บทที่ 68 คุกเข่าขอบคุณ?

สำหรับเหล่านรุ่ยซื่อในสังกัดของหลิวอู่ ยามนี้เมื่อพวกเขามองไปยังความครึกครื้นของค่ายทหารข้างๆ ต่างก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

และภาพเหตุการณ์นี้

ย่อมตกอยู่ในสายตาของหลิวอู่เช่นกัน

ในเพลานี้ ร่างกายท่อนบนของเขาพันธนาการด้วยผ้าพันแผล อาการบาดเจ็บเพิ่งจะเริ่มคงที่

"เฮ้อ"

หลิวอู่ทอดถอนใจยาว ใบหน้าปรากฏแววอับจนหนทาง

แม้กองพลหมื่นนายในสังกัดนี้จะสร้างความดีความชอบร่วมกัน ทว่าผู้ที่เป็นเจ้าของความดีความชอบอันดับหนึ่งตัวจริงนั้น ทุกคนต่างแจ้งแก่ใจดีว่าเป็นผู้ใด

หากมิใช่จ้าวเฟิงทลายประตูเมืองเข้ามา ชีวิตของเขาก็คงมอดมลายไปแล้ว

ในตอนนั้นเอง

เฉินเทาค่อยๆ เดินเข้ามา เมื่อเห็นหลิวอู่ที่มีสีหน้าท้อแท้ เขาก็มองออกในทันที

"เป็นอย่างไร?"

"รู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจงั้นรึ!" เฉินเทาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหมาย

"ท่านแม่ทัพ"

เมื่อเห็นผู้มาเยือน หลิวอู่รีบยันกายลุกขึ้นยืนแล้วก้มกายคำนับ

"นั่งลงเถอะ" เฉินเทาสะบัดมือ

"ในกองทัพคือสถานที่ที่ต้องพูดกันด้วยความสามารถ ครั้งนี้ผู้น้อยทำให้ท่านแม่ทัพต้องผิดหวัง ที่มิอาจทลายซินเจิ้งได้สำเร็จ" หหลิวอู่เอ่ยด้วยความละอาย

"เป็นดังที่เจ้าว่า กองทัพวัดกันที่ความสามารถ"

"หากมองจากศึกครั้งนี้ อย่าว่าแต่เจ้าเลย ต่อให้เป็นข้าก็ยังมิอาจเทียบจ้าวเฟิงได้"

"การที่เขาสามารถย้ายจากหน่วยพลาธิการเข้าสู่กองพลรบหลักในตำแหน่งตูกวานได้ ย่อมพึ่งพาความสามารถที่แท้จริง อนาคตข้างหน้า ความสำเร็จของเขาคงมิใช่สิ่งที่เจ้าและข้าจะจินตนาการได้" เฉินเทากล่าวออกมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

"ท่านแม่ทัพ"

"ก่อนหน้านี้ท่านให้ผู้น้อยเป็นทัพหน้าบุกก่อน แล้วให้จ้าวเฟิงตามหลัง เรื่องนี้จะทำให้เขาเกิดความไม่พอใจต่อท่านแม่ทัพหรือไม่ขอรับ?" หลิวอู่พลันเอ่ยถามขึ้น

ซ้ำก่อนจะเริ่มการจู่โจม หลิวอู่ยังเคยโอหังถึงขั้นบอกให้จ้าวเฟิงคอยตามหลังมาเก็บงานด้วยท่าทีที่มั่นใจยิ่งนัก

เมื่อหวนนึกถึงตอนนี้ หลิวอู่ก็ได้แต่รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าด้วยความอับอาย

"การให้เจ้าเป็นทัพหน้าบุกก่อนอาจจะมีใจลำเอียงอยู่บ้าง ทว่าเหตุผลส่วนรวมก็สำคัญยิ่ง พลังรบของเจ้าภายใต้บัญชาของข้านั้นข้าย่อมแจ้งแก่ใจ ทว่าจ้าวเฟิงเพิ่งจะมานำทัพใหม่ๆ ข้าจะไปล่วงรู้ความสามารถเขาได้อย่างไร?"

"เรื่องนี้ต่อให้ท่านซั่งเจียงจวินมาเองก็หาข้อตำหนิไม่ได้"

"อีกอย่าง จ้าวเฟิงหาใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เจ้าก็อย่าได้กังวลไปเลย" เฉินเทายิ้มบางๆ

"หากเป็นเช่นนั้นก็ดีขอรับ" หลิวอู่พยักหน้า

"ไปเถอะ ยามนี้จ้าวเฟิงสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงให้แก่ต้าฉิน พวกเราก็ควรจะไปแสดงความยินดีกับเขาเสียหน่อย" เฉินเทากล่าวกับหลิวอู่

"ขอรับ" หลิวอู่มิได้ปฏิเสธ เขาย่อมเข้าใจสถานการณ์ในยามนี้ดี หากคราวนี้จ้าวเฟิงฉลองความสำเร็จแล้วพวกเขาไม่ไปร่วมยินดี นั่นย่อมเท่ากับจงใจสร้างความขุ่นเคืองจนถึงที่สุด

แม้กฎหมายฉินจะเข้มงวด โดยเฉพาะในกองทัพ ทว่าเมื่อได้ประจักษ์ถึงพลังรบและผลงานมหาศาลของจ้าวเฟิงเช่นนี้ ใครเล่าจะกล้าล่วงเกินยอดขุนพลที่มีอนาคตไกลถึงเพียงนี้?

สายตาหันกลับมา

"ดื่ม!"

"หมดจอก!"

ค่ายทหารของจ้าวเฟิงยังคงเต็มไปด้วยความครึกครื้น

ในตอนนั้นเอง

เฉินเทาและหลิวอู่ก็ได้มาถึง

"เจ้าหนุ่มจ้าว"

"ท่านแม่ทัพเฉินกับตูกวานหลิวมาหาแน่ะ"

เว่ยเฉวียนขยับเข้าใกล้จ้าวเฟิงพลางกระซิบ สายตาจับจ้องไปที่จุดหนึ่ง

จ้าวเฟิงวางไหเหล้าลงแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

"พวกพี่ดื่มกันต่อเถอะ ข้าจะไปพบพวกเขาเอง" จ้าวเฟิงกล่าวกับเว่ยเฉวียน ก่อนจะเดินตรงไปหาบุรุษทั้งสอง

"พี่เว่ย ท่านว่าท่านแม่ทัพเฉินพาหลิวอู่มาหาท่านตูกวานของเราทำไมหรือขอรับ?"

จางหานที่อยู่ข้างๆ ถามยิ้มๆ

"ต้องคิดอีกรึ?"

"ก็ต้องมาสร้างความสนิทสนมไว้น่ะสิ หรือไม่ก็มาขอขมาลาโทษ"

"เจ้าไม่เห็นท่าทางของหลิวอู่ก่อนหน้านี้หรือไร? ทำตัวราวกับจะถล่มซินเจิ้งได้ด้วยตัวคนเดียว แถมยังจะให้ท่านตูกวานของเราคอยเก็บกวาดงานให้อีก"

"แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า?"

"หากมิใช่ท่านตูกวานของเราออกโรง ค่ายตูกวานของพวกมันคงพินาศสิ้นไปแล้ว"

"ยามนี้ทั้งกองทัพต่างล่วงรู้ว่าท่านตูกวานของเราสร้างความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายเมือง ทั้งยังจับกุมกษัตริย์ได้ อนาคตรุ่งโรจน์โชติช่วง พวกมันย่อมต้องรีบมาขอขมาเป็นธรรมดา" เว่ยเฉวียนจิบเหล้าพลางเอ่ยวิเคราะห์อย่างทะลุปรุโปร่ง

"พี่เว่ยช่างมองการณ์ไกล"

"ในกองทัพคือสถานที่ที่ต้องพูดกันด้วยพละกำลัง"

"อย่ามองว่าทุกคนยามนี้ต่างอิจฉาท่านตูกวานของเราเชียว คนที่ริษยาอยู่ในใจน่ะมีมิใช่น้อยเลยล่ะ" จางหานเอ่ยเสริมพร้อมรอยยิ้ม

จ้าวเฟิงก้าวเดินไปหาเฉินเทาอย่างมั่นคง

"ผู้น้อยคารวะท่านแม่ทัพเฉิน"

จ้าวเฟิงประสานมือทำความเคารพตามธรรมเนียม

แม้ครั้งนี้จะสร้างผลงานใหญ่ ทว่าการปูนบำเหน็จยังมิตรงลงมา จ้าวเฟิงจึงยังถือเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเฉินเทาอยู่

"ตูกวานจ้าว มิตรงเกรงใจถึงเพียงนี้"

"ครั้งนี้ท่านสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงให้แก่ต้าฉิน อีกไม่นานตำแหน่งทหารของท่านคงจะอยู่เหนือข้าเสียแล้วล่ะ" เฉินเทายิ้มกล่าว ในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเอาอกเอาใจอยู่หลายส่วน

"ท่านแม่ทัพเฉินกล่าวเกินไปแล้วขอรับ" จ้าวเฟิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มราบเรียบ

ขณะที่หลิวอู่ก้าวออกมาเบื้องหน้า แล้วก้มกายคำนับจ้าวเฟิงอย่างนอบน้อม: "ขอบคุณท่านตูกวานจ้าวที่ช่วยชีวิตข้าไว้ หากมิได้ท่านทลายเมืองเข้ามา ผู้น้อยคงต้องทิ้งชีวิตไว้ใต้คมดาบทหารหานเสียแล้ว"

"ตูกวานหลิวมิตรงเกรงใจไป"

"การออกรบสังหารศัตรูคือหน้าที่ของชายชาติทหารฉิน ต่อให้มิใช่ท่าน ข้าก็ต้องบุกทลายเมืองเข้าไปอยู่ดี" จ้าวเฟิงตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ไม่ว่าอย่างไร เรื่องที่ท่านตูกวานจ้าวช่วยชีวิตข้าไว้นั้นคือความจริง"

"โปรดรับการคารวะจากหลิวอู่ด้วยเถิด"

กล่าวจบ

หลิวอู่ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าคำนับจ้าวเฟิงโดยตรง

ขณะที่เฉินเทาซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ก็มิตรงเอ่ยห้ามประการใด

"ตูกวานหลิว เรื่องนี้มิจำเป็นเลย" จ้าวเฟิงรีบเข้าไปประคองแขนไว้ ทว่าหลิวอู่ยังคงคุกเข่าอยู่นิ่ง

"การคำนับครั้งนี้ นอกจากขอบคุณที่ช่วยชีวิตแล้ว ยังปรารถนาให้ท่านตูกวานจ้าวโปรดอโหสิในความล่วงเกินและโอหังของหลิวอู่ด้วยเถิด" หลิวอู่เอ่ยย้ำ

"ล้วนเป็นเพื่อนร่วมศึก มิตรงทำถึงเพียงนี้" จ้าวเฟิงออกแรงฉุดรั้งหลิวอู่ให้ลุกขึ้นยืนจนสำเร็จ

"ขอบคุณท่านตูกวานจ้าว"

เมื่อเห็นดังนั้น

หลิวอู่จึงกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

สำหรับการแสดงออกของหลิวอู่ครั้งนี้ แม้ใบหน้าของจ้าวเฟิงจะดูสงบนิ่ง ทว่าในใจเขากลับกระจ่างแจ้งประดุจคันฉ่อง

มิตรงพ้น

หลิวอู่ผู้นี้เกรงว่าวันหน้าเขาจะหาทางล้างแค้นนั่นเอง

ทว่าหากจะว่ากันตามจริง หลิวอู่คงขบคิดมากไปเอง

นอกจากคำพูดโผงผางหน้ากระบวนทัพไม่กี่คำ เขาก็หาได้กระทำการสิ่งใดที่เป็นปฏิปักษ์ต่อจ้าวเฟิงไม่ ในเมื่อยามนี้ถึงขั้นคุกเข่าขอขมา จ้าวเฟิงย่อมมิตรงใจจะจองเวรอีก

ทว่าหากหลิวอู่ผู้นี้ลอบใช้เล่ห์เหลี่ยมลับหลัง จ้าวเฟิงย่อมไม่มีวันปล่อยไว้แน่นอน

นิสัยของจ้าวเฟิงคือผู้ที่ "บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ"

สำหรับวิญญูชน การล้างแค้นสิบปีก็ยังมิสาย ทว่าหากผู้ใดริอ่านมาใช้เล่ห์กลอุบายกับเขา การล้างแค้นของจ้าวเฟิงย่อมเกิดขึ้นได้ทุกวันคืน

"ท่านแม่ทัพเฉิน ตูกวานหลิว"

"ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว"

"มาร่วมดื่มกินกับเหล่านักรบสักหน่อยดีหรือไม่ขอรับ?" จ้าวเฟิงเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม

"ฮ่าๆ"

"วันนี้เป็นวันเลี้ยงฉลองรางวัลพิเศษที่ท่านแม่ทัพหลี่มอบให้ค่ายตูกวานของท่าน เป็นเกียรติยศของพวกท่านแท้ๆ พวกข้ามาเพื่อแสดงความยินดีเพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว"

"ตูกวานจ้าว พวกข้ายังมีภารกิจทหารต้องไปจัดการ คงต้องขอตัวลาเพียงเท่านี้" เฉินเทาหัวเราะร่า ก่อนจะพาหลิวอู่เดินจากไป

จ้าวเฟิงเห็นดังนั้นก็มิได้เหนี่ยวรั้งไว้

สรุปแล้ว

เขากับคนทั้งสองหาได้สนิทสนมกันนัก การจะให้มานั่งร่วมวงสุราด้วยกันกลับจะทำให้บรรยากาศอึดอัดเสียเปล่า

"พี่น้องทั้งหลาย!"

"ดื่มกันต่อเถิด!"

"ดื่ม!"

จ้าวเฟิงกลับเข้าสู่กลุ่มฝูงชน แล้วเริ่มร่ำสุราต่ออย่างสำราญใจ

ในกองทัพ นี่นับเป็นครั้งแรกที่จ้าวเฟิงได้สัมผัสกับบรรยากาศที่ครึกครื้นเช่นนี้ เขาจึงรู้สึกรื่นรมย์ยิ่งนัก

"หลิวอู่ผู้นั้น ในที่สุดก็ยอมศิโรราบต่อท่านตูกวานแล้วสินะ"

"เมื่อวานตอนบุกเมืองหน้าตาหาได้เป็นเช่นนี้ไม่" จางหานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเจือแววเสียดสี

เมื่อวานตอนบุกเมืองหลิวอู่ช่างหยิ่งผยอง ทว่าวันนี้กลับคุกเข่าขอบคุณ ช่างเป็นภาพที่ขัดกันยิ่งนัก

"ก็แค่สถานการณ์บีบบังคับนั่นแหละ"

"ท่านตูกวานของเราสร้างผลงานใหญ่จนข่มหัวมันมิด หากเป็นมันที่ทลายเมืองได้ วันนี้หน้าตามันคงมิเป็นเช่นนี้หรอก" เว่ยเฉวียนเอ่ยวิเคราะห์อย่างตรงไปตรงมา

"ล้วนเป็นเพื่อนร่วมศึก อย่าได้ใส่ใจนักเลย"

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ มิได้เก็บมาเป็นอารมณ์

คำว่าอำนาจวาสนา!

แฝงไว้ด้วยความหมายมากมายมหาศาลนัก

ยามดึกสงัด

จ้าวเฟิงกลับเข้าสู่ที่พักของตน ล้มตัวลงนอนบนเตียง ทว่าเขามิตรงได้เมามายแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม เขากลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"หีบสมบัติระดับหนึ่งสี่ใบ"

"อีกทั้งค่าสถานะที่เหล่านรุ่ยซื่อในสังกัดเก็บกู้จากการฝังศพวันนี้ ก็ยังมิตรงได้รับมาเลย"

...