บทที่ 67 อู่อันจวินในอดีต!

"ท่านพ่อ ท่านถึงกับเปรียบจ้าวเฟิงผู้นี้กับท่านอู่อันจวินในอดีตเชียวรึ?" หวังเปิ้นฉายแววตกตะลึงอย่างยิ่ง

เขาย่อมรู้ดีว่าขุนพลที่บิดาเลื่อมใสศรัทธาที่สุดในใจคือผู้ใด

อู่อันจวินในอดีต อดีตเทพสงครามแห่งต้าฉิน... ไป๋ฉี่!

"ท่านอู่อันจวินในอดีตเริ่มต้นจากจุดต่ำสุดในกองทัพ ค่อยๆ สังหารศัตรูเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาทีละขั้น จนกลายเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการกองทัพทั้งหมดของต้าฉิน"

"ทว่าสุดท้าย"

"ก็ยังมิอาจหนีพ้นการปองร้ายจากพวกคนถ่อยได้"

"พ่อเคยได้รับคำชี้แนะเรื่องการพิชัยสงครามจากท่านอู่อันจวินอยู่บ้าง"

"สำหรับพ่อแล้ว ท่านอู่อันจวินคือบุคคลที่พ่อนับถือที่สุด และเปรียบเสมือนอาจารย์ครึ่งหนึ่งของพ่อเลยทีเดียว"

หวังเจี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความโกรธแค้น

ทุกครั้งที่หวนนึกถึงเรื่องนี้ ในใจของหวังเจี่ยนมีเพียงความขุ่นเคือง

"ท่านพ่อ"

"เรื่องเหล่านั้นผ่านพ้นมานานหลายปีแล้วขอรับ"

"พวกคนถ่อยเหล่านั้นก็ตายไปหมดแล้ว ท่านอู่อันจวินย่อมหลับอย่างสงบได้แล้วขอรับ" หวังเปิ้นรีบเอ่ยปลอบโยน

"ท่านอู่อันจวินกรำศึกมาตลอดชีวิต สร้างผลงานการศึกนับไม่ถ้วนให้แก่ต้าฉิน สร้างแสนยานุภาพเสือพยัคฆ์ให้เป็นที่ประจักษ์จนแว่นแคว้นต่างๆ หวาดผวา ทว่าสุดท้ายกลับหนีไม่พ้นคำเพ็ดทูลของเหล่าขุนนางกังฉิน"

"และเพราะเรื่องของท่านอู่อันจวินนี่เอง เหนือศีรษะของพ่อจึงเหมือนมีกระบี่แขวนอยู่เล่มหนึ่งเสมอ"

"เปิ้นเอ๋อร์"

"เจ้าและพ่อต้องจำบทเรียนของท่านอู่อันจวินไว้ให้มั่น ห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการชิงดีชิงเด่นในราชสำนักเด็ดขาด วิญญูชนนั้นรับมือง่าย ทว่าคนถ่อยนั้นยากจะป้องกัน" หวังเจี่ยนกล่าวเตือนสติบุตรชายด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง

ในหน้าประวัติศาสตร์

เหตุใดไป๋ฉี่ถึงต้องตาย?

มีข้อสันนิษฐานมากมาย

บ้างก็ว่าเพราะฉินเจาเซียงหวังอิ๋งจี้ทรงพระชราภาพจนเลอะเลือน บ้างก็ว่าเพราะสถานการณ์บีบคั้น ทว่ากุญแจสำคัญคือคำเพ็ดทูลจากพวกคนถ่อยนั่นเอง

"ลูกจะจำใส่ใจไว้ขอรับ" หวังเปิ้นพยักหน้าอีกครั้ง

"เอาละ พ่อพูดเรื่องเก่าไกลไปหน่อย"

"จ้าวเฟิง การโยกย้ายเขาเข้าสู่กองพลรบหลักนับเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด"

"ความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายเมือง พึงได้รับการปูนบำเหน็จอย่างหนัก" หวังเจี่ยนยิ้มกล่าว

"ตำแหน่งที่สูงกว่าตูกวาน จำต้องให้เส้าฝูเป็นผู้ร่างรายละเอียด จากนั้นจึงให้ต้าหวังทรงกำหนดตราตั้งและสถาปนาด้วยพระองค์เอง"

"รายงานการศึกฉบับนี้ พึงกราบทูลต่อต้าหวังตามความเป็นจริง เพื่อให้พระองค์ทรงตัดสินพระทัยขอรับ" หวังเปิ้นเอ่ย

"แน่นอนอยู่แล้ว" หวังเจี่ยนพยักหน้า พลางส่งม้วนรายงานคืนให้หวังเปิ้น

"เช่นนั้นลูกจะรีบส่งรายงานฉบับนี้กลับไปยังเสียนหยางด้วยม้าเร็วทันทีขอรับ" หวังเปิ้นเตรียมจะสั่งคนไปจัดการ

"เดี๋ยวก่อน"

หวังเจี่ยนพลันเรียกหวังเปิ้นไว้

"ท่านพ่อ มีสิ่งใดจะสั่งการเพิ่มเติมหรือขอรับ?" หวังเปิ้นหยุดฝีเท้าแล้วถาม

"น้องสาวของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" หวังเจี่ยนถามด้วยสีหน้าห่วงใย

"น่าจะถึงเสียนหยางแล้วขอรับ ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง" หวังเปิ้นยิ้มตอบ

เมื่อนึกถึงบุตรสาว ใบหน้าของหวังเจี่ยนก็ปรากฏแววกังวลขึ้นมา

"สรุปแล้ว พ่อติดค้างน้องสาวของเจ้านัก" หวังเจี่ยนทอดถอนใจ

"ท่านพ่อ"

"ในเมื่อพระราชอำนาจอยู่เหนือสิ่งอื่นใด ตระกูลหวังของเราย่อมมิอาจแก้ไขสิ่งใดได้ อีกทั้งในฐานะบุตรธิดาตระกูลหวัง ขนาดลูกยังไร้ทางเลือก น้องสาวที่เป็นสตรีจะเลือกสิ่งใดได้เล่าขอรับ"

"อีกอย่าง ได้ยินมาว่ากงจื่อฝูซูเป็นคนโอบอ้อมอารี อายุอานามก็ไล่เลี่ยกับน้องสาว หากตบแต่งให้กงจื่อฝูซู น้องสาวคงสามารถครองคู่กับเขาด้วยความเคารพซึ่งกันและกันได้ อีกทั้งกงจื่อฝูซูในฐานะพระโอรสองค์โต ย่อมเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ในอนาคต ไม่แน่วันหน้าครอบครัวเราอาจมีน้องสาวเป็นถึงหวังโฮ่วแห่งฉิน"

"การเกี่ยวดองครั้งนี้ถือเป็นเรื่องดีสำหรับน้องสาวและตระกูลหวังของเราขอรับ" หวังเปิ้นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ในมุมมองของเขา

การเกี่ยวดองครั้งนี้นับเป็นเรื่องมงคล หาใช่เรื่องร้ายไม่

"สำหรับตระกูลหวังย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าสำหรับน้องสาวเจ้า... มันอาจจะไม่ใช่"

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ"

"เรื่องนี้มิอาจแก้ไขได้แล้ว ถือเสียว่าเป็นหนี้ค้างคาที่พ่อมีต่อนางก็แล้วกัน" หวังเจี่ยนถอนหายใจอย่างอ่อนแรง

"น้องสาวคงจะเข้าใจในสักวันขอรับ"

"ในเมื่อเกิดมาในตระกูลขุนศึก ย่อมไร้ทางเลือกเป็นธรรมดา" หวังเปิ้นปลอบใจ

"เอาละ"

"เรื่องนี้มิต้องเอ่ยถึงแล้ว"

"เจ้าจงส่งคนไปแจ้งหลี่เถิง ต่อให้หานหวังจะหนีรอดไปได้ ทว่าเขายังมิตรงพ้นเขตแดนหานแน่นอน จงออกไล่ล่าจับกุมมาให้ได้โดยมิตรงคำนึงถึงสิ่งใด ห้ามปล่อยให้เขาหนีรอดไปได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นจะเป็นภัยคุกคามในภายหลัง" หวังเจี่ยนสั่งการด้วยเสียงอันหนักแน่น

หวังเปิ้นก้มกายคำนับ: "ลูกรับบัญชาขอรับ!"

ณ นครซินเจิ้ง เมืองหลวงของหาน! ภายในค่ายทหารที่ปักหลักอยู่เมือง

"พี่น้องทั้งหลาย!"

"ในฐานะที่ค่ายเราคือทัพหน้าผู้ทลายเมือง กองทัพเราได้รับรางวัลจากท่านแม่ทัพหลี่แล้ว"

"วันนี้ เหล้าและเนื้อมีให้กินไม่อั้น"

"พี่น้องทุกคนดื่มกินกันให้เต็มที่"

"ดื่ม!"

ณ ลานฝึกในค่ายทหาร

จ้าวเฟิงยืนอยู่ตรงกึ่งกลาง ชูไหเหล้าขึ้นสูงพลางประกาศกึกก้อง

"คารวะท่านตูกวาน!"

"ดื่ม!"

เหล่านรุ่ยซื่อบนลานฝึกต่างชูไหเหล้าขึ้นพร้อมแผดเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง

จากนั้นจ้าวเฟิงเป็นฝ่ายเริ่มยกไหเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างห้าวหาญ

เหล่านรุ่ยซื่อกว่าสี่พันนายบนลานฝึกต่างก็ยกไหเหล้าขึ้นดื่มตามอย่างพร้อมเพรียง

"ฮ่าๆ"

"วันนี้เหล้ารสชาติดีไม่เบา ล้วนเป็นเหล้าหลวงจากวังหานทั้งสิ้น นับว่าพวกเรามีวาสนาได้ลิ้มลอง"

"ทว่าแม้จะเป็นเหล้าหลวง แต่ข้าว่ามันยังแรงมิตรงใจ มิตรงรสชาติเท่าไหร่" จ้าวเฟิงปาดเหล้าที่มุมปากพลางหัวเราะร่า

"ท่านตูกวาน"

"ท่านพูดเช่นนี้ แสดงว่าเคยดื่มเหล้าที่เลิศรสกว่านี้งั้นรึขอรับ?"

"นี่คือเหล้าหลวงของหาน เชียวนะขอรับ นับเป็นยอดสุราของใต้หล้าแล้ว" จางหานเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เจ้าอย่าพูดไป ข้าเคยดื่มจริงๆ"

"เหล้านั่นในใต้หล้าถือเป็นที่สุด ไม่มีเหล้าใดเทียบเคียงได้" จ้าวเฟิงดื่มเหล้าลงท้องไปอีกคำ พลางยิ้มอย่างมั่นใจ

"เหล้าอะไรหรือขอรับ?"

สายตาของนรุ่ยซื่อทุกคนบนลานฝึกต่างจับจ้องมาที่จ้าวเฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฮ่าๆ"

"บอกชื่อไปพวกเจ้าก็มิล่วงรู้อยู่ดี"

"สรุปคือมันอร่อยมากก็แล้วกัน" จ้าวเฟิงหัวเราะพลางอมพะนำไว้

ในยุคสมัยนี้ เทคโนโลยีการกลั่นสุรายังไม่ก้าวหน้าพอ เหล้าจึงมิตรงแรงนักและรสชาติก็หาได้ดีเลิศที่สุดไม่ เมื่อเทียบกับเหล้ากลั่นในยุคหลังย่อมห่างชั้นกันมหาศาล แต่นี่ก็คือข้อจำกัดของยุคสมัย

"ท่านตูกวานขี้คุยเสียแล้ว"

"พี่น้องทั้งหลาย"

"วันนี้พวกเราต้องมอมท่านตูกวานให้ฟุบไปกับพื้นให้ได้"

"ฮ่าๆ ใช่แล้ว"

"มอมให้ร่วงไปเลย ท่านตูกวานรบพุ่งห้าวหาญไร้เทียมทาน ข้ามิตรงเชื่อเลยว่าคอจะแข็งด้วย..."

เหล่านรุ่ยซื่อในค่ายต่างพากันครึกครื้น ทยอยกันเข้ามาดื่มอวยพรให้จ้าวเฟิง

วันนี้ค่ายตูกวานของจ้าวเฟิงเรียกได้ว่ารื่นเริงถึงขีดสุด

มีการดื่มเหล้ากินเนื้อ

ดื่มกินกันอย่างสำราญใจ

และนี่คือสิ่งที่จ้าวเฟิงแย่งชิงมาให้แก่คนในสังกัด เพราะจ้าวเฟิงนำทัพนรุ่ยซื่อจับกุมหานหวังได้ จึงสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงอีกครั้ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครในกองทัพเทียบได้ ด้วยเหตุนี้จึงได้รับประทานเหล้าเลิศรส และยังได้รับอนุญาตให้ทั้งค่ายพักผ่อนได้หนึ่งวันเต็ม

ขณะที่ค่ายตูกวานข้างๆ ซึ่งสังกัดกองพลหมื่นนายเดียวกัน ภายใต้การนำของหลิวอู่

เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องและเสียงสรวลเสเฮฮาดังมาจากค่ายข้างเคียง

เหล่านรุ่ยซื่อกว่าสองพันนายบนลานฝึกของค่ายนี้ แม้จะได้กินเนื้อที่เป็นรางวัลจากการบุกประตูเมืองเหมือนกัน ทว่าขวัญกำลังใจกลับมิตรงครึกครื้นเท่าค่ายของจ้าวเฟิง

เห็นได้ชัดว่า

ทุกคนต่างแจ้งแก่ใจดี

ศึกครั้งนี้หากมิใช่จ้าวเฟิงนำทัพทลายเมือง พวกเขาคงมอดมลายไปหมดแล้ว จะมีโอกาสมานั่งกินเนื้อเช่นนี้ได้อย่างไร

พวกเขาก็แค่พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วยเท่านั้น

"เฮ้อ"

"ข้าก็อยากไปอยู่สังกัดท่านตูกวานจ้าวเหมือนกัน ครึกครื้นเหลือเกิน"

"นั่นสิ"

"ท่านตูกวานจ้าวปกครองลูกน้องเหมือนเป็นพี่น้อง ออกศึกก็รุดหน้าอยู่แนวหน้า ตูกวานของเราดูแล้วเทียบมิตรงติดเลย"

"ศึกนี้พวกเราเป็นทัพหน้า ได้โอกาสก่อนแท้ๆ แต่กลับทลายเมืองมิตรงได้ เฮ้อ"

...