บทที่ 69 เปิดหีบสมบัติ! สองแม่ลูกตระกูลจ้าว!

"หีบสมบัติระดับหนึ่งสี่ใบ"

"อีกทั้งค่าสถานะที่เหล่านรุ่ยซื่อในสังกัดเก็บกู้จากการฝังศพวันนี้ ก็ยังมิได้รับมาเลย"

"หวังว่าวันนี้ดวงจะพุ่งปรี๊ดนะ" จ้าวเฟิงลอบคิดในใจ

จากนั้นเขาจึงเริ่มรับค่าสถานะจากการที่ทหารในสังกัดไปฝังศพศัตรูเป็นอันดับแรก

"รับค่าสถานะที่เก็บกู้มา" จ้าวเฟิงสั่งการ

แผงหน้าจอพลันปรากฏข้อความแจ้งเตือนทันที

"ทหารในสังกัดฝังศพทั้งสิ้น 6,790 ศพ ได้รับค่าสถานะรวม 679 แต้ม"

"เก็บกู้พละกำลัง 168 แต้ม"

"เก็บกู้ความเร็ว 139 แต้ม"

"เก็บกู้ร่างกาย 96 แต้ม"

"เก็บกู้จิตวิญญาณ 88 แต้ม"

"เก็บกู้อายุขัย 188 วัน"

แผงหน้าจอแสดงรายละเอียดค่าสถานะที่เก็บกู้มาได้อย่างชัดเจน

"สบายตัว"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เก็บกู้อายุขัยมาได้เพิ่มอีกครึ่งปีนี่ก็กำไรมหาศาลแล้ว"

"พลังของคนหมู่มากมันดีอย่างนี้นี่เอง"

"มิรู้ว่าเมื่อใดพลังจากตราพยัคฆ์แห่งวาสนาจะแปรเปลี่ยนได้บ้างนะ ไม่ต้องรอเก็บกู้จากการฝังศพ ทว่าเป็นเก็บกู้จากการสังหารศัตรูโดยตรงไปเลยจะดีนัก" จ้าวเฟิงลอบคิดในใจเงียบๆ

"คล้อยตามกระแสธารแห่งใต้หล้าจับกุมหานหวัง ได้รับวาสนา รางวัลหีบสมบัติระดับสอง 1 ใบ"

ในตอนนั้นเอง!

แผงหน้าจอก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง

เมื่อเห็นดังนั้น

ดวงตาที่เคยดูง่วงงุนเล็กน้อยของจ้าวเฟิงพลันเบิกกว้างแจ่มใสขึ้นมาทันที

"หีบสมบัติระดับสอง"

"นี่เป็นใบแรกเลยนะเนี่ย"

"หีบระดับนี้ อย่างแย่ที่สุดก็น่าจะได้ของระดับสองซึ่งมีมูลค่าสูงกว่ามาก" จ้าวเฟิงคิดด้วยความยินดี

หีบสมบัติระดับสองนี้สำหรับจ้าวเฟิงแล้วถือเป็นลาภลอยที่คาดมิถึงจริงๆ

แม้หลังจากจับกุมหานหวังได้แล้ว จ้าวเฟิงจะเคยคิดอยากจะสังหารเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าเมื่อคำนึงถึงมูลค่าของคนเป็นที่สูงกว่า ซึ่งจะช่วยให้เขาได้รับผลประโยชน์มหาศาล จ้าวเฟิงจึงสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้

อีกทั้งหากริอ่านสังหารกษัตริย์ ย่อมมิใช่เรื่องดีแน่

"วาสนาของกษัตริย์แกร่งกล้ายิ่งนัก ถึงได้รางวัลเป็นหีบระดับสอง"

"แผ่นดินเสินโจวยังมีกษัตริย์ฝ่ายศัตรูอยู่อีกห้าแคว้น หวังว่าวันหนึ่งข้าจะได้จับตัวพวกเขาด้วยมือตัวเอง และวาสนาของพวกเขาเหล่านั้นย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าหานหวังแน่นอน"

เมื่อมองดูรางวัลหีบสมบัติ จ้าวเฟิงก็ยิ่งเกิดความฮึกเหิม

"หีบระดับหนึ่งสี่ใบ หีบระดับสองหนึ่งใบ"

"เจ้าป่าเจ้าเขาคุ้มครอง ขอให้ได้ของดีๆ ด้วยเถิด" จ้าวเฟิงลอบอธิษฐาน

จากนั้นจึงสั่งการ: "เปิดหีบสมบัติทั้งหมด"

"เปิดหีบสมบัติระดับหนึ่ง"

"ได้รับ [ทองคำ 1,000 ตำลึง]"

"ได้รับ [วิชาแพทย์ระดับกลาง]"

"ได้รับ [แผนที่เสินโจว]"

"ได้รับ ทักษะยุทธ์ระดับเสวียนขั้นต่ำ [กระบี่วายุวูบ]"

"เปิดหีบสมบัติระดับสอง"

"ได้รับ ทักษะยุทธ์ระดับตี้ขั้นต่ำ [กระบี่เหินร้อยก้าว]"

แผงหน้าจอแจ้งเตือนขึ้นมาแทบจะในพริบตา

หีบสมบัติทั้งห้าใบถูกเปิดออกจนสิ้น

เมื่อเห็นผลลัพธ์

จ้าวเฟิงกวาดสายตาผ่านสามอย่างแรกไปทันที และไปหยุดอยู่ที่ทักษะยุทธ์สองอย่างที่สุ่มได้มาใหม่

"ทักษะยุทธ์สองบท ซ้ำยังมีบทหนึ่งอยู่ในระดับตี้เสียด้วย คราวนี้ดวงดีจริงๆ" จ้าวเฟิงคิดด้วยความเปรมปรีดิ์

ยามนี้ค่าสถานะของจ้าวเฟิงเหนือล้ำกว่าคนธรรมดาไปมหาศาลแล้ว ด้วยสถานะที่แข็งแกร่งเช่นนี้เขาก็สามารถกวาดล้างศัตรูในสนามรบได้รอบทิศ ทว่าหากมีทักษะยุทธ์มาเสริมส่ง จ้าวเฟิงก็จะสามารถสำแดงพลังจากค่าสถานะออกมาได้รุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก

"เรียนรู้ [กระบี่วายุวูบ]"

"เรียนรู้ [กระบี่เหินร้อยก้าว]"

จ้าวเฟิงเลือกเรียนรู้ทักษะยุทธ์ทั้งสองบทในทันที

ประกายแสงสว่างวูบผ่านไป ทักษะยุทธ์อันล้ำลึกทั้งสองบทถูกถ่ายทอดเข้าสู่ห้วงสำนึกของจ้าวเฟิงโดยตรง

หมู่บ้านอาน!

ยามเช้าตรู่

เด็กสาวในชุดกระโปรงยาวสีซีดจางผู้หนึ่งกำลังสะพายตะกร้ายาสมุนไพร ค่อยๆ เดินมุ่งหน้ากลับเข้าสู่หมู่บ้าน

ตามรายทางมีชาวบ้านแบกจอบเสียมออกไปทำไร่ไถนาตามปกติ

"แม่นางอิ่ง เก็บยามาแล้วรึ?"

"เจ้าค่ะท่านลุงหลี่ ยามตะวันขึ้นเช่นนี้ นอกจากจะได้สมุนไพรชั้นดีแล้ว ยังได้เก็บน้ำค้างมาด้วยเจ้าค่ะ"

"ฮ่าๆ ข้ามันคนหยาบมิล่วงรู้เรื่องพวกนี้หรอก ทว่าวิชาแพทย์ของแม่นางอิ่งช่างถอดแบบมาจากท่านแม่ของเจ้าไม่มีผิดเพี้ยน อาการปวดขาของข้าได้ยาของเจ้าถึงค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง"

"ท่านลุงหลี่ ขาของท่านยังต้องพอกยาเพื่อกระตุ้นโลหิตต่อเนื่องถึงจะหายขาดนะเจ้าคะ หลังจากทำงานในนาเสร็จแล้วอย่าลืมแวะมาใส่ยาที่บ้านข้าด้วยล่ะ"

"วางใจเถอะ ข้าจำได้แม่นเชียว"

ชาวบ้านวัยกลางคนหยุดยืนคุยกับเด็กสาวด้วยท่าทางร่าเริงยิ่งนัก

เมื่อมองไปยังเด็กสาวผู้สะพายตะกร้ายาผู้นี้ เส้นผมของนางมัดรวบเป็นมวยเรียบง่าย สวมชุดกระโปรงยาวสีแดงที่สีซีดจางไปตามกาลเวลา ทว่าความงามอันเยาว์วัยกลับมิได้ถูกบดบังด้วยการแต่งกายที่สมถะเลย กลับดูงดงามประดุจหยกงามในหมู่บ้าน ดูสง่าผ่ายเผยนัก

ขณะที่เด็กสาวก้าวเดินเข้าสู่หมู่บ้านไปทีละก้าว

ชาวบ้านตามรายทางต่างพากันร้องทักทายไม่ขาดสาย

"แม่นางอิ่ง เก็บยามาแล้วรึ?"

"ชาสมุนไพรที่เจ้าจัดให้คราวก่อนหอมนัก ไว้ข้าจะมาขอเพิ่มอีกนะ"

"แม่นางอิ่ง ผ้าพรรณกับน้ำมันที่เจ้าฝากข้าไปซื้อในตัวอำเภอข้าเอามาให้แล้วนะ เดี๋ยวข้ากลับจากนาจะเอาไปส่งให้ที่บ้าน..."

สำหรับคำทักทายของชาวบ้านเหล่านี้ เด็กสาวย่อมตอบรับทีละคนด้วยรอยยิ้ม

ท่าทางอันเป็นธรรมชาติของนางพิสูจน์ได้ว่าเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเป็นปกติในทุกวัน

เพียงไม่นาน

เด็กสาวก็มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง นางเปิดประตูรั้วที่คุ้นเคยแล้วเดินเข้าไปภายใน

ในลานบ้านมีไก่และเป็ดส่งเสียงร้องระงมตามวิถีชาวชนบท ที่กลางลานมีหญิงสาววัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังถือกระด้งโปรยอาหารให้ฝูงไก่อยู่

"ท่านแม่"

"ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

ทันทีที่ถึงบ้าน เด็กสาวก็ร้องเรียกหญิงผู้นั้นทันที

หญิงวัยกลางคนหันกลับมา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน

หากพิจารณาดู นางมีอายุประมาณสามสิบเศษ

ในยุคสมัยนี้

สตรีแต่งงานตั้งแต่อายุสิบสองสิบสาม อายุสามสิบกว่ามีลูกโตเป็นพรวนนับเป็นเรื่องปกติธรรมดา

เมื่อมองดูใบหน้าของหญิงผู้นี้ แม้จะมิได้แดงปลั่ง ทว่ากลับมีสีขาวซีดดูประหนึ่งคนอมโรค แม้โครงหน้าจะยังคงความงดงามไว้ได้ ทว่ากลับฉายแววอ่อนล้าและเจ็บไข้ประหนึ่งโฉมงามผู้อ่อนแอ ดูซูบเซียวเป็นอย่างมาก

"อิ่งเอ๋อร์"

"เจ้ามิได้เข้าไปในป่าลึกใช่ไหม?"

"เจ้าควรเก็บยาอยู่แค่รอบนอกเท่านั้น ห้ามเข้าไปลึกเด็ดขาด ไปคนเดียวเช่นนี้หากเจอสัตว์ป่าเข้าจะลำบากเอาได้นะ"

เมื่อเห็นบุตรสาวกลับมา หญิงวัยกลางคนก็รีบเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงทันที

"ท่านแม่"

"ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ"

"ข้าเก็บยาอยู่แค่ชายป่าเสมอ มิได้เข้าไปข้างในเลยเจ้าค่ะ" เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งอ่อนใจ

ออกไปทุกวัน กลับมาทุกวัน

ท่านแม่ก็มักจะกำชับเรื่องเดิมซ้ำๆ จนบางครั้งนางก็ทำตัวมิตรงถูก

"เจ้าต้องฟังแม่นะ พี่ชายเจ้ายังไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาเลย แม่ใจคอมิมั่นคงจริงๆ" หญิงผู้นั้นกล่าวด้วยความโศกเศร้า

"ท่านแม่"

"วิชาแพทย์ของข้าก็เรียนมาจากท่าน ท่านย่อมล่วงรู้ดีว่าอาการป่วยใจจะนำไปสู่โรคภัย อย่าได้คิดมากไปเลยเจ้าค่ะ พี่ชายย่อมต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน" เด็กสาวรีบปลอบโยนด้วยเสียงนุ่มนวล

จากภาพที่เห็นย่อมชัดเจนแล้วว่า

คนทั้งสองคือบุคคลที่จ้าวเฟิงรักที่สุด

หญิงวัยกลางคนคือท่านแม่ของเขา ตระกูลจ้าว

เด็กสาวคือเจ้าน้องสาวของเขา จ้าวอิ่ง

"ก็ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารนี่นา แม่น่ะหวาดกลัวจริงๆ" ท่านแม่จ้าวยังคงมีสีหน้ากังวลมิจาง

"พวกเราฝากท่านหลี่เจิ้งไปสืบข่าวเมื่อหลายวันก่อนมิใช่หรือเจ้าคะ? อีกประเดี๋ยวคงมีข่าวส่งมาแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

"ท่านแม่วางใจเถิด พี่ชายต้องปลอดภัยแน่นอนเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งปลอบโยนต่อ

ท่านแม่จ้าวพยักหน้า บุตรชายของนางเข้ากรมไปเกือบสิบเดือนแล้ว นอกจากความห่วงใย นางก็ทำได้เพียงสวดอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

ในตอนนั้นเอง!

ชายชราผู้หนึ่งค่อยๆ เดินตรงมาหาเสองแม่ลูกตระกูลจ้าว...