บทที่ 100: คุกเข่าให้ตรง

ภายใต้ความพยายามอย่างไม่ลดละของสมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจที่นำโดยตู้เหิง ผู้อำนวยการหมู่บ้านซีเหยาและน้องชายของเขา หม่าอวี่ฮุย ก็ถูกจับกุมทีละคน

ในการสอบสวนก็ได้ทราบว่า มลพิษในลำน้ำของหมู่บ้านซีเหยาก็คือโรงงานเหล็กที่พวกเขาสร้างขึ้นเองอย่างลับๆ นั่นเอง ส่วนเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าถูกใครทราบเข้า หลายครั้งก็ได้ส่งจดหมายร้องเรียนโดยไม่ระบุชื่อไปยังกรมสิ่งแวดล้อมของเมืองและกรมรับเรื่องร้องทุกข์ แต่ความสัมพันธ์ของพี่น้องตระกูลหม่าในเมืองจิ่นชุนก็ซับซ้อนซ่อนเงื่อน จดหมายร้องเรียนเหล่านี้จึงถูกสกัดไว้ทีละฉบับก็ไปถึงมือของพี่น้องตระกูลหม่าทีละฉบับ

ส่วนตอนที่ทั่วทั้งประเทศเริ่มสร้างสุขอนามัย มณฑลและเมืองก็ให้ความสำคัญกับกิจกรรมสร้างสุขอนามัยอย่างยิ่ง ผู้ร้องเรียนจึงได้โทรศัพท์ร้องเรียนโดยไม่ระบุชื่อไปยังสำนักงานคณะทำงานกำกับดูแลและชี้นำของสำนักงานสุขอนามัยรักชาติมณฑล ก็เลยเกิดเหตุการณ์ในตอนแรกขึ้นมา ส่วนเรื่องนี้ในครั้งแรกก็ไปเข้าหูของหม่าอวี่ฮุย เขาจึงให้พี่ใหญ่ของตนเอง หม่าอวี่เถียน และน้องสาม หม่าอวี่หลง แก้ไขเรื่องนี้ เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการตรวจสอบ จำใจต้องทำ พวกเขาก็ได้แต่ต้องเลือกที่จะใส่ร้ายให้ผู้อื่น บังเอิญสมาชิกหนุ่มในกลุ่มเห็นรถบรรทุกที่ขนส่งกากผลไม้บนถนน ก็ได้สกัดรถพร้อมคนขับไว้ ทั้งคืนก็เทกากผลไม้ในรถลงไปในแม่น้ำ อย่างแรกก็เพื่อใส่ร้ายให้โรงงานน้ำผลไม้ อย่างที่สองก็เพื่อปกปิดน้ำในแม่น้ำที่เต็มไปด้วยสนิม

ส่วนที่ว่าทำไมตลอดมา ไม่เคยมีชาวบ้านร้องเรียนความจริงที่ว่าลำน้ำถูกปนเปื้อนเลย นั่นก็เพราะว่าพี่น้องตระกูลหม่าเข้าใจความคิดของชาวบ้านอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นจึงได้รับสมัครชาวบ้านมาทำงานในโรงงานเหล็ก ไม่เพียงแต่จะได้รับเงินเดือน ยังจะได้รับเงินปันผลอีกด้วย ปีหนึ่งก็ทำเงินได้มากกว่าการทำนาเสียอีก โดยธรรมชาติแล้วก็ไม่มีใครจะมาตัดเส้นทางทำมาหากินของตนเอง

แต่ไม่คิดเลยว่าการเคลื่อนไหวของคณะทำงานกำกับดูแลและชี้นำจะรวดเร็วเกินไป การกระทำก็ไม่เหมือนกับคนที่มาตรวจสอบตามปกติบางคน ที่เรื่องใหญ่ทำให้เป็นเรื่องเล็กเรื่องเล็กก็ทำให้หายไป ใช้เงินหน่อยก็แก้ไขได้แล้ว ดังนั้นหม่าอวี่หลงก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา เขาที่อวดดีจนเคยตัว ก็ได้ใช้เงินซื้อพนักงานของโรงงานน้ำผลไม้ ใส่ยาฆ่าแมลงที่ไม่มีรสชาติลงไปในน้ำชาของเหยียนชิวสือ ทำให้เหยียนชิวสือถูกวางยาพิษ อย่างแรกก็เพื่อใช้วิธีการที่ตายแล้วไม่มีพยาน มายืนยันว่าเหยียนชิวสือคือตัวการที่ก่อมลพิษในลำน้ำ เป็นภาพลวงตาของการฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด อย่างที่สองก็เพื่อทำให้คณะทำงานชี้นำและสายตาของทางเมืองสับสน ทำให้การสืบสวนเรื่องมลพิษในลำน้ำสามารถที่จะหยุดลงได้ กระจายความสนใจ พวกเขาก็จะได้สะดวกในการซ่อนโรงงานเหล็กไว้ชั่วคราว หลบเลี่ยงความสนใจไปก่อน อย่างที่สาม ก็เพื่อใช้พฤติกรรมเช่นนี้มาข่มขู่เจ้าหน้าที่ที่ “ดื้อรั้น” เหมือนกับหลิงโหยวบางคน

แต่ไม่คิดเลยว่า...ปริมาณยาฆ่าแมลงที่เหยียนชิวสือได้รับเข้าไปไม่มากนัก คนในโรงงานหลังจากพบแล้วก็ได้ส่งไปที่โรงพยาบาลเพื่อทำการช่วยชีวิตฉุกเฉิน ดังนั้นหม่าอวี่หลงจึงรีบโทรหาอู๋เต๋อกวง รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนหมายเลขสองเมืองจิ่นชุนที่ถูกเขาข่มขู่มานานแล้ว ให้เขายื้อเวลาการช่วยชีวิตฉุกเฉิน เพื่อให้เหยียนชิวสือเสียชีวิต แต่กลับบังเอิญหลิงโหยวโผล่มากลางคัน ทำลายแผนการของเขา

ดังนั้นหม่าอวี่หลงที่แค้นเคืองในใจก็ตั้งใจจะลงมือลงโทษหลิงโหยว สั่งให้คนไปทำอะไรบางอย่างกับวัตถุดิบของร้านอาหารที่ซินหรานไปซื้อข้าวกล่องอยู่เป็นประจำ เดิมทีคิดว่าจะใช้ขึ้นฉ่ายพิษฆ่าหลิงโหยวได้อย่างไม่รู้ตัว แต่ที่ทำให้เขาไม่คาดคิดเลยก็คือ...หลิงโหยวเป็นแพทย์แผนจีน...มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องสมุนไพรและพืชพันธุ์เป็นอย่างดี ในทันทีก็สังเกตได้ว่ามีพิษ

แต่ตอนที่หลิงโหยวไปสืบสวนเรื่องขึ้นฉ่ายพิษ หม่าอวี่หลงถึงจะโมโหที่หลิงโหยวยังคงมีชีวิตอยู่ แต่ครั้นคิดอีกที การจากไปของหลิงโหยวก็สร้างโอกาสให้ตนเองได้แก้ไขเหยียนชิวสืออีกครั้งหนึ่ง เขาจึงข่มขู่อู๋เต๋อกวงอีกครั้งให้เขาจัดการเหยียนชิวสือให้ตนเอง แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือ ก็ล้มเหลวอีกครั้ง

ปัจจุบันผู้ต้องสงสัยที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในคดีนี้ และข้าราชการที่รับสินบนที่เกี่ยวข้อง ล้วนแต่ถูกตำรวจและคณะกรรมการตรวจสอบวินัยจับกุมหรือออกหมายจับแล้ว ส่วนคนที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ก็คือคนที่สองของพี่น้องตระกูลหม่า ผู้จัดการโครงการของกลุ่มบริษัทเซิ่งเทียน หม่าอวี่ฮุย

ในตอนนั้นเอง ในห้องทำงานของประธานกรรมการกลุ่มบริษัทเซิ่งเทียน มณฑลหลินเจียง ซ่างเสี่ยวเทียนก็ดันแว่นตากรอบทอง ในมือถือไม้กอล์ฟอันหนึ่งพินิจพิเคราะห์หม่าอวี่ฮุยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ไกล

จากนั้นมุมปากก็เผยรอยยิ้มออกมาแล้วกล่าว “ก่อนอื่น ผู้จัดการหม่าทำได้ไม่เลวเลยนะ สามารถที่จะสร้างโครงสร้างพื้นฐานของโครงการขึ้นมาได้ภายในสิบวันจริงๆ”

แล้วก็ยื่นนิ้วชี้ชี้ไปที่หม่าอวี่ฮุยแล้วกล่าว “ทำได้ไม่เลว สมควรได้รับรางวัล”

จากนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วครุ่นคิด “อืม......แต่ว่าจะรางวัลอะไรให้แกดีล่ะ?”

พูดพลางเขาก็พลันหัวเราะออกมา “ได้แล้ว รางวัลให้ผู้จัดการหม่าเป็นหมวกเบสบอลใบหนึ่ง หมวกใบนี้ฉันเพิ่งจะซื้อมาใหม่ น้องชายคนนั้นของฉันชอบเล่นเบสบอล ฉันเดิมทีก็ซื้อมาเพื่อจะให้เขา วันนี้ก็ถูกแกเก็บไปแล้วนะ”

พูดจบก็ชี้ไปที่บอดี้การ์ดในชุดดำคนหนึ่งในห้องทำงาน “มา ใส่ให้ผู้จัดการหม่าหน่อยสิ ดูสิว่าขนาดพอดีหรือไม่พอดี”

บอดี้การ์ดคนนั้นได้ฟังก็ไปหยิบหมวกเบสบอลใบนั้นมาแล้วก็เดินเข้าไป

หม่าอวี่ฮุยร้องไห้ตะโกน “ท่านประธานลู่ครับ ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ เห็นแก่ที่ผมหลายปีมานี้ไม่มีผลงานก็มีบุญคุณนะครับ ไว้ชีวิตผมด้วยครับ”

พูดจบสองมือก็ตบปากของตนเองซ้ายขวา “ท่านประธานลู่ครับ ผมผิดไปแล้วครับ ผมโลภมาก ผมผิดไปแล้วครับ ผมโลภมากครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนเห็นดังนั้นก็ไม่มีอารมณ์เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับวางนิ้วชี้ไว้ที่ริมฝีปาก “จุ๊ๆ! หนวกหู”

บอดี้การ์ดคนนั้นจะไปสนใจเสียงร้องไห้ของหม่าอวี่ฮุยได้อย่างไร ดึงเขามาโดยตรงแล้วก็สวมหมวกเบสบอลใบนั้นลงบนศีรษะของเขา ไม่ว่าหม่าอวี่ฮุยจะร้องไห้โหยหวนแค่ไหน ก็ไม่สามารถที่จะขัดขวางได้

เมื่อสวมหมวกเสร็จแล้ว ซ่างเสี่ยวเทียนก็วางลูกกอล์ฟลูกหนึ่งลงบนพื้นแล้วกล่าว “ที่ควรจะรางวัลฉันก็รางวัลเสร็จแล้ว ต่อไปก็พูดถึงที่แกควรจะถูกลงโทษ”

แล้วก็เหวี่ยงไม้กอล์ฟในมือไปพลางพูดไปพลาง “ทั้งกินเงินเดือนของฉัน ทั้งยังมาคิดไม่ซื่อกับวัตถุดิบของฉันอีก แกรู้ไหมว่านี่เรียกว่าอะไร? คนใจไม่พอ งูจะกลืนช้าง”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด ไม้กอล์ฟในมือก็เหวี่ยงออกไป ลูกกอล์ฟก็พลันพุ่งไปยังหม่าอวี่ฮุย ทุบไปที่หน้าอกของเขาอย่างแรง แรงกระแทกของไม้กอล์ฟอันนี้หนักมาก หม่าอวี่ฮุยก็ล้มลงไปโดยตรง ไอไม่หยุด จากนั้นก็มีเลือดคำหนึ่งพุ่งออกมาจากช่องว่างของหมวกเบสบอล

ซ่างเสี่ยวเทียนหรี่ตาแล้วกล่าวเสียงเย็นชา “คุกเข่าให้ตรง”

หม่าอวี่ฮุยได้ฟังก็รีบคุกเข่าขึ้นมาอย่างยากลำบาก ไอไม่หยุด

ซ่างเสี่ยวเทียนก็วางลูกกอล์ฟลูกหนึ่งลงบนพื้น เหวี่ยงไม้กอล์ฟต่อไปแล้วกล่าว “แต่จะว่าไปก็ไม่ได้นะ...ฉันให้คนไปตรวจสอบคุณภาพแล้ว...เหล็กของแกหลอมออกมาได้ไม่เลวเลยนะ...พอจะผ่านเกณฑ์ได้ แต่แกจะตายดีๆ ไม่ได้หรือไง...ทำไมถึงต้องวิ่งไปเปิดโรงงานที่มณฑลเจียงหนิง...แถมยังไปก่อเรื่องที่มณฑลเจียงหนิง...แถมยังไปอ้างชื่อฉันที่มณฑลเจียงหนิงไปผูกมิตรกับข้าราชการเจียงหนิงอีก”

พูดจบ...ก็เหวี่ยงไม้อีกครั้งหนึ่ง ลูกบอลก็พุ่งตรงไปยังหม่าอวี่ฮุย แล้วก็ทุบไปที่ท้องของเขาอย่างจังๆ...อีกเสียงหนึ่งร้องโหยหวน หม่าอวี่ฮุยก็พลันขดตัวเป็นก้อน...ในปากก็สั่นเทาขอความเมตตา “ท่านประธานลู่ครับ...ผม...ผมผิดไปแล้วครับ ปล่อย...ไปเถอะครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนตวาด “คุกเข่าให้ตรง”

หม่าอวี่ฮุยจะไปกล้าไม่ยึดกุมท้องคุกเข่าให้ตรงขึ้นมาบ้าง “ท่านประธานลู่ครับ...ขอร้องล่ะครับไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ”

ซ่างเสี่ยวเทียนก็วางลูกกอล์ฟลูกหนึ่งลง...แต่ไม่ได้เหวี่ยงไม้...แต่กลับโค้งตัวลงใช้สองมือยันเข่าไว้...มองดูหม่าอวี่ฮุย...แล้วก็ดันแว่นแล้วกล่าว “ไว้ชีวิตแก? พี่น้องตระกูลหม่าของแกเก่งนะ! แม้แต่คนก็ยังกล้าฆ่า ใครให้ความกล้าพวกแก? หา?”

หม่าอวี่ฮุยตัวสั่นเทาไม่กล้าพูด

ซ่างเสี่ยวเทียนพลันเผยแววตาที่ดุร้าย “แกรู้ไหมว่า...คนนอกจะคิดว่าเป็นฉันที่ให้ความกล้าแก”

ทันทีที่สิ้นเสียงพูด ก็เหวี่ยงไม้อีกครั้งหนึ่ง ลูกกอล์ฟก็ “ปัง” เสียงหนึ่งทุบไปที่หมวกเบสบอลที่หม่าอวี่ฮุยสวมอยู่ หม่าอวี่ฮุยได้รับแรงกระแทกนี้ ก็ล้มลงหมดสติไป