บทที่ 73 สถาปนาจวิ้น! ส่งคนไปรับตำแหน่งจวิ้นโส่ว! การประลองกำลังที่ไร้รูป!

"เหล่าเสนาบดีเห็นว่าข้าเห็นเงาร่างของผู้ใดซ้อนทับอยู่ในตัวเด็กหนุ่มคนนี้รึ?" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวล พลางทอดพระเนตรเหล่าขุนนางแล้วตรัสถามกลับ

เว่ยเหลียวยิ้มบางๆ ก้าวออกมาเบื้องหน้าและกราบทูลด้วยความมั่นใจยิ่ง: "ขอพระราชทานอภัยที่กระหม่อมอาจหาญคาดเดา ฝ่าบาทคงจะทอดพระเนตรเห็นเงาร่างของอู่อันจวินในอดีตซ้อนทับอยู่ในตัวจ้าวเฟิงกระมังพะย่ะค่ะ?"

สิ้นคำกราบทูล!

อิ๋งเจิ้งพลันทรงพระสรวลออกมาเสียงดัง: "ฮ่าๆๆ"

"ท่านเสนาบดีเว่ย ช่างสมกับเป็นศิษย์แห่งสำนักกุยกู่โดยแท้ ปัญญาของท่านลึกล้ำยิ่งนัก"

"ถูกต้อง ข้าเห็นเงาร่างของอู่อันจวินในตัวจ้าวเฟิงจริงๆ"

เมื่อได้รับฟังกระแสรับสั่ง

เหล่าขุนนางที่แต่เดิมมิได้ใคร่ใส่ใจนัก ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ มองไปที่อิ๋งเจิ้งเป็นตาเดียว

แม้ว่าไป๋ฉี่จะถูกฉินเจาเซียงหวังประหารชีวิตด้วยข้อหากบฏ ทว่าเหล่าขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักต่างล่วงรู้ดีว่า ต้าหวังองค์ปัจจุบันทรงยกย่องอู่อันจวินในอดีตผู้นี้อย่างยิ่ง

การที่ต้าหวังทรงนำจ้าวเฟิงไปเปรียบเปรยกับอู่อันจวิน ย่อมพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพระองค์ทรงให้ความสำคัญกับจ้าวเฟิงมากเพียงใด

"ที่ฝ่าบาททรงรู้สึกเช่นนี้หาใช่เรื่องเกินจริงไม่ เพราะจ้าวเฟิงผู้นี้มีกลิ่นอายคล้ายคลึงกับอู่อันจวินในอดีตยามที่อยู่ในกองทัพจริงๆ พะย่ะค่ะ"

"ท่านอู่อันจวินในอดีตก็เริ่มต้นจากสามัญชน ไต่เต้าขึ้นมาด้วยการสังหารศัตรูสร้างผลงานการศึกทีละขั้นๆ จนกลายเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทหารแห่งมหาฉิน ซึ่งนับเป็นตำนานที่มิอาจมีผู้ใดลอกเลียนแบบได้ในกองทัพของเรา"

"และผลงานแรกเริ่มของจ้าวเฟิงผู้นี้กลับดูเป็นตำนานยิ่งกว่าอู่อันจวินเสียอีก เขาเริ่มต้นจากหน่วยพลาธิการ และบัดนี้ก็สร้างผลงานใหญ่ได้อีกครั้ง ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนักพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวยิ้มกราบทูล

"เรื่องที่ท่านเสนาบดีเว่ยเสนอให้รอจนแคว้นหานดับสูญอย่างสมบูรณ์แล้วจึงค่อยปูนบำเหน็จ ท่านมีความคิดเห็นประการใดรึ?" อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรเว่ยเหลียวพลางตรัสถาม

"ทูลฝ่าบาท"

"การปูนบำเหน็จความชอบหาได้พิจารณาเพียงคนเดียวไม่ ทว่าต้องพิจารณารวมไปถึงขุนพลและเหล่านรุ่ยซื่อที่มีความชอบทุกคนด้วย"

"สำหรับเหล่านรุ่ยซื่อนั้น จงจวินซือหม่าในกองทัพสามารถเป็นผู้ตัดสินใจได้ ทว่าสำหรับตำแหน่งตั้งแต่ตูกวานขึ้นไป จำต้องให้เส้าฝูพิจารณา และต้องให้ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชวินิจฉัยพะย่ะค่ะ"

"รอจนเมื่อแคว้นหานดับสูญอย่างสมบูรณ์ จงจวินซือหม่าจะนำรายชื่อและผลงานของนายทัพที่มีความชอบทั้งหมดมากราบทูลรายงาน เมื่อนั้นจึงค่อยทำการปูนบำเหน็จพร้อมกันคราวเดียวย่อมเหมาะสมกว่าพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวกราบทูลอย่างนอบน้อม

เมื่อได้รับฟัง!

อิ๋งเจิ้งก็ทรงพยักพระพักตร์: "ที่ท่านเสนาบดีเว่ยกล่าวนั้นมีเหตุผล เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านว่า รอจนจับตัวหานหวังได้ แคว้นหานดับสูญอย่างสมบูรณ์แล้ว ค่อยพิจารณาปูนบำเหน็จทีเดียว"

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนัก" เว่ยเหลียวรีบกล่าวสรรเสริญ

ในตอนนั้นเอง

สายพระเนตรของอิ๋งเจิ้งเปลี่ยนทิศทาง ไปหยุดอยู่ที่เสนาบดีผู้หนึ่งซึ่งปิดปากเงียบมาตั้งแต่ต้น

"ท่านเสนาบดีเจิ้ง เหตุใดจึงนิ่งเงียบมิเอ่ยสิ่งใดเลยรึ?" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวล ทอดพระเนตรเสนาบดีผู้นั้น

เมื่อได้ยินกระแสรับสั่ง

ใบหน้าของเจิ้งกั๋วปรากฏแวววิตกกังวลและหนักอึ้ง เขาก้าวเดินออกมาช้าๆ ก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งทันที

"กระหม่อม มีเรื่องหนึ่งขอพระราชทานพระกรุณาจากฝ่าบาทพะย่ะค่ะ" เจิ้งกั๋วก้มศีรษะลงจรดพื้น

"ท่านเสนาบดีเจิ้งมีคุณูปการใหญ่หลวงต่อมหาฉิน และต่อข้า"

"เพียงแค่ท่านเอ่ยปาก ข้าย่อมอนุญาตแน่นอน" อิ๋งเจิ้งทรงสะบัดพระหัตถ์ ตรัสด้วยความไว้วางพระทัยอย่างยิ่ง

จากคำว่า "ย่อมอนุญาตแน่นอน" ย่อมฟังออกได้ชัดเจนว่าอิ๋งเจิ้งทรงให้ความสำคัญกับเจิ้งกั๋วผู้นี้มากเพียงใด

แน่นอนว่า

หาใช่เพียงความโปรดปรานของอิ๋งเจิ้งเพียงอย่างเดียว ทว่าเจิ้งกั๋วผู้นี้มีความสามารถโดดเด่นอย่างแท้จริง

และเมื่อกล่าวถึงความเกี่ยวพันระหว่างเจิ้งกั๋วกับแคว้นฉิน รวมถึงความผูกพันระหว่างเขากับอิ๋งเจิ้ง ก็หาได้เรียบง่ายดังที่เห็นภายนอกไม่ แต่เดิมเขาคือชาวหาน และเป็นสายลับที่หานหวังส่งเข้ามาในฉินเพื่อบ่อนทำลายกำลังของฉิน หวังให้ฉินไร้โอกาสจะเคลื่อนทัพโจมตีหานไปนรันดร์

การขุดคลองกวานจงก็คือกลยุทธ์บั่นทอนกำลังของฉินนั่นเอง

ทว่า

หานหวังท้ายที่สุดก็ประเมินจิตใจคนต่ำไป และยิ่งประเมินความมุ่งมั่นของปรมาจารย์นักขุดคลองผู้ปรารถนาให้ใต้หล้ารวมเป็นหนึ่งต่ำไปเช่นกัน

เมื่อมาเยือนแคว้นฉิน เจิ้งกั๋วได้ตระหนักว่าความอยู่รอดของแว่นแคว้นใดแว่นแคว้นหนึ่งนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย ทว่าการรวมเผ่าพันธุ์หัวเซี่ยให้เป็นหนึ่งเดียวเพื่อให้เกิดความสงบร่มเย็นนั้นสำคัญยิ่งกว่า เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าหากคลองกวานจงขุดสำเร็จ จะสร้างความเปลี่ยนแปลงมหาศาลต่อมหาฉิน หรือแม้กระทั่งทั่วทั้งใต้หล้าเพียงใด ดินแดนกวานจงจะกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของใต้หล้า

และในที่สุด เขาก็ทำสำเร็จ

ตามประวัติศาสตร์ การที่แคว้นฉินสามารถรวบรวมแผ่นดินเสินโจวได้สำเร็จนั้น อู่ข้าวอู่น้ำในกวานจงมีคุณูปการใหญ่หลวง และคลองเจิ้งกั๋วก็มีส่วนสำคัญยิ่งเช่นกัน

จากการที่ฉินหวังทรงใช้ชื่อของเจิ้งกั๋วมาตั้งเป็นชื่อคลอง ย่อมเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าพระองค์ทรงให้ความสำคัญกับเขามากเพียงใด

"กระหม่อมขอพระราชทานพระกรุณาให้ฝ่าบาททรงมีพระเมตตาต่อราษฎรชาวหาน โปรดอย่าได้ทรงเข้มงวดกวดขัน ขอทรงโปรดปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียมด้วยเถิดพะย่ะค่ะ"

เจิ้งกั๋วคุกเข่าบนพื้น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความวิงวอนและนอบน้อม

อิ๋งเจิ้งมิได้ตรัสสิ่งใด ทว่าทรงค่อยๆ ลุกขึ้นจากพระราชอาสน์ เสด็จไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเจิ้งกั๋ว ทรงยื่นพระหัตถ์ออกไปประคองเขาให้ลุกขึ้น พร้อมกับตรัสว่า: "ปณิธานของข้านั้น ท่านย่อมล่วงรู้ดี"

"รวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียว หลอมรวมเผ่าพันธุ์หัวเซี่ย"

"นี่คือปณิธานของข้า และเป็นปณิธานของบุรพกษัตริย์แห่งมหาฉินทุกพระองค์"

"ไม่ว่าจะเป็นราษฎรหัวเซี่ยแห่งแว่นแคว้นใด ข้าย่อมปฏิบัติต่ออย่างเท่าเทียมแน่นอน"

เมื่อได้รับฟังเช่นนั้น

เจิ้งกั๋วมีสีหน้าซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า เขาลุกขึ้นยืนตามแรงประคองของอิ๋งเจิ้ง: "กระหม่อม ขอถวายชีวิตรับใช้ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

สำหรับเจิ้งกั๋วแล้ว

หลังจากที่เขาขุดคลองเจิ้งกั๋วให้แก่แคว้นฉินจนสำเร็จ ส่งผลให้ผลผลิตทางการเกษตรของฉินเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล ทว่าในแคว้นหาน เขากลับถูกผู้คนมากมายรุมประณามก่นด่า ถูกตราหน้าว่าเป็นคนขายชาติ ต้องแบกรับมลทินในแผ่นดินเกิด

และนี่ก็เป็นชะตากรรมที่คล้ายคลึงกับขุนนางต่างแคว้นอีกหลายคนที่เข้ามารับใช้และสร้างผลงานให้แก่แคว้นฉิน

ยามที่พวกเขาอยู่ในบ้านเกิดเมืองนอนกลับมิได้รับการเหลียวแล หรือซ้ำร้ายยังถูกกลั่นแกล้ง ทว่าเมื่อมาเฉิดฉายในต่างแดนกลับถูกคนบ้านเดียวกันรุมด่าทอ

ทว่าไม่ว่าจะเป็นขุนนางต่างแคว้นที่มาจากแคว้นใด สิ่งหนึ่งที่ทำให้พวกเขายอมสวามิภักดิ์ต่อแคว้นฉินก็คือ...

บารมีและคุณธรรมของกษัตริย์แห่งแคว้นฉิน รวมถึงปณิธานอันแน่วแน่ในการรวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียวนั่นเอง

"ทูลฝ่าบาท"

"ยามนี้แคว้นหานใกล้จะดับสูญ สมควรยิ่งที่จะส่งขุนนางผู้ใหญ่ไปประจำการเพื่อดูแลความเรียบร้อย สำหรับการจัดระเบียบดินแดนหาน ขอฝ่าบาทโปรดมีพระบรมราชวินิจฉัยด้วยพะย่ะค่ะ" หวังหว่านก้าวออกมาทูล

"สำหรับการจัดระเบียบดินแดนหาน ข้ามีแผนการอยู่ในใจแล้ว" อิ๋งเจิ้งทรงหันพระวรกาย กลับไปประทับที่หน้าพระราชอาสน์

จากนั้น

ก็ทรงประกาศด้วยสุรเสียงดังกังวาล: "เมื่อแคว้นหานดับสูญ ให้สถาปนาดินแดนหานขึ้นเป็นจวิ้น (เขตปกครอง) ชื่อว่า อิ่งชวนจวิ้น"

"ให้หลี่เถิงนำทัพตั้งมั่นรักษาอิ่งชวน ส่วนผู้ที่จะมารั้งตำแหน่งจวิ้นโส่วแห่งอิ่งชวน พวกท่านเหล่าเสนาบดีจงเสนอชื่อผู้ที่เหมาะสมมาสักคนเถิด"

ตรัสจบ

อิ๋งเจิ้งก็ทรงหันพระวรกายกลับมา ทอดพระเนตรเหล่าขุนนางเบื้องล่าง

มิทันให้ผู้อื่นได้ตั้งตัว หวังหว่านก็รีบก้าวออกมาและกราบทูลเสียงดังว่า: "กระหม่อมขอเสนอขุยจ้วงให้รั้งตำแหน่งจวิ้นโส่ว เพื่อปกครองอิ่งชวนจวิ้นพะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมขอเสนอเหยาเจี่ยพะย่ะค่ะ"

มิทันที่อิ๋งเจิ้งจะตรัสสิ่งใด ถิงเว่ย (เสนาบดีกรมอาญา) หลี่สื่อที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวออกมาเสนอชื่อบ้าง

หวังหว่านขมวดคิ้วแน่น ตวัดสายตามองหลี่สื่ออย่างไม่พอใจ ทว่าท้ายที่สุดก็มิกล้าโวยวายออกมา

เห็นได้ชัดเจนว่า

ผู้ที่พวกเขาเสนอชื่อนั้น ล้วนเป็นคนในขั้วอำนาจของตนเองทั้งสิ้น

มหาฉิน!

แว่นแคว้นที่ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินเสินโจวยามนี้ ภายใต้การปกครองของอิ๋งเจิ้ง พระองค์ทรงคานอำนาจในราชสำนัก ควบคุมทุกสรรพสิ่ง และรักษาสมดุลของขั้วอำนาจต่างๆ ภายในราชสำนักไว้ได้อย่างแยบคาย

และนี่ก็คือความแข็งแกร่งของวิถีแห่งจอมราชันย์นั่นเอง

เมื่อทอดพระเนตรผู้ที่ถูกเสนอชื่อทั้งสอง อิ๋งเจิ้งมิได้ทรงแสดงสีพระพักตร์ใดๆ ทว่ากลับหันไปทางเจิ้งกั๋ว: "ท่านเสนาบดีเจิ้ง ท่านไม่มีผู้ใดจะเสนอเลยรึ?"

เห็นได้ชัดว่า

อิ๋งเจิ้งทรงตั้งพระทัยจะมอบโอกาสในการเสนอชื่อนี้ให้แก่เจิ้งกั๋ว

ทุกคน ณ ที่นี้ต่างรู้ดีว่าดินแดนหานเพิ่งจะสงบลง นี่คือโอกาสทองในการสร้างผลงานด้านการปกครอง

แต่โบราณกาลมา

ขุนนางฝ่ายบู๊สร้างผลงานด้วยการขยายอาณาเขตและสังหารศัตรู

ขณะที่ขุนนางฝ่ายบุ๋นสร้างผลงานด้วยการปกครองและดูแลความเป็นอยู่ของราษฎรในท้องถิ่น

การจะได้มาซึ่งผลงานชิ้นใหญ่เช่นนี้ ย่อมมิมีผู้ใดอยากปล่อยให้หลุดมือ

เมื่อได้ยินกระแสรับสั่งของอิ๋งเจิ้ง

เจิ้งกั๋วมีสีหน้าครุ่นคิด

เขากวาดสายตามองเหล่าเสนาบดีในท้องพระโรง ดูเหมือนมิใคร่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแก่งแย่งชิงดีกัน ทว่าก็สัมผัสได้ถึงสายพระเนตรอันเปี่ยมด้วยความคาดหวังของอิ๋งเจิ้ง

เห็นได้ชัดว่า

เจิ้งกั๋วมิได้เข้าไปพัวพันกับการประลองกำลังระหว่างกลุ่มขุนนางเก่าและขุนนางใหม่ในราชสำนักมากนัก สิ่งที่เขาใส่ใจและทุ่มเทอย่างเต็มที่คือการขุดคลองและสร้างฝาย เขาคือบุคคลสายเทคนิคขนานแท้ หาใช่ผู้ที่ลุ่มหลงในอำนาจวาสนาไม่

"หากฝ่าบาทโปรดให้กระหม่อมเสนอชื่อ กระหม่อมขอเสนอใต้เท้าเหมิงอี้พะย่ะค่ะ"

เจิ้งกั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอชื่อออกมาตรงๆ

เมื่อชื่อของเหมิงอี้หลุดออกมา

แม้แต่หวังหว่านและหลี่สื่อที่มีเจตนาจะช่วงชิงตำแหน่งนี้ ก็จำต้องปิดปากเงียบลงทันที

...