บทที่ 70 หมู่บ้านซา สองแม่ลูกตระกูลจ้าว

ในตอนนั้นเอง! ชายชราผู้หนึ่งค่อยๆ เดินตรงมาหาสองแม่ลูกตระกูลจ้าว

"ท่านปู่อู๋”

“มีข่าวคราวของพี่ชายข้าแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?" เมื่อเห็นชายชราเดินมา จ้าวอิ่งพลันแย้มยิ้มกว้าง นางรีบวิ่งไปเปิดประตูรั้วพลางถามด้วยความดีใจ

"แม่หนูอิ่งช่างฉลาดนัก" ชายชราหัวเราะร่าพลางเอ่ยชมจ้าวอิ่ง ก่อนจะหันไปมองท่านแม่จ้าวที่ยืนรออยู่ด้วยความกระวนกระวายใจ

"ท่านหลี่เจิ้ง ลูกเฟิงของข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?" ท่านแม่จ้าวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เกือบสิบเดือนแล้ว เป็นเวลานานเหลือเกินที่ไม่มีข่าวคราวจากบุตรชาย การถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารนั้นมีความเป็นไปได้ทั้งการถูกส่งไปยังชายแดนเหนือที่เต็มไปด้วยภยันตราย หรืออาจจะถูกส่งไปยังกองทัพชายแดนที่ติดกับแว่นแคว้นอื่น สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้ท่านแม่จ้าวเป็นกังวลยิ่งนัก

"ข้าไหว้วานคนให้ช่วยหาอยู่นาน แม้สถานการณ์เจาะจงของจ้าวเฟิงข้าจะไม่รู้แน่ชัด ทว่าดูเหมือนเขาจะถูกจัดสรรให้ไปอยู่ในหน่วยพลาธิการ" อู๋หลี่เจิ้งกล่าว

"ถูกส่งไปหน่วยพลาธิการหรือเจ้าคะ?" ใบหน้าของท่านแม่จ้าวปรากฏแววยินดีออกมาทันที "นั่นดียิ่งนัก หน่วยพลาธิการมีกำหนดเวลาสองปี นั่นหมายความว่าอย่างมากที่สุดก็เหลือเวลาอีกเพียงปีเศษเท่านั้น"

"คนบ้านจ้าวเอ๋ย เจ้าช่างรอบรู้เรื่องประเภททหารของมหาฉินเราดีแท้?”

“ถูกแล้ว หน่วยพลาธิการโดยทั่วไปจะมีกำหนดเวลาสองปี" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ท่านแม่”

“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะว่าพี่ชายต้องไม่เป็นอะไร”

“ด้วยรูปร่างอ้อนแอ้นอ้อนแอ้นอย่างเขาน่ะ ไม่มีทางถูกส่งไปกองพลรบหลักหรอกเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งหัวเราะคิกคักเอ่ยเย้า

"เจ้าพูดถึงพี่ชายแบบนั้นได้อย่างไร" ท่านแม่จ้าวปราดมองค้อนบุตรสาววงหนึ่ง

ทว่าเมื่อได้ฟังคำยืนยันจากอู๋หลี่เจิ้ง ความกังวลบนใบหน้าของท่านแม่จ้าวก็มลายหายไปไม่น้อย การไม่ได้ถูกส่งไปกองพลรบหลักคือสิ่งที่นางยินดีที่สุด เพราะนั่นหมายความว่าไม่ต้องออกไปกวัดแกว่งดาบสังหารศัตรูบนสมรภูมิ เมื่อเทียบกับการสร้างความชอบเลื่อนยศตำแหน่งแล้ว ท่านแม่จ้าวเพียงปรารถนาให้บุตรชายกลับบ้านอย่างปลอดภัยเท่านั้น

"ก็มันเรื่องจริงนี่เจ้าคะ" จ้าวอิ่งแลบลิ้นปลิ้นตาพลางพึมพำ

ยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น จ้าวอิ่งดูสำรวมและสง่างาม ทว่ายามอยู่ต่อหน้าท่านแม่และพี่ชาย นางกลับเป็นเด็กสาวจอมแก่นเซี้ยวที่ปล่อยวางกิริยาได้อย่างเต็มที่ ด้วยเพราะถูกพี่ชายตามใจมาตั้งแต่เล็กนั่นเอง

"ทว่า ข้ายังสืบข่าวมาได้อีกเรื่องหนึ่ง" อู๋หลี่เจิ้งดูมีท่าทีลังเลใจเล็กน้อย ราวกับมิมั่นใจว่าควรจะเอ่ยออกมาดีหรือไม่

"ท่านหลี่เจิ้ง มีเรื่องอันใดก็กล่าวมาเถิดเจ้าค่ะ ข้ายอมรับได้ทั้งนั้น" ท่านแม่จ้าวรีบถามซ้ำ

"มหาฉินได้เคลื่อนทัพออกตะวันตกเพื่อจู่โจมหานแล้ว”

“หน่วยพลาธิการที่จ้าวเฟิงสังกัดอยู่ ก็น่าจะอยู่ในแคว้นหานด้วยเช่นกัน" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวช้าๆ แววตาฉายความกังวล

เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านแม่จ้าวสั่นสะท้านเล็กน้อย ทว่าก็ฝืนทำใจให้สงบลงได้พลางยิ้มขื่น "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ลูกเฟิงอยู่ในหน่วยพลาธิการ มิใช่กองพลรบหลัก ดังนั้นเขาต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน"

"เจ้าพูดถูกแล้ว”

“หน้าที่ของหน่วยพลาธิการในสนามรบคือการเก็บกวาดซากศพ ขนส่งเสบียงและศาสตรา ดังนั้นมิตรงต้องกังวลเรื่องจ้าวเฟิงมากนัก อีกอย่างเจ้าหนุ่มนั่นก็หัวไวมาแต่ไหนแต่ไร มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ต่อให้อยู่ในต่างบ้านต่างเมืองก็คงมิเป็นไร”

“ดังนั้นเจ้าก็รออีกเพียงปีเดียว จ้าวเฟิงก็คงกลับมาแล้วล่ะ" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

หมู่บ้านซา มีประชากรไม่ถึงห้าร้อยคน ฟังดูเหมือนคนในหมู่บ้านจะมีจำนวนมิใช่น้อย ทว่าแท้จริงแล้วรวมเอาทั้งคนแก่และเด็กเข้าไปด้วย เพราะแต่ไหนแต่ไรมาในเสินโจวเผ่าพันธุ์หัวเซี่ยล้วนอยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อน มิได้แยกย้ายกันไปไกลนัก

ครอบครัวตระกูลจ้าวมีบทบาทสำคัญยิ่งในหมู่บ้าน สองแม่ลูกคู่นี้มีความสามารถด้านการแพทย์สูงส่ง ชาวบ้านในหมู่บ้านไม่ว่าจะเจ็บป่วยเล็กน้อยหรือหนักหนาล้วนมาหาพวกนาง อีกทั้งค่ารักษาพยาบาลยังถูกกว่าการเข้าไปรักษาในตัวอำเภอมหาศาล เพราะสองแม่ลูกตระกูลจ้าวมิตรงการเงินทองมากมาย เพียงแค่ข้าวสาร น้ำมัน หรือของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันก็เพียงพอแล้ว

แน่นอน มิใช่เพียงคนในหมู่บ้านเดียวกันเท่านั้นที่มาหารักษา ด้วยวิชาแพทย์อันสูงส่ง ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงบางคนที่รักษาในตัวอำเภอแล้วมิหาย ทว่าเมื่อมาถึงมือสองแม่ลูกตระกูลจ้าวกลับรักษาจนหายขาดได้อย่างง่ายดาย ชื่อเสียงด้านการแพทย์ของพวกนางจึงขจรขจายไปทั่วบริเวณ ดึงดูดผู้คนจากต่างถิ่นให้มารักษามิขาดสาย

ดังนั้น ฐานะของสองแม่ลูกตระกูลจ้าวในหมู่บ้านจึงมิได้ต่ำต้อย และได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี

แม้ในยามนี้จ้าวเฟิงซึ่งเป็นชายฉกรรจ์เพียงคนเดียวในบ้านจะไปรับใช้ชาติ ทุ่งนาที่บุกเบิกไว้สองแม่ลูกไม่มีพละกำลังพอจะเพาะปลูก ทว่าเหล่าชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านกลับพร้อมใจกันมาช่วยงานโดยมิตรงรอคำขอ มิใช่เพราะสิ่งอื่นใด ทว่าเพราะบุญคุณด้านการแพทย์ที่สองแม่ลูกตระกูลจ้าวมีต่อชาวบ้านนั่นเอง

"เจ้าค่ะ" ท่านแม่จ้าวพยักหน้า แม้ในใจจะยังมีห่วง ทว่าเมื่อรู้ว่าบุตรชายอยู่ในหน่วยพลาธิการ ความกังวลก็มิได้หนักหนาเท่าตอนแรก

"ท่านปู่อู๋เจ้าคะ”

“การเป็นทหารย่อมต้องมีเบี้ยหวัดรายปีมิใช่หรือเจ้าคะ?”

“พี่ชายข้าเข้ากรมไปเกือบสิบเดือนแล้ว เหตุใดถึงยังไม่มีเบี้ยหวัดส่งมาเลยล่ะเจ้าคะ?”

“ข้าเห็นคนอื่นในหมู่บ้านที่ไปเป็นทหาร ทุกๆ หนึ่งฤดูกาลก็จะมีเบี้ยหวัดส่งมาให้ ของพี่ชายข้าเหตุใดถึงนานเพียงนี้?" จ้าวอิ่งถามด้วยความสงสัย

"เรื่องนี้... บางทีอาจเป็นเพราะมหาฉินกำลังติดพันศึกสงครามอยู่กระมัง?”

“เมื่อมีการเคลื่อนทัพออกศึก กำลังของทั้งประเทศย่อมมุ่งไปที่การศึกสงคราม การจ่ายเบี้ยหวัดย่อมล่าช้าไปบ้าง ไม่แน่ว่าเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เบี้ยหวัดก็คงจะถูกส่งมาเอง" อู๋หลี่เจิ้งครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มตอบ

"มิล่วงรู้ว่าพี่ชายข้าจะได้เบี้ยหวัดเท่าไหร่กันนะเจ้าคะ?" จ้าวอิ่งเอ่ยด้วยความคาดหวัง

"แม่หนูอิ่งเอ๋ย เจ้าอย่าได้คาดหวังมากไปนักเลย”

“ท่านปู่อู๋ของเจ้าก็เคยรับใช้ชาติในกองทัพมาก่อน แม้จะมิได้เป็นนรุ่ยซื่อในกองพลรบหลักจริงๆ ทว่าก็เคยเป็นทหารกองประจำการเขต”

“หน่วยพลาธิการแม้จะไม่ต้องออกศึก ไม่มีความเสี่ยงอันใดมากนัก ชีวิตปลอดภัยไร้กังวล ทว่าในเรื่องของเบี้ยหวัดนั้น อย่าว่าแต่เทียบกับนรุ่ยซื่อเลย แม้แต่ทหารกองประจำการเขตธรรมดาก็ยังเทียบมิตรงติด" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวกลั้วหัวเราะ

"เอ๋?" จ้าวอิ่งฉายแววผิดหวังเล็กน้อย จากนั้นจึงถามด้วยความอยากรู้ว่า "ความแตกต่างระหว่างนรุ่ยซื่อกับหน่วยพลาธิการ มีเพียงเรื่องการออกรบกับไม่ออกรบเท่านั้นหรือเจ้าคะ?"

"นั่นหาใช่ทั้งหมดไม่”

“นรุ่ยซื่อนั้นสามารถได้รับบรรดาศักดิ์ และได้รับพระราชทานที่ดินจากราชสำนัก แม้จะเป็นนรุ่ยซื่อบรรดาศักดิ์ระดับหนึ่ง เบี้ยหวัดรายปีก็เพียงพอจะเลี้ยงดูครอบครัวให้อยู่ดีมีสุขได้แล้ว" อู๋หลี่เจิ้งหัวเราะกล่าว

"ที่ดินในบ้านท่านปู่อู๋ ก็คือที่ดินที่ราชสำนักพระราชทานให้หรือเจ้าคะ?" จ้าวอิ่งถามอย่างใคร่รู้

อู๋หลี่เจิ้งลูบเคราพลางยิ้ม "ถูกแล้ว ตอนนั้นแม้ข้าจะเป็นเพียงทหารกองประจำการเขต ทว่าก็มีบรรดาศักดิ์ติดตัว ย่อมมีที่ดินที่ราชสำนักพระราชทานให้”

“นี่คือความแตกต่างสองด้าน นรุ่ยซื่อรบเพื่อแผ่นดิน เดิมพันด้วยความตายในสนามรบเพื่อความก้าวหน้า”

“หน่วยพลาธิการมีหน้าที่เก็บกวาดสนามรบ ย่อมขาดโอกาส และฐานะก็มิอาจเทียบเคียงกับนรุ่ยซื่อที่แท้จริงได้"

เมื่อได้ฟังดังนั้น จ้าวอิ่งพยักหน้าทำความเข้าใจแบบครึ่งๆ กลางๆ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ล่วงรู้เรื่องราวเหล่านี้อย่างลึกซึ้ง

"เมื่อเทียบกับการก้าวหน้าหรือการชิงความชอบในสนามรบ ข้าปรารถนาให้พี่ชายกลับมาอย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

"ฮ่าๆ”

“สำหรับพวกเจ้าแม่ลูกย่อมคิดเช่นนี้ เพราะพวกเจ้ามีวิชาความรู้ติดตัว วิชาแพทย์สามารถเลี้ยงดูคนทั้งบ้านได้ ทว่าสำหรับคนอีกมากมายที่ไร้วิชาความรู้ และต้องแบกรับภาระครอบครัวที่หนักอึ้ง หนทางเดียวคือการเป็นนรุ่ยซื่อ เพื่อให้ได้เบี้ยหวัดมาเลี้ยงปากท้องให้คนทั้งบ้านอยู่รอด”

“เอาละ”

“ข้าพูดไปมากความก็ไร้ประโยชน์”

“อย่างไรเสียอีกหนึ่งปีเจ้าหนุ่มจ้าวบ้านเจ้าต้องกลับมาแน่นอน”

“ส่วนเรื่องเบี้ยหวัดนั้น เมื่อทางการจัดสรรมาถึง ข้าในฐานะหลี่เจิ้งจะช่วยดำเนินการแจกจ่ายให้เอง พวกเจ้าสองแม่ลูกมิตรงต้องกังวลใจไป" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวกับท่านแม่จ้าวและจ้าวอิ่งด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณท่านปู่อู๋ที่นำข่าวพี่ชายมาบอกเจ้าค่ะ”

“มิเช่นนั้นท่านแม่ข้าคงต้องเป็นกังวลมากแน่ๆ" จ้าวอิ่งรีบกล่าวขอบคุณอู๋หลี่เจิ้งทันที