บทที่ 83 เผยความแข็งแกร่งเป็นครั้งแรก! หวังเจี่ยนตกตะลึง!

เมื่อเห็นเช่นนั้น!

จ้าวเฟิงปรายตามองแผ่นหลังของหวังเจี่ยนแวบหนึ่ง แล้วมิได้กล่าวสิ่งใดต่อ

เขาหันหลังกลับ เดินมุ่งหน้าออกจากกระโจม

วันนี้ในฐานะบุรุษของหวังเยี่ยน สิ่งใดที่สมควรพูดเขาก็พูดไปหมดแล้ว และทุกถ้อยคำก็ล้วนกลั่นมาจากใจจริง

"หลังเสร็จสิ้นศึกครั้งนี้"

"ต้องเร่งมือสร้างฐานอำนาจของตนเองแล้ว ฐานอำนาจที่จงรักภักดีต่อข้าแต่เพียงผู้เดียว"

ยามนี้

ความมุ่งมั่นที่จะสร้างกองกำลังของตนเองยิ่งแจ่มชัดในใจของจ้าวเฟิง

แม้เขาจะมีพละกำลังต้านทานคนนับพัน บุกทะลวงสังหารขุนพลกลางวงล้อมข้าศึกนับหมื่นได้ ทว่าท้ายที่สุดเขาก็ตัวคนเดียว ย่อมต้องการกำลังเสริมที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ กองกำลังเดนตายที่เป็นของเขาอย่างแท้จริง กองกำลังที่หาได้ยำเกรงต่อพระราชอำนาจ

ทว่าในวินาทีที่จ้าวเฟิงเดินมาถึงหน้ากระโจม กำลังจะก้าวเท้าออกไปนั้นเอง

"ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อทูลขอให้ฝ่าบาททรงเปลี่ยนพระทัย ทว่าหากฝ่าบาทมิทรงอนุญาต ข้าก็หมดหนทาง"

"พระบรมราชโองการ คือสิ่งที่มิอาจขัดขืนได้"

"ได้แต่หวังว่า ฝ่าบาทจะทรงเห็นแก่ศักยภาพของเจ้า และเห็นแก่ความเหนื่อยยากที่ข้ารับใช้ชาติมานานปี ทรงประทานอนุญาตให้เจ้ากับเยี่ยนเอ๋อร์ได้ครองคู่กันเถิด!"

หลังจากเงียบงันอยู่นาน หวังเจี่ยนก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

เมื่อได้ฟังคำกล่าว

ฝีเท้าของจ้าวเฟิงที่กำลังจะก้าวพ้นกระโจมพลันชะงัก รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"หากเยี่ยนเอ๋อร์รู้ว่าท่านซั่งเจียงจวินยอมทำเพื่อหล่อนถึงเพียงนี้ หล่อนจะต้องดีใจมากแน่ๆ ขอรับ"

"วันนั้นหล่อนเคยบอกว่า ท่านจะไม่มีวันขัดพระทัยฝ่าบาทเพื่อหล่อน" จ้าวเฟิงหันกลับมา ยิ้มบางๆ

"แม้จ่างกงจื่อจะมียศถาบรรดาศักดิ์สูงส่ง และมีโอกาสได้เป็นไท่จื่อในวันข้างหน้า ทว่านั่นหาใช่สิ่งที่เยี่ยนเอ๋อร์ปรารถนาไม่"

"ถือเสียว่านี่เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้ายในฐานะบิดาของนางก็แล้วกัน" หวังเจี่ยนยิ้มบางๆ คล้ายกับปลงตกได้แล้ว

จ้าวเฟิงมิได้กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงแต่โค้งตัวลงคารวะหวังเจี่ยนด้วยความเคารพ: "ขอบพระคุณท่านลุงหวังขอรับ!"

สรรพนามที่เปลี่ยนไปนี้

บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างจ้าวเฟิงและหวังเจี่ยนที่ขยับเข้าใกล้กันยิ่งขึ้น

"อ้อ อีกเรื่องหนึ่ง"

"วาจาสามหาวที่เจ้ากล่าวเมื่อครู่ ห้ามเอ่ยให้ผู้ใดได้ยินอีกเป็นอันขาด"

"หากเจ้าเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง อย่าหาว่าข้ามิเห็นแก่เยี่ยนเอ๋อร์ก็แล้วกัน"

"มหาฉิน ต้าหวัง ล้วนมิอาจล่วงละเมิดได้" หวังเจี่ยนตวาดเตือนจ้าวเฟิงด้วยความเด็ดขาด

จ้าวเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้น

ร่างกายของเขาก็ขยับ

เพียงชั่วพริบตา

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหวังเจี่ยน จ้าวเฟิงก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของเขา

"เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร?"

หวังเจี่ยนเบิกตากว้างมองจ้าวเฟิงด้วยความเหลือเชื่อ ราวกับโลกทัศน์พังทลายลงตรงหน้า

เพียงกะพริบตาเดียว จ้าวเฟิงก็พุ่งจากประตูหน้ากระโจมมาถึงตรงหน้าเขาได้ ระยะห่างตั้งเกือบสิบจั้งเชียวนะ!

นี่ใช่วิสัยที่มนุษย์ปุถุชนจะทำได้หรือ?

"ท่านลุง"

"เมื่อครู่ท่านบอกว่าข้าไปชิงตัวเจ้าสาวก็เท่ากับรนหาที่ตาย ทว่าข้าขอบอกท่านตามตรงเลยนะขอรับ"

"นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของข้า"

"อย่าว่าแต่ชิงตัวเจ้าสาวเลย ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพนับพันนับหมื่น ข้าก็สามารถฝ่าออกไปได้โดยไร้รอยขีดข่วน" จ้าวเฟิงยิ้มบางๆ

จากนั้น

เขาก็มิได้พูดอะไรต่อ

หันหลังกลับ

ค่อยๆ เดินออกจากกระโจมไป

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหวังเจี่ยน จ้าวเฟิงค่อยๆ ก้าวเดินออกไปทีละก้าว

ผ่านไปครู่ใหญ่

"เขาทำได้อย่างไรกัน?"

"หรือว่าเขาจะเป็นภูตผีปีศาจ?"

เมื่อนึกถึงการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วปานสายฟ้าแลบของจ้าวเฟิงเมื่อครู่ ความตกตะลึงบนใบหน้าของหวังเจี่ยนก็ยังมิเลือนหายไป

ซ้ำคำพูดของจ้าวเฟิงยังดังก้องอยู่ในหูของเขา

"หากถึงจุดนั้นจริงๆ ข้าจะไปชิงตัวเจ้าสาว ข้าจะไม่มีวันยอมเห็นเยี่ยนเอ๋อร์ตกเป็นของชายอื่น ต่อให้คนผู้นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นจ่างกงจื่อก็ตามที"

"อย่าว่าแต่ชิงตัวเจ้าสาวเลย ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพนับพันนับหมื่น ข้าก็สามารถฝ่าออกไปได้โดยไร้รอยขีดข่วน"

...

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้

และนึกถึงสีหน้าของจ้าวเฟิง

หวังเจี่ยนก็หน้าถอดสี "เจ้าหนุ่มนี่เอาจริงแน่ หากเยี่ยนเอ๋อร์ถูกบังคับให้แต่งกับจ่างกงจื่อจริงๆ เจ้าหนุ่มนี่คงบุกไปชิงตัวเจ้าสาวแน่ๆ และด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ อย่าว่าแต่ชิงตัวเจ้าสาวเลย หากเขาคิดจะลอบสังหาร... ถ้าเช่นนั้น มหาฉินเรา..."

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้

หัวใจของหวังเจี่ยนก็ยิ่งดิ่งวูบ

"เพื่อเยี่ยนเอ๋อร์ และเพื่อมหาฉิน ดูท่าข้าคงต้องยอมสละหน้าแก่ๆ นี้เพื่อไปกราบทูลขอร้องฝ่าบาทเสียแล้ว หวังว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาตเถิด" หวังเจี่ยนลอบคิดด้วยความกระวนกระวายใจ

เมื่อออกมาจากกระโจมของท่านซั่งเจียงจวิน

แล้วกลับมายังค่ายที่พักด้านนอก

บนใบหน้าของจ้าวเฟิงก็ปรากฏรอยยิ้ม "หวังว่าจะสมหวังนะ ไม่งั้นคงต้องไปชิงตัวเจ้าสาวจริงๆ"

"ฝูซู"

"ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็นใคร แต่ถ้าคิดจะแย่งผู้หญิงของข้า ข้าไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งนั้น"

ในเมื่อลั่นวาจาออกไปแล้ว

จ้าวเฟิงก็ต้องทำตามที่พูดอย่างแน่นอน

ยอมให้ผู้หญิงของตัวเองไปแต่งกับคนอื่น จ้าวเฟิงไม่ใช่พวกชอบสวมเขาให้ตัวเอง และไม่ใช่พวกขี้ขลาดตาขาวแน่

"สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ คือต้องเร่งสร้างกองกำลังของตัวเอง หากถึงวันนั้นที่ฉินหวังดึงดันจะประทานงานแต่งให้ฝูซูจริงๆ ข้าก็ต้องมีกองกำลังเดนตายไว้คุ้มครองท่านแม่กับน้องสาวให้ปลอดภัย" จ้าวเฟิงลอบคิดในใจ

"เป็นไงบ้าง?"

"รู้ผลหรือยัง?"

"ต้าหวังจะปูนบำเหน็จอะไรให้เจ้า?"

ทันทีที่เขากลับมา

เว่ยเฉวียนก็พุ่งเข้ามาถามด้วยแววตาเป็นประกาย

จางหานและจวินโหวคนอื่นๆ ก็มองมาด้วยความคาดหวังเช่นกัน

เมื่อเห็นสายตาที่รอคอยของทุกคน จ้าวเฟิงก็ยิ้มบางๆ "พวกท่านคิดว่าเสียนหยางอยู่แค่หน้าปากซอยหรือไง ถึงได้มีข่าวส่งมาเร็วขนาดนี้? การปูนบำเหน็จครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน เมื่อกี้ท่านซั่งเจียงจวินบอกแล้วว่าต้องรออีกอย่างน้อยหนึ่งถึงสองวัน"

"อ้อ"

เว่ยเฉวียนและคนอื่นๆ พยักหน้าด้วยความผิดหวัง

เมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของพวกเขา

จ้าวเฟิงก็ยิ้มและเสริมว่า "แต่ท่านซั่งเจียงจวินก็แอบบอกใบ้มาว่า ด้วยผลงานของข้าในครั้งนี้ ข้าจะได้เลื่อนขั้นเป็นฟู่เจียง (รองแม่ทัพ) ควบคุมกำลังพลห้าหมื่นนายแน่นอน"

พอได้ยินเช่นนั้น

ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างเป็นประกายอีกครั้ง

"ฟู่เจียงเลยรึ!"

"อีกก้าวเดียวก็จะได้เป็นถึงจู่เจียง (แม่ทัพใหญ่) คุมค่ายทหารแล้วนะเนี่ย"

"ท่านตูกวานเก่งกาจจริงๆ"

"ด้วยผลงานของท่านตูกวาน ย่อมคู่ควรกับตำแหน่งนี้อยู่แล้ว"

"อีกไม่นาน พวกเราก็ต้องเรียกท่านตูกวานว่าท่านแม่ทัพแล้วสิ"

ทุกคนต่างพากันพูดด้วยความยินดีจากใจจริง

"ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความเลย"

"ยังไงข้าก็จะขอติดตามท่านไปตลอด ถึงตอนที่ท่านได้เลื่อนขั้น อย่าลืมข้าก็แล้วกัน" เว่ยเฉวียนมองจ้าวเฟิงด้วยท่าทีแน่วแน่ว่าจะขอติดตามไปทุกที่

เมื่อจางหานและคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น

สายตาของพวกเขาก็เปล่งประกายจ้องมองมาที่จ้าวเฟิง "พวกข้าก็ขอติดตามท่านตูกวานด้วยเช่นกันขอรับ"

เมื่อได้ยินเสียงของทุกคน

เหล่านรุ่ยซื่อที่อยู่รอบๆ ก็พากันเข้ามาห้อมล้อมจ้าวเฟิงและพรรคพวกไว้ตรงกลาง และสายตาของพวกเขาทุกคนก็เหมือนกับพวกจางหาน นั่นคือจับจ้องมาที่จ้าวเฟิงเขม็ง

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็มีความต้องการเช่นเดียวกับพวกจางหาน คือต้องการติดตามจ้าวเฟิงนั่นเอง

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเชื่อมั่นที่มาจากใจจริง และสายตาอันมุ่งมั่นและร้อนแรงเหล่านี้

จ้าวเฟิงก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ก่อนจะให้คำมั่นสัญญาว่า "ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้ได้เป็นผู้นำของพี่น้องทุกคนต่อไป"

"ท่านตูกวานจงเจริญ!"

"ท่านตูกวานจงเจริญ..."

เหล่านรุ่ยซื่อรอบด้านต่างโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นยินดี

เสียงโห่ร้องที่ดังก้องกังวานนี้ ถึงกับดึงดูดสายตาที่ประหลาดใจและสงสัยของทหารยามที่เฝ้าค่ายอยู่ พวกเขาแทบอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

การที่จ้าวเฟิงสามารถซื้อใจและได้รับความไว้วางใจจากทหารในสังกัดได้ถึงเพียงนี้

ประการแรก

จ้าวเฟิงเป็นขุนพลที่ห้าวหาญ นำทัพออกรบเป็นทัพหน้าเสมอ

ความกล้าหาญของเขาทำให้เหล่านรุ่ยซื่อทุกคนต่างยกย่อง

ประการที่สอง

จ้าวเฟิงก้าวขึ้นสู่อำนาจด้วยวัยเพียงเท่านี้ การติดตามเขาย่อมหมายถึงอนาคตที่สดใสกว่า

มนุษย์เรา ล้วนมีความเห็นแก่ตัวซ่อนอยู่ทั้งนั้น!