บทที่ 79 เจ้าจะอยู่หรือตายก็เรื่องของเจ้า! แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งตาย!

เมื่อล่วงรู้ประวัติศาสตร์ และรู้ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นในอนาคต

จ้าวเฟิงย่อมต้องวางแผนเตรียมการไว้

แน่นอนว่า

เรื่องนี้จ้าวเฟิงเพิ่งจะมาเริ่มขบคิดก็ต่อเมื่อเขาได้เข้ามาอยู่ในกองพลรบหลักอย่างเต็มตัวแล้ว นี่คงเป็นเพราะสถานที่ที่ต่างกัน ย่อมสร้างโอกาสที่ต่างกันกระมัง

หากยังอยู่ในหน่วยพลาธิการ ย่อมไม่มีโอกาสได้ไขว่คว้าอำนาจเช่นนี้แน่

การที่จ้าวเฟิงได้สังหารสองพ่อลูกตระกูลเป้า เดิมทีหน่วยพลาธิการไม่มีทางได้ออกรบด้วยซ้ำ นี่คงเป็นความบังเอิญที่โชคชะตากำหนดมาจริงๆ

"เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว"

"ตอนแรกข้าเองก็มิได้คาดหวังอะไรกับอนาคตนัก แต่ตอนนี้ข้ามีความหวังแล้ว" เว่ยเฉวียนจ้องมองจ้าวเฟิงด้วยแววตาแน่วแน่ "ข้าเติบโตมากับเจ้า ชีวิตของข้าเจ้าก็เป็นคนช่วยไว้ ต่อจากนี้ไม่ว่าเจ้าจะไปแห่งหนใด ข้าก็จะขอติดตามเจ้าไปทุกที่"

เมื่อได้ฟัง

จ้าวเฟิงก็เผยรอยยิ้มออกมาจากใจจริง "ข้าก็ปรารถนาเช่นนั้น"

สำหรับเว่ยเฉวียน พี่น้องร่วมเป็นร่วมตายที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อรับลูกศรแทนเขา จ้าวเฟิงย่อมยินดีที่จะรับเข้ามาอยู่ใต้บังคับบัญชา

"หลังจากส่งนักโทษเที่ยวนี้เสร็จ กลับไปข้าจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์ให้ท่าน" จ้าวเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"เซอร์ไพรส์รึ?" เว่ยเฉวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฉายแววตาคาดหวัง "ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องตั้งตารอแล้วล่ะ"

ในตอนนั้นเอง!

"ท่านตูกวาน"

จางหานเดินจ้ำอ้าวเข้ามาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"มีเรื่องอันใดรึ?" จ้าวเฟิงเอ่ยถาม

"ท่านสั่งให้ข้าจับตาดูหานเฟยเป็นพิเศษมิใช่หรือขอรับ?"

"เขาไม่ยอมแตะต้องอาหารเลย ทำท่าเหมือนจะอดอาหารตาย ข้าทั้งขู่ทั้งปลอบก็แล้ว ทว่าก็ไม่เป็นผล ท่านตูกวานไปดูด้วยตัวเองเถอะขอรับ"

"เขาจะไปตายที่ไหนก็ช่างเถิดขอรับ ทว่าอย่ามาตายในขบวนที่พวกเราคุมไปเลย ขืนมีคนมาเอาผิดจะแย่เอาได้นะขอรับ" จางหานกล่าวอย่างจนปัญญา

จ้าวเฟิงพยักหน้าพลางกล่าว "เดี๋ยวข้าไปดูเอง"

จากนั้น

จ้าวเฟิงก็ลุกขึ้นและเดินไปหาหานเฟย

ในฐานะนักโทษที่ฉินหวังทรงระบุตัวมาโดยเฉพาะ

การปฏิบัติต่อหานเฟยย่อมแตกต่างจากผู้อื่น

นักโทษคนอื่นๆ จะถูกคุมขังรวมกัน ทว่าหานเฟยกลับมีนรุ่ยซื่อคอยเฝ้าอยู่หลายคน ซ้ำยังไม่มีเครื่องพันธนาการใดๆ บนร่างกาย

เบื้องหน้าของเขามีเสบียงแห้งและน้ำดื่มวางอยู่

"กงจื่อหานเฟย"

"เหตุใดถึงไม่ยอมทานอาหารเล่า?" จ้าวเฟิงเดินเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

พูดกันตามตรง

จ้าวเฟิงไม่ได้สนใจความเป็นความตายของหานเฟยเลยแม้แต่น้อย

เขาจะตายก็ตายไปเถอะ ขอแค่อย่ามาตายตอนที่เขากำลังคุมตัวอยู่ก็พอ

"บ้านเมืองล่มสลายแล้ว จะมีชีวิตอยู่ไปไย?" หานเฟยมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาเย็นชาและเฉยเมย

จ้าวเฟิงขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง จึงทรุดตัวลงนั่งข้างๆ หานเฟย

"พวกเจ้าไปทานอาหารเถอะ ข้าจะคุยกับเขาสักหน่อย" จ้าวเฟิงหันไปสั่งนรุ่ยซื่อที่เฝ้าอยู่

"รับทราบ"

นรุ่ยซื่อที่อยู่รอบๆ รีบถอยออกไปทันที

"สำหรับแคว้นทั้งสาม (หาน เจ้า เว่ย) แล้ว ก็ไม่น่าจะมานั่งพูดเรื่องมีแคว้นหรือไม่มีแคว้นหรอกกระมัง" จ้าวเฟิงเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

สีหน้าของหานเฟยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองจ้าวเฟิงด้วยความประหลาดใจ "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

"ขุนนางใหญ่สามตระกูลตั้งตนเป็นใหญ่ แย่งชิงแผ่นดินของนายเหนือหัวมาตั้งเป็นแคว้น เดิมทีก็เป็นแค่พวกกบฏขายชาติ แล้วจะมาพูดเรื่องความอยู่รอดของแคว้นได้อย่างไร?"

"บางทีแคว้นอื่นๆ ทั่วหล้าอาจจะพูดคำนี้ได้ แต่แคว้นทั้งสามไม่มีสิทธิ์" จ้าวเฟิงยิ้มเยาะ

"เจ้า..."

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หานเฟยก็ถึงกับพูดไม่ออก

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

"หากฟังจากที่เจ้าพูดมา ในใต้หล้านี้มีแคว้นใดบ้างที่มิใช่พวกกบฏ?"

"แคว้นฉินของเจ้าก็ใช่ย่อยมิใช่หรือ ที่ไปทำลายราชวงศ์โจวน่ะ" หานเฟยสวนกลับด้วยความโกรธ

"อย่าว่าแต่แคว้นฉินของข้าเลย ต่อให้เป็นราชวงศ์โจวในอดีตก็เป็นพวกกบฏเหมือนกัน"

"ราชวงศ์ซางที่อยู่ก่อนหน้าราชวงศ์โจวก็เป็นพวกกบฏเช่นกัน" จ้าวเฟิงไม่โต้เถียง กลับตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ

ท่าทางของจ้าวเฟิงทำให้หานเฟยรู้สึกมึนงงไปหมด

หลังจากเงียบไปอีกครู่หนึ่ง เขาก็ถามเสียงเย็น "ตกลงเจ้าจะสื่ออะไรกันแน่?"

"ข้าไม่ได้จะสื่ออะไรทั้งนั้น"

"แค่จะบอกเจ้าว่า"

"การผลัดเปลี่ยนแผ่นดินตั้งแต่โบราณกาลมา มันคือกระแสแห่งความเปลี่ยนแปลงของโลกที่ไม่อาจมีใครขัดขวางได้ เจ้าจะมานั่งเป็นจะตายไปเพื่ออะไร?"

"ยามนี้แคว้นฉินของข้าแข็งแกร่งที่สุด มีกำลังแผ่นดินที่สามารถรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียวได้"

"ทว่าใครจะไปรู้ล่ะว่าในอีกหลายสิบหลายร้อยปีข้างหน้า จะมีอะไรเกิดขึ้นอีก?"

"อีกอย่าง"

"ข้าไม่รู้เรื่องหลักการใหญ่โตอะไรหรอกนะ ข้าแค่อยากจะถามเจ้าคำถามเดียว"

"สำหรับราษฎรทั่วหล้าแล้ว"

"การที่แผ่นดินถูกแบ่งแยกเป็นแว่นแคว้น มีสงครามไม่หยุดหย่อน มันดีกว่า หรือว่าการที่เสินโจวรวมเป็นหนึ่ง หัวเซี่ยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มันดีกว่ากันแน่?" จ้าวเฟิงมองหานเฟยด้วยสายตาจริงจัง

เมื่อได้ยินคำถามนี้

หานเฟยก็เงียบไปอีกครั้ง

ไม่ต้องสงสัยเลย

คำถามนี้ได้แทงใจดำหานเฟยเข้าอย่างจัง

ในฐานะชาวหาน การที่บ้านเมืองล่มสลายย่อมทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด ทว่าหากมองในมุมของราษฎรทั่วหล้า หากสามารถยุติสงครามที่ยืดเยื้อมาอย่างยาวนานระหว่างแว่นแคว้นได้ นี่ก็ถือเป็นเรื่องดีอย่างแท้จริง

"สำหรับราษฎรทั่วหล้าแล้ว การที่เสินโจวรวมเป็นหนึ่ง หัวเซี่ยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไร้ซึ่งสงคราม ย่อมดีที่สุด" หานเฟยถอนหายใจและตอบกลับอย่างเชื่องช้า

"ในเมื่อเจ้าก็รู้หลักการข้อนี้ แล้วจะมานั่งคิดมากทำไม?"

"เจ้าอดอาหารตาย แคว้นของเจ้าจะฟื้นคืนชีพงั้นหรือ?"

"เจ้าตายแล้วจะหยุดแคว้นฉินไม่ให้ทำศึกได้หรือ?"

"อีกอย่าง"

"ข้าก็ไม่เข้าใจว่าขุนนางอย่างเจ้าจะมาดื้อด้านอะไรนักหนา ตอนที่เมืองยังไม่แตก กษัตริย์ของพวกเจ้าก็หนีเอาตัวรอดไปก่อนแล้ว ช่างน่าอับอายขายหน้าจริงๆ" จ้าวเฟิงด่าทออย่างไม่ไว้หน้า แสดงถึงความเย้ยหยันที่มีต่อหานหวัง

คำเย้ยหยันนี้ทำให้หานเฟยหน้าแดงด้วยความละอายใจ

"เจ้าพูดมาตั้งมากมาย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความเป็นความตายของข้างั้นหรือ?"

"กษัตริย์ของเราอาจจะไร้ความสามารถ ไม่อาจร่วมเป็นร่วมตายกับบ้านเมืองได้ แต่ข้าหานเฟยทำได้" หานเฟยยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น

"บอกตามตรงเลยนะ"

"เจ้าจะอยู่หรือจะตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าหรอก แต่ตอนนี้ข้าเป็นคนคุมตัวเจ้าอยู่ หลังจากที่ข้าส่งตัวเจ้าเสร็จแล้ว เจ้าจะไปตายที่ไหนก็ไปเถอะ ข้าไม่สนหรอก"

"อย่าคิดว่าข้าอยากให้เจ้ารอดนักเลย"

เมื่อเห็นท่าทางดื้อรั้นของหานเฟย จ้าวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะต่อว่า

หมอนี่หลงตัวเองเกินไปแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น

หานเฟยก็เบิกตากว้างมองจ้าวเฟิง ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าจ้าวเฟิงจะพูดแบบนี้

"ตรงหน้าเจ้ามีเสบียงแห้งอยู่สี่ก้อน เจ้าจะกินเข้าไปดีๆ หรือจะให้ข้ายัดเข้าปากเจ้า?" จ้าวเฟิงดึงกล่องเสบียงตรงหน้าหานเฟยเข้ามาใกล้ แล้วพูดขู่เสียงดุ

"คนเถื่อน"

"เจ้าช่างไร้มารยาทนัก"

หานเฟยชี้หน้าจ้าวเฟิงด้วยความโกรธ

"ดูท่าเจ้าอยากให้ข้ายัดให้สินะ?" จ้าวเฟิงถลึงตาใส่

มือข้างหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ไหล่ของหานเฟย หานเฟยพยายามดิ้นรนตามสัญชาตญาณ ทว่ามือของจ้าวเฟิงกลับหนักอึ้งราวกับหินพันชั่ง ทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

เมื่อคิดว่าจ้าวเฟิงอาจจะเอาเสบียงยัดปากเขาจริงๆ

หานเฟยก็รู้สึกกลัวขึ้นมา จึงรีบพูดว่า "ข้ากินเอง"

เมื่อเห็นดังนั้น

จ้าวเฟิงก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วปล่อยมือจากหานเฟย

"ตอนที่ข้าเป็นคนคุมตัวเจ้า เจ้าต้องกินอาหารให้เรียบร้อย แต่พอข้าไปแล้ว เจ้าจะอยู่หรือจะตายก็เรื่องของเจ้า"

"กินซะ"

จ้าวเฟิงสั่งเสียงเข้ม

ด้วยความหวาดกลัวจ้าวเฟิง

หานเฟยจำต้องกล้ำกลืนความโกรธ หยิบเสบียงแห้งขึ้นมากิน

เหล่านรุ่ยซื่อที่อยู่รอบๆ เห็นหานเฟยยอมกินอาหารก็รู้สึกเลื่อมใส "ต้องให้ท่านตูกวานจัดการจริงๆ เจ้านี่ถึงยอมกิน"

"นั่นสิ"

"ท่านตูกวานมีวิธีจัดการที่ดีกว่าพวกเราเยอะเลย พวกคนที่ไม่กลัวตายแบบนี้ ก็มีแต่ท่านตูกวานนี่แหละที่ปราบได้"

...