บทที่ 71 ภายในตำหนักจางไถ!

"ไม่เป็นไร"

"วันหน้าข้าจะคอยติดตามข่าวของจ้าวเฟิงอยู่เสมอ หากมีข่าวคราวของเขาเมื่อใดจะรีบมาบอกพวกเจ้าทันที" อู๋หลี่เจิ้งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

สองแม่ลูกตระกูลจ้าวย่อมกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่ออู๋หลี่เจิ้งจากไป

"ท่านแม่ คราวนี้ท่านวางใจได้แล้วนะเจ้าคะ"

"พี่ชายอยู่ในหน่วยพลาธิการ ปลอดภัยหายห่วงเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งเอ่ยยิ้มๆ

"ขอเพียงเขากลับมาอย่างปลอดภัย จะอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น" ท่านแม่จ้าวคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด

การได้รับข่าวจากอู๋หลี่เจิ้งช่วยให้พวกนางคลายกังวลไปได้มากจริงๆ

"ท่านแม่ ท่านกลับเข้าห้องไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ"

"เรื่องสมุนไพรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเองเจ้าค่ะ" จ้าวอิ่งบอกกับมารดาด้วยรอยยิ้ม

"อืม" ท่านแม่จ้าวพยักหน้า มิได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม

ยามนี้นางมีความหวังแล้ว อีกเพียงหนึ่งปี บุตรชายของนางก็จะได้กลับบ้านเสียที

ณ เสียนหยาง!

คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้กับพระราชวังเป็นอย่างมาก

หวังเยี่ยนในชุดกระโปรงยาวสีดำแดง ค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้าอย่างช้าๆ

ณ หน้าประตูคฤหาสน์

หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งรีบก้าวเดินเข้ามาหา

"เยี่ยนเอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที"

"แม่เป็นห่วงเจ้านัก"

"ใครก็ได้ เตรียมสำรับอาหารเดี๋ยวนี้"

เมื่อเห็นหวังเยี่ยนก้าวลงจากรถม้า หญิงวัยกลางคนก็แผดเสียงสั่งการด้วยความดีใจอย่างยิ่ง

หวังเยี่ยนเดินเข้ามาหา ย่อตัวทำความเคารพมารดาตามธรรมเนียมสตรี ก่อนจะเรียกขานว่า "ท่านแม่"

"กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว"

ฮูหยินตระกูลหวังคว้ามือหวังเยี่ยนไว้ พลางจูงนางเดินเข้าสู่ภายในคฤหาสน์

หวังเยี่ยนเงยหน้ามองป้าย "จวนตระกูลหวัง" มองดูตนเองที่ค่อยๆ ก้าวเดินเข้าสู่ประตูบานนี้ ในใจพลันบังเกิดรอยยิ้มขมขื่น: 'พยายามแทบตายเพื่อจะเปลี่ยนแปลง หลบหนีไปเนิ่นนาน สุดท้ายก็มิอาจฝืนโชคชะตาจนต้องกลับมา'

'ทว่า'

'อย่างน้อยข้าก็ได้เปลี่ยนแปลงบางสิ่งไปแล้ว ข้าได้มอบกายใจให้แก่บุรุษที่ข้าพึงใจไปแล้ว'

พระราชวังมหาฉิน ภายในตำหนักจางไถ!

"ทูลฝ่าบาท"

"บุตรสาวของซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนกลับถึงเสียนหยางแล้วพะย่ะค่ะ"

บุรุษในชุดรัดกุมสวมหน้ากากผู้หนึ่งกราบทูลรายงานต่ออิ๋งเจิ้ง

ภายในตำหนัก

อิ๋งเจิ้งที่กำลังทรงงานตรวจฎีกาพลันชะงักงัน สีพระพักตร์หาได้เปลี่ยนแปลงไม่ เพียงแต่สะบัดพระหัตถ์และตรัสตอบเบาๆ ว่า "อืม"

สำหรับซั่งเจียงจวินผู้บัญชาการทหาร

การกุมกำลังพลอยู่ภายนอก ย่อมต้องถูกระแวงสงสัยเป็นธรรมดา

สำหรับกษัตริย์ แม้จะทรงไว้วางพระทัย ทว่าก็จำต้องระแวดระวังไว้

หวังเจี่ยนเคลื่อนทัพ

บุตรชายอยู่ข้างกาย บุตรสาวก็อยู่ข้างกาย ทุกการเคลื่อนไหวล้วนอยู่ภายใต้การสอดแนมของเฮยปิงไถ หน่วยลับแห่งมหาฉินทั้งสิ้น

เฮยปิงไถแทรกซึมลึกซึ้งด้วยผลงานนับร้อยปี จินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าหน่วยข่าวกรองนี้จะทรงอานุภาพเพียงใด

"อีกประการพะย่ะค่ะ"

"เฮยปิงไถได้เน้นการสืบข่าวทางแคว้นจ้าวเป็นพิเศษ"

"ยามนี้สถานการณ์ในราชสำนักจ้าวเริ่มกระจ่างชัดแล้ว หลังจากจ้าวเหยี่ยนขึ้นครองราชย์ เขาได้แต่งตั้งกัวไค ข้ารับใช้คนสนิทในอดีตขึ้นเป็นอัครเสนาบดี และยังแต่งตั้งนางโลมผู้หนึ่งขึ้นเป็นหวังโฮ่ว"

"ในคราวนั้นที่ฝ่าบาททรงปล่อยตัวอดีตไท่จื่อจ้าวอี้กลับไปยังแคว้นจ้าว แม้เขาจะเริ่มเคลื่อนไหว ทว่าท้ายที่สุดก็มิอาจสู้จ้าวเหยี่ยนได้ ยามนี้ถูกจ้าวเหยี่ยนกดดันอย่างเบ็ดเสร็จ แม้จะได้กุมอำนาจในสายราชสกุลจ้าว ทว่าก็ไร้วาสนาต่อบัลลังก์จ้าวหวังพะย่ะค่ะ" ตุ้นรั่วกราบทูลรายงานต่ออิ๋งเจิ้งสืบไป

"จ้าวอี้"

"เดิมทีข้าปล่อยตัวมันกลับไปก็เพื่อดึงความสนใจของจ้าวเหยี่ยน ให้แคว้นจ้าวเกิดความแตกแยกภายใน"

"ทว่าจ้าวอี้ผู้นี้ความสามารถมิมั่นคงนัก"

"ช่างน่าเสียดายจริงๆ" อิ๋งเจิ้งทรงทอดถอนพระทัย

"แผนการของฝ่าบาทหาได้ล้มเหลวโดยสิ้นเชิงไม่พะย่ะค่ะ"

"อย่างไรเสียจ้าวอี้ก็เคยเป็นถึงไท่จื่อแห่งแคว้นจ้าว นับเป็นสายเลือดอันชอบธรรม ขณะที่การได้บัลลังก์ของจ้าวเหยี่ยนนั้นถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนาหูในแคว้นจ้าว แม้เขาจะกดดันจ้าวอี้ไว้ได้ ทว่าก็มิกล้าลงมือสังหารเด็ดขาด"

"อีกทั้งนายทัพผู้คุมกำลังพลของจ้าวสามคน มีถึงสองคนที่สนับสนุนจ้าวอี้ นั่นคือเหลียนผอและหลี่มู่"

"ส่วนกัวไคที่จ้าวเหยี่ยนแต่งตั้งเป็นอัครเสนาบดีนั้น เป็นเพียงคนละโมบโลภมาก ไร้ประโยชน์ต่อแคว้นจ้าวยิ่งนัก"

"ยามนี้แคว้นจ้าวดูเหมือนจะสงบ ทว่าแท้จริงแล้วกลับมีคลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำพะย่ะค่ะ"

"และในคราวนี้ที่มหาฉินของเราเคลื่อนทัพจู่โจมหาน แคว้นจ้าวหาได้มีการเคลื่อนไหวใดๆ ก็เป็นเพราะฝ่าบาททรงปล่อยจ้าวอี้กลับไป ทำให้ภายในแคว้นจ้าวเกิดการแก่งแย่งจนมิมีโอกาสขยับตัวพะย่ะค่ะ" ตุ้นรั่วกราบทูลอย่างนอบน้อม

"จ้าวเหยี่ยนใช้เล่ห์กลเพื่อขึ้นสู่บัลลังก์ หากต้องการสยบเสียงวิจารณ์ภายในแว่นแคว้น ย่อมต้องอ้างเรื่องการแผ่ขยายดินแดนเป็นแน่"

"ขอเพียงมันกล้า ข้าก็กล้าจะเคลื่อนทัพจัดการจ้าว"

"ทว่า เรื่องนี้ยังมิใช่เร็วๆ นี้"

"จงเฝ้าติดตามสถานการณ์ของแคว้นจ้าวอย่างใกล้ชิด หากมีความเคลื่อนไหวใดๆ จงมารายงานข้าโดยตรงเดี๋ยวนี้" อิ๋งเจิ้งตรัสกับตุ้นรั่ว

"ขอฝ่าบาทโปรดวางพระทัย"

"กระหม่อมจะเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิดพะย่ะค่ะ" ตุ้นรั่วรับบัญชา

"แคว้นจ้าวมิมีการเคลื่อนไหว แล้วแคว้นเว่ยเล่า?"

"เว่ยอู๋จี้หาใช่คนที่จัดการได้ง่ายๆ" อิ๋งเจิ้งตรัสถาม

"เว่ยอู๋จี้จัดการได้ยากจริงๆ พะย่ะค่ะ เขาพยายามส่งคนไปยังแคว้นจ้าวหลายต่อหลายครั้ง เพื่อให้จ้าวเคลื่อนทัพช่วยหาน โดยเขาจะคอยสนับสนุน ทว่าจ้าวเหยี่ยนกลับมิยอมตกลงด้วย เว่ยอู๋จี้จึงหันไปส่งคนไปยังแคว้นฉู่ เพื่อขอความช่วยเหลือจากหวงเซี่ย ทว่าก็ถูกปฏิเสธกลับมาเช่นกัน เพราะยามนี้ความสัมพันธ์ระหว่างมหาฉินเรากับแคว้นฉู่หาได้เลวร้ายนักพะย่ะค่ะ" ตุ้นรั่วรายงานทันที

"เว่ยอู๋จี้"

"มันเป็นคนฉลาด ย่อมมองสถานการณ์ออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ทว่าท้ายที่สุดกระแสธารแห่งใต้หล้าก็หาใช่สิ่งที่คนเพียงคนเดียวจะแก้ไขได้" อิ๋งเจิ้งตรัสพลางยิ้มบางๆ

"ฝ่าบาท"

"เมื่อวานกระหม่อมได้รับข่าวว่า เหล่านรุ่ยซื่อแห่งมหาฉินได้โอบล้อมเมืองหลวงของหานไว้แล้ว ไม่แน่ว่าอีกไม่นานคงได้รับข่าวดีพะย่ะค่ะ" ตุ้นรั่วกราบทูลด้วยความตื่นเต้น

ในตอนนั้นเอง!

"ทูลฝ่าบาท"

"จ่างกงจื่อ (พระโอรสองค์โต)"

"เซี่ยงปัง (อัครเสนาบดี)"

"เส้าฝู ถิงเว่ย และเหล่าเสนาบดีทั้งหลาย ขอเข้าเฝ้าอยู่ที่หน้าตำหนักพะย่ะค่ะ"

จ้าวเกาก้มตัวเดินเข้ามาในโถงเพื่อกราบทูลรายงานอย่างรวดเร็ว

อิ๋งเจิ้งมิได้ตรัสสิ่งใด เพียงปรายพระเนตรมองตุ้นรั่ว ซึ่งฝ่ายหลังย่อมแจ้งแก่ใจดี

เขาก้มกายคำนับอิ๋งเจิ้งครั้งหนึ่ง แล้วรีบหายตัวออกไปทางหลังตำหนักอย่างรวดเร็ว

การมีอยู่ของตุ้นรั่ว

สำหรับมหาฉินแล้วนับเป็นความลับสุดยอด นอกจากอิ๋งเจิ้งที่เคยเห็นโฉมหน้าแท้จริงของเขาแล้ว ผู้อื่นหาได้เคยพบเห็นไม่ แม้แต่คนสนิทอย่างจ้าวเกาก็ล่วงรู้เพียงว่ามีบุคคลลึกลับที่ชื่อตุ้นรั่วอยู่ ทว่ามิล่วงรู้ว่าทำหน้าที่อันใด เพราะทุกครั้งที่มีการรายงานราชการลับ ทุกคนจะต้องถูกไล่ออกไปจนสิ้น

หลังจากตุ้นรั่วจากไปแล้ว อิ๋งเจิ้งหันไปทางจ้าวเกาและตรัสเพียงคำเดียวว่า "ประกาศ!"

จ้าวเกาคำนับรับบัญชา พลันหันไปตะโกนบอกยังหน้าตำหนักว่า "มีพระบรมราชโองการ เชิญเหล่าเสนาบดีเข้าเฝ้า!"

สิ้นเสียง

นำโดยฝูซู

ตามมาด้วยหวังหว่าน หลี่สื่อ เว่ยเหลียว เหมิงอี้ เฝิงชวี่จี เจิ้งกั๋ว และเหล่าเสนาบดีผู้ใหญ่แห่งมหาฉินทั้งหมด ต่างพากันเดินเข้ามาภายในตำหนัก

"กระหม่อมทั้งหลายน้อมกราบทูลฝ่าบาท"

เหล่าเสนาบดีก้าวเข้าสู่โถง พร้อมใจกันก้มกายคำนับอิ๋งเจิ้ง

"มิต้องมากพิธี" อิ๋งเจิ้งสะบัดพระหัตถ์ สายตาจดจ้องไปที่เว่ยเหลียวโดยตรง: "เหล่าเสนาบดีมาพบข้าพร้อมกันเช่นนี้ ดูท่าคงมีเรื่องมงคลเป็นแน่"

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนัก"

"กระหม่อมเพิ่งได้รับรายงานการศึกด่วนจากท่านซั่งเจียงจวินพะย่ะค่ะ"

"ขอฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตร"

เว่ยเหลียวหยิบรายงานการศึกที่ยังมิได้เปิดออกม้วนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

จ้าวเการีบก้มตัวก้าวเข้าไปรับรายงานการศึกนั้น แล้วนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายแด่อิ๋งเจิ้งอย่างรวดเร็ว

"ท่านยังมิได้เปิดดู ก็ล่วงรู้แล้วรึว่าเป็นเรื่องมงคล?" อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรรายงานการศึกในพระหัตถ์พลางตรัสยิ้มๆ

"หากมิใช่รายงานชัยชนะ มีหรือท่านซั่งเจียงจวินจะรีบร้อนส่งมาถึงเพียงนี้พะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวแย้มยิ้มด้วยความมั่นใจ

อิ๋งเจิ้งทรงยิ้มบางๆ แล้วเปิดรายงานการศึกในพระหัตถ์ออกทันที

ทันทีที่ทอดพระเนตรเห็นประโยคแรกในรายงานการศึก สีพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งก็ปรากฏรอยแย้มพระสรวลด้วยความปรีดาออกมาทันที...