บทที่ 76 กลับเป็นจ้าวเฟิงอีกแล้ว? สั่นสะเทือนไปทั้งท้องพระโรง!

"ทาสรับบัญชาพะย่ะค่ะ"

จ้าวเกาเปิดม้วนรายงานการศึกออก หันหน้าเข้าหาเหล่าเสนาบดีในท้องพระโรง

"รายงานการศึกด่วนจากดินแดนหาน กระหม่อมหหวังเจี่ยนขอกราบทูล!"

"ในวันที่นครซินเจิ้งแตกพ่าย หานหวังอานได้ทอดทิ้งขุนนางและราษฎร หลบหนีออกจากเมืองหลวงไป"

"แม่ทัพหลี่เถิงได้สั่งปิดล้อมเมือง และค้นหาร่องรอยของหานอาน"

"นับเป็นโชค"

"ตูกวานจ้าวเฟิงแห่งค่ายหลานเถียน ผู้ทำหน้าที่เฝ้ารักษาคลังมหาสมบัติของวังหาน ได้ค้นพบทางลับในคลังสมบัติ และได้นำทหารในสังกัดบุกเข้าไปค้นหา จนพบร่องรอยของหานหวังและกองทหารที่เหลือรอด"

"ตูกวานจ้าวเฟิงเข้าต่อสู้อย่างห้าวหาญ จับกุมหานหวังได้สำเร็จ"

"แคว้นหาน ดับสูญอย่างเบ็ดเสร็จแล้ว"

จ้าวเกาอ่านรายงานด้วยเสียงอันดังก้อง

สิ้นเสียงประกาศ

เหล่าเสนาบดีแห่งมหาฉินในท้องพระโรงต่างก็มีสีหน้าตื่นตะลึง

โดยเฉพาะหวังหว่าน หลี่สื่อ และเสนาบดีผู้ใหญ่ที่เข้าเฝ้าในตำหนักจางไถเมื่อวาน พวกเขาต่างรู้ข่าวการแตกพ่ายของซินเจิ้ง และรู้ด้วยว่าผู้ใดเป็นคนนำทัพทลายเมือง

"ผู้ที่จับกุมหานหวังได้ กลับเป็นจ้าวเฟิงอีกแล้วรึ?"

"โชคชะตาของเขาจะดีเลิศประเสริฐศรีถึงเพียงนี้เชียว? เฝ้าคลังสมบัติของวังหานอยู่ดีๆ ก็เจอทางลับ ซ้ำยังจับตัวหานหวังได้อีก?"

"เด็กหนุ่มผู้นี้น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว"

"ความดีความชอบในการทลายเมือง ทั้งยังจับกุมกษัตริย์ได้ อนาคตไกลจริงๆ"

"เมื่อวานในตำหนักจางไถ ต้าหวังก็ทรงแสดงออกถึงความโปรดปรานที่มีต่อจ้าวเฟิงผู้นี้ ยามนี้สร้างผลงานใหญ่อีก ต้าหวังคงจะยิ่งให้ความสำคัญกับเขามากขึ้นแน่ๆ"

...

เหล่าเสนาบดีที่ร่วมเข้าเฝ้าเมื่อวานต่างขบคิดกันไปต่างๆ นานา

ส่วนขุนนางคนอื่นๆ ในท้องพระโรงก็รู้สึกคุ้นหูคุ้นตากับชื่อจ้าวเฟิงเช่นกัน

"จ้าวเฟิง ชื่อนี้คุ้นหูยิ่งนัก?"

"ใช่คนที่มาจากหน่วยพลาธิการ สร้างความดีความชอบแล้วได้รับพระราชทานอนุญาตให้ย้ายเข้ากองพลรบหลักผู้นั้นใช่หรือไม่?"

"หากเป็นผู้นั้นจริง ก็นับว่าสร้างความดีความชอบใหญ่อีกแล้วสินะ"

"ความดีความชอบในการจับกุมกษัตริย์ ประมาทไม่ได้เลยทีเดียว"

เหล่าเสนาบดีในราชสำนักต่างพากันนึกถึงจ้าวเฟิงขึ้นมาได้ และอดที่จะรู้สึกทึ่งไม่ได้

และมิใช่เพียงขุนนางในท้องพระโรงเท่านั้น

แม้แต่อิ๋งเจิ้งที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ ในพระทัยก็ยังแอบตกตะลึงอยู่ไม่น้อย

พระองค์ทรงคาดเดาไว้แล้วว่าหานหวังจะต้องถูกจับกุม ทว่าผู้ที่จับกุมหานหวังได้นั้น พระองค์กลับคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

"น่าสนใจ"

"กลับเป็นจ้าวเฟิงผู้นี้อีกแล้ว"

"เขาคือยอดขุนพลนำโชคของข้าโดยแท้"

ในยามนี้ บนพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งก็อดที่จะปรากฏรอยแย้มพระสรวลออกมามิได้

ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนที่ยังมิทันได้สติกลับมา

"ยอดเยี่ยม!"

อิ๋งเจิ้งทรงพระสรวลเสียงดัง ตรัสชมเชยด้วยความพอพระทัย

"หานหวังถูกจับกุม แคว้นหานดับสูญ"

"กระหม่อมทั้งหลายขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"

เหล่าเสนาบดีต่างประสานเสียงกราบทูลแสดงความยินดีต่ออิ๋งเจิ้ง

"ท่านเสนาบดีเว่ย"

"ผ่านไปหนึ่งวัน การรวบรวมบันทึกความดีความชอบในการดับแคว้นหานครั้งนี้เพื่อการปูนบำเหน็จไปถึงไหนแล้ว?" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวล หันไปถามเว่ยเหลียว

"ทูลฝ่าบาท กรมเส้าฝูได้รวบรวมข้อมูลส่วนใหญ่เสร็จสิ้นแล้ว วันนี้คงจะแล้วเสร็จสมบูรณ์ และพร้อมนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายให้ฝ่าบาททรงพิจารณาพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวกราบทูลเสียงดัง

"ดี" อิ๋งเจิ้งทรงพยักพระพักตร์

ทอดพระเนตรมองขุนนางทั้งมวล

"แคว้นหานดับสูญแล้ว"

"นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ดินแดนหานจักมิมีอยู่อีกต่อไป ให้สถาปนาเป็นเขตการปกครองใหม่ นามว่า อิ่งชวนจวิ้น"

"ข้าได้มีพระราชโองการแต่งตั้งให้เหมิงอี้เป็นจวิ้นโส่วคนแรกแห่งอิ่งชวนจวิ้น พวกท่านมีผู้ใดคัดค้านหรือไม่?" อิ๋งเจิ้งตรัสถามด้วยเสียงกังวาล

สำหรับเรื่องนี้

เหล่าขุนนางส่วนใหญ่ในราชสำนักต่างก็ล่วงรู้ข่าวมาก่อนแล้ว

ย่อมมิมีผู้ใดกล้าคัดค้าน

"กระหม่อมเห็นด้วยพะย่ะค่ะ" ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ต่างประสานเสียงสนับสนุน

"อืม" อิ๋งเจิ้งทรงพยักพระพักตร์ สะบัดพระหัตถ์เบาๆ

จ้าวเกาที่อยู่ข้างๆ รีบหยิบพระบรมราชโองการฉบับหนึ่งจากโต๊ะทรงงาน ชูขึ้นสูง แล้วเดินมายังเบื้องหน้าเหล่าเสนาบดี ก่อนจะประกาศเสียงดังว่า "เหมิงอี้รับพระบรมราชโองการ!"

"กระหม่อมเหมิงอี้ รับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ!"

เหมิงอี้ก้าวออกมายืนกลางท้องพระโรง

จ้าวเกาเดินเข้าไปใกล้ ประคองพระบรมราชโองการส่งให้ เหมิงอี้รับไว้ด้วยความนอบน้อม

"ท่านเสนาบดีเหมิง"

"ข้าเชื่อมั่นในความสามารถของท่าน การปกครองอิ่งชวนจวิ้น ข้ามอบหมายให้ท่านจัดการอย่างเต็มที่"

"ข้ามอบอำนาจเด็ดขาดในการบริหารจัดการ และอำนาจในการขอกำลังทหารให้แก่ท่าน"

"ข้าให้เวลาท่านสองปี ในการทำให้ราษฎรอิ่งชวนยอมสยบต่อมหาฉินอย่างราบคาบ และควบคุมดินแดนแห่งนี้ไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ" อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรเหมิงอี้พลางตรัสด้วยความหนักแน่น

"กระหม่อมจะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังพะย่ะค่ะ" เหมิงอี้กราบทูลด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น

"ท่านเสนาบดีเว่ย"

"ยามนี้ ความดีความชอบของจ้าวเฟิงควรจะได้รับการปูนบำเหน็จเช่นไร?"

"พอดีเลยที่ท่านเสนาบดีเหมิงกำลังจะไปรับตำแหน่งที่อิ่งชวน ก็ให้เขานำพระบรมราชโองการเลื่อนยศของจ้าวเฟิง รวมถึงของเหล่านักรบที่มีความชอบไปมอบให้ด้วยเลย" อิ๋งเจิ้งทรงหันไปตรัสกับเว่ยเหลียวอีกครั้ง

"ทูลฝ่าบาท"

"ด้วยความดีความชอบของจ้าวเฟิง สมควรเลื่อนตำแหน่งทางทหารขึ้นสองขั้น และเลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นสี่ขั้นพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวทูลตอบทันที

"ยามนี้จ้าวเฟิงเป็นตูกวาน เลื่อนขึ้นสองขั้นก็คือตำแหน่งฟู่เจียง (รองแม่ทัพ) ควบคุมกำลังพลห้าหมื่นนาย เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นสี่ขั้น ก็คือตำแหน่งจั่วชู่จ่าง"

"หากข้าจำไม่ผิด"

"จ้าวเฟิงผู้นี้เพิ่งจะเข้ากรมมาได้ไม่ถึงหนึ่งปีใช่หรือไม่" อิ๋งเจิ้งทรงแย้มพระสรวล

"ทูลฝ่าบาท"

"กระหม่อมได้ตรวจสอบประวัติการเข้ารับราชการทหารของจ้าวเฟิงแล้ว ยังขาดอีกครึ่งเดือนจึงจะครบสิบเดือนพะย่ะค่ะ" เว่ยเหลียวตอบพร้อมรอยยิ้ม

สิ้นประโยคนี้

เหล่าขุนนางทั้งมวลต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง

"นี่ล้อเล่นกันรึเปล่า?"

"เข้ากรมมายังไม่ถึงสิบเดือน? จากสามัญชนธรรมดากลายเป็นฟู่เจียงคุมกำลังห้าหมื่นนายเลยรึ? บรรดาศักดิ์ก็พุ่งพรวดไปถึงจั่วชู่จ่างเลย?"

"จั่วชู่จ่างเชียวนะ! นี่มันบรรดาศักดิ์ระดับสูงชัดๆ ได้รับบรรดาศักดิ์นี้ ได้เบี้ยหวัดรายปีห้าร้อยสือ ลูกหลานสืบทอดบรรดาศักดิ์ได้ ที่ดินก็ตกทอดได้ นี่มันก้าวกระโดดแบบสุดๆ เลยนะ"

"จั่วชู่จ่าง ได้รับพระราชทานที่ดินห้าร้อยหมู่ นี่มันความมั่งคั่งมหาศาลเลยทีเดียว"

...

เหล่าเสนาบดีต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตกตะลึงที่มิอาจปกปิดได้

โดยเฉพาะเมื่อทราบว่าจ้าวเฟิงใช้เวลาเพียงสิบเดือนในกองทัพ สิ่งนี้ยิ่งทำให้ตกใจจนยากจะเชื่อ

หากข่าวนี้แพร่ออกไป เกรงว่าคงมีผู้คนมากมายที่ยากจะทำใจเชื่อได้

เมื่อเห็นเหล่าขุนนางซุบซิบกันจนท้องพระโรงเซ็งแซ่ อิ๋งเจิ้งหาได้ทรงกริ้วไม่ กลับแย้มพระสรวลออกมาด้วยซ้ำ

"เหล่าเสนาบดี"

"นี่แหละ คือระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารแห่งมหาฉินของเรา!"

"ในใต้หล้านี้ มีแว่นแคว้นใดบ้างที่เปิดโอกาสให้สามัญชนธรรมดาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอันทรงเกียรติได้ถึงเพียงนี้?"

"ในใต้หล้านี้ มีแว่นแคว้นใดบ้างที่เปิดโอกาสให้ผู้คนชั้นล่างได้พลิกชะตาชีวิตดั่งปลาหลีฮื้อข้ามประตูมังกร?"

"และด้วยเหตุนี้เอง นรุ่ยซื่อแห่งมหาฉินของเราทุกคนจึงมีโอกาสที่จะก้าวขึ้นเป็นขุนนางใหญ่ได้ ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับผลงานการรบที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อ!"

"ในใต้หล้านี้ มีเพียงมหาฉินของเราเท่านั้นที่ทำได้!"

อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงทรงพลัง กางพระพาหาออกกว้าง แสดงถึงพระราชอำนาจอันน่าเกรงขาม

สิ้นกระแสรับสั่ง

เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็รู้สึกยำเกรงและเคารพเทิดทูน ทอดพระเนตรไปยังอิ๋งเจิ้งที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยความศรัทธาอย่างสูงสุด

"ต้าหวังทรงพระเจริญหมื่นปี"

"รวบรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว มีเพียงมหาฉินเท่านั้น"

"ต้าหวังทรงพระเจริญหมื่นปี..."

เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดังก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง

"เขียนพระบรมราชโองการ"

"ตูกวานจ้าวเฟิง ทลายเมืองหลวงของหาน จับกุมหานหวัง สร้างความดีความชอบอย่างใหญ่หลวง"

"สมควรได้รับการปูนบำเหน็จตามระบบของมหาฉินเรา"

"พระราชทานให้จ้าวเฟิงเลื่อนตำแหน่งทางทหารขึ้นสองขั้น เป็นรองแม่ทัพ ควบคุมกำลังพลห้าหมื่นนาย บัญชาการว่านจ้านห้าคน"

"พระราชทานให้จ้าวเฟิงเลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นสี่ขั้น เป็นจั่วชู่จ่าง รับเบี้ยหวัดรายปีห้าร้อยสือ"

"และด้วยบรรดาศักดิ์นี้ พระราชทานที่ดินห้าร้อยหมู่ในบ้านเกิดของเขา พร้อมทั้งงดเว้นภาษีที่ดินเป็นเวลาสองปี"

"สำหรับเบี้ยหวัดย้อนหลัง ให้จ่ายตามฐานะของจั่วชู่จ่างทั้งหมด" อิ๋งเจิ้งตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ประกาศให้ขุนนางทั้งมวลได้รับทราบ

และสิ่งนี้

ก็สะท้อนให้เห็นถึงความโปรดปรานที่อิ๋งเจิ้งมีต่อจ้าวเฟิงอย่างชัดเจน

การงดเว้นภาษีที่ดินสองปี เป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

นี่คือพระเมตตาอันล้นพ้น

นอกจากนี้

เบี้ยหวัดย้อนหลังทั้งหมดก็ยังจ่ายตามฐานะของจั่วชู่จ่างอีกด้วย

นับตั้งแต่จ้าวเฟิงเข้ากรมมา เนื่องจากมหาฉินติดพันศึกสงคราม เบี้ยหวัดจึงยังมิเคยถูกจ่ายออกไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว การจ่ายเบี้ยหวัดรวบยอดทั้งหมดตามฐานะของจั่วชู่จ่างเช่นนี้ ยิ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าอิ๋งเจิ้งทรงพอพระทัยเพียงใด!