บทที่ 98: การช่วยชีวิตฉุกเฉิน

ตอนนั้นเองหลูเจียฉีก็เดินเข้ามาข้างหน้าแล้วหยิบเอกสารฉบับหนึ่งที่ออกโดยกรมสาธารณสุขมณฑลออกมา แล้วพูดกับรองผู้อำนวยการอู๋ “ผมได้ยื่นขออนุญาตต่อกรมสาธารณสุขมณฑลแล้ว และก็ได้รับการอนุมัติแล้วด้วย วันนี้ผมจะต้องย้ายคนไปให้ได้”

รองผู้อำนวยการอู๋มองดูเอกสารในมือของหลูเจียฉี ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “วันนี้ใครก็พาเขาไปไม่ได้ทั้งนั้น”

แล้วก็มองดูคนรอบข้างด้วยสีหน้าเจ็บปวดแล้วพึมพำ “พวกแกกำลังบีบบังคับฉันนะ อย่ามาบีบบังคับฉันนะ”

พูดจบก็อาศัยจังหวะที่ทุกคนในที่นั้นไม่ทันได้สังเกต ก็พุ่งเข้าไปที่เตียงผู้ป่วยของเหยียนชิวสืออย่างบ้าคลั่ง ยื่นมือออกไปบีบคอของเหยียนชิวสือ

ภาพนี้ทำเอาคนที่อยู่ในที่นั้นตกตะลึงไปตามๆ กัน หลิงโหยวตอบสนองทันที พุ่งเข้าไปจิกไปที่ตำแหน่งหนึ่งบนแขนท่อนบนของรองผู้อำนวยการอู๋ ใช้แรงอย่างมาก รองผู้อำนวยการอู๋พลันรู้สึกว่าแขนชาไปทั้งแขน มือก็พลันไม่มีแรงในทันที พูดช้าแต่ทำเร็ว ยังไม่ทันที่เขาจะทันได้ตอบสนอง ก็เห็นหลิงโหยวเตะไปที่ท้องของเขาหนึ่งที ตอนนั้นก็เซถลาล้มลงกับพื้น

ส่วนลูกชายของเหยียนชิวสือก็รีบพุ่งเข้าไปรุมต่อยตีรองผู้อำนวยการอู๋ ส่วนลูกสาวของเหยียนชิวสือยังคงใจเย็นอยู่ รีบเข้าไปดึงน้องชายของตนเองไว้ สถานการณ์ในชั่วพริบตาก็กลายเป็นวุ่นวายอย่างยิ่ง

ส่วนหลิงโหยวไม่ได้สนใจรองผู้อำนวยการอู๋ที่ถูกตีอยู่ ในใจก็คิดว่าเขาสมควรได้รับแล้วจริงๆ ตีให้ตายก็ไม่น่าเสียดาย เขารีบเข้าไปตรวจสอบอาการของเหยียนชิวสือ จับชีพจรคร่าวๆ รู้สึกว่าอาการของเหยียนชิวสือตอนนี้ไม่ดีเลย จากชีพจรแสดงว่า การทำงานของไตอ่อนแอลง ดังนั้นหลิงโหยวจึงหยิบเข็มเงินออกมาฝังเข็มให้เหยียนชิวสือเพื่อบรรเทาการไหลเวียนของพิษไปพลาง ขมวดคิ้วแล้วถามแพทย์เจ้าของไข้คนนั้น “คุณทำอะไรกับเขา?”

แพทย์เจ้าของไข้คนนั้นก็สติแตกไปหมดแล้ว ยืนอยู่ที่นั่นตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า “ผม...ผม...ผมไม่ได้ทำอะไร?”

ทุกคนได้ฟังคำพูดของหลิงโหยว ก็หันไปมองเขา ภรรยาและลูกชายลูกสาวของเหยียนชิวสือยิ่งเต็มไปด้วยไฟโกรธที่ลุกโชน ล้อมเขาไว้

แพทย์คนนั้นตกใจจนขาทรุดลงกับพื้น “ไม่ใช่ผม เป็นเขา เป็นรองผู้อำนวยการอู๋ เขาเป็นคนสั่งให้ผมทำ”

รองผู้อำนวยการอู๋คนนั้นทำหน้าดุร้าย “แกพูดจาเหลวไหลอะไรของแก?”

แพทย์คนนั้นรีบแก้ต่างให้ตนเอง “ใครพูดจาเหลวไหลกัน ตั้งแต่ตอนที่ช่วยชีวิตครั้งแรกก็เป็นคุณที่จงใจให้ผมยื้อเวลา วันนี้ก็เป็นคุณที่บอกว่า คนจากกรมมณฑลสองคนนั้นจากไปแล้ว...ให้ผมฉีดยาปฏิชีวนะเกินขนาดให้เหยียนชิวสือ”

หลิงโหยวได้ฟังถึงตรงนี้ก็เข้าใจขึ้นมาทันที เหยียนชิวสือเพราะถูกวางยาพิษ...ได้ส่งผลกระทบต่อการทำงานของอวัยวะส่วนใหญ่ในร่างกายอย่างรุนแรงแล้ว โดยเฉพาะปอดและไตที่มีหน้าที่ในการล้างพิษ ถ้าหากฉีดยาปฏิชีวนะในปริมาณน้อยก็จะมีผลในการรักษาอยู่บ้าง แต่ถ้าหากปริมาณเกินขนาด...กระตุ้นการทำงานของไตก็จะทำให้เกิดอันตรายอย่างยิ่ง พิษจริงๆ พิษจริงๆ ยาปฏิชีวนะเข็มนี้ฉีดเข้าไป...ก็สามารถที่จะทำให้เหยียนชิวสือเสียชีวิตได้ และก็สามารถที่จะลอยตัวได้อย่างสะอาดหมดจด

หลังจากหลิงโหยวเข้าใจสถานการณ์แล้วก็พูดกับแพทย์และพยาบาลคนอื่นๆ “รีบเข้าห้องผ่าตัด ทำการช่วยชีวิตฉุกเฉิน”

แพทย์และพยาบาลคนอื่นๆ ไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่ชั่วร้ายของแพทย์เจ้าของไข้คนนี้กับรองผู้อำนวยการอู๋ ตอนนี้ถึงเพิ่งจะตระหนักว่า ทุกคนเกือบจะถูกสองคนนี้ลากลงน้ำไปด้วย ต้องรับผิดชอบคดีฆาตกรรม ตอนนี้จะไปกล้าสงสัยอะไรอีก ดังนั้นจึงรีบเข็นเตียงคนไข้ บรรทุกเหยียนชิวสือกับหลิงโหยวที่คุกเข่าอยู่บนเตียงคนไข้ช่วยชีวิตวิ่งไปยังทิศทางของห้องผ่าตัด

จากนั้นภรรยาและลูกๆ ของเหยียนชิวสือก็วิ่งตามเข้าไป เหลือเพียงอีกสามคนที่อยู่ในคณะทำงานชี้นำ ส่วนแพทย์และเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลสองสามคนก็รีบแสดงความบริสุทธิ์ใจเพื่อไม่ให้ถูกสองคนนี้พัวพันไปด้วย...ก็รีบแสดงผลงาน ควบคุมตัวรองผู้อำนวยการอู๋กับแพทย์เจ้าของไข้คนนั้นไว้

ตอนที่พวกหลิงโหยวใกล้จะเข้าห้องผ่าตัด ก็กันญาติของเหยียนชิวสือไว้ที่หน้าประตู หลิงโห่วมองดูพวกเขาที่น้ำตานองหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “วางใจเถอะครับ พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ”

ภรรยาของเหยียนชิวสือร้องไห้ตะโกน “ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยเขาด้วย ขอร้องล่ะค่ะ”

หลิงโหยวพยักหน้า ส่วนในบรรดาบุคลากรทางการแพทย์สองสามคนนั้น ก็มีคนที่เคยเข้าร่วมการช่วยชีวิตครั้งที่แล้ว ตอนนี้ก็ก้มหน้าลงอย่างละอายใจ รองผู้อำนวยการอู๋กับแพทย์เจ้าของไข้คนนั้นฉลาดมาก ในการรักษาเหยียนชิวสือครั้งนี้ ใช้แต่คนใหม่ทั้งหมด อย่างแรกคนเหล่านี้ยังไม่ผ่านการทดลองงาน จะต้องเชื่อฟังรองผู้อำนวยการอู๋อย่างแน่นอน อย่างที่สองเพราะประสบการณ์ไม่เพียงพอ มองไม่ออกถึงกลอุบายที่ไร้ยางอายของพวกเขา

ส่วนตอนนี้เมื่อเข้าใจว่าตนเองพลั้งพลาดเกือบจะกลายเป็นฆาตกรแล้ว นอกจากจะรู้สึกกลัวแล้ว ก็ยังรู้สึกผิดอย่างยิ่งต่อการกระทำก่อนหน้านี้ของตนเอง ดังนั้นตอนนี้ทุกคนก็ต่างก็รวบรวมสิบสองส่วนของจิตวิญญาณ สาบานว่าจะต้องช่วยชีวิตเหยียนชิวสือกลับมาให้ได้

จากนั้น ก็เข็นเตียงคนไข้เข้าไปในห้องผ่าตัด หลังจากเข้าไปแล้ว หลิงโหยวก็รีบไปสวมชุดผ่าตัดปลอดเชื้อ แล้วก็ฆ่าเชื้อที่มือ

แม้ว่าหลิงโหยวจะใช้วิธีการแพทย์แผนจีนเป็นประจำ แต่ก็เป็นแพทย์แผนตะวันตกที่จบมาจากวิทยาลัยการแพทย์นครหลวงปักกิ่งอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เข้าห้องผ่าตัดก็ไม่น้อยครั้ง โดยธรรมชาติแล้วก็คล่องแคล่ว

ก่อนอื่นเขาเองก็เดินเข้าไปใช้วิธีการฝังเข็มเพื่อล้างพิษให้เขาก่อน หลังจากรวบรวมพิษไว้ที่จุดหนึ่งแล้วก็เริ่มทำการปล่อยเลือด จากนั้นก็สั่งการให้แพทย์ในห้องผ่าตัดใช้เครื่องมือทำการฟอกเลือดให้เหยียนชิวสือ แม้ว่าตอนแรกทุกคนจะไม่เข้าใจว่าทำไมหลิงโหยวถึงมารักษา เพียงแต่เกรงใจฐานะผู้นำกรมสาธารณสุขมณฑลของหลิงโหยว ก่อนหน้านี้ไม่กลัว นั่นก็เพราะว่ามีรองผู้อำนวยการอู๋คอยหนุนหลังอยู่ แต่ตอนนี้จะไปกล้าอะไรอีก

แต่พอเห็นเลือดพิษที่ดำข้นถูกระบายออกมาในวินาทีนั้น ก็ทำเอาพวกเขาตกใจอย่างยิ่ง จะไปกล้าสงสัยในฝีมือการแพทย์ของหลิงโหยวอีกได้อย่างไร พากันฟังคำสั่งทำตาม

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ข้อมูลต่างๆ ที่แสดงบนเครื่องมือของเหยียนชิวสือก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ค่าปกติ สัญญาณชีพก็คงที่ลงแล้ว นี่ทำให้ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด

จากนั้นหลิงโหยวก็เขียนเทียบยาล้างพิษอีกเทียบหนึ่ง ให้พยาบาลรีบนำไปที่แผนกแพทย์แผนจีนเพื่อไปจัดยาแล้วก็ต้ม พยาบาลหยิบเทียบยาขึ้นมาแล้วก็ฟังคำสั่งทำตามไป

จนกระทั่งวุ่นวายอยู่ครึ่งค่อนชั่วโมงแล้ว หลิงโหยวก็มองดูเครื่องมืออีกครั้งหนึ่ง แล้วก็จับชีพจรให้เหยียนชิวสืออีกครั้งหนึ่ง เขาถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วก็พูดกับแพทย์และพยาบาลสองสามคนนั้น “ได้แล้วครับ”

แพทย์และพยาบาลสองสามคนนั้นเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจในที่สุดก็หล่นลงพื้น ในใจต่างก็ตะโกนว่าโชคดี ถ้าหากเหยียนชิวสือทนไม่ไหวจริงๆ อาชีพแพทย์ของตนเองก็จะสิ้นสุดลงแล้ว

ส่วนตอนที่พวกเขาเข็นเหยียนชิวสือออกจากห้องผ่าตัด นอกประตูก็มีคนจำนวนมากรวมตัวกันอยู่แล้ว รวมทั้งตู้เหิงที่เดินทางมาจากเมืองอวี๋หยางด้วย

เมื่อเห็นเตียงคนไข้เข็นออกมา ภรรยาและลูกๆ ของเหยียนชิวสือก็รีบเข้าไปข้างหน้า ภรรยาของเหยียนชิวสือถาม “ตอนนี้สามีของฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ?”

หลิงโหยวถอดหน้ากากอนามัยกับหมวกผ่าตัดออกแล้วเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาบนหน้าผากแล้วกล่าว “วางใจเถอะครับ พ้นขีดอันตรายแล้วครับ ต่อไปก็ต้องอาศัยการฟื้นตัวแล้วครับ”

ภรรยาของเหยียนชิวสือกล่าวอย่างตื่นเต้น “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณท่าน”

ลูกๆ ทั้งสองคนของเขาก็พากันร้องไห้โค้งคำนับให้หลิงโหยวและแพทย์และพยาบาลทุกท่าน ส่วนตอนนั้นแพทย์และพยาบาลสองสามท่านนั้นก็พากันก้มหน้าลง หลิงโห่วมองดูพวกเขาแวบหนึ่ง ตบไหล่ของแพทย์หนุ่มคนหนึ่งเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ว่าคนสองสามคนนั้นกลับส่งสายตาขอบคุณมา

“เข็นคุณเหยียนกลับไปที่ห้องผู้ป่วยเถอะครับ” หลิงโหยวกล่าว

คนสองสามคนนั้นตอนนี้จะไปกล้าไม่ฟังคำพูดของหลิงโหยวได้อย่างไร รีบช่วยกันเข็นเตียงคนไข้ไปพร้อมกับการไปส่งของญาติของเหยียนชิวสือกลับไปยังทิศทางของห้องผู้ป่วย