บทที่ 95: บุกเข้าไปในห้องผ่าตัด

ครู่ต่อมา ซินหรานก็วางสายแล้วเดินกลับมา กล่าวด้วยความโมโหที่เจือปนด้วยความท้อแท้เล็กน้อย “ท่านผู้นำบอกว่า เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่คณะทำงานกำกับดูแลและชี้นำของเราควรจะไปยุ่งเกี่ยว พวกเรารับผิดชอบเพียงแค่การชี้นำงานสร้างสุขอนามัยเท่านั้น ส่วนที่ว่าเหยียนชิวสือจะถูกฆาตกรรมหรือฆ่าตัวตาย นั่นเป็นงานของระบบตำรวจเมืองจิ่นชุน ให้พวกเราอย่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน”

หลิงโหยวได้ฟังก็กล่าว “ถ้าไม่ยุ่งอีก เหยียนชิวสือข้างในก็จะไม่มีแล้ว”

ส่วนตอนนั้น พยาบาลก็เดินออกมาอีกครั้ง ถือใบแจ้งอาการวิกฤตเล่มนั้นแล้วกล่าว “ติดต่อญาติได้หรือยังคะ?”

หลิงโหยวเดินเข้าไปกล่าว “ผมจะเซ็นชื่อให้เขาครับ”

พยาบาลถาม “คุณเป็นอะไรกับผู้ป่วยคะ?”

หลิงโหยวหยิบบัตรประจำตัวออกมาแล้วกล่าว “ผมมาจากคณะทำงานกำกับดูแลและชี้นำของสำนักงานสุขอนามัยรักชาติมณฑลครับ ผู้ป่วยข้างในมีความสำคัญต่อพวกเรามากครับ”

พยาบาลส่ายหน้า “ขอโทษค่ะ ไม่ใช่ญาติสายตรงของผู้ป่วย ลายเซ็นนี้ คุณเซ็นไม่ได้ค่ะ”

หลิงโหยวเริ่มจะโมโหแล้ว “เกิดปัญหาขึ้นมาผมรับผิดชอบได้ไหมครับ?”

พยาบาลไม่สนใจเขา ขมวดคิ้วมองเขาแวบหนึ่ง “ติดต่อญาติเถอะค่ะ”

ส่วนตอนนั้นพยาบาลอีกคนหนึ่งก็เดินออกมา “ติดต่อญาติได้หรือยังคะ อาการผู้ป่วยแย่ลงแล้วค่ะ”

ส่วนเรื่องนี้หลิงโหยวก็ไม่อยากจะไปเสียเวลากับพวกเธออีกต่อไปแล้ว รอให้ติดต่อญาติของเหยียนชิวสือได้แล้วก็รอให้พวกเขาเดินทางมาถึงคนก็คงจะเย็นชืดไปแล้ว

ไม่รอให้พยาบาลสองคนมีปฏิกิริยา หลิงโหยวก็ก้าวเท้าดึงประตูห้องผ่าตัดที่ยังไม่ได้ปิดสนิทออก แล้วก็พุ่งเข้าไปข้างใน

พยาบาลเห็นดังนั้นก็รีบหันกลับมาขวางเขา “คุณทำอะไรคะ? เข้าไปไม่ได้ค่ะ”

แต่หลิงโหยวจะไปฟังเธอได้อย่างไร เขาก้าวเท้ายาวๆ วิ่งเข้าไป

หลังจากเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว ก็เห็นเหยียนชิวสือนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด อาเจียนออกมาเป็นเลือดดำคำใหญ่ๆ บนใบหน้าไม่มีสีเลือดเลยแม้แต่น้อย ตามข้อมูลที่แสดงบนเครื่องมือแล้ว ก็อันตรายมากแล้ว

หลิงโหยวพุ่งไปที่หน้าเตียง แพทย์ชะงักไป จากนั้นก็รู้ตัวขึ้นมา “คุณเป็นใคร? เข้ามาได้อย่างไร รีบออกไป”

หลิงโหยวหยิบมือของเหยียนชิวสือขึ้นมา แตะชีพจรที่ข้อมือ แล้วก็ตรวจสอบเลือดดำที่อาเจียนออกมา

แพทย์และพยาบาลสองสามคนก็เข้ามาดึงเขา “ที่นี่คือห้องผ่าตัด คนที่ไม่เกี่ยวข้อง รีบออกไปให้ฉันเดี๋ยวนี้”

หลิงโหยวตวาดลั่น “ค่าออกซิเจนในเลือดต่ำขนาดนี้ แถมยังเสียเลือดอย่างรุนแรงแล้ว ทำไมไม่ให้เลือด?”

แพทย์เจ้าของไข้เห็นดังนั้นก็ร้อนใจอยู่บ้าง ตวาด “นี่มันเรื่องของพวกเรา แกไสหัวออกไปให้ฉัน”

แล้วก็ตะโกนใส่คนอื่นๆ “เรียกพนักงานรักษาความปลอดภัย แจ้งตำรวจ”

หลิงโห่วมองดูสถานการณ์ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าปริมาณสารพิษที่เหยียนชิวสือได้รับเข้าไปไม่สูงเท่าไหร่ ที่กลายเป็นแบบนี้ได้ เห็นได้ชัดว่าถูกทำให้ล่าช้า

หลิงโหยวสะบัดหลุดจากแพทย์และพยาบาลสองสามคนนั้น “ผมมาจากกรมสาธารณสุขมณฑลครับ ลายเซ็นของเขาผมจะเซ็นให้เขาเอง ช่วยชีวิต”

แพทย์ได้ฟังหลิงโหยวบอกว่าตนเองมาจากกรมสาธารณสุขมณฑลก็ลังเลอยู่บ้าง เหงื่อบนหน้าผากก็ไหลลงมาทันที สายตาก็หลบเลี่ยงจนทำตัวไม่ถูก

จากนั้นแพทย์เจ้าของไข้คนนี้ก็พูดกับพยาบาลคนหนึ่ง “ไป ไปโทรศัพท์รายงานรองผู้อำนวยการอู๋หน่อยสิ เชิญท่านมาที่นี่หน่อย”

พยาบาลพยักหน้าแล้วรีบวิ่งออกไป

ส่วนหลิงโหยวสะบัดคนอื่นๆ ออก เดินเข้าไปถอดเสื้อคลุมของเหยียนชิวสือออก สังเกตสภาพผิวของเขา จากนั้นก็ดึงเข็มเงินสองสามเล่มออกมาจากเข็มขัด แทงลงไปที่จุดฝังเข็มสองสามจุดของเหยียนชิวสือ

แพทย์เจ้าของไข้เดินเข้าไปถามอย่างร้อนใจ “คุณ...คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

หลิงโหยวไม่สนใจเขา แต่กลับใช้สายตาที่ดุร้ายราวกับสัตว์ป่าจ้องมองเขาแวบหนึ่ง ในวินาทีที่สบตากับหลิงโหยว แพทย์เจ้าของไข้ก็ตกใจจนตัวสั่น ไม่กล้าส่งเสียงอีกต่อไป แต่กลับถามอย่างร้อนใจ “พนักงานรักษาความปลอดภัยทำไมยังไม่มาอีก”

หลิงโหยวฝังเข็มเพื่อปิดจุดสำคัญสองสามจุดของเหยียนชิวสือ เพื่อป้องกันไม่ให้ยาพิษแพร่กระจายไปทั่วร่างกายผ่านทางเลือด ถูกอวัยวะภายในดูดซึม

แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะถูกทำให้ล่าช้าไปนานแล้ว พิษได้เข้าสู่กระแสเลือดแล้ว ถ้าหากไม่รีบทำการล้างพิษและใช้มาตรการช่วยชีวิตที่มีประสิทธิภาพ เหยียนชิวสือก็คงจะอยู่ได้อีกไม่นาน

ครู่ต่อมา ชายวัยกลางคนหัวล้านที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่ง ก็พาแพทย์และพนักงานรักษาความปลอดภัยสองสามคนเดินเข้ามาในห้องผ่าตัด

ชายวัยกลางคนยื่นมือชี้ไปที่หลิงโหยวแล้วกล่าว “คุณเป็นใคร? ขัดขวางการผ่าตัด ถ้าหากทำให้ผู้ป่วยในระหว่างการรักษาเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาหรือเสียชีวิต คุณรู้ไหมว่าคุณจะต้องชดใช้ค่าเสียหายอะไรบ้าง?”

หลิงโหยวทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา “ถ้าหากฉันไม่ขัดขวางอีก เขาก็ตายไปแล้วจริงๆ”

พูดพลางก็หยิบบัตรประจำตัวออกมาแล้วโยนไป “ผมคือหลิงโหยวจากกรมสาธารณสุขมณฑลครับ คุณสามารถโทรศัพท์ไปที่กรมมณฑลเพื่อยืนยันตัวตนของผมได้ แต่ว่าผู้ป่วยคนนี้ พวกคุณต้องช่วยเขากลับมาให้ได้ ถ้าหากช่วยกลับมาไม่ได้ คนที่จะเดือดร้อนก็ไม่แน่ว่าจะเป็นใคร”

ตอนนั้นเองแพทย์เจ้าของไข้ก็โน้มตัวเข้าไปถาม “ท่านผู้อำนวยการอู๋ครับ จะทำอย่างไรดีครับ?”

ผู้อำนวยการอู๋หัวล้านหยิบบัตรประจำตัวขึ้นมาดู คิ้วก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม แล้วก็สบตากับแพทย์เจ้าของไข้คนนั้นอีกแวบหนึ่ง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็กล่าวอย่างจนใจ “ช่วยชีวิต”

ตอนนั้นเองแพทย์อีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามากล่าวกับหลิงโหยว “สหายท่านนี้ครับ มอบให้แพทย์ของเราเถอะครับ คุณก็ให้ความร่วมมือกับพวกเราออกจากห้องผ่าตัดไปก่อนครับ”

หลิงโห่วมองดูเหยียนชิวสือบนเตียงคนไข้แวบหนึ่ง เดินลงมา แล้วก็เดินตรงไปยังนอกประตู

หลังจากออกจากห้องผ่าตัดแล้ว พยาบาลก็ยื่นใบแจ้งอาการวิกฤตเล่มนั้นให้ “เซ็นชื่อเถอะค่ะ”

หลิงโหยวรับปากกามา โบกมือใหญ่เขียนชื่อของตนเองลงไป

หลังจากผู้อำนวยการอู๋คนนั้นออกมาแล้วก็พูดกับหลิงโหยว “ตัวตนของคุณฉันจะตรวจสอบดู ถ้าหากคุณเป็นของปลอม เราไม่จบกันแน่”

หลิงโหยวจ้องมองผู้อำนวยการอู๋อย่างเอาเป็นเอาตาย “เรื่องนี้ ผมก็จะรายงานให้กรมสาธารณสุขมณฑลทราบตามความเป็นจริงเช่นกัน”

ผู้อำนวยการอู๋สะบัดแขนเสื้อแล้วก็จากไป หลังจากเดินไปไกลแล้ว ซินหรานก็ถ่มน้ำลายใส่ผู้อำนวยการอู๋คนนั้น “อะไรกันวะ”

จนกระทั่งผ่านไปอีกสองชั่วโมงกว่า ไฟบนห้องผ่าตัดก็ดับลง ประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออก เหยียนชิวสือก็ถูกเข็นออกมา แพทย์เจ้าของไข้ตอนที่เดินผ่านหลิงโหยวก็กล่าว “รักษาชีวิตไว้ได้แล้ว แต่ในเลือดก็ยังคงมีสารตกค้างจากยาฆ่าแมลงอยู่ จะตื่นขึ้นมาได้หรือไม่ และในอนาคตจะแย่ลงอีกหรือไม่พวกเราก็ไม่สามารถรับประกันได้”

หลิงโหยวไม่ได้ตอบคำพูดของเขา แต่กลับเดินไปกับพวกเขาตลอดทางเข็นเหยียนชิวสือไปยังห้องผู้ป่วยหนัก

ส่วนตอนนี้ที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการอู๋ โทรศัพท์มือถือของเขาก็พลันดังขึ้นมา

หลังจากรับสายแล้ว อีกฝ่ายก็ถาม “คนตายหรือยัง?”

ผู้อำนวยการอู๋อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ครู่ใหญ่แล้วกล่าว “ช่วย...ช่วยไว้ได้แล้ว!”

เสียงของอีกฝ่ายก็พลันโมโหขึ้นมา “อะไรนะ? ช่วยไว้ได้แล้ว? ฉันสั่งแกไปอย่างไร”

ผู้อำนวยการอู๋รีบอธิบาย “เดิมทีก็ไม่มีอะไรผิดพลาดหรอกครับ ตราบใดที่ยื้อเวลาไปอีกครึ่งชั่วโมง ผู้ป่วยคนนั้นก็จะทนไม่ไหวตายไปเองแล้ว แต่ว่าจู่ๆ ก็มีตัวขัดขวางโผล่มา มีคนบุกเข้าไปในห้องผ่าตัด แถมยังเอาชื่อกรมสาธารณสุขมณฑลมาข่มขู่ผมอีก ผมถ้าไม่ช่วย เขาถ้าหากเอาเรื่องนี้ไปแฉที่กรมมณฑลจริงๆ ผมก็ไม่รู้จะไปอธิบายอย่างไรครับ”

อีกฝ่ายกัดฟัน “กรมสาธารณสุขมณฑล? ใครวะ?”

หลังจากผู้อำนวยการอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็กล่าว “บอกว่าชื่อหลิงโหยว”

อีกฝ่ายพึมพำชื่อหลิงโหยวสองสามครั้ง กล่าวอย่างเกลียดชัง “หลิงโหยว ดีจริงๆ หลิงโหยว ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ มาขัดขวางเรื่องของฉัน”

จากนั้นก็สั่งเสียอีกว่า “ไม่ว่าจะอย่างไรก็ห้ามให้เหยียนชิวสือตื่นขึ้นมา ถ้าหากมีข้อผิดพลาดอะไรอีก ฉันจะทำให้แกต้องรับผิดชอบจนอ่วม”

พูดจบก็วางสายไปทันที รองผู้อำนวยการอู๋วางโทรศัพท์ลง เช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผาก