บทที่ 78 ทุกคนตายได้ ยกเว้นหานเฟยผู้เดียว!

"ท่านตูกวานจ้าว"

"คุกแห่งนี้คุมขังขุนนางหานไว้ทั้งสิ้นสองร้อยห้าสิบเจ็ดคน บัดนี้ได้นำตัวออกมาทั้งหมดแล้วขอรับ"

ตูกวานผู้คุมคุกรายงานต่อจ้าวเฟิง

เบื้องหน้าคุก

ชายกว่าสองร้อยคนในชุดขุนนางหานยืนเรียงรายกันอยู่ อดีตพวกเขาล้วนเป็นขุนนางใหญ่โตของแคว้นหาน หลายคนกุมอำนาจล้นฟ้า ทว่ายามนี้ล้วนตกต่ำกลายเป็นนักโทษผู้สิ้นหวัง อนาคตข้างหน้าช่างมืดมนนัก

เมื่อมองไปยังนักโทษเหล่านี้

บนใบหน้าของทุกคนล้วนปรากฏความสิ้นหวังและความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะต้องเผชิญ

ที่ข้อมือและข้อเท้าของพวกเขาถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนอย่างแน่นหนา

"ครอบครัวของพวกเขาไม่ได้ถูกคุมตัวไปด้วยรึ?" จ้าวเฟิงกวาดสายตามองพลางเอ่ยถาม

"ครอบครัวของพวกเขามีรวมกันหลายพันชีวิต จะถูกจัดการในภายหลังขอรับ หากคนเหล่านี้ยอมสวามิภักดิ์ต่อมหาฉิน ครอบครัวก็อาจจะได้รับการปฏิบัติตามสมควร ทว่าหากยังดื้อรั้น ครอบครัวของพวกเขาก็จะถูกลดตัวลงเป็นทาสทั้งหมดขอรับ" ตูกวานผู้คุมคุกอธิบาย

จ้าวเฟิงพยักหน้าอย่างเข้าใจในกฎเกณฑ์

นักโทษเหล่านี้จะถูกส่งตัวไปยังเสียนหยาง

แล้วชะตากรรมของพวกเขาจะเป็นเช่นไร?

ง่ายดายนัก

ผู้ที่มีความสามารถ อาจจะถูกเก็บไว้ใช้งานต่อ

ส่วนพวกที่ไร้ประโยชน์ก็คงมีจุดจบที่น่าอนาถ การถูกลดตัวเป็นทาส หรือแม้กระทั่งถูกลดตัวเป็นทาสทั้งครอบครัวก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้ทั้งสิ้น

"จางหาน"

จ้าวเฟิงร้องเรียกเสียงดัง

"ท่านตูกวาน"

จางหานรีบวิ่งเข้ามาทันที

"เตรียมการเรียบร้อยหรือยัง?" จ้าวเฟิงถาม

"รถนักโทษห้าสิบคันเตรียมพร้อมแล้วขอรับ จวินโหวเว่ยก็ไปเบิกเสบียงและน้ำดื่มสำหรับห้าวันมาเรียบร้อยแล้วขอรับ" จางหานรายงาน

"ดีมาก นำนักโทษทั้งหมดขึ้นรถนักโทษได้เลย" จ้าวเฟิงสั่งการทันที

"รับทราบ!"

จางหานรับคำสั่งและถอยออกไป

จากนั้นเขาโบกมือให้สัญญาณ

สั่งให้เหล่านรุ่ยซื่อต้อนนักโทษขึ้นรถ

"ท่านตูกวานจ้าว"

"มีอีกเรื่องหนึ่งที่ท่านต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษ"

ในตอนนั้นเอง

ตูกวานผู้คุมคุกก็เอ่ยเตือนขึ้น

"เชิญกล่าวมา"

จ้าวเฟิงรีบตอบรับ

"ท่านเห็นคนผู้นั้นหรือไม่?"

ตูกวานชี้ไปยังนักโทษคนหนึ่ง จ้าวเฟิงมองตามไป

เขาจำคนผู้นั้นได้ทันที

นั่นคือหานเฟย ผู้ที่เกือบจะปลิดชีพตนเองหน้าพระราชวังหานเมื่อวันก่อน

ยามนี้แม้จะกลายเป็นนักโทษ ทว่าท่าทางและบุคลิกของเขายังคงสง่างามมิด่างพร้อย ทว่าแววตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง คล้ายกับไร้ซึ่งความปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ต่อไป

"เชื้อพระวงศ์หาน หานเฟย"

จ้าวเฟิงเอ่ยขึ้นช้าๆ ก่อนจะยิ้ม "เขาทำไมหรือ?"

"ท่านแม่ทัพหลี่กำชับมาเป็นพิเศษว่า นักโทษเหล่านี้ผู้ใดจะตายก็ช่าง ทว่าหานเฟยห้ามตายเด็ดขาด"

"ตั้งแต่ถูกคุมขัง หานเฟยก็แทบมิยอมกินข้าวกินน้ำ ร่างกายอ่อนแอมาก หากปล่อยไว้เช่นนี้ เขาคงทนไปไม่ถึงเสียนหยาง หรือแม้แต่ทนไปไม่ถึงค่ายชายแดนที่ท่านต้องไปส่งด้วยซ้ำ"

"ดังนั้น ท่านตูกวานจ้าวโปรดระวังเรื่องนี้ให้ดี หากเขาตายระหว่างทาง เกรงว่าท่านแม่ทัพจะเอาผิดท่านได้" ตูกวานผู้คุมคุกอธิบายอย่างละเอียด

จ้าวเฟิงพยักหน้า ก่อนจะประสานมือขอบคุณ "ขอบคุณพี่ชายที่เตือน"

"ท่านตูกวานจ้าวมิตรงเกรงใจ ท่านคือวีรบุรุษของกองทัพเรา หากไร้ซึ่งการทลายเมืองของท่าน พวกเราก็คงไม่มีโอกาสได้สร้างผลงานเช่นนี้หรอก" ตูกวานผู้คุมคุกประสานมือตอบกลับอย่างนอบน้อม

ในตอนนั้นเอง!

นักโทษทั้งหมดถูกต้อนขึ้นรถนักโทษเรียบร้อยแล้ว

"เรียนท่านตูกวาน"

"นักโทษทั้งหมดถูกคุมตัวขึ้นรถเรียบร้อยแล้วขอรับ"

"ทหารทั้งห้ากองร้อยก็พร้อมออกเดินทางทุกเมื่อขอรับ" จางหานเข้ามารายงาน

"ออกเดินทางได้"

จ้าวเฟิงสั่งการทันที

"รับทราบ!"

จางหานรีบถอยไปถ่ายทอดคำสั่ง

เหล่านรุ่ยซื่อสี่พันกว่านายในชุดเกราะครบชุด ถืออาวุธคู่กาย เดินขนาบข้างรถนักโทษทั้งห้าสิบคันอย่างเป็นระเบียบ มุ่งหน้าออกจากเมืองซินเจิ้ง

"กงจื่อหานเฟย"

"ผู้ที่ประวัติศาสตร์จารึกไว้ว่าเป็น 'ปราชญ์หานเฟย' ผู้รวบรวมแนวคิดสำนักนิติธรรมจนแตกฉาน"

"นั่นย่อมพิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีความสามารถที่ไม่ธรรมดาเลย"

"ทว่าตามที่ประวัติศาสตร์บันทึกไว้ หลังจากที่หานเฟยถูกส่งตัวไปเสียนหยาง เขายังคงถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวง และสุดท้ายก็ถูกหลี่สื่อ สหายร่วมสำนัก ลอบวางยาพิษจนตาย"

"แต่หลี่สื่อที่เป็นถึงหนึ่งในจิ่วชิง จะเกรงกลัวหานเฟยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"

จ้าวเฟิงมองหานเฟยในรถนักโทษ พลางขบคิดในใจ

ในอดีตเขารู้เพียงประวัติศาสตร์ ทว่ายามนี้เขากลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ไปเสียแล้ว

เมื่อปราชญ์หานเฟยมาปรากฏอยู่ตรงหน้า มีหรือที่จ้าวเฟิงจะไม่ใช่ฟันเฟืองหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์

"มิรู้ว่าวันข้างหน้าประวัติศาสตร์จะจารึกชื่อข้าไว้อย่างไร หรือบางที อาศัยการเก็บกู้ค่าสถานะ ข้าอาจจะมีชีวิตนรันดร์ และได้เฝ้ามองวัฏจักรของประวัติศาสตร์ด้วยตาตนเองก็เป็นได้" จ้าวเฟิงแอบคิดในใจ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หนึ่งวันล่วงเลยไป

ยามค่ำคืน

จ้าวเฟิงนำทหารคุมตัวนักโทษเดินทางออกจากซินเจิ้งมาถึงเขตหยางเฉิง

"ถ่ายทอดคำสั่งลงไป พักผ่อนหนึ่งคืน ก่อกองไฟ แจกจ่ายเสบียงและน้ำให้นักโทษ ให้นักโทษลงจากรถชั่วคราว พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางต่อ" จ้าวเฟิงสั่งการ

"รับทราบ!"

เหล่าจวินโหวรับคำสั่งและแยกย้ายกันไปจัดการ

จ้าวเฟิงหาที่นั่งลง หยิบเสบียงแห้งขึ้นมากิน

"เจ้าหนุ่มจ้าว"

"เจ้าคิดว่าคราวนี้ฝ่าบาทจะปูนบำเหน็จอะไรให้เจ้า?"

เว่ยเฉวียนเดินเข้ามานั่งข้างๆ จ้าวเฟิงทันทีที่เขาหย่อนก้นลง

ในค่ายตูกวานทั้งหมด หรือแม้แต่ในกองพลรบหลัก มีเพียงเว่ยเฉวียนเท่านั้นที่สนิทสนมกับจ้าวเฟิงจนคุยกันได้อย่างไร้ความกังวล

"พี่เว่ย ท่านจะมาใจร้อนแทนข้าทำไมเนี่ย?"

"ตอนนี้ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าจะได้รางวัลอะไร" จ้าวเฟิงหันไปตอบอย่างไม่สบอารมณ์

"เหอๆ"

"ข้าก็แค่ดีใจล่วงหน้าแทนเจ้าน่ะสิ"

"ใครจะไปคิดล่ะ"

"ทหารพลาธิการที่เคยไร้ความทะเยอทะยาน กลับกลายมาเป็นตูกวานในกองพลรบหลัก แถมยังเป็นยอดขุนพลชื่อก้องอีกต่างหาก" เว่ยเฉวียนหัวเราะหึๆ

"ท่านก็รู้นี่"

"จริงๆ ข้าก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้สักหน่อย ถูกสถานการณ์บังคับทั้งนั้นแหละ" จ้าวเฟิงตอบด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

เว่ยเฉวียนหัวเราะร่วน เอ่ยอย่างขำขัน: "จริงของเจ้า ครั้งแรกที่สร้างผลงานก็เพราะยื่นมือเข้าช่วยข้า ผลคือดันไปฆ่าว่านจ้านของหานเข้า ครั้งที่สองก็โดนทัพหานไล่ล่า เพื่อเอาตัวรอดก็เลยต้องลงมือ ผลคือดันไปฆ่าซั่งเจียงจวินของหานเสียอีก"

"ฟังดูเหมือนท่านจะคิดว่าข้าแค่ดวงดีงั้นสิ?" จ้าวเฟิงถามเสียงเข้ม

"ถ้าแบบนี้ไม่เรียกส้มหล่น แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?"

"เจ้ารู้ไหมว่าในกองทัพมีนรุ่ยซื่อกี่คนที่เอาเจ้าเป็นแบบอย่าง" เว่ยเฉวียนตอบกลับ

"ดวงดีก็ดวงดีเถอะ" จ้าวเฟิงคร้านจะเถียงต่อ

การมีค่าสถานะที่แข็งแกร่งคือความสามารถ ทว่าโชคชะตาก็คือส่วนหนึ่งของความสามารถเช่นกัน

ที่เขาสามารถเลื่อนขั้นเป็นตูกวานได้อย่างรวดเร็ว ก็เป็นเพราะผลงานการสังหารศัตรู และศัตรูเหล่านั้นก็หาใช่ทหารเลวทั่วไป ทว่าคือระดับว่านจ้านและซั่งเจียงจวิน นี่แหละคือกุญแจสำคัญสู่ความก้าวหน้าของเขา

"ทว่า"

"เจ้าหนุ่มจ้าว ข้าดูออกนะว่าความมุ่งมั่นของเจ้าเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว"

"ตอนนี้เจ้าเริ่มแสวงหาอำนาจแล้วสินะ" เว่ยเฉวียนจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความนัย

ในฐานะพี่ชายที่รู้ใจแต่เริ่มแรก ย่อมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของจ้าวเฟิงได้ชัดเจน

"ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ก็ต้องเดินหน้าต่อไป"

"และที่พี่เว่ยพูดก็ถูก"

"โลกใบนี้มันไม่ยุติธรรมอยู่แล้ว ผู้อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง หากข้าต้องการปกป้องครอบครัว ข้าก็ต้องมีอำนาจ" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ แววตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

ทว่า

จ้าวเฟิงมิได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

การไขว่คว้าอำนาจในยามนี้ ก็เพื่ออนาคตในภายภาคหน้า...