บทที่ 74 เกี่ยวดอง? องค์ชายสิบแปดหูไฮ่? วันประสูติ?

ตระกูลเหมิง!

แม้เหมิงอู่ ประมุขคนปัจจุบันผู้รั้งตำแหน่งซั่งเจียงจวิน จะมิได้มีบารมีกว้างขวางดั่งหวังเจี่ยน

ทว่าในมหาฉิน รากฐานของตระกูลเหมิงกลับหยั่งรากลึกและมีบารมียิ่งกว่าตระกูลหวังเสียอีก

นั่นเป็นเพราะตระกูลเหมิงรับใช้มหาฉินมาถึงสามชั่วอายุคนแล้ว เรียกได้ว่าเป็นตระกูลขุนศึกที่จงรักภักดีต่อราชบัลลังก์อย่างสุดหัวใจ แม้บารมีของเหมิงอู่จะมิอาจเทียบหวังเจี่ยน ทว่าในตระกูลเหมิงยังมีประมุขเฒ่าที่เกษียณตนไปแล้วอย่างเหมิงอ้าวอยู่

อดีตซั่งเจียงจวินแห่งมหาฉิน และยังเคยเป็นถึงแขนขวาของไป๋ฉี่ อู่อันจวินในอดีตอีกด้วย

ตระกูลเหมิงในฐานะขุนนางเก่าแก่ กลับมิได้เข้าไปพัวพันกับการชิงอำนาจกับกลุ่มขุนนางใหม่ ด้วยเหตุนี้เอง ตระกูลเหมิงจึงเป็นที่เกรงใจของทั้งสองขั้วอำนาจในราชสำนัก

ทันทีที่ชื่อของเหมิงอี้ถูกเอ่ยขึ้น หวังหว่านและหลี่สื่อย่อมมิกล้าช่วงชิงอีกต่อไป และการที่เจิ้งกั๋วเสนอชื่อเขา ก็หาได้มีผลประโยชน์แอบแฝงไม่ ทว่าเป็นความปรารถนาดีต่อส่วนรวม เพราะเขาล่วงรู้ดีว่าเหมิงอี้เป็นขุนนางที่มีความสามารถ หากให้เขาไปปกครอง ย่อมมิกดขี่ข่มเหงราษฎรแน่นอน

อิ๋งเจิ้งได้ยินคำเสนอชื่อของเจิ้งกั๋ว มุมพระโอษฐ์พลันยกขึ้นเป็นรอยแย้มพระสรวลบางๆ

นี่แหละคือสิ่งที่พระองค์ทรงต้องการ

การตรัสถามที่ดูเหมือนผิวเผิน นอกจากจะซื้อใจเจิ้งกั๋วและปลอบประโลมเขาแล้ว ยังทรงได้ตัวจวิ้นโส่วที่ตรงตามพระทัยอย่างแท้จริง

บางทีนี่อาจเป็นศิลปะแห่งการปกครองของจอมราชันย์

แม้จะทรงมีคำตอบอยู่ในพระทัยแล้ว ทว่ากลับมิได้ตรัสออกมาโดยตรง แต่ปล่อยให้ขุนนางเป็นผู้เสนอแทน

"ในเมื่อเป็นคำเสนอของท่านเสนาบดีเจิ้ง ข้ามีหรือจะมิอนุญาต" อิ๋งเจิ้งทรงยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปทางเหมิงอี้ที่อยู่ข้างๆ: "ท่านเสนาบดีเหมิง พรุ่งนี้ท่านจงออกเดินทางไปยังดินแดนหาน เพื่อปกครองอิ่งชวนจวิ้น เมื่อใดที่ดินแดนแห่งนั้นตกอยู่ภายใต้การควบคุมของมหาฉินอย่างสมบูรณ์ และราษฎรสงบใจได้แล้ว ข้าจะปูนบำเหน็จความชอบให้ท่านด้วยตัวข้าเอง"

เหมิงอี้ก้าวออกมา ก้มกายคำนับ: "กระหม่อมยินดีน้อมรับพระบรมราชโองการปกครองอิ่งชวนจวิ้นพะย่ะค่ะ ทว่ากระหม่อมยังมีข้อสงสัยบางประการ ขอฝ่าบาททรงโปรดชี้แนะด้วยพะย่ะค่ะ"

"ว่ามา" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวล

"อิ่งชวนเพิ่งจะสงบลง ย่อมต้องมีพวกก่อจลาจลเป็นแน่ สำหรับเรื่องนี้ ควรจะใช้กฎหมายที่เด็ดขาดรุนแรงเพื่อปราบปราม หรือใช้นโยบายประนีประนอมเพื่อปลอบประโลมดีพะย่ะค่ะ?"

"นอกจากนี้ เมื่ออิ่งชวนตกเป็นของมหาฉินเราแล้ว ที่ดินในอิ่งชวนควรจะจัดสรรอย่างไร? ริบเป็นของแผ่นดินทั้งหมด หรือมีแนวทางอื่นพะย่ะค่ะ?"

"กระหม่อมดูแลราชการแผ่นดินในอิ่งชวน หากจำเป็นต้องพึ่งพากำลังทหารจากเหล่านรุ่ยซื่อที่ประจำการอยู่ กระหม่อมจะมีสิทธิ์ขอกำลังพลได้หรือไม่พะย่ะค่ะ?"

เหมิงอี้ยืดตัวตรง ทูลถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"หากมีพวกก่อจลาจล ให้จัดการด้วยความเด็ดขาด ทุกอย่างให้ลงทัณฑ์ตามกฎหมายฉิน"

"แคว้นหานดับสูญไปแล้ว สถาปนาอิ่งชวนจวิ้นขึ้น ย่อมถือเป็นดินแดนของมหาฉินเรา ทุกสิ่งย่อมต้องบังคับใช้ตามกฎหมายแห่งมหาฉิน"

"หากจำเป็นต้องขอกำลังพล ท่านสามารถปรึกษาหารือกับหลี่เถิงได้เลย" อิ๋งเจิ้งตรัสตอบอย่างชัดเจนและตรงไปตรงมา

เมื่อได้รับฟัง

เหมิงอี้ก้มคำนับ: "กระหม่อมน้อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ"

"ท่านมีเรื่องใดอีก ก็จงกล่าวมาให้สิ้นเถิด"

"ตราบใดที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการปกป้องแผ่นดิน ข้าอนุญาตให้ท่านกระทำได้ทุกสิ่งตราบที่มิผิดกฎหมาย" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

แม้แคว้นหานจะมิใช่แคว้นใหญ่เมื่อเทียบกับแว่นแคว้นอื่น ทว่าจำนวนประชากรก็มิใช่น้อย มีถึงสามสี่ล้านคน จำนวนประชากรที่มากปานนี้หากปกครองผิดพลาดย่อมเกิดความวุ่นวาย นี่จึงเป็นเหตุผลที่จำเป็นต้องใช้ขุนนางผู้มีความสามารถไปปกครอง

"ฝ่าบาททรงอนุญาตกระหม่อมถึงสามข้อแล้ว กระหม่อมมิมีสิ่งใดจะขออีกพะย่ะค่ะ"

"หากประสบปัญหาที่มิอาจแก้ไขได้จริงๆ กระหม่อมจะกราบทูลรายงานต่อฝ่าบาทพะย่ะค่ะ" เหมิงอี้ก้มกายคำนับ

"อืม" อิ๋งเจิ้งทรงพยักพระพักตร์ มิได้ตรัสสิ่งใดต่อ

"ฝ่าบาท"

"ยามนี้แคว้นหานใกล้จะดับสูญ นับเป็นเรื่องมงคลยิ่งใหญ่สำหรับมหาฉินเราพะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมได้ยินมาว่า ฝ่าบาททรงมีพระราชประสงค์จะพระราชทานอภิเษกสมรสระหว่างกงจู่เย่ว์หยาง กับบุตรชายของท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยน... หวังเปิ้น"

"ยามนี้ ไฉนมิให้เป็นเรื่องมงคลคู่กันไปเลยเล่าพะย่ะค่ะ?"

"บุตรสาวของท่านซั่งเจียงจวินหวังเจี่ยนอายุสิบสี่ปี รุ่นราวคราวเดียวกับจ่างกงจื่อ (พระโอรสองค์โต)"

"ในวาระที่ท่านซั่งเจียงจวินกำลังบัญชาการอยู่ชายแดน และขุนพลใต้บังคับบัญชาอย่างหลี่เถิงกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะในการดับแคว้นหาน หากได้หมั้นหมายไว้ ย่อมเป็นเรื่องมงคลสามประการพร้อมกันทีเดียวพะย่ะค่ะ" หวังหว่านก้าวออกมาทูลเสนอแนะพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้รับฟัง

อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวลบางๆ สีพระพักตร์สงบนิ่งอย่างยิ่ง

สำหรับเรื่องนี้

ข่าวลือได้แพร่สะพัดไปทั่วตั้งแต่มหาฉินยังมิได้เริ่มเคลื่อนทัพจู่โจมหานเสียด้วยซ้ำ และอิ๋งเจิ้งก็หาได้ทรงแทรกแซง ทว่าทรงปล่อยให้ข่าวลือแพร่กระจายไป เห็นได้ชัดว่าเป็นความตั้งพระทัยของพระองค์เอง

สำหรับตระกูลหวัง

การที่อิ๋งเจิ้งมีพระราชประสงค์จะพระราชทานกงจู่ให้แก่หวังเปิ้นนั้น เป็นการแสดงถึงความให้ความสำคัญและพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้แก่ตระกูลหวัง

ส่วนการนำบุตรสาวตระกูลหวังมาอภิเษกสมรสกับพระโอรสองค์โตของพระองค์ แม้ภายนอกจะดูเป็นเกียรติยศ ทว่าแท้จริงแล้วมันคือกลวิธีในการคานอำนาจ ซึ่งเทียบเท่ากับการจับตัวประกันนั่นเอง

พระราชอำนาจในการพระราชทานอภิเษกสมรส การเกี่ยวดอง

นับแต่โบราณกาลมาล้วนเป็นเช่นนี้ แม้กระทั่งในยุคหลังก็มิเปลี่ยนแปร

หวังเจี่ยนรับใช้มหาฉินมานานปี มีหรือจะมิล่วงรู้ถึงพระราชหฤทัยของกษัตริย์ ต่อให้ในใจของเขาจะมิยินยอม แล้วจะทำอันใดได้?

เมื่อพระบรมราชโองการประกาศลงมา ขุนนางย่อมมิอาจขัดขืนได้

"ข้อเสนอนี้"

"รอจนกว่าท่านซั่งเจียงจวินมีชัยกลับมา ค่อยมาหารือกันอีกครั้งเถิด" อิ๋งเจิ้งตรัสช้าๆ

เมื่อได้รับฟัง

ใบหน้าเหี่ยวย่นของหวังหว่านก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เขาย่อมเข้าใจความหมายของอิ๋งเจิ้งดี การที่มิได้ทรงคัดค้าน ย่อมหมายถึงการสนับสนุนให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

ในฐานะเซี่ยงปังแห่งมหาฉิน ตำแหน่งของหวังหว่านยามนี้อยู่ใต้เพียงคนผู้เดียวทว่าอยู่เหนือคนนับหมื่น เขาสามารถควบคุมสมดุลในราชสำนัก กุมอำนาจอันยิ่งใหญ่ไว้ในมือ การก้าวมาถึงจุดนี้ เขาย่อมมิอาจก้าวไปได้ไกลกว่านี้อีกแล้ว ทว่าเพื่อตระกูลหวังและเพื่อลูกหลาน เขาย่อมต้องเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ

เห็นได้ชัดว่า

กุญแจสำคัญในการปูทางให้ลูกหลานก็คือพระราชอำนาจ การคอยช่วยเหลือผู้ที่จะได้เป็นกษัตริย์ในอนาคต

และตระกูลหวังของเขาก็ได้เลือกผู้สืบทอดบัลลังก์โดยธรรมอย่าง ฝูซู ไว้แล้ว

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพะย่ะค่ะ" หวังหว่านกราบทูลอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยกลับไป

"เอาละ"

"เรื่องในวันนี้ก็จบสิ้นลงเพียงเท่านี้ ข้ายังต้องตรวจฎีกาอีก หากมีเรื่องใดค่อยหารือกันในการประชุมราชสำนักพรุ่งนี้เถิด" อิ๋งเจิ้งตรัส

"กระหม่อมทูลลาพะย่ะค่ะ"

เหล่าเสนาบดีย่อมมิกล้าขัดคำสั่ง ต่างพากันก้มกายคำนับแล้วทยอยเดินออกจากท้องพระโรงไป

ภายในตำหนัก

เหลือเพียงจ้าวเกาที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง

"เหตุใดเจ้ายังมิออกไปอีกล่ะ?"

อิ๋งเจิ้งเงยพระพักตร์ขึ้นมอง ตรัสถามเสียงเรียบ

"ทูลฝ่าบาท ทาสเพียงอยากจะทูลถามว่า คืนนี้ฝ่าบาทจะเสด็จไปประทับที่ตำหนักใดพะย่ะค่ะ?" จ้าวเกาคุกเข่าลงบนพื้นกราบทูลด้วยท่าทีนอบน้อม

"เรื่องนี้ เจ้าก็จัดการไปตามความเหมาะสมเถิด" อิ๋งเจิ้งตรัสตอบอย่างมิตรงใส่พระทัยนัก

สำหรับเรื่องพรรค์นี้ อิ๋งเจิ้งหาได้ทรงให้ความสำคัญมากนัก

พระสนมในวังหลังเหล่านั้นท้ายที่สุดก็หาใช่ยอดดวงใจของพระองค์ไม่ พวกนางเป็นเพียงเครื่องมือในการสืบสายพระโลหิตและดำรงเผ่าพันธุ์เท่านั้น

ในฐานะกษัตริย์แห่งแว่นแคว้น ซ้ำยังเป็นกษัตริย์ของแว่นแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินเสินโจวยามนี้

พระสนมในวังหลังของอิ๋งเจิ้งมีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกับหานหวังที่มีเป็นสิบเป็นร้อย จะเห็นได้ชัดว่าในพระทัยของอิ๋งเจิ้งหาได้มีสตรีเหล่านี้อยู่เลย

"เมื่อหลายวันก่อน ฮูหยินหู (หูฟูเหริน) บ่นว่าองค์ชายสิบแปดทรงคิดถึงฝ่าบาทพะย่ะค่ะ บังเอิญว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติครบรอบแปดชันษาขององค์ชายสิบแปด คืนนี้ฝ่าบาทเสด็จไปประทับที่ตำหนักของฮูหยินหูดีหรือไม่พะย่ะค่ะ?" จ้าวเกาทูลถามอย่างหยั่งเชิง

"วันประสูติของไฮ่เอ๋อร์รึ?"

เมื่อทรงนึกถึงท่าทางเฉลียวฉลาดน่ารักของหูไฮ่ แววพระเนตรของอิ๋งเจิ้งก็ทอประกายความอบอุ่นออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะพยักพระพักตร์: "ก็เอาตามที่เจ้าว่าเถิด"

"ทาสรับบัญชาพะย่ะค่ะ"

จ้าวเกาลอบยินดีในใจ รีบขานรับคำสั่งทันที

จากนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินถอยหลังออกจากตำหนักจางไถไป

ทว่าในเวลานี้ สีพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งกลับดูเหม่อลอย คล้ายกับว่าคำว่า 'วันประสูติ' ได้กระตุ้นให้พระองค์ทรงระลึกถึงสิ่งใดบางอย่าง

"วันประสูติ"

"อีกสิบแปดวันก็จะเป็นวันประสูติของอาฝางแล้ว"

"หากเจ้ายังอยู่ข้างกายข้าคงจะดีไม่น้อย"

"หากตอนนั้นข้าปกป้องเจ้าไว้ได้ เจ้าก็คงอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป ลูกของเราก็คงจะโตกว่าฝูซูแล้วกระมัง"

"เจ้า... อยู่ที่ใดกันแน่?"

อิ๋งเจิ้งตรัสพึมพำกับพระองค์เอง แววพระเนตรเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงและความทรงจำ

ในเวลานี้ พระองค์ดูมิเหมือนกษัตริย์ผู้ทรงอำนาจและน่าเกรงขาม ทว่าดูเหมือนเพียงชายธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้น...