บทที่ 80 หากหานเฟยมีชีวิตอยู่ จะสร้างความเปลี่ยนแปลงใดให้แก่ฉิน!

"ในเมื่อเจ้ารู้ว่าฉินหวังต้องการให้ข้ามีชีวิตรอดไปถึงเสียนหยาง แล้วเจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะนำเรื่องที่เจ้าข่มขู่ข้า ไปกราบทูลฉินหวัง?"

หานเฟยกัดกินเสบียงแห้งไปพลาง ถลึงตามองจ้าวเฟิงด้วยความขุ่นเคืองไปพลาง

"ไปสิ อยากจะฟ้องก็เชิญเลย"

จ้าวเฟิงปรายตามองอย่างไม่แยแส แล้วตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

หานเฟยผู้นี้คงจะถูกเขาแหย่จนสติแตกไปแล้ว ถึงได้คิดจะไปฟ้องร้องเป็นเด็กๆ ไปได้

คิดว่ากำลังเล่นขายของอยู่หรืออย่างไร

เมื่อเห็นท่าทีไม่หยี่ระของจ้าวเฟิง หานเฟยก็ทำได้เพียงด่าทออีกครั้ง "เจ้าคนเถื่อน"

"ขอบใจที่ชม"

"ข้ามันก็แค่คนเถื่อนนั่นแหละ"

"แถมให้อีกเรื่องก็แล้วกัน"

"สองพ่อลูกซั่งเจียงจวินของแคว้นหานพวกเจ้า ก็ตายด้วยน้ำมือข้า นครซินเจิ้งก็ถูกข้าตีแตก ซ้ำหานหวังผู้ขี้ขลาดตาขาวของพวกเจ้า ก็ถูกข้าจับตัวมากับมือ"

"เป็นอย่างไร?"

"ผลงานของคนเถื่อนอย่างข้า ก็ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?" จ้าวเฟิงกล่าวกลั้วหัวเราะ

จงใจจะยั่วโมโหหานเฟยชัดๆ

ผู้รวบรวมแนวคิดสำนักนิติธรรมจนแตกฉานแล้วอย่างไร?

จ้าวเฟิงจำคำกล่าวที่ว่า 'บัณฑิตพบทหาร มีเหตุผลก็พูดกันไม่รู้เรื่อง' ได้เป็นอย่างดี

และตอนนี้เขาก็คือ 'ทหาร' ผู้นั้น

ส่วนหานเฟยก็คือ 'บัณฑิต'

อยู่ในความควบคุมของเขาแท้ๆ ยังกล้ามาทำเป็นอดอาหารประท้วงอีก ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลย

"ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง!"

เมื่อได้ฟังวีรกรรมของจ้าวเฟิง หานเฟยก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ข่าวการตายของสองพ่อลูกตระกูลเป้า

เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าตายด้วยน้ำมือทหารพลาธิการของฉิน

แต่ตอนที่เมืองแตก ใครเป็นคนตีเมือง เขาไม่รู้

แล้วใครเป็นคนจับหานหวัง เขาก็ไม่รู้อีกเช่นกัน

แต่หานเฟยคิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นฝีมือของคนเพียงคนเดียว

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ ไม่ได้กล่าวอะไรตอบ

"เอาล่ะ"

"ข้าคร้านจะต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าแล้ว"

"พอข้าส่งเจ้าถึงค่ายชายแดนเมื่อไหร่ เจ้าจะอยู่หรือตายข้าก็ไม่สนแล้ว แต่ช่วงไม่กี่วันนี้ ข้าจะมาคุมเจ้ากินข้าวด้วยตัวเอง"

"ถ้าไม่กิน ข้าก็จะยัดใส่ปากเจ้า"

จ้าวเฟิงพูดตัดบท ลุกขึ้นยืน แล้วเดินจากไปอย่างช้าๆ

ขอเพียงหานเฟยไม่อดอาหารตายระหว่างทางที่เขาคุมตัวอยู่ เป้าหมายของจ้าวเฟิงก็บรรลุแล้ว

ส่วนเรื่องจะชักชวนหานเฟยมาเป็นพวกน่ะหรือ?

เป็นไปไม่ได้หรอก!

คนผู้นี้แต่เดิมเป็นถึงกงจื่อ (องค์ชาย) แห่งราชวงศ์หาน มีอำนาจบารมีล้นฟ้า ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วทุกแคว้น ไม่ว่าจะไปอยู่แคว้นไหนก็ย่อมได้รับการแต่งตั้งเป็นถึงระดับจิ่วชิงได้อย่างง่ายดาย นี่คือความสามารถที่แท้จริงของเขา

และด้วยเหตุนี้เอง

ฉินหวังอิ๋งเจิ้งจึงให้ความสำคัญกับหานเฟยเป็นอย่างมาก เพราะความสามารถที่โดดเด่นของเขา และแคว้นฉินก็กำลังขาดแคลนยอดคนเช่นนี้นั่นเอง

หากจ้าวเฟิงเอ่ยปากชักชวนหานเฟย มีหวังอีกฝ่ายคงคิดว่าจ้าวเฟิงเสียสติไปแล้วแน่ๆ

จ้าวเฟิงรู้ดีว่าควรทำตัวอย่างไรในจุดที่ตัวเองยืนอยู่

"แคว้นฉินช่างมียอดคนมากมายหลั่งไหลมาไม่ขาดสายจริงๆ"

"ไม่นึกเลยว่าจะมีวีรบุรุษเช่นนี้อยู่ด้วย"

หานเฟยมองตามหลังจ้าวเฟิงไป ในใจเกิดความรู้สึกสั่นสะท้านอย่างบอกไม่ถูก

ทว่าหลังจากนั้น

หานเฟยก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความสับสนและตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง

"สำหรับราษฎรทั่วหล้าแล้ว การที่แผ่นดินถูกแบ่งแยกเป็นแว่นแคว้น มีสงครามไม่หยุดหย่อน มันดีกว่า หรือว่าการที่เสินโจวรวมเป็นหนึ่ง หัวเซี่ยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มันดีกว่ากันแน่?"

ประโยคนี้

ดังก้องอยู่ในหัวของหานเฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"หัวเซี่ยรวมเป็นหนึ่ง เสินโจวเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน"

"เสินโจวจะไร้ซึ่งสงคราม ชนเผ่าหัวเซี่ยของเราจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง"

"เป็นไปได้จริงๆ หรือ?"

"แคว้นฉิน จะทำได้จริงๆ หรือ?"

"หากวันนั้นมาถึง แผ่นดินเสินโจวจะแปรเปลี่ยนเป็นเช่นไร?"

"หากได้เห็นภาพนั้นกับตา คงจะเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่ตระการตาไม่น้อยเลยทีเดียว" หานเฟยคิดรำพึงในใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดของจ้าวเฟิงได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาอย่างลึกซึ้ง

บางที

มนุษย์ก็มีนิสัยประหลาด

ตอนที่ทุกคนสนใจความเป็นความตายของเขา เขากลับยิ่งทำตัวแข็งกร้าว แสร้งทำเป็นไม่แยแส

แต่พอมีคนทำท่าไม่สนใจไยดี เขากลับยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ และทำตัวไม่ถูก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว!

สี่วันผ่านไป

เร็วกว่าที่จ้าวเฟิงคาดไว้หนึ่งวัน ขบวนของเขาก็มาถึงค่ายทหารที่หวังเจี่ยนตั้งมั่นอยู่ ซึ่งเดิมทีเคยเป็นชายแดนฉิน-หาน ทว่าตอนนี้ไม่มีเส้นแบ่งเขตแดนอีกต่อไปแล้ว แคว้นหานดับสูญ ดินแดนทั้งหมดได้กลายเป็นของมหาฉิน

จ้าวเฟิงนำทหารมาถึงหน้าค่าย

จวินโหวผู้ดูแลเวรยามรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที

"ขอดูหนังสือคำสั่งด้วย"

จวินโหวกล่าวเสียงดัง

จ้าวเฟิงหยิบหนังสือคำสั่งของหลี่เถิงออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้จวินโหวผู้นั้น

การเคลื่อนย้ายกำลังพล ล้วนต้องมีหนังสือคำสั่ง

ยิ่งในยามศึกสงคราม การป้องกันข้าศึกปลอมตัวเข้ามาถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ดังนั้นหนังสือคำสั่งจึงเป็นเครื่องยืนยันที่ดีที่สุด หากจ้าวเฟิงไม่มีหนังสือคำสั่ง ทหารฉินคงจะกรูออกมาสังหารพวกเขาเป็นแน่

จวินโหวรับหนังสือคำสั่งไปเปิดอ่าน

เมื่อเห็นตราประทับของแม่ทัพและข้อความคำสั่ง

เขาก็รีบคารวะจ้าวเฟิงทันที "ที่แท้ก็เป็นคำสั่งคุมตัวขุนนางหานนี่เอง"

"นักโทษเหล่านี้จะให้พวกข้าส่งมอบให้ท่านเลย หรือต้องทำอย่างไรต่อ?" จ้าวเฟิงชี้ไปยังรถนักโทษด้านหลัง

"ส่งมอบให้พวกข้าได้เลยขอรับ"

จวินโหวยิ้มและโบกมือ

"ทหาร รับช่วงดูแลรถนักโทษ นำนักโทษทั้งหมดไปคุมขังในค่าย" จวินโหวสั่งการเสียงดัง

"รับทราบ"

ทหารที่อยู่ด้านหลังจวินโหวต่างเดินเข้ามารับช่วงต่อ

"ท่านตูกวานจ้าว"

"รบกวนให้พี่น้องทหารของท่านพักผ่อนอยู่หน้าค่ายก่อน ข้าจะให้คนไปเตรียมอาหารในค่าย แล้วจะนำมาให้พวกท่านเองขอรับ" จวินโหวกล่าวเสริม

"รบกวนด้วย" จ้าวเฟิงพยักหน้า

"อ้อ จริงสิ"

"ท่านตูกวานจ้าว"

"ท่านแม่ทัพหวังเปิ้นสั่งไว้ว่า หลังจากที่ท่านส่งมอบนักโทษเสร็จแล้ว ให้รีบเข้าไปพบท่านซั่งเจียงจวินในค่ายทันทีขอรับ" จวินโหวกล่าวเพิ่มเติม

"ตกลง" จ้าวเฟิงพยักหน้ารับ

การที่หลี่เถิงเจาะจงให้เขาเป็นคนคุมตัวนักโทษมาที่นี่ เห็นได้ชัดว่าเป็นความต้องการของหวังเจี่ยน

"พอดีเลย จะได้ถือโอกาสนี้ไปสู่ขอลูกสาวเขากับหวังเจี่ยนซะเลย"

"ถึงแม้จะมีอุปสรรคมากมาย แต่ก็ต้องทำ"

จ้าวเฟิงมองดูค่ายทหารตรงหน้า พลางคิดในใจ

หากไม่มีอะไรลึกซึ้งกับหวังเยี่ยน จ้าวเฟิงก็คงไม่ทำอะไร แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว แถมยังมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว จ้าวเฟิงก็ไม่อาจหลีกหนีความรับผิดชอบได้

หากเขาหวาดกลัว ไม่กล้าเผชิญหน้า เขาก็คงไม่คู่ควรจะเป็นลูกผู้ชาย

ในเมื่อทำลงไปแล้ว จ้าวเฟิงก็ไม่มีวันปฏิเสธ และจะไม่ทำตัวเป็นพวกฟันแล้วทิ้งเด็ดขาด

เขาไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบเช่นนั้น

ในขณะนั้น

รถนักโทษทีละคันกำลังเคลื่อนเข้าไปในค่ายทหาร

ภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนาของเหล่านรุ่ยซื่อ

เมื่อรถนักโทษคันที่ขังหานเฟยเคลื่อนผ่าน จ้าวเฟิงก็สัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ของหานเฟย

จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้

"ตอนนี้ข้าส่งเจ้าถึงที่หมายแล้ว"

"ต่อจากนี้เจ้าจะอดอาหารประท้วง หรือจะฆ่าตัวตายก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว"

"หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ" จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

"วางใจเถอะ ต่อให้เจ้าตาย ข้าก็ยังอยู่ดีมีสุข" หานเฟยถลึงตาใส่จ้าวเฟิง แล้วตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

แต่ดูจากท่าทางของเขาแล้วไม่ได้โกรธเคืองเลยสักนิด สายตาที่มองจ้าวเฟิงกลับดูเป็นมิตรขึ้น ราวกับมองสหายผู้รู้ใจ

หลายวันที่ผ่านมา

จ้าวเฟิงมักจะหาเรื่องมาแหย่หานเฟยอยู่เสมอ ซึ่งมันก็ช่วยเปลี่ยนความคิดที่จะฆ่าตัวตายของหานเฟยได้สำเร็จ

บางที

จ้าวเฟิงเองก็มีความหวังอยู่ลึกๆ

หากผู้ที่ถูกจารึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นผู้รวบรวมแนวคิดสำนักนิติธรรมจนแตกฉานผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่ จะสร้างความเปลี่ยนแปลงใดให้แก่ราชวงศ์ฉินบ้างนะ

หรืออาจจะ

จ้าวเฟิงเองก็มีความคิดบางอย่าง จึงไม่อยากเห็นหานเฟยต้องมาตายไป...