บทที่ 81 ระวังหลี่สื่อ! อยู่ตามลำพังกับหวังเจี่ยน!

เมื่อได้ยินคำพูดของหานเฟย

จ้าวเฟิงยิ้มแล้วขยับเข้าไปใกล้อีกนิด "ถ้าอย่างนั้น เจ้าคงอยู่ได้ไม่นานเท่าข้าหรอก"

"ใครจะไปรู้" หานเฟยยังคงตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

"ก่อนจากกัน ข้ามีเรื่องอยากเตือนเจ้า"

จ้าวเฟิงล้วงเศษผ้าชิ้นเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ แล้วโยนเข้าไปในรถนักโทษของหานเฟย

"หวังว่าเราคงได้พบกันอีกนะ" จ้าวเฟิงโบกมือลา แล้วเดินหันหลังมุ่งหน้าเข้าสู่ค่ายทหาร

หานเฟยมองเศษผ้าตรงหน้า ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

พอเปิดดู

สีหน้าของหานเฟยก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจเจือไปด้วยความตกตะลึง

"ระวังหลี่สื่อ!"

บนเศษผ้ามีตัวอักษรเพียงสี่ตัวเท่านั้น

ทว่ากลับเป็นสี่ตัวอักษรที่ทำให้หานเฟยประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

"เหตุใดเขาถึงเตือนให้ข้าระวังหลี่สื่อ?"

"หลี่สื่อจะคิดปองร้ายข้าอย่างนั้นหรือ?"

"เป็นไปไม่ได้"

"หลี่สื่อคือศิษย์ร่วมสำนัก และยังเป็นสหายร่วมเรียนของข้า เขาจะคิดปองร้ายข้าได้อย่างไร?"

หานเฟยครุ่นคิดด้วยความสับสนและประหลาดใจอย่างที่สุด

จากความหมายของตัวอักษรสี่ตัวนี้ หานเฟยย่อมไม่ปักใจเชื่อ

ทว่าเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกับจ้าวเฟิงตลอดหลายวันที่ผ่านมา แม้บางครั้งจ้าวเฟิงจะพูดจาโผงผาง ทว่าก็ดูเป็นคนสุขุมรอบคอบ ไม่น่าจะพูดอะไรพล่อยๆ อย่างไร้เหตุผล

การที่เขามาเตือนเช่นนี้ อาจมีความหมายลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งก็ทำให้หานเฟยเริ่มเกิดความหวาดระแวงต่อหลี่สื่อขึ้นมาบ้างแล้ว

ภายในค่ายทหาร!

ภายใต้การนำทางของจวินโหว จ้าวเฟิงก็เดินผ่านเข้ามาได้อย่างราบรื่น

ไม่นานนัก

เขาก็มาถึงหน้ากระโจมที่พักของหวังเจี่ยน

"รบกวนแจ้งท่านซั่งเจียงจวินด้วยว่า ตูกวานจ้าวเฟิงมาถึงแล้ว"

จวินโหวผู้นั้นก้มตัวลงประสานมือคารวะผู้บังคับกององครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้ากระโจม

"ท่านซั่งเจียงจวินมีคำสั่งไว้"

"หากจ้าวเฟิงมาถึง ให้เข้าไปพบได้เลย" ผู้บังคับกององครักษ์ยิ้มรับ พลางมองจ้าวเฟิงด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้

ยามนี้ชื่อเสียงของจ้าวเฟิงในค่ายหลานเถียนนั้นโด่งดังไปทั่ว เป็นที่รู้จักของเหล่านรุ่ยซื่อทุกคนในค่ายหลานเถียน

แม้แต่ทหารที่ประจำการอยู่ตามชายแดนเหล่านี้ก็ยังเคยได้ยินชื่อเสียงของเขา

วีรกรรมอันเป็นตำนานของจ้าวเฟิง สร้างทั้งความสงสัยและความเลื่อมใสให้แก่ทหารทั้งกองทัพ

จ้าวเฟิงคือยอดขุนพลคนแรกที่ก้าวมาจากทหารพลาธิการ!

"ท่านตูกวานจ้าว ข้าขอส่งท่านแค่นี้แหละขอรับ"

จวินโหวประสานมือคารวะจ้าวเฟิง

"รบกวนท่านแล้ว"

จ้าวเฟิงรีบประสานมือตอบรับเช่นกัน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหวังเจี่ยนตามลำพัง ลึกๆ แล้วจ้าวเฟิงก็ยังแอบประหม่าอยู่บ้าง

สำหรับเทพสงครามแห่งแคว้นฉินผู้ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ผู้นี้ ความสามารถของเขาย่อมเป็นที่ประจักษ์ชัด

ครั้งก่อนที่จ้าวเฟิงถูกย้ายเข้ากองพลรบหลัก เขาเคยพบหวังเจี่ยนมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่การพบกันตามลำพัง

จากนั้น

จ้าวเฟิงก็ก้าวเดินเข้าไปในกระโจม

ภายในกระโจม!

หวังเจี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหลัก กำลังจัดการเอกสารทางทหารอยู่

ในฐานะซั่งเจียงจวินผู้บัญชาการทหารทั้งกองทัพ หวังเจี่ยนย่อมมีภารกิจรัดตัว เอกสารมากมายต้องผ่านการพิจารณาจากเขาก่อนถึงจะนำไปปฏิบัติได้ นี่คืออำนาจและหน้าที่ของซั่งเจียงจวิน

"ผู้น้อยจ้าวเฟิง ขอคารวะท่านซั่งเจียงจวิน"

เมื่อเข้าไปในกระโจม จ้าวเฟิงก็ก้มตัวคารวะหวังเจี่ยน

หวังเจี่ยนเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม "ตามสบายเถอะ นั่งลงสิ"

"ขอบคุณท่านซั่งเจียงจวินขอรับ" จ้าวเฟิงกล่าวขอบคุณ ไม่ได้มีท่าทีเกร็งหรือประหม่าจนเกินไป เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้าง

หวังเจี่ยนวางม้วนไม้ไผ่ในมือลง แล้วเบนสายตามาที่จ้าวเฟิง

"ถ้าข้าจำไม่ผิด ปีนี้เจ้าเพิ่งจะอายุสิบห้าเองใช่ไหม" หวังเจี่ยนถามยิ้มๆ

"เรียนท่านซั่งเจียงจวิน ผู้น้อยอายุสิบหกปีแล้วขอรับ" จ้าวเฟิงตอบ

"เหอๆ"

"ยอดขุนพลอายุสิบหก ทลายเมืองหลวงของหาน จับกุมกษัตริย์หาน"

"เจ้าคือหนึ่งเดียวไม่มีใครเทียบได้จริงๆ!" หวังเจี่ยนยิ้ม แววตาที่มองจ้าวเฟิงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

การมีขุนพลยอดฝีมืออยู่ในกองทัพ แถมยังอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา ย่อมเป็นหน้าเป็นตาให้หวังเจี่ยนอย่างมาก

"ท่านซั่งเจียงจวินกล่าวเกินไปแล้วขอรับ"

"ผู้น้อยแค่ดวงดีเท่านั้นเอง" จ้าวเฟิงตอบอย่างถ่อมตัว

"ดวงดีก็คือส่วนหนึ่งของความสามารถ"

"และความสามารถของเจ้าก็มีมากกว่าดวงดีเสียอีก" หวังเจี่ยนกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

จ้าวเฟิงยิ้ม ถ่อมตัวอีกครั้ง "เทียบกับท่านซั่งเจียงจวินแล้ว ผู้น้อยยังห่างไกลนักขอรับ"

"เจ้าหนุ่มนี่"

"ตอนอยู่ค่ายทหารใหม่แกล้งโง่สินะ" หวังเจี่ยนพูดเจือเสียงหัวเราะ

"ก็ไม่ได้เรียกว่าแกล้งโง่หรอกขอรับ เพียงแต่ตอนอยู่ค่ายทหารใหม่ยังไม่ได้ทุ่มเทเต็มที่เท่านั้นเอง" จ้าวเฟิงตอบอย่างอ้อมค้อม

ตอนอยู่ค่ายทหารใหม่ จ้าวเฟิงใช้กำลังแค่ครึ่งเดียวจริงๆ ก็เพื่อรักษาชีวิตไว้

บางทีอาจเป็นเพราะความตั้งใจที่จะเอาชีวิตรอดนี่แหละ ที่ทำให้เขาสะสมค่าสถานะในหน่วยพลาธิการได้มากมาย ไม่อย่างนั้นถ้าออกรบตั้งแต่แรก คงตายไปนานแล้ว สนามรบมันโหดร้ายเกินไป

หวังเจี่ยนยิ้มบางๆ กับคำตอบของจ้าวเฟิง ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เห็นได้ชัดว่า

เขาน่าจะรู้ว่าตอนนั้นจ้าวเฟิงคิดอะไรอยู่

"ผลงานของเจ้าข้าได้กราบทูลต้าหวังไปแล้ว"

"บางทีอีกไม่กี่วันนี้ พระบรมราชโองการเลื่อนยศคงจะมาถึง" หวังเจี่ยนพูดด้วยรอยยิ้ม

"ขอบพระคุณท่านซั่งเจียงจวินขอรับ" จ้าวเฟิงกล่าวขอบคุณ แต่สีหน้ากลับราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นเต้นยินดี

"เจ้าไม่ตื่นเต้นเลยหรือว่าจะได้เลื่อนขั้นเป็นอะไร?"

เมื่อเห็นจ้าวเฟิงที่ดูสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความดีใจ กลับสุขุมเยือกเย็น หวังเจี่ยนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ระบบการปูนบำเหน็จความชอบทางทหารของมหาฉินมีระเบียบแบบแผนชัดเจนอยู่แล้ว ว่าจะปูนบำเหน็จอย่างไร"

"ต่อให้ผู้น้อยจะคาดหวังแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องเป็นไปตามระบบการปูนบำเหน็จอยู่ดี" จ้าวเฟิงตอบกลับอย่างใจเย็น

"จิตใจหนักแน่น เจ้าเหมาะที่จะเป็นขุนพลนำทัพจริงๆ" หวังเจี่ยนเอ่ยชม

จากนั้น

หวังเจี่ยนก็ไม่ปล่อยให้ต้องรอนาน "ด้วยผลงานที่เจ้าทำได้ในศึกครั้งนี้ เจ้าคงได้เลื่อนขั้นเป็นฟู่เจียง (รองแม่ทัพ) และบรรดาศักดิ์ก็คงได้อย่างน้อยสามขั้น การที่เจ้าเข้ารับราชการทหารไม่ถึงปีก็ก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ถือว่าเจ้าคือคนแรกในกองทัพมหาฉินเลยทีเดียว"

"ขออนุญาตถามท่านซั่งเจียงจวิน ศึกครั้งนี้สงบลงแล้ว พวกเราจะต้องกลับค่ายทหาร หรือว่าต้องอยู่รักษาการที่ดินแดนหานต่อขอรับ?" จ้าวเฟิงถามด้วยความสงสัย

"เจ้าเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของหลี่เถิง ในฐานะฟู่เจียง เจ้าก็ต้องอยู่ช่วยหลี่เถิงรักษาการ"

"ส่วนกองทัพใหญ่ ก็จะถอนกำลังกลับค่าย" หวังเจี่ยนยิ้มตอบ

"ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ" จ้าวเฟิงพยักหน้า

อยู่ดินแดนหานต่อ

นี่มันตรงกับความต้องการของเขาเลย

โอกาสในการสร้างฐานอำนาจของตัวเองกำลังมาถึงแล้ว

ดินแดนหานเพิ่งจะสงบลง ยังมีความวุ่นวายหลงเหลืออยู่ นี่แหละคือโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับจ้าวเฟิง

"ครั้งนี้ก็ต้องขอบใจเจ้าที่จับหานหวังได้ หากปล่อยให้มันหนีรอดไปได้ ข้าเองก็คงไม่รู้จะกราบทูลต้าหวังอย่างไร" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"มันเป็นหน้าที่ของผู้น้อยอยู่แล้วขอรับ ท่านซั่งเจียงจวินกล่าวเกินไปแล้ว" จ้าวเฟิงตอบรับอย่างถ่อมตน

"พอทูตหลวงมาถึง ข้าก็จะกลับเสียนหยางแล้ว ช่วงนี้คงไม่มีศึกอะไรให้ทำอีก" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ

สำหรับขุนพลนำทัพแล้ว

ถ้าไม่มีศึกสงคราม ก็เหมือนพยัคฆ์ร้ายที่ถูกขังอยู่ในกรง

"ช่วงนี้อาจจะยังไม่มีสงคราม"

"แต่ในแผ่นดินเสินโจวยังมีอีกห้าแคว้นนะขอรับ" จ้าวเฟิงตอบกลับ

"ใช่ ในใต้หล้ายังมีอีกห้าแคว้น"

"ต้าหวังทรงมีพระปรีชาสามารถกว้างไกล บางทีภายในสิบปี แผ่นดินนี้อาจจะรวมเป็นหนึ่งเดียว" หวังเจี่ยนพยักหน้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต

ในขณะนั้นเอง!

จ้าวเฟิงลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะหวังเจี่ยน

"ความจริงแล้ว ท่านซั่งเจียงจวิน"

"ผู้น้อยมีเรื่องหนึ่งอยากจะร้องขอ"

"อาจจะฟังดูอาจหาญล่วงเกิน หรืออาจจะทำให้ท่านไม่พอใจ แต่ในฐานะลูกผู้ชาย ผู้น้อยจำต้องพูด"

...