บทที่ 99: เกียรติยศของตำรวจ

ส่วนตอนนั้นหลิงโหยวหลังจากเห็นตู้เหิงแล้วก็เดินเข้าไปกล่าวอย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย “พี่ตู้ครับ รบกวนพี่อีกแล้วครับ”

ตู้เหิงตบแขนของหลิงโหยว “พูดอะไรกัน”

จากนั้นก็กล่าวต่อ “รองผู้อำนวยการคนนั้นกับหมอคนนั้นฉันให้คนพาตัวกลับไปสอบสวนแล้ว ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนฉันก็ต้องเค้นอะไรออกมาจากปากพวกเขาให้ได้ วางใจเถอะ”

หลิงโหยวพยักหน้า “พี่จัดการ ผมย่อมวางใจอยู่แล้วครับ”

จากนั้นตู้เหิงก็ชี้ไปที่คนสองคนที่อยู่ด้านหลังแล้วกล่าว “นี่คือตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษสองนายที่ฉันคัดเลือกมาเป็นพิเศษ และก็ได้ยื่นขออนุญาตจากท่านผู้นำแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ก็ให้พวกเขาตามคณะทำงานชี้นำของพวกนายไป รับประกันความปลอดภัยของพวกนาย”

หลิงโหยวโบกมือ “พี่ตู้ครับ อย่างนี้ไม่เหมาะสมครับ”

แต่ไม่รอให้หลิงโหยวปฏิเสธ ตู้เหิงก็กล่าวอย่างฉุนเฉียว “ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม วันนี้ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถ้าหากปล่อยให้ไอ้พวกสารเลวพวกนั้นทำร้ายนายได้จริงๆ จะให้พี่ชายอย่างฉันไปไว้หน้าที่ไหน”

หลิงโหยวเห็นดังนั้นก็ได้แต่ต้องรับปาก “ถ้างั้นก็ได้ครับ ขอบคุณพี่ตู้มากครับ”

ผ่านไปอีกคืนหนึ่ง คืนนี้หลิงโหยวก็ได้ฝังเข็มให้เหยียนชิวสืออีกสองสามครั้ง เพื่อขับไล่สารพิษที่ตกค้างอยู่ในเลือด และก็ได้ให้เขาดื่มยาล้างพิษไปสองเทียบ

จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น ตู้เหิงก็โทรมา “น้องหลิงครับ ตอนนี้นายสะดวกมาสักหน่อยไหม?”

หลิงโหยวได้ฟังก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ก็กล่าวโดยตรง “ได้ครับ สะดวกครับ”

เขาจึงสั่งเสียซินหรานสองสามประโยค ให้เขาคอยสังเกตการณ์การเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเหยียนชิวสืออย่างใกล้ชิด ถ้าหากมีปัญหาอะไร ให้รีบแจ้งเขาทันที

แล้วก็ไปตามที่อยู่ที่ตู้เหิงให้มา มุ่งหน้าไปยังสถานที่ทำงานชั่วคราวของคณะทำงานเฉพาะกิจ

หลังจากถึงที่แล้ว ตู้เหิงก็ชงชาให้หลิงโหยวถ้วยหนึ่ง “เมื่อคืนไม่ได้นอนดีใช่ไหม?”

หลิงโหยวลูบหน้า “เกือบจะไม่ได้นอนเลยครับ”

ตู้เหิงหัวเราะ “ดูจากขอบตาดำของนายก็ดูออกแล้ว”

หลิงโหยวหัวเราะ แล้วก็ถาม “พี่ตู้เรียกผมมา มีเบาะแสอะไรแล้วเหรอครับ?”

ตู้เหิงดื่มชาไปอึกหนึ่ง ถอนหายใจยาวๆ “เรื่องมันซับซ้อนไปหน่อย”

หลิงโหยวขมวดคิ้วถาม “อ้อ? ว่ามาสิครับ?”

ตู้เหิงหยิบแฟ้มเอกสารออกมาแฟ้มหนึ่งแล้วยื่นให้ “จากคำให้การของรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนหมายเลขสองเมืองจิ่นชุน อู๋เต๋อกวง ก็คือคนๆ นี้ที่ใช้ครอบครัวของเขามาข่มขู่ สอนให้เขายื้อเวลาการช่วยชีวิตของเหยียนชิวสือและเร่งให้เหยียนชิวสือเสียชีวิต”

หลิงโหยวหยิบข้อมูลในแฟ้มเอกสารออกมา ข้างบนเขียนว่า ‘หม่าอวี่หลง อายุสี่สิบเอ็ดปี ภูมิลำเนาหมู่บ้านซีเหยา เมืองจิ่นชุน มณฑลเจียงหนิง’ และก็มีรูปถ่ายกับประวัติส่วนตัวของเขาแนบมาด้วย

หลิงโหยวสงสัย “หมู่บ้านซีเหยา?”

ตู้เหิงพยักหน้า “อืม! ก็คือหมู่บ้านที่เมื่อสองวันก่อนพวกนายไปสืบสวนเรื่องมลพิษในลำน้ำนั่นแหละ”

หลิงโหยวถามต่อ “ถ้างั้นก็เป็นเขาที่วางยาพิษเหยียนชิวสือเหรอครับ?”

ตู้เหิงส่ายหน้า “อู๋เต๋อกวงรู้เพียงแค่เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลเท่านั้น อย่างอื่นก็ไม่รู้เลยสักอย่าง ตอนนี้ฉันได้ออกหมายจับหม่าอวี่หลงคนนี้แล้ว เรื่องของเหยียนชิวสือก็ทำได้เพียงแค่เริ่มการสืบสวนจากเขาเท่านั้น”

หลิงโหยวคิดถึงประโยคแรกที่ตู้เหิงพูดเมื่อครู่ เขาจึงถาม “ถ้างั้นดูท่าแล้วเรื่องก็กระจ่างแล้ว น่าจะเป็นหม่าอวี่หลงคนนี้ที่ทำแล้วล่ะ ทำไมท่านถึงได้บอกว่าเรื่องซับซ้อนล่ะครับ?”

ตู้เหิงเตรียมพร้อมไว้แล้ว ดังนั้นหลังจากความสงสัยของหลิงโหยวพูดขึ้นแล้ว เขาก็หยิบแฟ้มเอกสารอีกสองแฟ้มออกมาแล้วยื่นให้ “นี่ คือแฟ้มประวัติของพี่ชายสองคนของหม่าอวี่หลง”

หลิงโหยวเปิดแฟ้มแรก เพิ่งจะเห็นรูปถ่ายก็เงยหน้าขึ้นมาประหลาดใจ “หม่าอวี่เถียน นี่ไม่ใช่ผู้อำนวยการหมู่บ้านคนนั้นของหมู่บ้านซีเหยาเหรอครับ?”

ตู้เหิงมุมปากคว่ำลง กระพริบตา “นี่คือพี่ใหญ่ หม่าอวี่หลงเมื่อครู่คือคนสุดท้อง ดูคนต่อไปสิ”

หลิงโหยวได้ฟังก็เปิดแฟ้มเอกสารที่สองด้วยความสงสัยเล็กน้อย จะเห็นได้ว่าข้างบนเขียนว่า หม่าอวี่ฮุย

แต่พอเห็นหน่วยงานที่หม่าอวี่ฮุยคนนี้ทำงานอยู่ หลิงโหยวก็อดที่จะเบิกตากว้างไม่ได้

“กลุ่มบริษัทเซิ่งเทียน ผู้จัดการโครงการ?” หลิงโหยวเงยหน้าขึ้นมา

ตู้เหิงไม่ได้พูดอะไร จ้องมองไปที่หลิงโหยวโดยตรง

หลิงโหยวถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เป็น...กลุ่มบริษัทเซิ่งเทียนของลู่เสี่ยวเทียนคนนั้นเหรอครับ?”

ตู้เหิงลุกขึ้นยืน กอดอกเดินไปเดินมาอยู่บนพื้น “ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกว่ายุ่งยากแล้วเหรอ!”

หลิงโหยวก็ลุกขึ้นยืนกล่าว “แต่ว่าหม่าอวี่ฮุยคนนี้ต่อให้จะเป็นผู้จัดการโครงการของกลุ่มบริษัทเซิ่งเทียน ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมีความเกี่ยวข้องอะไรกับลู่เสี่ยวเทียนไม่ใช่เหรอครับ?”

ตู้เหิงหันกลับมามองหลิงโหยวแล้วกล่าว “น้องชายเอ๊ย กลัวก็กลัวว่าจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกันนี่สิ ถ้าหากมีความเกี่ยวข้องอะไรกันขึ้นมาจริงๆ......”

ตู้เหิงไม่ได้พูดจบ แต่หลิงโหยวก็เข้าใจดีว่าตู้เหิงจะพูดอะไร ใช่แล้ว โบราณว่าไว้ข้าราชการใหม่เข้ารับตำแหน่งต้องจุดไฟสามกอง แต่ว่าไฟกองแรกของรองผู้บัญชาการตำรวจมณฑลที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งใหม่นี้ จะต้องพุ่งตรงไปยังลูกชายของท่านผู้นำใหญ่มณฑลโดยตรง ถ้างั้นไฟกองนี้ก็กลัวว่าจะเผาคนอื่นแล้วก็เผาตัวเองไปด้วย

หลิงโหยวไม่โทษตู้เหิงที่มีความกังวล ปล่อยให้เป็นใครก็ย่อมต้องเป็นเช่นนี้ เขาจึงกล่าว “พี่ตู้ครับ เรื่องนี้ ผมจะต้องสืบสวนให้ถึงที่สุดให้ได้ ผมไม่สามารถที่จะปล่อยให้คนบริสุทธิ์ต้องไปเดินอยู่หน้าประตูผีสองครั้งโดยเปล่าประโยชน์ได้ ผมตัวคนเดียว ไม่กลัวว่าทางใต้ร่มจะมืดเดินไม่สะดวก ต่อให้จะเป็นร่มที่ใหญ่แค่ไหน เขาก็ไม่สามารถที่จะบดบังฟ้าที่สว่างไสวนี้ได้ ผมก็จะเจาะให้เป็นรู ให้แสงตะวันส่องเข้ามา”

พูดจบก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็กล่าวต่อ “ผมเข้าใจความลำบากใจของพี่ครับ เส้นทางราชการยี่สิบกว่าปีไม่ใช่เรื่องง่าย พี่ก็หลีกเลี่ยงความสงสัยเถอะครับ”

ตู้เหิงมีสีหน้าลำบากใจแล้วกล่าว “น้องหลิงครับ พี่ตู้คนนี้ไม่ใช่ว่ากลัวจะเสียตำแหน่งนะ แต่ว่า......”

หลิงโหยวเอื้อมมือไปจับแขนของตู้เหิงแล้วขัดจังหวะกล่าว “ผมทราบแล้วครับ”

พูดจบก็ยิ้มให้ตู้เหิง ลุกขึ้นยืนแล้วก็ออกจากห้องทำงานไป

ทิ้งให้ตู้เหิงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ครู่ใหญ่ต่อมาถึงค่อยเดินกลับไปนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน เขาจมอยู่ในความดิ้นรนอย่างลึกซึ้ง หยิบซองบุหรี่ออกมา จุดมวนหนึ่งแล้วก็สูบเข้าไปคำใหญ่ๆ ควันบุหรี่หนาทึบบดบังเครื่องแบบตำรวจที่ดูเลือนลางบนราวแขวนเสื้อข้างหน้า

หลังจากย้ายมาจากกองทัพแล้ว เป็นตำรวจมากว่ายี่สิบปี เริ่มจากตำรวจโรงพักเล็กๆ คนหนึ่ง แล้วก็เคยเป็นตำรวจสืบสวน เคยเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติด เผชิญหน้ากับโจรที่บ้าคลั่งเขาก็ไม่เคยกลัว เผชิญหน้ากับพ่อค้ายาที่ชั่วร้ายเขาก็ไม่เคยกลัว เผชิญหน้ากับดาบเหล็กและปากกระบอกปืนของศัตรูเขาก็ไม่เคยกลัว แต่ว่าตนเองในตอนนี้ จะต้องกลัวแล้วเหรอ?

เขาถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า เหรียญกล้าหาญที่แลกมาด้วยวัยหนุ่มและรอยแผลเป็นนั้น ล้วนไม่สามารถที่จะทำให้ตนเองในตอนนี้ปกป้องเกียรติยศในฐานะตำรวจได้เหรอ?

เขากลัวอะไร? ในประโยคแรกที่เขาเอ่ยปากอธิบายให้หลิงโหยวฟัง เขาก็ได้เปิดเผยแล้วว่าตนเองกลัวอะไร! ตำแหน่งขุนนางเท่านั้นเอง! หมวกขุนนางใบนั้นที่ใช้เลือดเหงื่อกว่ายี่สิบปีต่อสู้มาได้

ในตอนนั้นเอง ในใจเขาก็ถามตัวเองว่า ‘ตอนที่ตนเองเพิ่งจะสวมเครื่องแบบตำรวจนั้น ตอนที่ยกมือขึ้นสาบานใต้ตราตำรวจนั้น ในคำสาบานของตนเอง ได้กล่าวถึงหมวกขุนนางใบนั้นหรือไม่? ตอนที่ตนเองเผชิญหน้ากับอาชญากร ตอนที่ปากกระบอกปืนจ่ออยู่ที่หน้าผากของตนเอง ในวินาทีนั้นของตนเอง เป็นเพื่อหมวกขุนนางใบนั้นหรือ?’

ไม่ใช่! ไม่ใช่เลย!

ตู้เหิงคิดถึงตรงนี้ ก็ขยี้ก้นบุหรี่ในมือ เดินไปที่หน้าไม้แขวนเสื้อแล้วเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบตำรวจ ลูบตราตำรวจบนหมวกเบาๆ แล้วก็สวมไว้บนศีรษะ ก้าวเท้ายาวๆ ออกไป

พูดกับตำรวจที่กำลังง่วนอยู่ข้างนอก “ทุกคน เริ่มการจับกุมหม่าอวี่ฮุยทันที ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงต้องปิดคดี”

ตำรวจเห็นดังนั้น ก็รีบยืนตรงต่อตู้เหิง ทำความเคารพอย่างเป็นมาตรฐานแล้วกล่าว “ครับ”

พูดจบ ตำรวจกลุ่มหนึ่งก็เข้าประจำที่ รีบเข้าสู่สถานะการตอบสนองฉุกเฉินทันที

ตู้เหิงเดินออกไป ตอนที่ลงไปชั้นล่าง บังเอิญหลิงโหยวก็ยังไม่ได้จากไป ตู้เหิงตะโกน “น้องหลิงครับ”

หลิงโหยวเห็นตู้เหิงออกมา ก็ลงจากรถแล้วเดินเข้ามา

ตู้เหิงตบไหล่ของหลิงโหยวแรงๆ “น้องชายแกรู้เรื่องอะไร? แกไม่รู้อะไรเลย”

แล้วก็ชี้ไปที่อินทรธนูบนไหล่ของตนเองแล้วกล่าว “แกไม่รู้หรอกว่าพี่ชายอย่างฉันแบกสองดอกมะกอกนี้ขึ้นมาได้อย่างไร แกก็ไม่รู้หรอกว่าในสองดอกมะกอกนี้มีความหมายถึงศักดิ์ศรีของตำรวจที่ต้องมีทหารกล้าคอยปกป้องสี่ทิศ พี่ชายอย่างฉันจะไปกลัวอะไร? ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ทำแม่งเลย”

หลิงโห่วมองดูท่าทางของตู้เหิงในตอนนี้ มุมปากก็ยกขึ้นยิ้มออกมา ตู้เหิงก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะลั่น ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไร แต่ในวินาทีนี้พวกเขารู้เพียงแค่ว่า ที่พวกเขาทำ ก็เพื่อความเชื่อมั่นและเจตนารมณ์แรกเริ่มอย่างหนึ่ง