บทที่ 72 ซินเจิ้งแตกแล้ว!

ประโยคแรก!

"ซินเจิ้งแตกแล้ว"

เพียงได้เห็นข้อความประโยคนี้ สีพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งก็ปรากฏรอยแย้มพระสรวลด้วยความปรีดาออกมาทันที

นครซินเจิ้งแตกพ่ายย่อมเท่ากับแคว้นหานดับสูญ

เส้นทางมุ่งสู่ตะวันออกของมหาฉิน ได้เปิดฉากขึ้นแล้วอย่างแท้จริง

"เป็นรายงานชัยชนะจริงๆ ด้วย"

"ดูท่าแคว้นหานคงใกล้ถึงกาลอวสานแล้ว"

เมื่อเห็นความปรีดาบนสีพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้ง เหล่าเสนาบดีในท้องพระโรงต่างก็แจ้งแก่ใจในทันที

ผู้ที่สามารถรั้งตำแหน่งอยู่ในวิหารแห่งนี้ล้วนเป็นเสนาบดีผู้ใหญ่แห่งมหาฉิน ทุกคนต่างเชี่ยวชาญการสังเกตพระอาการ มีหรือจะไม่ล่วงรู้ความหมาย

อิ๋งเจิ้งยังมิได้วางรายงานการศึกลง ทว่าทรงอ่านเนื้อหาต่อไป

และยิ่งทรงอ่าน สีพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งก็ยิ่งปรากฏความประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ

"นายทัพผู้ทลายเมือง ตูกวานจ้าวเฟิง สร้างความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายเมือง"

"สังหารเฉาอี้ ซั่งเจียงจวินคนใหม่แห่งหาน สังหารจางผิง อัครเสนาบดีแห่งหาน"

"กลับเป็นเขาอีกแล้ว!"

อิ๋งเจิ้งทรงอ่านรายงานการศึกจนจบ และบนพระพักตร์ก็ปรากฏแววประหลาดใจอย่างยิ่ง

นับแต่มหาฉินเคลื่อนทัพจู่โจมหาน นามของผู้ใดที่ปรากฏสู่เบื้องพระเนตรของอิ๋งเจิ้งบ่อยครั้งที่สุด มิใช่หวังเจี่ยน มิใช่หลี่เถิง ทว่ากลับเป็นนามของจ้าวเฟิงที่ปรากฏซ้ำอีกครั้งในรายงานการศึกฉบับนี้

เริ่มต้นจากหน่วยพลาธิการ แล้วถูกโยกย้ายเข้าสู่กองพลรบหลัก

ยามนี้เขากลับสร้างผลงานอันโดดเด่นส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง

"ดูท่า มหาฉินของเราจะได้รับความคุ้มครองจากสวรรค์จริงๆ ถึงได้ประทานยอดขุนพลผู้ห้าวหาญเช่นนี้มาให้ข้า" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวลในพระทัย ทรงสงบพระอาการลง

จากนั้นทรงหันไปทอดพระเนตรเหล่าเสนาบดีเบื้องหน้า

"ท่านซั่งเจียงจวินกราบทูลรายงาน นครซินเจิ้งแตกแล้ว" อิ๋งเจิ้งทรงยิ้มบางๆ ตรัสกับเหล่าเสนาบดี

สิ้นกระแสรับสั่ง

สายตาของเหล่าเสนาบดีในท้องพระโรงพลันนิ่งงัน ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้นยินดี รีบก้มกายคำนับอิ๋งเจิ้งพร้อมกัน: "กระหม่อมทั้งหลายขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

"หาน คือแคว้นที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาแว่นแคว้น"

"หลายปีมานี้มหาฉินของเราได้กัดเซาะดินแดนของมันมาโดยตลอด การดับสิ้นแว่นแคว้นของมันในยามนี้จึงมิใช่เรื่องเหนือความคาดหมาย"

"แม้นครซินเจิ้งจะแตกแล้ว ทว่ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่หลี่เถิงยังมิได้กราบทูลรายงานต่อข้า" อิ๋งเจิ้งตรัสช้าๆ

เหล่าเสนาบดีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ทว่าเว่ยเหลียวรีบก้าวออกมา และทูลถามอย่างหยั่งเชิงว่า: "ขอประทานพระวโรกาสทูลถามฝ่าบาท หรือว่าหานหวังจะมีสิ่งใดผิดแผกไปพะย่ะค่ะ?"

"ท่านดูเอาเองเถิด" อิ๋งเจิ้งทรงสะบัดรายงานการศึกในพระหัตถ์ จ้าวเกาที่อยู่ข้างกายรีบเข้าไปรับมา แล้วนำรายงานการศึกไปส่งให้แก่เว่ยเหลียว

ฝ่ายหลังรับไปเปิดอ่านทันที สายตาจับจ้องนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าจากที่เคยสงบพลันปรากฏแววตกใจออกมาวูบหนึ่ง และเมื่ออ่านจนถึงตอนท้าย หัวคิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

สายตาของหวังหว่านและเสนาบดีคนอื่นๆ ต่างพากันจับจ้องไปที่เว่ยเหลียวเป็นตาเดียว

"ฝ่าบาท"

"ต่อให้หานหวังจะหนีออกจากนครซินเจิ้งไปได้จริง ทว่าเขาย่อมมิอาจหนีพ้นเขตแดนแคว้นหานไปได้แน่นอน ยามที่นครซินเจิ้งถูกตีแตก พื้นที่โดยรอบล้วนเต็มไปด้วยเหล่านรุ่ยซื่อแห่งมหาฉิน ต่อให้มีกำลังพลนับหมื่นก็มิอาจฝ่าออกไปได้ นับประสาอะไรกับหานหวังที่หนีหัวซุกหัวซุน"

"ขอเพียงท่านแม่ทัพหลี่เพิ่มการค้นหาให้เข้มข้นขึ้น ย่อมต้องพบตัวหานหวังแน่นอนพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวทูลด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ในเมื่อหานหวังกล้าหลบหนี ย่อมต้องเตรียมแผนการรับมือการค้นหาไว้แล้วเป็นแน่"

"หากปล่อยให้เขาหนีรอดไปได้จริง ย่อมจะเป็นภัยคุกคามต่อมหาฉินเราในภายหลัง หากเขาหนีไปถึงแคว้นจ้าว แล้วถูกจ้าวหวังแอบอ้างนามของมันเพื่อเคลื่อนทัพ ดินแดนหานที่มหาฉินเรายึดครองมาได้ย่อมจักมิสงบสุข" หลี่สื่อกราบทูลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เมื่อได้รับฟังคำของหลี่สื่อ

หวังหว่านและคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมตามไปด้วย

"เสด็จพ่อ"

"หากหานหวังหนีรอดไปได้ ภัยพิบัติย่อมมหาศาล ลูกมีข้อเสนอประการหนึ่งพะย่ะค่ะ" ฝูซูก้าวออกมา แม้จะดูเยาว์วัย ทว่ากลับแสดงท่าทางอย่างมั่นใจยิ่งนัก

"ว่ามา"

อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรพระโอรสองค์โตผู้นี้ แววพระเนตรฉายความคาดหวังออกมาวูบหนึ่ง

ยามนี้ฝูซูมีพระชันษาได้สิบสี่ปีแล้ว อิ๋งเจิ้งกำลังทรงเน้นการเพาะบ่มความสามารถให้แก่เขา

"ลูกเห็นว่า การที่หานหวังหลบหนีเป็นเพราะเขามีความหวาดกลัวว่ามหาฉินของเราจะมีจิตสังหารต่อเขา เขาคงคาดการณ์ว่าหากมหาฉินจับกุมตัวเขาได้ เสด็จพ่อจะทรงสั่งสังหารเขาเป็นแน่ หากต้องการให้หานหวังปรากฏตัว ขอเพียงเสด็จพ่อทรงมีพระบรมราชโองการประกาศออกไป แจ้งว่าหากเขายอมปรากฏตัวสยบจำนน เสด็จพ่อจะทรงพระเมตตาปฏิบัติต่อเขาอย่างดี ลูกเชื่อว่าหานหวังต้องยอมปรากฏตัวแน่นอนพะย่ะค่ะ" ฝูซูกราบทูลด้วยความตั้งใจ

ทว่า

หลังจากที่เขาตรัสจบ

ความคาดหวังในแววพระเนตรของอิ๋งเจิ้งพลันมลายหายไป กลับกลายเป็นแววแห่งความผิดหวังขึ้นมาแทนที่

หวังหว่านเห็นสีพระพักตร์เปลี่ยนไปก็รู้สึกมิสู้ดีนัก

"เรื่องนี้"

"ท่านซั่งเจียงจวินคงจะจัดการได้อย่างเหมาะสม มิตรงต้องให้ข้าเร่งรัด เขาคงจะจับกุมหานหวังได้ในไม่ช้า"

"ท่านเสนาบดีเว่ย เมื่อใดที่ท่านซั่งเจียงจวินมีข่าวส่งกลับมา จงรีบกราบทูลรายงานต่อข้าทันที" อิ๋งเจิ้งมิได้ทรงใส่พระทัยต่อคำของฝูซู ทว่าทรงหันไปตรัสกับเว่ยเหลียวแทน

"กระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวรับพระบรมราชโองการทันที

ทว่าในยามนั้น เมื่อเห็นว่าพระบิดามิได้ทรงนำกลยุทธ์ของตนไปใช้ ฝูซูจึงทูลถามด้วยความมิเข้าใจว่า: "ขอประทานพระวโรกาสทูลถามเสด็จพ่อ หรือว่ากลยุทธ์ของลูกมิอาจใช้การได้พะย่ะค่ะ?"

"หากเป็นขุนนางหรือเสนาบดีแห่งหาน การมอบพระเมตตาปฏิบัติต่ออย่างดีนั้นย่อมกระทำได้ ทว่าหานหวังคือกษัตริย์ผู้ครองแผ่นดิน"

"สิ่งที่เรียกว่าการเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนนด้วยพระเมตตานั้น สำหรับเขาแล้วจะเทียบเท่าความแค้นในการสูญสิ้นแผ่นดินได้เชียวรึ?" อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรฝูซู และทรงใช้กระแสรับสั่งเชิงอบรมสั่งสอนเพื่อบอกเหตุผลออกมา

สิ้นกระแสรับสั่ง

ฝูซูสีพระพักตร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทรงนิ่งตรองครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มพระเศียรคำนับอิ๋งเจิ้ง: "ลูกแจ้งแก่ใจแล้วพะย่ะค่ะ"

อิ๋งเจิ้งทรงพยักหน้า และมิได้ตรัสสิ่งใดต่อ: "เซี่ยงปัง"

"กระหม่อมรั้งอยู่พะย่ะค่ะ" หวังหว่านรีบขานรับทันที

"แม้ฝูซูจะฝากตัวเป็นศิษย์ของฉุนอวี๋เยว่ ทว่าในเรื่องของราชการแผ่นดินเขายังขาดความเข้าใจอยู่มาก ท่านยังคงต้องช่วยอบรมสั่งสอนให้หนักขึ้นสักหน่อย" อิ๋งเจิ้งทรงหันไปตรัสกับหวังหว่าน

"ขอฝ่าบาทโปรดวางพระทัย"

"การอบรมสั่งสอนจ่างกงจื่อคือหน้าที่ของกระหม่อม กระหม่อมจะทุ่มเทอบรมอย่างเต็มกำลัง เพื่อให้จ่างกงจื่อสามารถช่วยแบ่งเบาภาระของฝ่าบาทได้โดยเร็วพะย่ะค่ะ" หวังหว่านรีบทูลรับคำ

"ท่านเสนาบดีเว่ย"

"รายงานการศึกท่านก็ได้อ่านแล้ว"

"ความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายซินเจิ้งคือจ้าวเฟิง ทั้งยังสังหารซั่งเจียงจวินคนใหม่แห่งหาน และอัครเสนาบดีแห่งหาน"

"ในมุมมองของท่าน ควรจะปูนบำเหน็จเลื่อนตำแหน่งอย่างไร?" อิ๋งเจิ้งทรงหันไปถามเว่ยเหลียวอีกครั้ง

"ทูลฝ่าบาท"

"ความดีความชอบในการทลายเมืองนับเป็นความชอบอันดับหนึ่ง ผู้ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ตูกวานขึ้นไปสามารถเลื่อนตำแหน่งทางทหารขึ้นได้หนึ่งขั้น และเลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นได้สองขั้น ทว่า..." เว่ยเหลียวกราบทูลอย่างนอบน้อม

"ทว่าสิ่งใด?" อิ๋งเจิ้งทรงจ้องนิ่งไปที่เว่ยเหลียว

"กระหม่อมเห็นว่า ควรรอจนกว่าสถานการณ์ในหานจะสงบลงอย่างเบ็ดเสร็จเสียก่อน แล้วค่อยพิจารณาปูนบำเหน็จรางวัลตามความชอบก็นับว่ามิสายพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวยิ้มกราบทูล

"จ้าวเฟิงรึ?"

"หรือจะเป็นจ้าวเฟิงคนเดียวกับที่ย้ายจากหน่วยพลาธิการเข้าสู่กองพลรบหลักพะย่ะค่ะ?" หลี่สื่อที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความสนใจยิ่ง

สิ้นคำถามนี้

สายตาของคนอื่นๆ ต่างก็พากันจับจ้องไปที่เว่ยเหลียวเป็นตาเดียว

หากเป็นนายทัพคนอื่นในกองทัพ บางทีอาจมิได้สร้างความจดจำให้ฝังลึกถึงเพียงนี้

ทว่าจ้าวเฟิงนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ในวันนั้นกลางท้องพระโรง ทหารหน่วยพลาธิการผู้หนึ่งสังหารซั่งเจียงจวินแห่งหานจนสร้างผลงานอันน่าอัศจรรย์ เรื่องนี้ยากนักที่ผู้ใดจะลืมเลือนได้

อาจกล่าวได้ว่า

นามของจ้าวเฟิงได้ประทับลงในความทรงจำของเหล่าเสนาบดีในราชสำนักจำนวนมากแล้ว

"เป็นเขาแน่นอนพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวยิ้มตอบ

"จ้าวเฟิงผู้นี้เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวรึ?"

"ถึงขั้นคว้าความดีความชอบอันดับหนึ่งในการทลายเมืองมาได้เชียว?"

เมื่อได้รับการยืนยันว่าเป็นจ้าวเฟิง หลี่สื่อก็ยังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

"รายงานการศึกระบุไว้เช่นนั้น ผ่านการตรวจสอบจากพลทหารบันทึก และจงจวินซือหม่ามาแล้ว ย่อมมิอาจปลอมแปลงได้พะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวยิ้มกราบทูล

สำหรับระบบการปูนบำเหน็จและลงทัณฑ์ตามความชอบทางทหารที่เขาเป็นผู้ดูแลด้วยตนเองนั้น เว่ยเหลียวมีความมั่นใจอย่างยิ่ง

ทันทีที่สงครามเริ่มต้นขึ้น เขาจะส่งพลทหารบันทึกความชอบจำนวนมาก รวมถึงจงจวินซือหม่าลงไปกำกับดูแลในทันที

"กระหม่อมขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

"เด็กหนุ่มผู้นี้"

"นับเป็นยอดคนโดยแท้" หลี่สื่อประสานมือแสดงความยินดีต่ออิ๋งเจิ้ง

อิ๋งเจิ้งทรงยิ้มบางๆ: "เด็กหนุ่มผู้นี้ นับว่าเป็นยอดขุนพลผู้ห้าวหาญจริงๆ ข้าเห็นเงาร่างของคนคนหนึ่งในอดีตของมหาฉินเราซ้อนทับอยู่ในตัวเขา!"

สิ้นกระแสรับสั่ง

เหล่าเสนาบดีต่างพากันรวมสายตาจับจ้องมาที่พระองค์เป็นจุดเดียว...