บทที่ 75 สถานการณ์ในซินเจิ้ง! กอบโกยแต้มบุญ! รายงานด่วนมาถึงอีกครั้ง!

ซินเจิ้ง เมืองหลวงของหาน!

ยามนี้อาจเรียกได้ว่ามิใช่เมืองหลวงของหานอีกต่อไปแล้ว เพราะแคว้นหานได้ล่มสลายลง กษัตริย์ก็ถูกหลี่เถิงสั่งให้ทหารม้าห้าพันนายคุมตัวมุ่งหน้าสู่เสียนหยางแล้ว

หลังจากผ่านพ้นศึกใหญ่

ความสงบเรียบร้อยภายในเมืองซินเจิ้งก็เริ่มกลับคืนมา

เวลาล่วงเลยไปหลายวัน

ซากศพในเมืองถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยง พื้นที่ที่เคยเจิ่งนองด้วยเลือดก็ถูกชะล้างด้วยน้ำจนสะอาด ทว่ากลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วเมืองยังคงอบอวลอยู่ จำต้องใช้เวลาอีกสักระยะกว่าจะจางหายไปจนหมดสิ้น

อย่างไรก็ตาม

แม้การต่อสู้อันดุเดือดจะจบสิ้นลงแล้ว ทว่าการรักษาการณ์ภายในเมืองก็หาได้หย่อนยานลงไม่

แม้ชาวบ้านที่รอดพ้นจากภัยสงครามจะเริ่มทยอยออกจากบ้านด้วยความหวาดหวั่น ทว่าพวกเขาก็ยังคงหวาดกลัวกองทัพฉินอยู่ไม่น้อย หากเป็นไปได้ หลายคนถึงกับอยากหมกตัวอยู่ในบ้านตลอดไป ทว่าเพื่อความอยู่รอดและปากท้อง พวกเขาจึงจำใจต้องออกมา

เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน ราษฎรในเมืองก็เริ่มเบาใจขึ้นบ้าง

แม้จะมีเหล่านรุ่ยซื่อแห่งฉินเดินลาดตระเวนอยู่ทั่วเมือง อีกทั้งยังมีทหารฉินบุกเข้าตรวจค้นบ้านเรือนเพื่อตามหาขุนนางและทหารหานที่หลบหนี ทว่าพวกเขากลับมิได้ระรานราษฎรธรรมดาเลยแม้แต่น้อย เมื่อชื่อเสียงด้านดีนี้แพร่สะพัดออกไป ราษฎรก็เริ่มคลายความหวาดกลัวลง ทว่าการจะลบเลือนความกลัวและความระแวงต่อทัพฉินผู้กระหายเลือดให้หมดสิ้นในเวลาอันสั้นย่อมเป็นไปไม่ได้

"ที่ผ่านมาราชสำนักหลอกลวงพวกเรา ทัพฉินหาใช่กองทัพที่ปล้นฆ่าดั่งที่ว่าเลยนี่นา"

"นั่นสิ"

"เมื่อกี้ข้าเดินชนทหารฉินเข้าอย่างจัง นึกว่าชีวิตจะหาไม่เสียแล้ว ทว่านึกไม่ถึงว่าเขาจะหันมาขอโทษข้าด้วยซ้ำ"

"ใครๆ ต่างก็เล่าลือว่าทัพฉินคือหมาป่าพยัคฆ์ร้าย ตีเมืองใดก็ฆ่าล้างเมือง รู้จักแต่การเข่นฆ่า ทว่าดูจากตอนนี้ พวกเขาคือทหารที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัดต่างหากล่ะ"

"เฮ้อ แคว้นของเราดับสูญไปแล้ว ต่อไปก็ขอแค่ราชสำนักฉินปฏิบัติต่อพวกเราดีๆ หน่อยก็พอแล้ว ยามนี้ก็ทนใช้ชีวิตไปวันๆ ก่อนเถิด"

...

ราษฎรในเมืองมองดูทหารฉินที่ลาดตระเวนอยู่ตามจุดต่างๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มีทั้งหวาดวิตก อยากรู้อยากเห็น และเป็นปฏิปักษ์

อย่างไรก็ตาม

สำหรับราษฎรธรรมดาเหล่านี้ แคว้นของพวกเขาดับสูญไปแล้ว ทุกอย่างคือเรื่องจริงที่มิอาจแก้ไขได้

เมื่อมองจากสถานการณ์ในปัจจุบัน พวกเขาทำได้เพียงยอมจำนนต่อการปกครองของฉิน หากคิดต่อต้านก็เท่ากับรนหาที่ตาย

เพราะหลายวันที่ผ่านมา มีผู้คนในเมืองที่ต่อต้านการตรวจค้นของทัพฉินอยู่ไม่น้อย และทหารฉินก็จัดการสังหารคนเหล่านั้นโดยมิปรานีเลยแม้แต่น้อย

สถานการณ์ในเมืองซินเจิ้งยามนี้ รวมถึงเมืองอื่นๆ ของหานที่ถูกทัพฉินยึดครองก็เป็นเช่นนี้ ราษฎรแม้จะหวาดกลัว ทว่าก็ไร้หนทางต่อต้าน ทำได้เพียงยอมสยบต่อทัพฉิน ส่วนทหารฉินเองก็มิได้กดขี่ข่มเหงราษฎรที่ยอมจำนนเช่นกัน

ทั้งสองฝ่ายต่างเคารพซึ่งกันและกันตามสมควร

ค่ายหมอทหารภายในเมือง

จ้าวเฟิงกำลังเย็บแผลและเปลี่ยนยาให้แก่ทหารบาดเจ็บอย่างคล่องแคล่ว ยามนี้วิชาแพทย์ของเขาเลื่อนขึ้นสู่ระดับกลางแล้ว การกระทำเหล่านี้จึงราบรื่นและเชี่ยวชาญราวกับผู้ที่ร่ำเรียนวิชาแพทย์มานานปี

"รักษาทหารบาดเจ็บ 1 นาย ได้รับแต้มบุญ 1 แต้ม"

เมื่อรักษาทหารบาดเจ็บสำเร็จ แผงหน้าจอก็จะปรากฏข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา

"น้องจ้าว"

"ดูเหมือนฝีมือการรักษาทหารบาดเจ็บของเจ้าจะรวดเร็วขึ้น แถมยังเชี่ยวชาญขึ้นด้วยนะ วิชาแพทย์คงก้าวหน้าขึ้นอีกล่ะสิ"

ท่านหมอเฉินที่อยู่ข้างๆ เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม

"ฮ่าๆ ทำบ่อยๆ ก็ชินไปเองขอรับ" จ้าวเฟิงตอบกลับยิ้มๆ

หลังจากสงครามสิ้นสุดลง

จ้าวเฟิงก็แบ่งเวลาไปสั่งการให้ทหารในสังกัดไปเก็บกวาดและฝังศพในเมือง

ส่วนตัวเองก็มาขลุกอยู่ที่ค่ายหมอทหารเพื่อรักษาคนเจ็บ

โอกาสทองเช่นนี้ จ้าวเฟิงมีหรือจะยอมปล่อยผ่าน

ด้านหนึ่งก็ให้ลูกน้องไปเก็บกู้ค่าสถานะ อีกด้านหนึ่งตนเองก็มารักษาคนเจ็บเพื่อกอบโกยแต้มบุญ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ

"น้องจ้าว"

"วิธีเย็บแผลและวิธีฆ่าเชื้อด้วยเหล็กเผาไฟที่เจ้าคิดค้นขึ้น ได้ถูกนำไปใช้จริงทั่วทั้งกองทัพแล้ว และก็ได้ผลดีเยี่ยมจริงๆ ทว่าเหตุใดทหารบาดเจ็บบางนายที่ใช้วิธีนี้ถึงยังติดเชื้อบาดทะยัก (เจ็ดวันลม) อีกล่ะ? ในขณะที่ทหารหลายคนที่ได้รับการรักษาแล้วกลับไม่เป็นอะไรเลย ในเรื่องนี้มีเหตุผลกลใดซ่อนอยู่อีกหรือไม่?"

ท่านหมอเฉินเอ่ยถามจ้าวเฟิงอย่างใคร่รู้

"ปัญหาข้อนี้ข้าเองก็ตระหนักดีขอรับ"

"ทว่า ว่ากันตามตรงแล้ว ในด้านของการฆ่าเชื้อยังมิตรงครอบคลุมนัก ยกตัวอย่างเช่นการเย็บแผล ซึ่งจำต้องฆ่าเชื้ออย่างหมดจด ทว่าด้วยขีดจำกัดของวิชาแพทย์ในยุคนี้ ย่อมเป็นไปมิได้เลย"

"อีกทั้งการใช้เหล้าแรงฆ่าเชื้อนั้น ดีกรีของเหล้าในยุคนี้ยังมิตรงสูงพอ จะเรียกว่าเป็นการฆ่าเชื้ออย่างแท้จริงก็มิได้หรอกขอรับ" จ้าวเฟิงอธิบายอย่างใจเย็น

หากจะให้พูดกันตามความจริง

วิธีเย็บแผล การฆ่าเชื้อด้วยเหล็กเผาไฟ และการฆ่าเชื้อด้วยเหล้าแรงในยุคนี้ เป็นเพียงวิธีแก้ขัดที่จำเป็นเท่านั้น แม้จะมิตรงสมบูรณ์แบบ แต่ก็ช่วยเพิ่มอัตราการรอดชีวิตให้ทหารบาดเจ็บได้มาก ทว่าหากจะนำไปเทียบกับวิทยาการในยุคหลัง ย่อมเป็นไปมิได้อย่างแน่นอน

"ดีกรีของเหล้ารึ?" ท่านหมอเฉินทำหน้างุนงง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"เหล้าแรงในกองทัพล้วนเป็นเหล้าที่เส้าฝูสั่งหมักเป็นพิเศษ ถือเป็นสุราที่แรงที่สุดในแผ่นดินแล้วนะ นี่ยังมิตรงพออีกรึ?" ท่านหมอเฉินเอ่ยถาม

"มิตรงพอจริงๆ ขอรับ" จ้าวเฟิงส่ายหน้า

"แล้วมีวิธีอื่นแก้ไขอีกหรือไม่?" ท่านหมอเฉินถามต่อ

"ทำได้เพียงทำความสะอาดแผลก่อนเย็บให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อลดโอกาสการติดเชื้อบาดทะยักลงขอรับ"

"ส่วนการใช้เหล้าแรงฆ่าเชื้อนั้น คงต้องรอดูว่าวันหน้าจะมีเหล้าที่ดีกรีสูงกว่านี้ออกมาหรือไม่" จ้าวเฟิงตอบ

สำหรับเรื่องเหล้านั้น

แท้จริงแล้วจ้าวเฟิงรู้วิธีการกลั่นสุราดี เพราะชาติก่อนเขาเป็นคนชอบดื่มสุรานั่นเอง

"อืม" ท่านหมอเฉินพยักหน้า มิได้ซักไซ้ต่อ

"จะว่าไปแล้ว"

"ได้ข่าวว่าศึกครั้งนี้เจ้าคว้าความดีความชอบในการทลายเมืองไปครอง ซ้ำยังจับกุมกษัตริย์มาได้อีก อนาคตรุ่งโรจน์โชติช่วงเลยทีเดียวนะ" ท่านหมอเฉินเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยรอยยิ้ม

"พี่เฉิน ท่านนี่หูไวตาไวจริงๆ นะขอรับ" จ้าวเฟิงยิ้มตอบ

"ทหารเจ็บในค่ายนี้ล้วนเพิ่งลงมาจากสนามรบทั้งนั้น ข่าวคราวของข้าก็มาจากพวกเขานี่แหละ" ท่านหมอเฉินปรายตามอง ค้อนวงใหญ่

"ช่างเถอะ"

"เรื่องปูนบำเหน็จต้องรอคำสั่งจากเสียนหยาง อีกนานกว่าจะถึงตอนนั้น พวกเรามารักษาคนเจ็บกันต่อเถอะ" จ้าวเฟิงมิอยากเสียเวลาอันมีค่าในการกอบโกยแต้มบุญ จึงหันกลับไปง่วนกับการรักษาทหารบาดเจ็บต่อ

เมื่อมองดูจ้าวเฟิงที่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น

บนใบหน้าของท่านหมอเฉินปรากฏรอยยิ้ม ทว่าก็แฝงแววประหลาดใจไว้ด้วย: "เจ้าหนุ่มนี่ช่างมีใจรักในการรักษาคนเจ็บยิ่งนัก หากเขามิใช่ยอดขุนพลผู้ห้าวหาญบนสมรภูมิ บางทีอาจถูกท่านอาจารย์รับเป็นศิษย์เอกสายตรงไปแล้ว วันหน้ามหาฉินของเราคงได้ยอดหมอเพิ่มมาอีกคนแน่ๆ"

ณ นครเสียนหยาง! หลังจากผ่านไปเพียงหนึ่งวัน

การประชุมราชสำนัก

ขุนนางบุ๋นบู๊มารวมตัวกันพร้อมหน้า

ภายในท้องพระโรง

ทหารสื่อสารด่วนนายหนึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับม้วนรายงานการศึกในมือ

เมื่อเห็นท่าทีอันตื่นเต้นของทหารผู้นั้น อิ๋งเจิ้งที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ย่อมเดาออกทันทีว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

เมื่อวานบ่ายเพิ่งมีรายงานการศึกมาถึง วันนี้มีการประชุมราชสำนักก็มีรายงานด่วนมาอีก คำตอบย่อมชัดเจนมิตรงต้องสงสัย

"ทูลฝ่าบาท"

"รายงานการศึกด่วนจากท่านซั่งเจียงจวินมาถึงแล้วพะย่ะค่ะ"

ทหารสื่อสารในท้องพระโรงก้มกายคำนับ พลางชูม้วนรายงานการศึกขึ้นเหนือศีรษะ

อิ๋งเจิ้งมิได้ตรัสสิ่งใด เพียงสะบัดพระหัตถ์เบาๆ

จ้าวเกาที่อยู่ข้างๆ รีบวิ่งลงไปรับรายงานการศึกมาไว้ในมือทันที

"อ่านให้ฟังเดี๋ยวนี้"

"ข้าเชื่อว่าท่านซั่งเจียงจวินต้องมีข่าวดีมาบอกข้าแน่" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยรอยแย้มพระสรวล

เนื้อหาในรายงานการศึก พระองค์ทรงคาดเดาไว้แล้ว ว่าย่อมต้องเป็นเรื่องการจับกุมหานหวังได้สำเร็จเป็นแน่