บทที่ 82 แม้นต้องแข็งขืนพระราชอำนาจ!

เมื่อได้ฟังคำของจ้าวเฟิง

สีหน้าของหวังเจี่ยนก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

เพราะคำพูดของจ้าวเฟิงในยามนี้มันช่างดูขัดกับสถานการณ์เสียเหลือเกิน

"มีเรื่องใดก็ว่ามาเถิด" หวังเจี่ยนมองจ้าวเฟิงพลางแย้มยิ้มบางๆ

จ้าวเฟิงเงยหน้าขึ้น แววตาเปิดเผยซื่อตรง ก่อนจะกล่าวเสียงดังฟังชัด "ผู้น้อยกับหวังเยี่ยน บุตรสาวของท่านซั่งเจียงจวิน มีใจผูกพันซึ่งกันและกัน ขอท่านซั่งเจียงจวินโปรดเห็นใจและประทานอนุญาตด้วยขอรับ"

สิ้นคำพูดนี้

รอยยิ้มที่เคยมีบนใบหน้าของหวังเจี่ยนก็พลันเลือนหายไปในพริบตา ซ้ำยังแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมถมึงทึง

"เจ้าว่าอย่างไรนะ?" หวังเจี่ยนถามเสียงต่ำตวัด สายตาจ้องเขม็งไปที่จ้าวเฟิง

"ผู้น้อยกับหวังเยี่ยนมีใจผูกพันซึ่งกันและกัน ขอท่านซั่งเจียงจวินโปรดเห็นใจและประทานอนุญาตด้วยขอรับ" จ้าวเฟิงกล่าวทวนอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หวังเจี่ยนจ้องมองจ้าวเฟิงเขม็ง

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

จ้าวเฟิงยังคงมีสายตาที่แน่วแน่ ไร้ซึ่งแววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

ในฐานะลูกผู้ชาย นี่คือเรื่องที่เขาต้องเผชิญหน้า

หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่

หวังเจี่ยนก็เอ่ยปากทำลายความเงียบ "เจ้ากับเยี่ยนเอ๋อร์เพิ่งจะรู้จักมักคุ้นกันได้ไม่นาน ไฉนจึงมีใจให้กันรวดเร็วถึงเพียงนี้?"

"รักแรกพบขอรับ" จ้าวเฟิงตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น

"ข้าล่วงรู้ดีว่าเจ้ามีบุญคุณช่วยชีวิตเยี่ยนเอ๋อร์ไว้ การที่พวกเจ้าจะเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อกันนั้นก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด"

"ทว่าเจ้ามิล่วงรู้เรื่องราวภายในตระกูลหวังของข้า และยิ่งมิล่วงรู้ว่าเยี่ยนเอ๋อร์นั้น เมื่อเติบใหญ่แล้ว นางหาได้มีสิทธิ์เลือกเส้นทางเดินของตนเองไม่"

"แม้แต่ข้าผู้เป็นบิดา ก็ยังมิมีสิทธิ์เลือกแทนหล่อนได้" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือแววอับจนหนทาง

แท้จริงแล้ว

เขาหาได้โกรธเคืองจ้าวเฟิงไม่

เพราะไม่มีเหตุผลอันใดให้ต้องโกรธ

"ความดีความชอบจากการสังหารศัตรูทลายเมืองหานทั้งหมด ข้าล้วนมิปรารถนา ขอเพียงท่านซั่งเจียงจวินโปรดประทานอนุญาตให้ข้ากับหวังเยี่ยนได้ครองคู่กันก็เพียงพอแล้วขอรับ" จ้าวเฟิงก้มตัวลงประสานมือคารวะ กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของจ้าวเฟิง

หวังเจี่ยนก็ส่ายหน้าช้าๆ "จ้าวเฟิงเอ๋ย ดูเหมือนเจ้าจะยังมิเข้าใจความหมายที่แท้จริงในคำพูดของข้า"

"ผู้น้อยเข้าใจความหมายของท่านซั่งเจียงจวินดีขอรับ"

"ก็แค่เรื่องที่ราชสำนักมีข้อเสนอให้หวังเยี่ยนตบแต่งกับจ่างกงจื่อ (พระโอรสองค์โต) ฝูซู และฝ่าบาทก็ทรงมีพระราชประสงค์เช่นนั้นด้วย เรื่องเหล่านี้เยี่ยนเอ๋อร์เล่าให้ข้าฟังหมดแล้วขอรับ" จ้าวเฟิงกล่าวอย่างใจเย็น

หวังเจี่ยนปรายตามอง ก่อนจะกล่าวเสียงเข้ม "ในเมื่อเจ้ารู้ดี แล้วเหตุใดจึงยังกล้าเอ่ยปากเรื่องนี้อีก?"

"แม้ข้าจะรั้งตำแหน่งซั่งเจียงจวิน มีบรรดาศักดิ์เทียบเท่าจิ่วชิง ทว่าทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่พระราชอำนาจประทานให้ หากฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการลงมา ใครเล่าจะกล้าแข็งขืน?"

"เพื่อความอยู่รอดของตระกูลหวัง ข้าจำต้องน้อมรับพระบรมราชโองการ"

"การขัดราชโองการ มีโทษถึงประหารเจ็ดชั่วโคตร"

"ต่อให้ฝ่าบาทมิทรงกริ้ว ทว่าขุนนางทั้งราชสำนักย่อมมิยอมอยู่เฉยแน่" หวังเจี่ยนกล่าวเตือนสติ

"หรือฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยแน่วแน่แล้วว่าจะบังคับพระราชทานอภิเษกสมรส?" จ้าวเฟิงขมวดคิ้วแน่น

"จ้าวเฟิงเอ๋ย"

"แม้เจ้าจะห้าวหาญชาญชัย ทว่าเจ้าก็ยังมองเกมการเมืองในราชสำนักมิออกหรอก"

"ข่าวเรื่องฝ่าบาทจะพระราชทานอภิเษกสมรสได้แพร่สะพัดไปทั่วราชสำนักแล้ว พร้อมกับข่าวที่ว่าบุตรชายของข้าก็จะได้รับพระราชทานอภิเษกสมรสเช่นกัน ซึ่งข่าวหลังนั้นได้รับการยืนยันแล้ว ฝ่าบาททรงเรียกข้าไปหารือเรื่องนี้ด้วยพระองค์เอง"

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร?" หวังเจี่ยนจ้องมองจ้าวเฟิงเขม็ง

"ข่าวพวกนี้ล้วนเป็นข่าวที่ฝ่าบาททรงจงใจปล่อยออกมา เพื่อหยั่งเชิงและปูทาง" จ้าวเฟิงเข้าใจความนัยได้ทันที จึงตอบกลับอย่างช้าๆ

"เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว!" หวังเจี่ยนพยักหน้า บนใบหน้าที่กร้านศึกก็ปรากฏแววเหนื่อยล้า "พูดกันตามจริง หากเป็นไปได้ ข้าผู้เป็นบิดาย่อมปรารถนาให้เยี่ยนเอ๋อร์ได้เลือกคู่ครองของตนเอง ทว่าภายใต้พระราชอำนาจ ข้ามิอาจให้สิทธิ์นั้นแก่นางได้ การพระราชทานอภิเษกสมรสกับจ่างกงจื่อ ภายนอกอาจดูเป็นเกียรติยศ ทว่าแท้จริงแล้วมันคือหมากที่ฝ่าบาททรงใช้เพื่อควบคุมตระกูลหวังของข้า"

"ข้า... ไร้ซึ่งทางเลือก!"

"พระราชอำนาจ พระราชอำนาจงั้นรึ"

จ้าวเฟิงพึมพำกับตัวเอง ทว่าใบหน้ากลับไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เขากล่าวต่อว่า "ท่านซั่งเจียงจวิน ข้ากับเยี่ยนเอ๋อร์ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งฉันสามีภรรยาแล้ว ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งนาง แม้จะต้องแข็งขืนพระราชอำนาจก็ตาม!"

สิ้นคำพูดนี้

หวังเจี่ยนก็ลุกพรวดขึ้นยืน ขมวดคิ้วมุ่น

แรงกดดันอันมหาศาลจากผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพแผ่ซ่านโถมเข้าใส่จ้าวเฟิงราวกับคลื่นยักษ์

ทว่าจ้าวเฟิงกลับเผชิญหน้ากับหวังเจี่ยนอย่างกล้าหาญ ไร้ซึ่งความกลัวเกรง

วันนี้ในเมื่อเขากล้าเอ่ยปากออกมา เขาย่อมคาดเดาปฏิกิริยาของหวังเจี่ยนไว้ล่วงหน้าแล้ว และเขาก็เตรียมใจพร้อมรับมือ

หากเรื่องราวดำเนินไปถึงขั้นแตกหัก ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ และหวังเยี่ยนถูกบังคับให้ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาว จ้าวเฟิงก็จะบุกไปชิงตัวเจ้าสาวกลับมาให้จงได้

ด้วยค่าสถานะอันแข็งแกร่งของเขาในยามนี้ หากถูกบีบจนตรอกจริงๆ หลังจากชิงตัวเจ้าสาวแล้ว จ้าวเฟิงก็สามารถพาหวังเยี่ยนหนีออกจากแคว้นฉินได้ ใต้หล้ากว้างใหญ่ไพศาล จ้าวเฟิงไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีที่ให้เขาซุกหัวนอน

รอจนถึงยุคปลายแคว้นฉิน ค่อยกลับมาผงาดอีกครั้งก็ยังไม่สาย

แม้แผนการนี้อาจดูวู่วามไปบ้าง ทว่าหากต้องทนเห็นผู้หญิงของตนเองถูกบังคับให้แต่งงานกับชายอื่น จ้าวเฟิงทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ

วินาทีต่อมา!

เคร้ง!

หวังเจี่ยนชักกระบี่คู่กายออกจากฝัก ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่จ้าวเฟิง

"เจ้ารู้หรือไม่ ว่าเพียงแค่คำพูดเมื่อครู่ของเจ้า ข้าก็สามารถประหารเจ้าได้แล้ว" หวังเจี่ยนกล่าวเสียงเย็นชา

"หากท่านซั่งเจียงจวินต้องการสังหารข้า ก็ลงมือเถิดขอรับ" จ้าวเฟิงตอบกลับอย่างเยือกเย็น

"แข็งขืนพระราชอำนาจ เป็นความผิดที่มิอาจละเว้นได้"

"ในฐานะขุนพลแห่งแคว้นฉิน เจ้ากลับกล้ากล่าววาจาสามหาวเช่นนี้ออกมาได้"

"ในฐานะซั่งเจียงจวินแห่งแคว้นฉิน ข้ามีสิทธิ์ประหารเจ้าได้ทันที" หวังเจี่ยนขู่ด้วยน้ำเสียงดุดัน

"เพื่อเยี่ยนเอ๋อร์แล้ว คุ้มค่าขอรับ!" จ้าวเฟิงตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

เมื่อเห็นท่าทีของจ้าวเฟิง

หวังเจี่ยนก็จ้องมองเขม็ง ทว่าในแววตาของจ้าวเฟิงกลับไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ

ปลายกระบี่ของหวังเจี่ยนที่ชี้ไปที่จ้าวเฟิงก็ค่อยๆ ลดระดับลง

"เจ้ามีบุญคุณช่วยชีวิตเยี่ยนเอ๋อร์ หากข้าสังหารเจ้า ผู้คนภายนอกจะมองตระกูลหวังของข้าอย่างไร"

"เรื่องที่พูดเมื่อครู่ ข้าจะถือเสียว่าไม่ได้ยินก็แล้วกัน" หวังเจี่ยนกล่าวช้าๆ แรงกดดันอันมหาศาลก็ค่อยๆ คลายลง

ท้ายที่สุด

เขาก็หาเหตุผลที่จะลงมือกับจ้าวเฟิงไม่ได้ เพราะจ้าวเฟิงมีบุญคุณช่วยชีวิตลูกสาวของเขา ซ้ำยังเป็นยอดขุนพลในกองทัพ ซึ่งเหตุผลข้อแรกนั้นสำคัญที่สุด

ส่วนเหตุผลข้อหลัง

หวังเจี่ยนก็ตระหนักดีว่า ด้วยความสามารถอันโดดเด่นของจ้าวเฟิง หากเขาหนีไปอยู่กับแคว้นศัตรู ผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดา

และหวังเจี่ยนก็ดูออกว่า จ้าวเฟิงจริงจังกับคำพูดของเขามาก

"เมื่อวาจาเอื้อนเอ่ยออกไปแล้ว ข้าจะไม่มีวันคืนคำ"

"ขอท่านซั่งเจียงจวินโปรดประทานอนุญาตด้วยเถิดขอรับ"

จ้าวเฟิงก้มตัวลงประสานมือคารวะหวังเจี่ยนอีกครั้ง

สำหรับท่าทีของฉินหวัง จะพระราชทานอภิเษกสมรสหรือไม่นั้น จ้าวเฟิงไม่สนใจ

สิ่งที่เขาสนใจคือการตัดสินใจของหวังเจี่ยนต่างหาก

"ข้าบอกแล้วไง"

"หากเยี่ยนเอ๋อร์เป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ข้าย่อมยินดี ทว่านางเกิดมาในตระกูลขุนศึกอย่างตระกูลหวัง ย่อมมีหน้าที่ที่ต้องแบกรับ"

"แม้แต่ข้าเองก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ได้" หวังเจี่ยนส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"หากถึงจุดนั้นจริงๆ ข้าจะไปชิงตัวเจ้าสาว ข้าจะไม่มีวันยอมเห็นเยี่ยนเอ๋อร์ตกเป็นของชายอื่น ต่อให้คนผู้นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นจ่างกงจื่อก็ตามที" แววตาของจ้าวเฟิงฉายประกายเย็นชา

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเฟิง

หวังเจี่ยนก็ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มหยัน "ชิงตัวเจ้าสาวงั้นรึ? ช่างไม่รู้จักประมาณตนเอาเสียเลย!"

"ภายในเมืองหลวง มีทหารรักษาพระองค์ถึงสามหมื่นนาย ทหารยามรักษาการณ์อีกสองหมื่นนาย"

"เจ้าจะบุกเข้าไปชิงตัวนางได้อย่างไร?"

"จ้าวเฟิงเอ๋ย"

"เชื่อข้าเถอะ ลืมเยี่ยนเอ๋อร์ไปเสีย เจ้าเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้หรอก ข้าเองก็เช่นกัน" หวังเจี่ยนกล่าวเสียงเรียบ

"ท่านซั่งเจียงจวินเข้าใจเยี่ยนเอ๋อร์ดีแค่ไหนหรือขอรับ?" จ้าวเฟิงมองหวังเจี่ยนพลางถามกลับ

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" หวังเจี่ยนขมวดคิ้วมุ่น

"แม้ข้าจะใช้เวลาอยู่กับเยี่ยนเอ๋อร์ไม่นานนัก แต่ข้าก็มั่นใจว่านางจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ชะตากรรมนี้อย่างแน่นอน" จ้าวเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นใจ

หวังเจี่ยนเงียบไปชั่วขณะ

ในใจของเขารู้สึกว้าวุ่นขึ้นมา

ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

ทว่าเขาก็หันหลังให้จ้าวเฟิงอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นสีหน้าของเขา "เอาล่ะ ข้าไม่อยากฟังเจ้าพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว เรื่องที่คุยกันวันนี้ ข้าจะถือเสียว่าไม่เคยได้ยิน เจ้าออกไปได้แล้ว!"