บทที่ 97: การจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจ

เมื่อทั้งสองคนมาถึงร้านอาหาร ก็พบว่าลูกค้ารายอื่นไม่ได้สั่งเมนูขึ้นฉ่ายเลย หลิงโหยวถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วก็เฝ้าร้านอาหารไว้ พร้อมกับแจ้งความและก็โทรศัพท์ร้องเรียนไปยังสำนักงานกำกับดูแลตลาดด้วย

ในครัวหลังร้าน เจ้าของร้านหลังจากได้ฟังคำพูดของหลิงโหยวแล้ว ก็ตกใจจนทรุดตัวลงกับพื้น รีบโบกมืออธิบาย “ผมไม่ได้วางยาจริงๆ นะครับ วัตถุดิบของผมล้วนแต่ซื้อมาจากตลาดค้าส่งที่ถูกกฎหมาย มีใบเสร็จครบถ้วน คุณจะมาใส่ร้ายคนดีไม่ได้นะครับ”

หลิงโหยวประคองเจ้าของร้านขึ้นมาไปพลางพูดไปพลาง “ไม่มีใครบอกว่าคุณเป็นคนวางยา แต่ว่าที่มาของขึ้นฉ่ายพิษนี้คุณต้องให้ความร่วมมือในการสืบสวนให้กระจ่าง โชคดีที่มีเพียงพวกเราที่สั่งเมนูนี้ ถ้าหากมีคนอื่นกินเข้าไปจริงๆ คุณถึงจะเรียกว่าเคราะห์ร้ายจริงๆ”

ประมาณสิบนาทีต่อมา หน่วยสืบสวนคดีอาญาที่ได้รับแจ้งความและสหายจากสำนักงานกำกับดูแลตลาดก็มาถึงร้านอาหารแห่งนี้ทีละคน

หลังจากตำรวจอาญาทำการเรื่องนี้แล้ว กรมกำกับดูแลตลาดก็ไปยังผู้จัดหาวัตถุดิบของร้านอาหาร ร้านอาหารก็ถูกสั่งปิดชั่วคราวเพื่อทำการสอบสวน

ส่วนตู้เหิงที่มาถึงกรมมณฑลแล้วก็รีบไปพบผู้บัญชาการตำรวจมณฑล เจียงหงทันที เจียงหงได้ฟังเรื่องนี้ก็ตบโต๊ะแรงๆ “ไฟป่าเผาไม่หมด ลมใบไม้ผลิพัดมาก็งอกขึ้นมาใหม่ ครั้งนี้ปฏิบัติการเพิ่งจะจบไปได้ไม่นาน ก็มีคนกล้าที่จะท้าทายกฎหมาย ท้าทายอำนาจของระบบตำรวจของเรา ทำร้ายสหายข้าราชการของเรา สืบสวน รีบจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจขึ้นมา จะต้องสืบสวนให้ได้ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเล่นตุกติก ฉันก็อยากจะดูเหมือนกันว่า เมืองจิ่นชุนของพวกเขามีลมชั่วร้ายอะไรพัดมาอีก”

แล้วก็พูดกับเลขานุการของตนเอง “โทรศัพท์ไปหาว่านกั๋วตงที่สถานีตำรวจเมืองจิ่นชุน ให้เขามาพบฉัน”

เมื่อเลขานุการทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปแล้ว เจียงหงก็มองดูตู้เหิงแวบหนึ่งแล้วกล่าว “ตู้เหิงเอ๊ย ฉันรู้ว่าเธอกับสหายเสี่ยวหลิงคนนั้นมีความสัมพันธ์กันอยู่บ้าง มณฑลก็ให้ความสำคัญกับสหายเสี่ยวหลิงพอสมควร ช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้นมาไม่น้อยเลย กรมมณฑลของเราก็อย่าไปสร้างความเดือดร้อนให้ท่านผู้นำมณฑลอีกเลย”

ตู้เหิงย่อมฟังออกถึงความหมายของเจียงหง ใช่แล้ว ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่หลิงโหยวถูกสถานีตำรวจจับตัวไป ต่อมาซ่างเสี่ยวหู่ก็ถูกคนตี ไม่ว่าจะเป็นกรมมณฑลหรือสถานีตำรวจเมืองก็ล้วนแต่ “โดดเด่น” ต่อหน้าท่านผู้นำ ถ้าหากครั้งนี้เรื่องที่หลิงโหยวถูกวางยาพิษก็ถูกเปิดโปงขึ้นไปอีก กลัวว่าทั้งระบบตำรวจมณฑลเจียงหนิงจะต้องพลอยเดือดร้อนไปกับเมืองจิ่นชุนด้วย

ดังนั้นตู้เหิงจึงลุกขึ้นยืนกล่าว “ท่านเลขาธิการเจียงครับ ผมก็เป็นคนในระบบตำรวจมณฑลเจียงหนิงของเราเช่นกัน เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ไม่ว่าจะในฐานะตำรวจคนหนึ่งก็ดี หรือในฐานะเพื่อนก็ดี ล้วนแต่รู้สึกเสียหน้าครับ”

เจียงหงได้ฟังคำพูดนี้ก็วางใจแล้ว ตราบใดที่ในเรื่องนี้ตู้เหิงสามารถที่จะยืนอยู่บนมุมมองของกรมมณฑลได้ก็พอแล้ว เขาจึงหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้ตู้เหิง “นั่งลงพูดสิ!”

ตู้เหิงรับบุหรี่มา หยิบไฟแช็กออกมาจุดให้เจียงหงก่อน จากนั้นตนเองก็จุดแล้วก็นั่งลง

หลังจากเจียงหงพ่นควันบุหรี่ออกมาวงหนึ่งแล้วก็กล่าว “ถึงแม้ว่าเธอจะเพิ่งจะมารับตำแหน่งที่เมืองอวี๋หยางได้ไม่ถึงสองปี แต่ความสามารถของเธอฉันก็รู้ดีอยู่แล้ว นี่ก็เป็นสาเหตุที่ฉันกับองค์กรแนะนำเธออย่างแข็งขัน ตำแหน่งนี้ดูเหมือนจะรุ่งโรจน์ แต่ความกดดันที่อยู่เบื้องหลังนั้นใหญ่หลวงนัก ฉันแก่แล้ว โอกาสที่จะก้าวไปอีกขั้นหนึ่งก็น้อยมากแล้ว แต่เธอยังหนุ่มอยู่ ตั้งใจทำงานให้ดี”

เจียงหงรู้ว่าตู้เหิงได้ติดต่อกับหลิงโหยวแล้ว โดยธรรมชาติแล้วก็รู้ดีว่าคนที่อยู่เบื้องหลังหลิงโหยวคือใคร ที่พูดเช่นนี้ ก็เป็นการดึงดูดตู้เหิงไปในตัว พร้อมกันนั้นก็กำชับเขาว่า ตนเองอีกสองปีก็จะเกษียณแล้ว เธออย่าให้ฉันต้องมาเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกในระหว่างที่ฉันยังดำรงตำแหน่งอยู่

ตู้เหิงเลิกคิ้วเล็กน้อย รีบแสดงท่าที “ขอบคุณท่านผู้นำที่ชื่นชมครับ ตู้เหิงจะไม่ทำให้ความไว้วางใจของท่านผู้นำและภาระหน้าที่ของประชาชนต้องผิดหวังอย่างแน่นอนครับ”

เจียงหงพยักหน้า “ครั้งนี้คณะทำงานเฉพาะกิจเธอเป็นคนนำทีมเอง”

ตู้เหิงขยี้ก้นบุหรี่ ลุกขึ้นยืนทำความเคารพ “ครับ!”

วางมือลงแล้วก็เอ่ยปากต่อ “ถ้างั้นท่านเลขาธิการเจียงครับตอนนี้ผมจะไปจัดการแล้วนะครับ”

เจียงหงโบกมือ “อืม ไปเถอะ”

หลังจากเจียงหงออกจากห้องทำงานของเจียงหงแล้ว เขาก็รีบดึงบุคลากรจากกรมมณฑล จัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจขึ้นมาอย่างเร่งด่วน แล้วก็มุ่งหน้าไปยังเมืองจิ่นชุนไป

ส่วนหลิงโหยวที่อยู่ในเมืองจิ่นชุนหลังจากกลับมาถึงโรงพยาบาลแล้ว เพิ่งจะกลับมาถึงชั้นของห้องผู้ป่วยหนัก ก็ถูกเสียงเอะอะโวยวายดึงดูดความสนใจ สบตากับซินหรานแวบหนึ่ง รีบวิ่งไปยังห้องผู้ป่วยของเหยียนชิวสือ

ส่วนตอนนี้เหยียนชิวสือก็ได้ถูกใส่เครื่องช่วยหายใจเข็นออกจากห้องผู้ป่วยแล้ว แพทย์กำลังคุกเข่าอยู่บนเตียงคนไข้ทำการปั๊มหัวใจให้เขาอยู่

หลิงโหยววิ่งเข้าไปถาม “เป็นอะไรไปครับ”

แพทย์ตอบกลับมาอย่างรำคาญ “ผู้ป่วยมีอาการหายใจลำบาก ความดันโลหิตก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ต้องทำการช่วยชีวิตทันทีครับ”

ซินหรานวิ่งตามไปพลางสงสัยไปพลาง “เมื่อกี้ก่อนที่เราจะจากไปก็ยังดีๆ อยู่เลยนะครับ”

แพทย์คนนั้นไม่ได้ตอบคำพูด แต่กลับเร่งให้แพทย์คนอื่นๆ รีบเข้าห้องผ่าตัด

ส่วนตอนนั้นหลิงโหยวก็ตระหนักว่าเรื่องนี้ผิดปกติเกินไปแล้ว ตนเองกับซินหรานอยู่ด้วย ทุกอย่างก็ปกติ แต่พอคนทั้งสองคนเพิ่งจะออกไปสักพัก เหยียนชิวสือก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา เมื่อคิดถึงตรงนี้ แล้วก็ประกอบกับร่องรอยต่างๆ ของรองผู้อำนวยการอู๋กับแพทย์เจ้าของไข้คนนี้ตอนที่ช่วยชีวิตครั้งที่แล้ว เขาคิดว่า ไม่สามารถที่จะให้เหยียนชิวสือเข้าห้องผ่าตัดได้อีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นหลิงโหยวจึงขวางเตียงคนไข้เคลื่อนที่แล้วกล่าว “หยุด”

แพทย์เจ้าของไข้คนนั้นตวาด “แกทำอะไร? ถ้าหากทำให้การช่วยชีวิตล่าช้าแกรรับผิดชอบไหวเหรอ? รีบหลบไป”

หลิงโหยวใช้สายตาที่พินิจพิจารณาจ้องมองแพทย์คนนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย “ผมจะทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลให้เหยียนชิวสือ ผู้ป่วยคนนี้ไม่ต้องให้พวกคุณรับผิดชอบแล้ว”

แพทย์เจ้าของไข้คนนั้นถามกลับ “แกเป็นญาติผู้ป่วยเหรอ? แกมีสิทธิ์อะไรที่จะทำเรื่องย้ายโรงพยาบาล บอกแกนะ ออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว”

และในตอนนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา จะเห็นได้ว่าหลูเจียฉีกับหวังอวี่พาคนสองสามคนวิ่งมาอย่างเร่งรีบ

ในจำนวนนั้นมีเด็กสาวอายุยี่สิบกว่าคนหนึ่งกับเด็กชายอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่งวิ่งตรงไปยังหน้าเตียงคนไข้เคลื่อนที่ “พ่อคะ พ่อเป็นอะไรไปคะ? พ่อคะ พ่อตื่นสิคะพ่อ”

ส่วนหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้าไปกล่าว “ฉันเป็นญาติผู้ป่วยค่ะ ฉันขอไม่ให้รักษาที่นี่ของพวกคุณแล้ว ฉันจะทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลให้สามีของฉันค่ะ”

เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้ แพทย์เจ้าของไข้ก็ร้อนใจ ตะโกนใส่พยาบาลคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง “ไปเชิญรองผู้อำนวยการอู๋มา”

เมื่อวานหลิงโหยวก็ได้โทรศัพท์เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ให้หลูเจียฉีฟังแล้ว และก็ได้ขอให้เขาไปหาญาติของเหยียนชิวสือก่อนแล้วก็อธิบายสถานการณ์ให้พวกเขาทราบ เพราะว่าเขาคิดว่าไม่สามารถที่จะให้เหยียนชิวสือรักษาที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว ผลลัพธ์ในวันนี้กลับบังเอิญยืนยันความคิดของเขาอีกครั้ง โชคดี...โชคดีที่ญาติของเหยียนชิวสือมาถึงทันเวลา

ส่วนทั้งสองฝ่ายก็ยังคงเผชิญหน้ากันอยู่ ไม่ถึงสองนาทีก็เห็นรองผู้อำนวยการอู๋หัวล้านคนนั้นรีบเดินมา

“ตอนนี้ย้ายโรงพยาบาลไม่ได้ ใครมาก็ไม่ได้”

ภรรยาของเหยียนชิวสือถามกลับ “มีสิทธิ์อะไร? สามีของฉันจะรักษาที่ไหนยังต้องมายื่นขออนุญาตจากแกอีกเหรอ?”

รองผู้อำนวยการอู๋เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาขัดขวางอย่างบ้าคลั่ง “ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ ผู้ป่วยคนนี้เป็นโรงพยาบาลของเรารับการรักษา ก็ต้องให้โรงพยาบาลของเรารับผิดชอบให้ถึงที่สุด”