บทที่ 84 เปิดแผงหน้าจอขุมกำลังย่อย!

ยามค่ำคืน!

ภายในกระโจมของท่านซั่งเจียงจวิน

"ท่านพ่อ"

"ข้าได้จัดการเรื่องการเคลื่อนทัพกลับค่ายเรียบร้อยแล้วขอรับ"

"รอเพียงทูตหลวงจากเสียนหยางมาถึง กองทัพเราก็สามารถเคลื่อนทัพกลับค่ายได้ทันที"

หวังเปิ้นเดินเข้ามาในกระโจมเพื่อรายงานต่อหวังเจี่ยน

หลายวันที่ผ่านมา หวังเปิ้นง่วนอยู่กับการจัดการเรื่องการถอนทัพ กองทัพนับแสนนายที่ประจำการอยู่ตามชายแดน การเคลื่อนย้ายย่อมต้องใช้เวลาและการจัดการมหาศาล

หวังเจี่ยนเงยหน้าขึ้นมองหวังเปิ้น

ทว่าบนใบหน้าของเขายังคงปรากฏร่องรอยของความตกตะลึง ราวกับยังมิอาจดึงสติกลับมาจากเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันได้

"ท่านพ่อ เป็นอะไรไปหรือขอรับ?" หวังเปิ้นสังเกตเห็นความผิดปกติของบิดา

"เปิ้นเอ๋อร์"

"เจ้าว่า"

"คนเราสามารถก้าวข้ามระยะทางเกือบสิบจั้งได้ในชั่วพริบตาหรือไม่?" จู่ๆ หวังเจี่ยนก็ถามขึ้น

"ก้าวข้ามระยะทางเกือบสิบจั้งในชั่วพริบตารึขอรับ?"

หวังเปิ้นมองหวังเจี่ยนด้วยสีหน้าแปลกใจ มิเข้าใจว่าเหตุใดบิดาจึงถามเช่นนี้

ทว่าหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง

เขาก็ตอบด้วยรอยยิ้ม "หากสามารถก้าวข้ามระยะทางได้ในชั่วพริบตา คงต้องเป็นเทพเซียนหรือภูตผีแล้วล่ะขอรับ มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางทำได้แน่นอน"

เมื่อได้ยินดังนั้น

หวังเจี่ยนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

คำตอบนี้ช่วยปัดเป่าความตกตะลึงที่มีต่อจ้าวเฟิงในใจของเขาจนหมดสิ้น

"จ้าวเฟิง"

"ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

"หรือว่าเขาจะเป็นเทพเซียนจำแลงมา? หรือว่าได้รับสืบทอดวิชาจากเทพเซียนกันแน่?" หวังเจี่ยนลอบคิดในใจ

นอกจากเหตุผลนี้แล้ว

หวังเจี่ยนก็คิดหาคำอธิบายอื่นไม่ได้อีกเลย

เขาเห็นกับตาตัวเอง ย่อมมิใช่ภาพลวงตาแน่นอน

ไม่มีคำอธิบายอื่นนอกจากนี้แล้ว

ในโลกใบนี้ ในแผ่นดินนี้ เรื่องเล่าขานเกี่ยวกับเทพเซียนหาได้สูญหายไปไม่

การที่หวังเจี่ยนจะมีความคิดเช่นนี้จึงมิใช่เรื่องแปลก

เพราะสิ่งที่จ้าวเฟิงแสดงให้เห็นนั้น มันเหนือธรรมชาติเกินไปจริงๆ

"ท่านพ่อ"

"เหตุใดท่านจึงถามเช่นนี้หรือขอรับ?" หวังเปิ้นถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรหรอก"

"ก็แค่จู่ๆ เกิดความรู้สึกขึ้นมาน่ะ" หวังเจี่ยนยิ้มบางๆ ไม่ได้อธิบายให้กระจ่าง

เรื่องแบบนี้ ต่อให้พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อ

ทุกอย่างต้องพิสูจน์ด้วยตาตัวเองถึงจะเชื่อ

"วันนี้ จ้าวเฟิงมาขอพบ" หวังเจี่ยนเปลี่ยนเรื่องคุย

"จ้าวเฟิงนี่เก่งกาจจริงๆ นะขอรับ"

"เข้ากรมมาไม่ถึงปี ก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นถึงฟู่เจียง (รองแม่ทัพ) แถมยังเป็นการเลื่อนขั้นด้วยผลงานการรบล้วนๆ"

"ลูกยังสู้เขาไม่ได้เลย"

หวังเปิ้นกล่าวด้วยความเลื่อมใส

"หากมองไปทั่วทั้งกองทัพ จะมีขุนพลคนไหนเลื่อนขั้นได้รวดเร็วเท่าจ้าวเฟิงบ้างเล่า?" หวังเจี่ยนยิ้มบางๆ

"นั่นสิขอรับ!"

"หากดูจากตอนนี้ อนาคตของจ้าวเฟิงต้องไปได้อีกไกลแน่นอน" หวังเปิ้นพยักหน้าเห็นด้วย

"วันนี้จ้าวเฟิงมาคุยกับข้าเรื่องหนึ่ง" หวังเจี่ยนกล่าว แววตาแฝงความซับซ้อน

"เรื่องอะไรหรือขอรับ?" หวังเปิ้นรีบถาม

"เขาบอกว่าเขากับเยี่ยนเอ๋อร์มีใจให้กัน แล้วก็มาขอร้องให้ข้ายกเยี่ยนเอ๋อร์ให้เขา" หวังเจี่ยนถอนหายใจยาว ก่อนจะกล่าวออกมาช้าๆ

"อะไรนะขอรับ?"

หวังเปิ้นตกใจสุดขีด ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "เขากับเยี่ยนเอ๋อร์มีใจให้กัน? เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ? ทำไมลูกไม่เห็นรู้เรื่องเลย? แถมจ้าวเฟิงกับเยี่ยนเอ๋อร์ก็ไม่น่าจะมีโอกาสได้เจอกันบ่อยนักนี่นา?"

"ตอนที่พวกเป้าหยวนบุกโจมตีสายฟ้าแลบ หากไม่ได้จ้าวเฟิงช่วยไว้ เยี่ยนเอ๋อร์คงตายไปแล้ว บางทีความรู้สึกอาจจะเริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่ตอนนั้นกระมัง" หวังเจี่ยนอธิบาย

"ท่านพ่อ"

"แล้วเราจะทำอย่างไรดีขอรับ?"

"ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะพระราชทานเยี่ยนเอ๋อร์ให้แก่กงจื่อฝูซู"

"ตระกูลหวังของเราไม่อาจขัดพระราชประสงค์ได้ คำขอของจ้าวเฟิง ตระกูลหวังของเราคงรับปากไม่ได้หรอกขอรับ" หวังเปิ้นขมวดคิ้วแน่น

พูดก็พูดเถอะ

พวกเขายังคงหวาดกลัวและเกรงกลัวต่อพระราชอำนาจ

ในฐานะขุนนาง ย่อมไม่อาจขัดขืนได้

เมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของหวังเปิ้น

หวังเจี่ยนกลับกล่าวว่า "ข้า รับปากเขาไปแล้ว"

"รับปากจ้าวเฟิงไปแล้วหรือขอรับ?"

"แล้วเราจะอธิบายกับฝ่าบาทอย่างไรดีล่ะขอรับ?" หวังเปิ้นตกใจ

"เฮ้อ"

"เจ้ารู้จักนิสัยใจคอของเยี่ยนเอ๋อร์ดีไม่ใช่หรือ?" หวังเจี่ยนถอนหายใจ

หวังเปิ้นครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "เยี่ยนเอ๋อร์เป็นคนเข้มแข็งและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน มีความเด็ดเดี่ยวตามแบบฉบับลูกหลานตระกูลขุนศึก แถมยังดื้อรั้นเอามากๆ"

"เจ้ารู้นิสัยนาง"

"จ้าวเฟิงก็รู้"

"หากถูกฝ่าบาทบังคับให้แต่งงานกับจ่างกงจื่อ ข้าเกรงว่าเยี่ยนเอ๋อร์จะไม่ยอม และอาจจะคิดสั้นทำเรื่องโง่ๆ ลงไป..." หวังเจี่ยนขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

"นี่..."

เมื่อนึกถึงนิสัยของน้องสาว หวังเปิ้นก็รู้สึกว่าเป็นไปได้

สายเลือดขุนศึก ย่อมมีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี

และเพราะเหตุนี้ นางจึงไม่ยอมถูกใครบังคับขู่เข็ญ

แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!

"หากไม่มีพระราชประสงค์ของฝ่าบาท การที่เยี่ยนเอ๋อร์จะครองคู่กับจ้าวเฟิงก็ถือเป็นเรื่องดี"

"อย่างไรเสีย จ้าวเฟิงก็มีความสามารถโดดเด่น คู่ควรกับเยี่ยนเอ๋อร์"

"แต่เรื่องฝ่าบาท หากพลาดพลั้งไปเพียงนิด ตระกูลหวังของเราอาจจะต้องรับโทษฐานขัดพระราชโองการ แล้วจะทำอย่างไรดีขอรับ?" หวังเปิ้นกล่าวด้วยความกังวล

"เรื่องนี้"

"ข้าคิดมาดีแล้ว"

"แม้ในราชสำนักจะมีข่าวลือ และอาจจะเป็นเพราะฝ่าบาททรงจงใจปล่อยข่าวเพื่อหยั่งเชิง ทว่าท้ายที่สุด ฝ่าบาทก็ยังไม่ได้มีรับสั่งอย่างเป็นทางการ และยังไม่ได้ออกพระบรมราชโองการ"

"ดังนั้น เรายังมีโอกาส"

"ข้าจะไปกราบทูลฝ่าบาทด้วยตัวเอง ขอให้พระองค์ทรงเปลี่ยนพระทัย" หวังเจี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"แต่ถ้าฝ่าบาทไม่ทรงเปลี่ยนพระทัยล่ะขอรับ จะทำอย่างไร?" หวังเปิ้นถามต่อ

เมื่อนึกถึงท่าทีอันแน่วแน่ของจ้าวเฟิง หวังเจี่ยนก็ขมวดคิ้วแน่น "หากฝ่าบาทไม่ทรงเปลี่ยนพระทัย คงเกิดเรื่องใหญ่แน่"

...

ยามค่ำคืน!

ณ ค่ายทหารด้านนอก

บริเวณที่ค่ายตูกวานของจ้าวเฟิงตั้งอยู่ เต็มไปด้วยกองไฟที่จุดสว่างไสว

ภายในกระโจมของจ้าวเฟิง

จ้าวเฟิงยืนอยู่หน้ากองไฟ ส่วนจวินโหวทั้งห้าคนยืนอยู่ด้านข้าง

"พี่น้องทุกท่าน"

"ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว"

"วันนี้ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกพวกท่าน เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอนาคต"

"แน่นอน"

"เมื่อข้าพูดออกไปแล้ว การตัดสินใจขึ้นอยู่กับพวกท่าน"

จ้าวเฟิงจ้องมองทั้งห้าคนด้วยสีหน้าจริงจัง

เว่ยเฉวียน จางหาน และคนอื่นๆ สบตากัน ก่อนจะประสานมือคารวะ "ขอท่านตูกวานโปรดชี้แนะ"

"พวกท่านยินดีจะสวามิภักดิ์ต่อข้าหรือไม่?"

จ้าวเฟิงจ้องมองทั้งห้าคน ก่อนจะเอ่ยถาม

เมื่อได้ยินดังนั้น!

ทั้งห้าคนชะงักไปครู่หนึ่ง

แต่เว่ยเฉวียนตั้งสติได้ก่อน

เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง "เว่ยเฉวียน ยินดีสวามิภักดิ์ต่อนายท่าน!"

เมื่อเห็นเว่ยเฉวียนแสดงท่าทีแล้ว

จางหานก็คุกเข่าตามเป็นคนที่สอง "จางหาน ยินดีสวามิภักดิ์ต่อนายท่าน!"

ส่วนอีกสามคนก็รีบคุกเข่าตาม คารวะจ้าวเฟิง "ยินดีสวามิภักดิ์ต่อนายท่าน!"

"พวกท่านไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้"

"หากสวามิภักดิ์ต่อข้า นั่นหมายความว่าข้าคือนายของพวกท่าน และพวกท่านต้องทำทุกอย่างเพื่อข้าเป็นอันดับแรก" จ้าวเฟิงจ้องมองทั้งห้าคนด้วยสีหน้าจริงจัง

"นายท่าน"

"ผู้น้อยไม่ขอพูดอะไรให้มากความ"

"ข้าเคยบอกแล้วว่า ชาตินี้จะขอติดตามท่านไปตลอด" เว่ยเฉวียนกล่าวอย่างหนักแน่น

"พวกผู้น้อยก็เช่นกันขอรับ" จางหานและคนอื่นๆ ก็รีบแสดงความมุ่งมั่น

และในตอนนั้นเอง!

"รวบรวมลูกน้องสำเร็จ"

"โฮสต์เปิดใช้งานแผงหน้าจอขุมกำลังย่อยสำเร็จ!"

หลังจากที่พวกเขาแสดงความมุ่งมั่นที่จะติดตาม แผงหน้าจอก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา

และนี่ ก็คือจุดประสงค์ของจ้าวเฟิง

การเปิดแผงหน้าจอขุมกำลังย่อย จ้าวเฟิงเชื่อว่ามันจะช่วยให้เขาสร้างฐานอำนาจได้รวดเร็วยิ่งขึ้น และต้องมีประโยชน์อย่างมหาศาลแน่นอน

หลังจากที่ได้พูดคุยกับหวังเจี่ยน

จ้าวเฟิงก็สัมผัสได้ถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์ หากฉินหวังดึงดันที่จะประทานงานแต่งให้ฝูซูจริงๆ จ้าวเฟิงก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือ

นอกจากพึ่งพากำลังของตัวเองแล้ว เขายังต้องการกองกำลังที่จงรักภักดีต่อเขาอย่างถึงที่สุดด้วย!