บทที่ 96: ขึ้นฉ่ายพิษ

ในอีกหนึ่งวันที่ผ่านมา โรงพยาบาลประชาชนหมายเลขสองเมืองจิ่นชุนก็ใช้เหตุผลว่าห้องผู้ป่วยหนัก ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้า มาขัดขวางไม่ให้หลิงโหยวและคนอื่นๆ เข้าไปข้างในตลอดเวลา ดังนั้นหลิงโหยวจึงทำได้เพียงแค่สลับเวรกับซินหรานเฝ้าอยู่หน้าห้องผู้ป่วยของเหยียนชิวสือ รอให้เหยียนชิวสือฟื้นคืนสติ

ผ่านเหตุการณ์วางยาพิษและช่วยชีวิตในครั้งนี้ หลิงโหยวก็สังเกตได้ว่ามลพิษในลำน้ำของสวนอุตสาหกรรมซีหัวเมืองจิ่นชุนในครั้งนี้ ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญอย่างแน่นอน เบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมต้องมีความเชื่อมโยงที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่มากมาย ต่อให้ความเห็นของคณะทำงานตรวจสอบจะเป็นเรื่องนอกเหนือขอบเขตการทำงานไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยว แต่หลิงโหยวกลับอยากจะรู้ว่าสวนอุตสาหกรรมซีหัวสรุปแล้วมีความลับอะไรอยู่กันแน่ ถึงกับทำให้คนดีๆ คนหนึ่งต้องดื่มยาพิษฆ่าตัวตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ตำรวจเมืองจิ่นชุนก็ได้มาที่โรงพยาบาลเพื่อทำการสืบสวนแล้วเช่นกัน ตามที่พวกเขาพูด ในโรงงานน้ำผลไม้ที่เหยียนชิวสือดื่มยาพิษก็ได้ทำการตรวจสอบและพิสูจน์หลักฐานในที่เกิดเหตุแล้ว ยืนยันว่าในที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยของบุคคลที่สามอยู่ ยืนยันว่าเหยียนชิวสือดื่มยาพิษด้วยตนเอง

แต่คำพูดนี้ไม่ได้ทำให้หลิงโหยวยอมรับ ตามที่หลิงโหยวได้ทราบจากสภาพชีวิตของเหยียนชิวสือและจากการสอบถามครอบครัวของเขา เหยียนชิวสือไม่ใช่คนมณฑลเจียงหนิง โรงงานน้ำผลไม้ชิวหยวนก็เพิ่งจะถูกดึงดูดมาที่มณฑลเจียงหนิงด้วยนโยบายพิเศษในการดึงดูดการลงทุนของเมืองจิ่นชุนเมื่อปีที่แล้ว ส่วนธุรกิจของเหยียนชิวสือในเมืองอื่นๆ ไม่พูดว่ารุ่งเรืองเฟื่องฟู ก็ถือว่าเป็นเถ้าแก่เล็กๆ ที่มีฐานะทางเศรษฐกิจที่ดี สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว มีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน ครอบครัวก็มีความสุขสมบูรณ์ ไม่สามารถที่จะมีเหตุผลในการฆ่าตัวตายได้เลย

ดังนั้นหลิงโหยวที่อยู่หน้าห้องผู้ป่วย หลังจากครุ่นคิดอย่างรอบคอบแล้ว ก็โทรหาตู้เหิง

ตู้เหิงรับสายแล้วหัวเราะลั่น “น้องหลิงครับ มีอะไรจะสั่งการครับ”

หลิงโหยวหัวเราะ “ผมจะไปกล้ามีอะไรจะสั่งการพี่ตู้ได้อย่างไรกันครับ แต่ว่ามีเรื่องยุ่งยากอยู่เรื่องหนึ่ง อยากจะรบกวนพี่ตู้หน่อยครับ”

ตู้เหิงฟังออกถึงความจริงจังในคำพูดของหลิงโหยวอยู่บ้าง เขาจึงเก็บรอยยิ้มแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “เจอปัญหาอะไรเข้าแล้วเหรอ?”

หลังจากหลิงโหยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เล่าเรื่องมลพิษในลำน้ำของหมู่บ้านซีเหยาและเรื่องที่เหยียนชิวสือผู้เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ดื่มยาพิษให้ฟัง

ตู้เหิงได้ฟังก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม! นายวิเคราะห์มีเหตุผล เอาอย่างนี้แล้วกันน้องหลิง พี่จะรายงานเรื่องนี้ให้กรมมณฑลทราบ เพื่อช่วยเหลือนายในการสืบสวนให้สำเร็จลุล่วง”

หลิงโหยวได้ฟังแล้วกลับกล่าวว่า “สหายที่เมืองจิ่นชุน...ก็ได้เริ่มการสืบสวนเรื่องนี้แล้วครับ แต่ว่าผลลัพธ์ค่อนข้างไม่เป็นที่น่าพอใจ...”

หลิงโหยวแสดงออกอย่างคลุมเครือ แต่ตู้เหิงย่อมฟังออกถึงความหมายในคำพูดของหลิงโหยว เขาจึงแสดงท่าที “เรื่องนี้ฉันจะผลักดันด้วยตนเอง วางใจเถอะน้องหลิง”

แล้วก็หัวเราะเบาๆ “ถ้าหากเมื่อวานนายพูดกับฉันนะ...ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ อย่างไรเสีย...คดีที่เกิดขึ้นในเมืองจิ่นชุน จะไปขึ้นอยู่กับฉันที่เป็นสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจของอวี๋หยางมาดูแลได้อย่างไรกัน”

หลิงโหยวได้ฟังถึงตรงนี้ ก็รีบถามอย่างตื่นเต้น “ความหมายของพี่ตู้คือ?”

ตู้เหิงกระซิบหัวเราะ “อืม! คำสั่งแต่งตั้งของกรมองค์การลงมาแล้ว รองผู้บัญชาการ ควบตำแหน่งสารวัตรใหญ่สถานีตำรวจเมืองอวี๋หยาง”

หลิงโหยวแสดงความยินดี “ขอแสดงความยินดีกับพี่ตู้ด้วยครับ ก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่งแล้วนะครับ”

ตู้เหิงหัวเราะอย่างเกรงใจ “รอนายกลับมาจากจิ่นชุนแล้ว ฉันจะจัดเลี้ยงให้”

หลิงโหยวพยักหน้า “ได้ครับ! ถึงตอนนั้นจะต้องฉลองให้พี่ตู้ดีๆ สักครั้งหนึ่ง”

หลังจากทักทายกันสองสามประโยคแล้ววางสายไปแล้ว ที่หางตาของตู้เหิงก็เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความน่าเกรงขามและจิตสังหารออกมา เขาก็ก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังกรมมณฑล

อันที่จริงแล้วสำหรับเรื่องของสวนอุตสาหกรรมซีหัวเมืองจิ่นชุน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งขึ้นมา ก็เกิดปัญหาขึ้นมาบ่อยครั้ง ตอนแรกเพราะเรื่องค่าชดเชยที่ดิน ก็เกือบจะทำให้มีคนเสียชีวิตแล้ว กรมรับเรื่องร้องทุกข์ของมณฑลในตอนนั้นก็มีคนมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย ประชาชนที่มาร้องทุกข์ทุกวันก็ไม่ขาดสาย ถึงกับเคยเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทที่หน้ากรมรับเรื่องร้องทุกข์ด้วยซ้ำ สุดท้ายก็ยังต้องให้ผู้นำมณฑลออกหน้าถึงจะสามารถแก้ไขได้

หลังจากหลิงโหยววางสายแล้ว ก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวกำลังคิดว่าจะย้ายเหยียนชิวสือไปที่อื่นได้อย่างไร

ตอนนั้นเอง ซินหรานก็ถืออาหารที่ซื้อกลับมาเดินกลับมา

“หลิงโหยว กินข้าวแล้ว”

ทันทีที่หลิงโหยวได้กลิ่นหอมของอาหาร ก็รู้สึกว่าท้องค่อนข้างหิวแล้ว เขาจึงช่วยกันแกะห่อ

ซินหรานเปิดกล่องบรรจุภัณฑ์ไปพลาง มองไปรอบๆ ทางเดินอีกครั้งหนึ่ง ยืนยันว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ แล้วจึงกล่าว “นอกโรงพยาบาลมีรถออฟโรดคันหนึ่ง วันที่เหยียนชิวสือถูกช่วยชีวิต ตอนที่ฉันไปซื้อข้าวก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ แล้ว วันนี้ตอนที่ฉันออกไปก็เห็นอีกแล้ว”

หลิงโหยวได้ฟัง ก็ปลอบใจซินหราน “อาจจะเป็นแค่ญาติที่มาเยี่ยมคนป่วยก็ได้ อย่าไปคิดมากเลย”

ซินหรานยกกล่องข้าวขึ้นมา “หวังว่าจะเป็นฉันที่คิดมากไปเองนะ”

ส่วนตอนที่หลิงโหยวคีบผัดขึ้นฉ่ายกับเนื้อหมูชิ้นหนึ่งเพิ่งจะกำลังจะเข้าปาก เขาก็พลันรู้สึกว่ากลิ่นของขึ้นฉ่ายในจานนี้ไม่ถูกต้อง แต่กลับคุ้นเคยมาก เขาจึงค่อยๆ ดมจมูก แล้วก็พลันเบิกตากว้างตะโกน “อย่ากิน”

ซินหรานเพิ่งจะกินข้าวไปคำหนึ่ง ก็ถูกเสียงตะโกนนี้ทำเอาตกใจ “เป็น...เป็นอะไรไป”

หลิงโหยวยังไม่หายตกใจ มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง แล้วก็กระซิบ “อาหารจานนี้มีพิษ”

ซินหรานได้ฟังคำพูดนี้ กล่องข้าวในมือก็หล่นลงบนเก้าอี้ยาวโดยตรง แล้วก็รีบไปคายข้าวที่อยู่ในปากออกมา แล้วก็ลุกขึ้นยืนไปหาน้ำบ้วนปาก “เกิดอะไรขึ้น? ไม่น่าจะใช่นะ เมื่อวานฉันก็ซื้อที่ร้านอาหารร้านนี้เหมือนกันนะ”

หลิงโหยวรีบคีบขึ้นฉ่ายชิ้นหนึ่งขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง จากนั้นก็ดมอีกครั้งเพื่อยืนยัน แล้วก็ตรวจสอบอาหารอีกสองจานที่เหลือแล้วก็พบว่า มีเพียงแค่จานผัดขึ้นฉ่ายกับเนื้อหมูจานนี้เท่านั้นที่มีปัญหา เขากัดฟันพึมพำ “นี่มันจะฆ่ากันให้ตายเลยนี่นา”

เขารู้ว่าไม่สามารถที่จะยื้อเวลาต่อไปได้อีกแล้ว ยิ่งนานก็ยิ่งมีปัญหา ในเมื่อมีคนยื่นมือมาถึงตนเองแล้ว ต่อไปก็ไม่แน่ว่าจะทำอะไรออกมาอีก

พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาตู้เหิงอีกครั้ง หลังจากรับสายแล้ว ตู้เหิงก็ถาม “น้องหลิงครับ ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอครับ ตอนนี้ฉันกำลังจะไปที่กรมมณฑลอยู่พอดี”

หลิงโหยวอดกลั้นความโกรธในใจแล้วกล่าว “พี่ตู้ครับ อาหารของพวกเราก็ถูกวางยาพิษแล้วครับ ผมหวังว่ากรมมณฑลจะสามารถให้ความสำคัญกับเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด สืบสวนหาคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างเข้มงวด”

ตู้เหิงที่กำลังขับรถอยู่ได้ฟังคำพูดนี้ ก็เหยียบเบรกเท้าหนึ่ง จอดลงกับที่ “อะไรนะ? เกิดอะไรขึ้น?”

หลิงโหยวอธิบาย “เมื่อครู่เพื่อนร่วมงานของผมซื้อข้าวกลับมา ขึ้นฉ่ายในจานผัดขึ้นฉ่ายกับเนื้อหมูจานหนึ่ง ไม่ใช่ขึ้นฉ่ายน้ำที่เราใช้กันทั่วไป แต่เป็นขึ้นฉ่ายพิษ”

ตู้เหิงได้ฟังถึงตรงนี้ก็เหงื่อเย็นชุ่มไปทั้งตัว รีบแสดงท่าที “พวกนายอย่าเพิ่งร้อนใจนะ ฉันจะจัดการเอง”

หลังจากตู้เหิงวางสายแล้ว...ขาก็อ่อนแรงแล้ว ถ้าหากหลิงโหยวเป็นอะไรไปจริงๆ มณฑลเจียงหนิงก็อาจจะต้องโชคร้ายครั้งใหญ่แล้ว

หลิงโหยวเอาอาหารใส่ถุงพลาสติกปิดผนึกไว้...เตรียมจะใช้เป็นหลักฐานในตอนนั้น แต่หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จแล้ว...เขาก็พลันตระหนักว่าร้านอาหารร้านนั้นสรุปแล้วจงใจทำหรือว่าไม่ได้ตั้งใจทำ สองอย่างนี้มีความแตกต่างกันอย่างมาก ถ้าหากจงใจทำ ก็อาจจะอีกฝ่ายเพียงแค่ต้องการจะทำร้ายตนเอง ถ้าหากไม่ได้ตั้งใจทำ...ร้านอาหารนำขึ้นฉ่ายพิษนี้ไปขายให้ลูกค้ารายอื่นอีก...ผลลัพธ์ก็จะยิ่งน่ากลัวอย่างแท้จริง

ขึ้นฉ่ายพิษชนิดนี้โดยทั่วไปจะเจริญเติบโตกระจัดกระจายอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเรา ชื่อเรียกอื่นก็คือผักชีใบสว่าน, โสมพิษ เป็นต้น รูปร่างของรากและลำต้นกับขึ้นฉ่ายน้ำถ้าหากไม่สังเกตให้ดีๆ นอกจากรากและลำต้นของขึ้นฉ่ายน้ำจะเรียบเนียน...ส่วนขึ้นฉ่ายพิษจะมีขนสีขาวละเอียดชั้นหนึ่งแล้ว...ก็ไม่มีความแตกต่างกันมากนัก แต่ในฐานะยาจีน คุณค่าทางยาก็คือ...การใช้ภายนอกสามารถที่จะมีผลดีต่อโรคกระดูกอักเสบได้ดีมาก แต่ถ้าหากรับประทานเข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ 0.15 กรัมของพิษขึ้นฉ่าย ก็สามารถที่จะฆ่าผู้ใหญ่ที่แข็งแรงคนหนึ่งได้ ว่ากันว่านักปรัชญาชื่อดังโซคราตีส ก็ถูกประหารชีวิตด้วยน้ำคั้นของขึ้นฉ่ายพิษ

ดังนั้นหลิงโหยวจึงรีบลุกขึ้นยืนกล่าว “พาฉันไปที่ร้านอาหารร้านนั้นเร็วเข้า”

ซินหรานตอนนี้ยังไม่หายตกใจ ยืนทำตัวไม่ถูก...นำทางข้างหน้ากล่าว “ครับๆ”