลแห่งต้าฉิน การขยายอาณาเขตและแผ่ขยายดินแดน ย่อมเป็นเกียรติยศสูงสุดของชายชาติทหารฉิน

หวังเจี่ยนหลังจากดีใจได้ครู่หนึ่ง เขาก็กวาดสายตาอ่านรายงานต่อ ทว่าหัวคิ้วพลันขมวดมุ่นเข้าหากัน: "แม้จะทลายเมืองหลวงได้ ทว่าหานหวังกลับหนีรอดไปได้"

"หานหวังหนีไปรึขอรับ?"

"กษัตริย์ของแว่นแคว้น ทอดทิ้งทั้งเมืองหลวงและเหล่าขุนนางเพื่อหนีเอาตัวรอดเนี่ยนะ?"

"ยังเรียกตัวเองว่าเป็นกษัตริย์ได้อยู่อีกรึ?" หวังเปิ้นเอ่ยด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด

"หึๆ"

"หากมองไปทั่วใต้หล้า หากจะวัดกันที่ความปรีชาสามารถและวิสัยทัศน์แห่งจอมจักรพรรดิ ใครเล่าจะเทียบเคียงต้าหวังของเราได้?"

"กษัตริย์แว่นแคว้นอื่น สุดท้ายก็เป็นเพียงพวกเศษสอยไร้ค่ากลุ่มหนึ่งเท่านั้น" หวังเจี่ยนแค่นหัวเราะเย็นชา หาได้ให้ราคาแก่กษัตริย์แคว้นอื่นไม่

"เป็นดังที่ท่านพ่อกล่าวขอรับ" หวังเปิ้นพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า: "ทว่าการที่หานหวังหนีไปได้ ย่อมมิดีต่อต้าฉินเรา หากเขาไปถึงแคว้นจ้าว วันหน้าแคว้นจ้าวย่อมแอบอ้างนามของหานหวังเพื่อมารุกรานเรา โดยอ้างความชอบธรรม"

"เรื่องนี้ หลี่เถิงต้องให้คำตอบแก่ข้า หากหานหวังหนีรอดไปได้จริงๆ ความดีความชอบในการดับแคว้นครั้งนี้ของหลี่เถิงย่อมลดลงไปครึ่งหนึ่ง" หวังเจี่ยนกล่าวช้าๆ

"ขอรับ" หวังเปิ้นพยักหน้า มิได้เอ่ยคำใดต่อ

หวังเจี่ยนกวาดสายตาอ่านรายงานต่อ ทว่าสีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นประหลาดใจอย่างยิ่ง

"ท่านพ่อ มีอะไรหรือขอรับ? หรือมีเรื่องอื่นอีก?" หวังเปิ้นรีบถามทันที

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนทลายเมืองหลวงของหาน?" หวังเจี่ยนพับม้วนรายงานพลางเอ่ยด้วยสีหน้าพิกล

"ใครหรือขอรับ?" หวังเปิ้นถาม

"จ้าวเฟิง!" หวังเจี่ยนตอบ

"จ้าวเฟิง คนที่ย้ายมาจากหน่วยพลาธิการเข้าสู่กองพลรบหลักผู้นั้นรึขอรับ?" หวังเปิ้นทำหน้าไม่อยากเชื่อ

"เป็นเขาจริงๆ"

"หลี่เถิงจัดวางกองพลหมื่นนายเป็นทัพหน้า สูญเสียพลทหารไปร่วมเจ็ดแปดพันนายก็ยังมิอาจพังประตูเมืองได้ ทว่าพอเปลี่ยนเป็นกองพลที่มีจ้าวเฟิงสังกัดอยู่ จ้าวเฟิงกลับใช้กระบี่ฟันทำลายประตูเมืองด้วยตัวคนเดียว จนสามารถบุกยึดซินเจิ้งได้สำเร็จ"

"เฉาอี้ ซั่งเจียงจวินคนใหม่ของหาน และจางผิง อัครเสนาบดีแห่งหาน ล้วนสิ้นชีพด้วยน้ำมือของจ้าวเฟิงทั้งสิ้น"

"ความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายซินเจิ้งครั้งนี้ ตกเป็นของจ้าวเฟิงผู้นี้แต่เพียงผู้เดียว" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ใบหน้าฉายแววสะเทือนขวัญอยู่ไม่น้อย

"เขาเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวรึ?" หวังเปิ้นตกตะลึงลาน เห็นได้ชัดว่าเขาคาดมิถึงเลยจริงๆ

"เจ้าหนุ่มนี่เริ่มฉายแววตั้งแต่ตอนอยู่หน่วยพลาธิการ ครั้งแรกที่สร้างผลงานอาจจะมองว่าเป็นโชคช่วย ทว่าครั้งที่สองที่ป้าหยวนนำทัพไล่ล่า ย่อมมิใช่เรื่องโชคช่วยแน่นอน เจ้าหนุ่มนี่คือยอดขุนพลผู้ห้าวหาญ และยิ่งกว่านั้นคือเป็นยอดคนผู้ปรีชา"

"ศึกทลายเมืองในครั้งนี้พิสูจน์ทุกอย่างได้แจ้งชัดแล้ว" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่สุด

หวังเปิ้นดึงสติกลับมา: "ท่านพ่อ ในกองทัพต้าฉินเรา คนที่ท่านจะเอ่ยชมถึงเพียงนี้ ลูกรู้จักเพียงเหมิงเถียนที่อยู่ชายแดนเหนือ ทว่ายามนี้จ้าวเฟิงกลับได้รับคำชมเช่นเดียวกันจากท่าน นับว่าเขาเหนือชั้นกว่าขุนพลนับหมื่นในกองทัพเราไปแล้วขอรับ"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่า ข้าเห็นเงาร่างของใครซ้อนทับอยู่ในตัวจ้าวเฟิงผู้นี้?" หวังเจี่ยนหันมาถามหวังเปิ้น

"ใครหรือขอรับ?" หวังเปิ้นรีบถาม

"อู่ยั่นจวินในอดีต" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยำเกรง

ในกองทัพฉินทั้งหมด

ยามนี้หวังเจี่ยนถือเป็นผู้ที่มีอาวุโสสูงสุด เหนือกว่าเหมิงอู่แห่งชายแดนเหนือเล็กน้อย ทว่าในใจของเขานั้น บุคคลที่เขายำเกรงที่สุดย่อมมิตรงพ้น อู่ยั่นจวิน ไป๋ฉี่

ครั้งหนึ่งในอดีต

หวังเจี่ยนเคยได้เห็นท่วงท่าอันสง่างามและบารมีในการบัญชาการรบที่สยบทั้งใต้หล้าภายใต้สังกัดของไป๋ฉี่มาแล้ว...