บทที่ 77 พระมหากรุณาธิคุณของอิ๋งเจิ้ง!

ต่อพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นที่อิ๋งเจิ้งพระราชทานให้

เหล่าขุนนางในท้องพระโรงย่อมมิมีผู้ใดกล้าคัดค้าน

ประการแรก พระราชทานนี้หาได้เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพวกเขา การจะออกปากคัดค้านจึงไร้เหตุผล ประการที่สอง เหล่าขุนนางในที่นี้ล้วนเป็นผู้ชาญฉลาด ย่อมมองออกว่ายามนี้อิ๋งเจิ้งทรงกำลังเกษมสำราญ การออกไปขัดพระทัยย่อมเป็นการหาเรื่องใส่ตัว

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพะย่ะค่ะ"

ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ประสานเสียงสรรเสริญพร้อมกัน

"ท่านเสนาบดีเว่ย"

"เรื่องวีรกรรมการสร้างความดีความชอบของจ้าวเฟิงเพื่อบ้านเมือง ท่านจงกระจายข่าวให้รับรู้กันไปทั่วทั้งกองทัพ"

"ข้าต้องการให้เหล่านรุ่ยซื่อแห่งมหาฉินทุกคนได้รับรู้ว่า ระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารของมหาฉินนั้นยุติธรรมและโปร่งใส ไร้ซึ่งการเล่นพรรคเล่นพวกหรือเล่ห์เหลี่ยมใดๆ ทั้งสิ้น"

"ขอเพียงทุ่มเทสังหารศัตรูสร้างผลงานให้แก่มหาฉิน ทุกคนก็สามารถได้รับการปูนบำเหน็จและเลื่อนขั้นอย่างมหาศาลเฉกเช่นจ้าวเฟิง" อิ๋งเจิ้งแผดเสียงรับสั่งกับเว่ยเหลียวอย่างหนักแน่น

เว่ยเหลียวก้าวออกมาเบื้องหน้าและกราบทูลเสียงดัง: "กระหม่อมน้อมรับพระบรมราชโองการ กระหม่อมจะให้กรมเส้าฝูกระจายข่าววีรกรรมความห้าวหาญของจ้าวเฟิงไปทั่วทั้งกองทัพ เพื่อปลุกขวัญและกำลังใจของเหล่านรุ่ยซื่อทุกคนพะย่ะค่ะ"

เห็นได้ชัดว่า

ภายใต้ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของจ้าวเฟิง นอกจากจะสร้างความสั่นสะเทือนในราชสำนักแล้ว ภายใต้อำนาจของราชบัลลังก์ สิ่งนี้ยังถูกใช้เป็นเครื่องมือปลุกใจอันทรงพลังอีกด้วย

การยกย่องจ้าวเฟิงเป็นแบบอย่าง ย่อมสามารถปลุกใจเหล่านรุ่ยซื่อทั้งกองทัพได้เป็นอย่างดี และผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมมิใช่น้อย

นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ยุคหลังเรียกว่าการสร้างต้นแบบ หรือการสร้างบุคคลตัวอย่างนั่นเอง

"ทูลฝ่าบาท"

"ยามนี้แคว้นหานดับสูญแล้ว"

"และอิ่งชวนจวิ้นก็มีท่านแม่ทัพหลี่เถิงประจำการอยู่ ย่อมไร้ข้อกังวลพะย่ะค่ะ"

"ท่านซั่งเจียงจวินสามารถถอนทัพกลับเสียนหยางได้ และกองกำลังอีกสองค่ายของหลานเถียนก็สามารถถอนกำลังกลับค่ายได้เช่นกัน เพื่อลดการสูญเสียเสบียงอาหารพะย่ะค่ะ" หวังหว่านก้าวออกมาทูลเสนอ

"อืม" อิ๋งเจิ้งทรงพยักพระพักตร์

ก่อนจะตรัสต่อว่า: "ให้ท่านซั่งเจียงจวินถอนกำลังกลับเสียนหยาง และให้นำตัวหานอานพร้อมเหล่าขุนนางหานทั้งหมดกลับมายังเสียนหยางด้วย"

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการ" หวังหว่านรับคำทันที

"ท่านเสนาบดีเหมิง"

"การปกครองดินแดนหานหาใช่ภารกิจที่ทำได้เพียงลำพัง ท่านในฐานะผู้ปกครองหลัก คราวนี้หากท่านต้องการผู้ใด ข้าอนุญาตให้ท่านพาตัวไปได้ทั้งหมด"

"ทว่าสิ่งสำคัญคือเหล่าขุนนางระดับล่างและเสมียนทั้งหลาย"

"หากท่านต้องการบุคลากร สามารถติดต่อขอกับท่านเซี่ยงปังได้โดยตรง" อิ๋งเจิ้งตรัสสั่งการเหมิงอี้

"กระหม่อมรับพระบรมราชโองการพะย่ะค่ะ" เหมิงอี้รับคำอย่างแข็งขัน

เมื่อได้ยินดังนั้น

ดวงตาของหวังหว่านพลันเป็นประกาย นี่คือโอกาสทองในการสร้างผลงานให้แก่เหล่าขุนนางในสายของตน

หลี่สื่อก็รีบก้าวออกมาทูลทันที: "ฝ่าบาท อิ่งชวนจวิ้นจะใช้กฎหมายของมหาฉินเรา กรมอาญาของกระหม่อมก็มีขุนนางผู้มีความสามารถมากมายที่สามารถติดตามไปช่วยงานได้พะย่ะค่ะ"

"ท่านเสนาบดีเหมิง หากท่านต้องการบุคลากร ก็สามารถปรึกษากับท่านเสนาบดีกรมอาญาได้เช่นกัน" อิ๋งเจิ้งทอดพระเนตรแวบหนึ่ง ก่อนจะตรัสบอกเหมิงอี้

สำหรับเล่ห์เหลี่ยมของหวังหว่านและหลี่สื่อ มีหรือที่อิ๋งเจิ้งจะมองไม่ออก

ทว่า

การแก่งแย่งชิงดีระหว่างพวกเขา ยิ่งทำให้อิ๋งเจิ้งควบคุมสถานการณ์ในราชสำนักได้ง่ายดายยิ่งขึ้น ซึ่งพระองค์ก็ทรงพอพระทัยให้เป็นเช่นนั้น

หากในราชสำนักมีเพียงเสียงเดียว ไร้การแก่งแย่ง ไร้การแข่งขัน

เมื่อนั้นแหละ ที่อิ๋งเจิ้งจะต้องเริ่มเป็นกังวลอย่างแท้จริง

...

ซินเจิ้ง!

ภายในค่ายหมอทหาร

"ท่านตูกวานจ้าว"

"ท่านแม่ทัพหลี่มีคำสั่ง ให้ตูกวานไปเข้าพบขอรับ"

ผู้บังคับกององครักษ์ของหลี่เถิงเดินทางมาถึงค่ายหมอทหาร และแจ้งแก่จ้าวเฟิง

"ท่านผู้บังคับกองอู๋ มิทราบว่าท่านแม่ทัพหลี่มีธุระอันใดหรือขอรับ?" จ้าวเฟิงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

ยามนี้เรื่องราวต่างๆ ก็จัดการเสร็จสิ้นหมดแล้ว

เขาก็ช่วยงานอยู่ที่ค่ายหมอทหารดีๆ ไม่น่าจะมีเรื่องด่วนอะไรนี่นา

"เห็นว่าจะเป็นเรื่องการคุมตัวเหล่าขุนนางหานไปส่งกระมังขอรับ"

"ตูกวานไปเข้าพบก็จะรู้เองขอรับ" ผู้บังคับกองอู๋ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"เรื่องคุมตัวเหล่าขุนนางหานรึ?" จ้าวเฟิงพยักหน้า ก่อนจะเดินตามผู้บังคับกองอู๋ไปยังที่พักของหลี่เถิง

เวลาผ่านไปไม่นาน

ณ จวนแห่งหนึ่งภายในเมือง

"ผู้น้อยขอคารวะท่านแม่ทัพหลี่"

เมื่อเข้ามาในห้องโถง จ้าวเฟิงก็ก้มกายประสานมือทำความเคารพหลี่เถิง

"ฮ่าๆ"

"ยอดขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ของกองทัพเรามาแล้ว"

"รีบลุกขึ้นเถิด มิตรงมากพิธี" หลี่เถิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

จ้าวเฟิงยืดตัวตรงแล้วยิ้มตอบ: "มิทราบว่าท่านแม่ทัพมีธุระอันใดให้ผู้น้อยรับใช้หรือขอรับ?"

"สถานการณ์ในค่ายหมอทหารเป็นอย่างไรบ้าง?" หลี่เถิงถาม

"สถานการณ์ยังดีอยู่ขอรับ ทหารบาดเจ็บส่วนใหญ่รอดชีวิตมาได้ ทว่ายังขาดแคลนสมุนไพรอยู่บ้าง คงต้องพึ่งพาท่านแม่ทัพให้ช่วยจัดหามาเพิ่มให้ขอรับ" จ้าวเฟิงรายงานตามความเป็นจริง

หลี่เถิงพยักหน้า: "เรื่องสมุนไพรเจ้ามิตรงเป็นห่วง ท่านหมอเฉินได้แจ้งเรื่องนี้แก่ข้าแล้ว ยามนี้ข้าสั่งระดมสมุนไพรด่วนแล้ว ทว่าเจ้าต่างหากที่ทำให้ข้าประหลาดใจนัก"

"การที่ทหารบาดเจ็บมีอัตราการรอดชีวิตสูงขึ้นเช่นนี้ นับเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงของเจ้าเลยนะ"

"ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนุ่มอย่างเจ้าจะเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ด้วย"

จ้าวเฟิงรีบยิ้มตอบ: "มารดาของผู้น้อยเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ขอรับ ผู้น้อยก็แค่จดจำมาจากมารดาตั้งแต่เด็ก ได้เรียนรู้มาบ้างนิดหน่อย มินึกเลยว่าจะได้นำมาช่วยเหลือพี่น้องร่วมรบได้"

"เจ้าอย่าได้ถ่อมตัวไปเลย"

"ท่านหมอเฉินมาพร่ำพรรณนาถึงผลงานของเจ้าให้ข้าฟังตั้งหลายรอบ เจ้าวางใจได้เลย วิชาแพทย์ที่เจ้าคิดค้นขึ้นนั้นได้มอบโอกาสรอดชีวิตให้แก่เหล่านรุ่ยซื่อนับไม่ถ้วน ข้าได้รายงานเรื่องนี้ขึ้นไปตามความเป็นจริงแล้ว แม้มันอาจจะไม่นับเป็นความดีความชอบทางทหาร ทว่ามันจะทำให้ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับเจ้ามากยิ่งขึ้นแน่นอน" หลี่เถิงกล่าวเจือรอยยิ้ม

ในความเป็นจริง

หลี่เถิงหารู้ไม่ว่า ท่านหมอเซี่ยอู๋เฉีย อาจารย์ของหมอเฉิน ได้กราบทูลเรื่องวิชาแพทย์ที่จ้าวเฟิงคิดค้นขึ้นต่ออิ๋งเจิ้งไปนานแล้ว

"ท่านแม่ทัพ การที่เรียกผู้น้อยมาในคราวนี้ คงมิใช่เรื่องค่ายหมอทหารหรอกกระมังขอรับ?" จ้าวเฟิงถามเข้าประเด็น

"คำสั่งจากท่านซั่งเจียงจวิน"

"ให้เจ้านำกองทหารคุมตัวเหล่าขุนนางหานไปส่งยังค่ายทหารชายแดน" หลี่เถิงปรับสีหน้าจริงจังขึ้น

"อ้าว มิใช่ว่าคุมตัวไปแล้วหรือขอรับ?" จ้าวเฟิงถามอย่างแปลกใจ

เมื่อหลายวันก่อนเขายังเห็นทหารม้าคุมตัวหานหวังออกไปอยู่เลย นึกว่าเหล่าขุนนางจะถูกส่งไปพร้อมกันเสียอีก

"ทหารม้าห้าพันนายนั้นมีหน้าที่คุมตัวหานหวังผู้เดียว"

"ส่วนเหล่าขุนนางและเสนาบดีของหานยังถูกคุมขังอยู่ในคุกของซินเจิ้ง" หลี่เถิงยิ้มตอบ

"หานหวังผู้นี้บารมีมิน้อยเลยนะขอรับ ถึงกับต้องใช้เหล่านรุ่ยซื่อถึงห้าพันนายในการคุมตัว" จ้าวเฟิงเอ่ยอย่างนึกขัน

"แม้ดินแดนหานจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพเราอย่างสมบูรณ์แล้ว ทว่ายังคงมีกลุ่มกบฏหลงเหลืออยู่มิใช่น้อย ยากจะรับประกันว่าพวกมันจะไม่มีผู้ภักดีต่อหานหวังหลงเหลืออยู่ หากพวกมันคิดปล้นชิงตัวหานหวังกลางทาง เรื่องจะยิ่งบานปลาย ดังนั้นการระแวดระวังไว้ก่อนย่อมดีที่สุด" หลี่เถิงอธิบาย

จ้าวเฟิงพยักหน้า มิได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม

"ท่านแม่ทัพหลี่"

"มิทราบว่าต้องออกเดินทางเมื่อใดขอรับ?" จ้าวเฟิงถาม

"เจ้ารับป้ายคำสั่งจากข้าไปเบิกตัวนักโทษที่คุกเถอะ เหล่าขุนนางหานที่ถูกจับกุมได้ทั้งหมดจะถูกส่งไปยังเสียนหยาง เพื่อให้ฝ่าบาททรงพิจารณาโทษต่อไป" หลี่เถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ข้าจะได้ไปเสียนหยางด้วยหรือไม่ขอรับ?" จ้าวเฟิงถามด้วยความหวัง

มาเกิดใหม่ในโลกนี้ก็สิบหกปีแล้ว

ในฐานะชาวฉิน สถานที่ที่จ้าวเฟิงเคยไปไกลที่สุดก็คือตัวอำเภอในบ้านเกิด ส่วนเมืองหลวงเสียนหยางที่โด่งดังในหน้าประวัติศาสตร์นั้น เขายังมิเคยได้ไปเยือนเลยสักครั้ง

อีกทั้งสำหรับฉินสือหวงแล้ว จ้าวเฟิงก็มีความอยากรู้อยากเห็นอยู่มิใช่น้อย

"ทำไม? อยากไปเสียนหยางรึ?"

หลี่เถิงมองออกถึงความสงสัยใคร่รู้ของจ้าวเฟิงในทันที

"ฮ่าๆ ข้าแค่อยากไปเปิดหูเปิดตาดูบ้างน่ะขอรับ"

"อย่างไรเสีย นั่นก็คือเมืองหลวงของมหาฉินเราเชียวนะขอรับ" จ้าวเฟิงยิ้มตอบ

"ด้วยความสามารถของเจ้า วันหน้าย่อมมีโอกาสได้ไปเยือนเสียนหยางอีกนับไม่ถ้วน"

"ทว่าคราวนี้เจ้ามีหน้าที่เพียงคุมตัวขุนนางหานไปส่งยังค่ายทหารชายแดนเท่านั้น หลังจากนั้นท่านซั่งเจียงจวินจะเป็นผู้นำพวกเขาเดินทางกลับเสียนหยางด้วยตนเอง" หลี่เถิงหัวเราะ

"ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ" จ้าวเฟิงพยักหน้ารับ

หวังเจี่ยนผู้มีอำนาจและบารมีล้นฟ้า การนำทัพใหญ่นับสามแสนนายออกรบเช่นนี้นับเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน และเมื่อศึกสงครามจบสิ้นลง เขาย่อมมิอาจกุมกำลังทหารอยู่ภายนอกต่อไปได้ ทว่าต้องเดินทางกลับเมืองหลวงเพื่อรอรับพระบรมราชโองการ

แต่โบราณกาลมา

การที่ขุนพลกุมกำลังทหารไว้ในมือนานเกินไป ย่อมเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างยิ่ง

หลังจากนั้น

หลี่เถิงก็มอบป้ายคำสั่งให้แก่จ้าวเฟิง

จ้าวเฟิงจึงนำกองกำลังในสังกัดของตนไปยังคุกเพื่อเบิกตัวนักโทษ

ภารกิจคุมตัวนักโทษครั้งนี้

ระยะทางจากซินเจิ้งไปจนถึงค่ายทหารชายแดน หากเดินทางด้วยการเดินเท้าของทหารราบ จะใช้เวลาประมาณห้าวัน!